The Favourite (2018)

Saai, saai, saai.

Filmisch is dit alvast een kunstwerk ( de spitsvondige, verruimende camera, de decors, de kleurenpracht, de ganse montage...), maar komt daarbij dat ge na een tijdje meegesleurd wordt in het verhaal, of moet ik zeggen in het spel van de drie dames aan het hof, hun ambitie, hun finesses, hun venijn.

Colman ging lopen met een Oscar maar Rachel Weisz en zeker Emma Stone verdienden dat evenzeer.

Spitse dialogen en een satirische, spottende kijk op gebruiken en gewoontes uit die tijd, in meerdere lagen van het volk (de chickenrun als hoogtepunt van spot met hooggeplaatste functies).

Yorgos Lanthimos weet wat cinema is en gaat realiteit én fantasie niet uit de weg.

Jammer dat lanthimos niet de shining heeft gebruikt als inspiratie, een film waarin de setting is getoond alsof je er zelf in zit. Hier is de setting gereduceerd tot een (niet geheel begrijpelijk bovendien) achtergrondbehangetje, hoe prachtig die ook was. De groothoeklenzen, de kikvorsperspectieven, de dolly's zijn gebruikt omdat het best arty is. Toch niks meer dan een toneelmatig stukje. Het verhaal is banaal en oud maar door middel van wat absurdisme en wat euro-sleaze opgeleukt. Denk aan die anachronistische soul train die zelfs de kindse vorstin niet kon waarderen. Jaloerse dames komen in het gevlij bij ditmaal een lesbische koningin maar voor het betere sleazy dames in kostuums, raad ik echter toch The Beguiled (1971) aan.

De films die Yorgos Lanthimos noemt ter inspiratie:

- Possession

- The Cremator

- Cries and Whispers

Je ziet het gewoon in The Favourite

Fabelachtig

Prachtige beelden, mooie kostumering, dito decors...

Een lust voor het oog deze film.

Ook de vertolkingen zijn prima...

Maar... wat een saai verhaal...bizar ook, en daar kan ik best mee leven... maar helaas té saai...

Onvoldoende dus...

Uitstekende film waarin de nicht van een vertrouwelinge van de Koningin zichzelf steeds verder omhoog werkt. Een goed opgebouwd verhaal waarbij het geniepige machtsspelletje van de twee vrouwen die in de gratie van de Koningen proberen te komen bijzonder goed is uitgewerkt. Het sterke acteerwerk van de drie hoofdrolspeelsters is hier zeker debet aan. Mooi camerawerk, maar wel de minst bevreemdende film van regisseur Yorgos Lanthimos.

Best leuk.

Vind het zelfs Lanthimos' beste, al komt dat misschien omdat ik niet zo'n fan ben van z'n vorige films. En ook niet van kostuumdramas, waardoor deze er redelijk positief bovenuit steekt. Het is verre van geniaal en ook niet zo uitzinnig als hier en daar beweerd wordt, maar het is wel een stuk feestelijker dan soortgelijke films.

Mede door het visuele, hoewel dat uiteindelijk een beetje dubbel aanvoelde. De fisheye lenzen en de cameras die hoekig rond hun as draaien zijn leuk, maar Lanthimos' arsenaal aan trucjes is redelijk klein. Daardoor begint het zich na een tijdje wat teveel te herhalen. Ziet er verder wel sfeervol uit, maar het is mij iets te klassiek om écht aan te spreken.

Verder weet het plot wel te boeien, ondanks dat het niet zoveel verschilt van soortgelijke films. Er wordt goed geacteerd, er zit voldoende tempo in en de opdeling in verschillende hoofdstukken weet de aandacht net iets te verscherpen.

Fijn filmpje dus, maar of Lanthimos ooit een echt meesterwerk kan maken? Ik zie het er eerlijk gezegd niet in, maar z'n films zijn in ieder geval wel uniek genoeg, dus laat ik me graag verrassen.

3.5*

Een 3,5 Onderhond !!!

Val bijna van m'n stoel

wat een kwelling en zoveelste ontgoocheling van non-regisseur Yorgos Lanthimos, terug een vreselijke rit om uit te zitten!

Het duurt even voor je erin zit, maar dan pakt ie je ook bij je lurven. Historisch kostuumdrama, zonder het met de historische feiten al te nauw te nemen. Veel humor, soms wat bizar. IJzersterke rol van Olivia Colman. Een film om vaker dan een keer te bekijken.

