The Favourite (2018)

Ik stond laatst bij het filmhuis in Groningen, 20 minuten voor aanvang op zaterdagmiddag, was deze film gewoon uitverkocht. Heb ik geloof ik nog nooit meegemaakt.

Ik was vandaag ook volstrekt verbaasd bij het filmhuis hier. Soms met een speciale gast wil het weleens zo druk zijn maar verder niet.

Ik sprak een aantal mensen die aan de trailer te zien dachten dat het om zo'n typisch Brits mooi kostuumdrama zou gaan.

Maar dat kan ik me toch niet echt voorstellen bij Lanthimos..

Wel zijn meest conventionele film denk ik kos, al drukt hij wel zijn stempel. Het is een costuumdrama, by Yorgos Lanthimos.

Interessante regisseur altijd. Hoorde vooraf al wisselende verhalen, maar dat past bij hem. Het is niet voor iedereen weggelegd. Maar ik heb zelf echt krom gelegen van het lachen. Heerlijke humor, interessant verhaal, mooie beelden en perfecte score. En natuurlijk briljant acteerwerk. Alle drie de dames en ook Nicholas Hoult. Denk dat Emma Stone wel de show stal voor mij, mede omdat haar rol iets dieper ging.

4*

Best fraai en voor Lanthimos wel een heel conventionele film. Ongetwijfeld heeft dat te maken met het uitgangspunt van de film, de drie hoofdpersonen hebben immers echt bestaan dus veel kan de regisseur niet afwijken van de geschiedenis, al dramatiseert hij het uiteraard wel flink op zijn manier. Acteerwerk van de drie dames is uitstekend, zelf vond ik juist Rachel Weisz het meest in het oog springen. Vooral het camerawerk, voor een flink deel gefilmd met groothoeklenzen, maakt het samen met de fraaie decors en costuums erg fijn om naar te kijken. Ook hoe de drie erg pittige dames met elkaar omgaan en "hoffelijk" elkaar het leven zuur maken maakt het erg onderhoudend. 3,5*

Wie Lanthimos nog niet kent kan denk ik het beste met deze film beginnen, gevolgd door The Killing of a Sacred Deer, vervolgens The Lobster en tot slot Kynodontas. Zo loopt het qua weirdness wel op.

Na het zien van The Lobster is Lanthimos een regisseur geworden naar wiens werk ik best wel uitkijk. Ook deze beviel me weer goed maar het had van mij allemaal nog wat absurder gemogen. Vanwege dit en het wat makke einde krijgt de film net geen 4 sterren. Horatio the duck was overigens subliem.

Wie het werk van Yorgos Lanthimos een beetje kent weet dat hij geen moer heeft om een geschiedkundig correcte film te maken. Wie daarvoor deze film kijkt die is er aan voor de moeite.

Wat de film zo sterk maakt is het spel tussen de drie, mag je zeggen leading ladies, in de film. Ook natuurlijk, hoewel wat ingehouden, de bekende absurde aanpak van de regisseur in zowel beeld als dialoog. Ja misschien wel zijn meest toegankelijke film tot op dit moment. Fantastisch ook in beeld gebracht gebruikmakend van speciale lenzen.

Schitterend dankwoord van Colman op de Golden Globe uitreiking. ?

Deze film viel mij erg tegen. Ik vind het acteerwerk goed en het beeld ziet er mooi uit, maar ik kwam er niet in. Het boeide me niet erg en ik kon over het algemeen niet om de humor lachen. Ik vond het nogal flauw of gewoon niet grappig. Lesbische liefde is wel mijn ding, maar ook dat deed mij niks bij deze film. Ik heb betere films van deze regisseur gezien, zoals Dogtooth. Dit was 'm niet voor mij en het eind vond ik ook onbevredigend. Wel vond ik de tweede helft beter en interessanter dan de eerste, en wat een lieve konijntjes. 2,5*

Tja, ik geloof niet meer dat ik het nog zal krijgen met Lanthimos. Wat een vervelende film over een uitgekauwd verhaal (machtsstrijd aan het hof) in een fraaie setting met puike acteerprestaties. Dat is het dan.

Overal lees ik: "vilein". Hoezo vilein? Dangerous Liaisons (1988) al eens gezien? Dat is pas vilein.

En "absurd". Hoezo absurd? Een ganzenrace, 17 konijnen als vervanging voor gestorven kindjes, rare cameralens?

Nee, dit is een goed gemaakte, goed geacteerde film, waar ik maar tegenaan bleef kijken, voortdurend hopend op een geniale twist, dodelijk vilein gedrag en tergend absurdisme. Ze kwamen niet.

The Favourite laat zich hier grotendeels omarmen door een mantel van gelauwerde superlatieven. Als een van de weinigen kan ik me niet bij diezelfde mening aansluiten.

Vooropgesteld: Yorgos Lanthimos is een cineast om rekening mee te houden. Inmiddels heeft hij een zodanige zetel verworven in de annalen van de cinematografie dat een project op de voorhand geslaagd lijkt, louter door diens aankondiging. Na absurde en fascinerende prenten als The Lobster en The Killing of a Sacred Deer, was ik dan ook erg benieuwd naar zijn volgende werk.

Helaas heeft The Favourite mijn enthousiasme bekoeld. Enerzijds is het een fantastische en vlijmscherp dynamische tragikomedie: duister Shakespeariaans, gedompeld in vileine Griekse overdaad. De immorele, machtsbeluste personages laten geen spaan van elkaar heel met hun giftige dialogen en egocentrische complotten die je als kijker doen verkneukelen.

Al met al genoeg gepeperd arsenaal om een film mee te vullen, maar voor de onconventionele Lanthimos wellicht te summier. Daar de verhaallijn geen ruimte biedt aan absurdistische wendingen, wrikt hij er ter vervanging een geforceerd-provocerend seksueel aspect tussen om toch enigzins te shockeren. Die stelling staat trouwens los van preutsheid: de seksualiteit in zijn eerdere films was functioneel illustrerend. Aan deze overbodige vulgariteit kleeft echter niets diep- of kunstzinnigs. Evenmin voegt de scène met het konijntje iets toe; het verknipte karakter van Abigail is immers allang duidelijk.

Het is jammer dat Lanthimos zich genoodzaakt voelt te vervallen in disfunctionele provocatie met als enige doel zijn kenmerkende handtekening te verzekeren - die overigens ruimschoots tot uiting komt in de filmstijl, score en dialogen.

Er wordt uitstekend geacteerd, maar nee... deze ligt me gewoon niet. De aspiratie zich te onderscheiden van het kostuumdrama-genre met een pretentieus vulgaire trukendoos oogt in mijn optiek te krampachtig transparant. De bij vlagen vreselijk irritante soundtrack, het te dik aangezette, platvoerse taalgebruik en de ronduit nare seksscenes zorgen juist voor een akelige teneur die de film de das omdoet. Zonde.

Lanthimos kennende liet het lege einde zich raden. Er zijn geen winnaars, enkel verliezers. Iets wat ik dan weer bijzonder treffend uitgebeeld vond.

Ik ken ze. Ergens wil er maar geen klik komen tussen zijn films en mij. Jammer, jammer.

House of Cards-achtige taferelen aan het Engelse hof van de 18e eeuw. Goed verhaal, wel enigszins conventioneel en mooi verfilmd. Voor een political junkie een must, de liefhebber van absurde film kan beter een zaal verderop gaan kijken bij The House That Jack Built.

Lanthimos lijkt met elke nieuwe film net dat tikkeltje minder weird te worden en helaas eveneens een tikkeltje minder interessant. Mijn ervaring was hier niet zozeer Lanthimos die een conventionelere film maakt, voor mij leek het meer een conventionele regisseur die Lanthimos probeerde te imiteren en faalde. De (zeldzame) rare dingetjes leken geen reden te hebben, 't was gewoon weirdness for the sake of weirdness. Acteerwerk is in orde, maar ik had de conflicten wat scherper verwacht. Alles is degelijk, solide en adequaat, maar vooral buitengewoon middelmatig.

In 't kader van filmprijzen is het trouwens ridicuul dat Colman lead is en Stone/Weisz supporting zouden zijn, terwijl het overduidelijk 3 gelijkwaardige rollen zijn, zowel qua screentime, qua belang in 't verhaal, qua zwaarte van de rol, etc....

Behoorlijk verwachtingen, maar niet waargemaakt. Ik verwachtte een historisch drama, maar het was meer een komedie met vileine kantjes. Nu is dat laatste absoluut geen probleem, maar dan moet je daar ook volledig voor gaan. De film hinkt te veel op 2 gedachtes en daardoor blijft het een beetje vlees nog vis met anachronistisch aandoende hoofdrollen. De humor was ook wat erg flauw soms en daardoor niet voldoende eenduidig. De hele plot is ook net wat te simplistisch, er had toch iets meer complexiteit in mogen zitten. Het karakter van alle hoofdrolspelers is ook niet helemaal overtuigend (maar weet niet of dat de bedoeling was). Verder had het iets minder preuts gemogen in de beelden als je toch iets met naakt wil doen. Ook het gebruik van hoofdstukken a la Tarantino voegde niks toe. Ten slotte, wat een draak van een einde zeg. Wel onderhoudend genoeg, daarom geen zware onvoldoende. Zeker geen oscarwaardige rollen; alles blijft op B-niveau hangen, maar dat kan ook aan de regisseur liggen.

Goede film, mooie film, leuke film, maar ook één die nergens excelleert en nergens echt ontbrandt. Er smeult van alles in de verhoudingen tussen de drie vrouwen maar Lanthimos lijkt niet helemaal te weten hoever hij dit mag doortrekken. De vonk slaat maar niet in. De film is op momenten een komedie zonder dat je echt moet lachen, hoogstens een constante flauwe glimlach. Dat had best scherper gemogen. En ook op emotioneel vlak pakt de film me niet volledig.

Dat maakt niet dat ik me niet vermaakt heb. Het tempo is prima, de sets (ook op locatie naar ik vernam) zijn mooi en protserig maar wel met smaak gemaakt. De drie actrices zijn elk op hun eigen manier geweldig. Weisz lekker onderkoeld, Colman heeft de moeilijkste rol en weet geloofwaardig te blijven als ietwat gekke maar ook trieste koningin en Stone steelt voor mij de show hier als meest geniepige. Ook hun onderlinge relaties zijn complementair en samen maken ze er echt een geheel van. Haal er één weg en de balans is zoek. Wat daarbij helpt is het moderne script waardoor je als kijker van nu je beter kan verplaatsen in hun psyches, en daar moet de film het van hebben. Verder opvallend camerawerk met die visooglens hoewel die beelden vooral op zichzelf staan en niet echt het verhaal ondersteunen, maar het ziet er wel leuk uit. 3,5*.

Stom, nikserig en erg vervelend filmpje. Bah, wat was dit een nare zit. En daar ben ik nog voor naar Amsterdam gereisd ook.

Wat een tegenvaller. Ik snap niet waarom iedereen zo weg is van deze film. Hij is historisch gezien belachelijk incorrect (met die maffe dans bijvoorbeeld), en heeft verschrikkelijk vervelende achtergrondsmuziek door de hele film heen. Ik vond de film nogal onnodig seksueel (ik weet dat sex sells, maar het is fijn als het soms een functie heeft) zoals meteen in het begin in die koets. En die lesbische relatie met Sarah was misschien realistischer geweest als een vriendschapsrelatie. En het einde...jeetje, na twee uur kijken was zo'n einde echt nogal onbevredigend. Oh ja, en die groothoekslens was wat mij betreft onnodig en lelijk. Ik ben wel voor wat creatief werk, maar hier sloegen ze totaal de plank mis.

Hebben ze geen bioscopen in Zwolle?

Ik vond het een vermakelijke film. Ik had alleen gehoopt dat hij nog veel absurder zou zijn na het zien van The Lobster en The killing of a sacred deer maar hij was toch nog net iets te toegankelijk want mijn vriendin vond hem zelfs leuk dus ja dat zegt genoeg het was meer de bedoeling dat ze geschokt zou zijn. Ook het einde was jammer genoeg net even iets aan de langdradige kant.

Maar de rest was super, de dialogen, de pruiken, de kostuums, de setting, de acteurs.

De zenuwachtige muziek en de manier van filmen vind ik juist geweldig bij deze director maar het is iets waar je wel of niet van houdt.

Jawel, maar daar woon ik niet. En Pathé draait de meeste arthouse alleen in Amsterdam.

Deze niet, die draait in het hele land in Pathé.

Twijfel nog of ik hem in de bioscoop wil gaan zien of genoegen neem met een dvd kijkbeurt over een maand of wat. The killing of a sacred deer vond ik erg te gek, the Lobster fijn absurd, maar Dogtooth vond ik dan weer niks en ik kan uit wat ik her en der lees niet opmaken of ik dit goed of een zware tegenvaller ga vinden.

Kostuumdrama is niet zo mijn ding . Na bijna een uur kijken, hield ik het voor gezien . Ik vond het saai.

Je bent toch niet verplicht te blijven zitten? Ik ben na 50 minuten gegaan en sluit me bij jou aan.

Het moet wel écht onhoudbaar worden wil ik opstappen. Maar ik zat er hier wel een paar keer dicht tegenaan.

Ik vond het een fantastische film, een bewijs dat je toch nog iets nieuws kan doen met het traditionele kostuumdrama. Totaal bizar, maar toch heel intens.

De rol van Colman als Queen Anne dwong het meest aan respect af, zij gaf prachtig weer dat ze ondanks haar status en weelde een triest leven leidde.

Enige minpuntje vond ik dat alle hoofdpersonages slecht en doortrapt waren. Behalve dan misschien Queen Anne, die ondanks alle gekonkel toch haar plicht zo goed mogelijk probeert te doen. MIsschien hadden de filmmakers dit wat meer moeten accentueren, ter evenwicht.

Yorgos Lanthimos on the Films That Inspired 'The Favourite'

Net gezien. Prachtige film en zeer onderhoudend. Toch voor mij geen oscar winnaar. Hoewel de drie dames geweldig spelen en ik mijn geld zet op Olivia Colman voor beste vrouwelijke hoofdrol mis ik toch 1 ingrediënt om het oscar waardig te laten zijn. Waar in Green Book alles tot zijn recht kwam was voor mij bij deze film het Engelse hof toch een beetje decor. Het ging om de driehoeksverhouding tussen de drie vrouwen en macht, en dit gegeven had zich ook in elk modern kantoor kunnen afspelen. Ook vond ik de camerastandpunten niet altijd even origineel. De meeste scènes speelde zich af in hooguit 4 á vijf locaties. Nee voor mij nog steeds Green Book beste film, Olivia Colman beste vr. Hoofdrol en Viggo Mortensen beste mannelijke hoofdrol. Maar ga hem zeker kijken deze film. Colman, Stone en Weisz spelen geweldig. De film is trouwens iets meer toegangkelijker dan Lobster en The killing of a Sacred Deer ook juweeltjes van deze regisseur.

Wij zijn ook weggelopen. En het lijkt me dat hier een soort kuddegedrag aan het ontstaan is over hoe geweldig deze film wel niet is. Alsof je hem bijna verplicht mooi moet vinden. Ik vond hem saai.