Heerlijk, heerlijk. Wat een score mensen. Sowieso is het altijd goed om het orgel, koning der instrumenten, te verwerken in je score (qua klank had het wat robuuster gemogen, maar oke). Ook visueel is het genieten: lekkere groothoekshots op de vreemdste momenten, belichting fantastisch, decors ook helemaal top. Lanthimos speelt het in één scene zelfs klaar om een simultaan twee verschillende momenten te vertellen met dissolves en asynchroon geluid (wanneer Stone kruiden gaat plukken), waarvan m'n mond openviel van verbazing. Nooit gezien. Inhoudelijk vond ik The favourite leuk om te volgen, met de continu wisselende machtsverhoudingen. De drie vrouwelijke hoofdpersonen schaken met de mannelijke bijpersonages alsof het pionnen zijn. Het drama is wel iets minder indringend dan bij The killing of a sacred deer, maar verder is Lanthimos op een spoor beland waarin hij volgens mij nog vele topfilms gaat maken.

Fijn. Over twee hofdames die concurreren om invloed bij koningin Anne Stuart. Lanthimos maakt er een visueel sterk staaltje kostuumdrama van met extensief gebruik van wide angle beelden en natuurlijke belichting. Veel prachtige scènes in rijk gedecoreerde kamers. De soms hilarische rivaliteit tussen beide dames en de voor ons vreemde omgangsvormen in deze hoge kringen brachten de film tot leven. Ook het volgende zal ik me blijven herinneren: als je het hof maakte aan een hofdame, dan moest je ogenschijnlijk toch wel een goede trap in je ballen kunnen incasseren. De koningin wordt allesbehalve nobel en smaakvol afgebeeld maar als een degoutant, halfgaar, ziekelijk en grillig wijf maar het is wel een fantastische rol van Olivia Colman. Ook weeral een sterke rol van Emma Stone. De dialogen zijn ook bijwijlen lekker grof en illustreren wat je moet kunnen om een goede hofdame te zijn.

Sarah : -You will dismiss her

Queen : -I don't want to... I like it when she puts her tongue inside me

Maar goed, The Favourite is voor mijn top 10 lijst van dit jaar ook wel een favourite.

Dit is een kostuumdrama naar mijn hart…

(Ik had niet gedacht dat ik die woorden ooit zou uitspreken.)

Alleen al de keuze om de statige 18de eeuwse decors in beeld te brengen met een gepimpte webcam verdient lof. Zelf had ik nog wat verder gegaan - af en toe een paar ruwe technobeats bijvoorbeeld -, maar het is een begin.

De film duurt wel te lang, zeker als je bedenkt dat het verhaal over een ordinaire cat fight gaat. Wat mij betreft hadden de makers wat meer mogen focussen op alle andere intriges aan het hof.

Maar goed, ik heb me niet verveeld en dat is al een hele prestatie voor een film in dit genre. En met een klassieke filmmaker op de regisseursstoel had dit wellicht niet te harden geweest. 3*

Het was voor mij vooral genieten van al die prachtige, frisse, heldere kleuren met ook niet zozeer

inventieve maar wel fraaie kunstjes met de camera maar wel verbazend hoe geweldig soms de

grote vertrekken in beeld gebracht. De drie actrices doen het ook uitstekend en ik zou ook niet

zo gauw kunnen kiezen welke nu de anderen weet te overtreffen. De rol van Colman is natuurlijk

het dankbaarst om mee uit de voeten te kunnen, maar ik vond Weisz en Stone niet onderdoen.

Alleen kon ik, ondanks het goede acteerwerk, maar niet echt in het verhaal van de film komen.

Alsof ik aldoor te zeer werd afgeleid door de betoverende schoonheid. En kreeg ik op het laatst

ook een beetje last van saaiheid, en duurde de film wat te lang. Kreeg ik zoiets van nu geloof ik

het wel.

De film werd op den duur toch wat eentonig. Een lichtelijk absurdisme af en toe, zoals in meerdere

films van de regisseur aanwezig en dan vooral hier gepresenteerd door de wispelturige koningin,

zorgt voor wat afwisseling. Een knap gemaakt kostuumdrama (Overigens ook niet bepaald mijn

genre), maar waarvan ik vermoed dat er mij weinig van zal bijblijven.

Hilarisch kostuumdrama met lekker volvette vertolkingen zonder dat de personages karikaturen worden. Een soort kruising tussen All about Eve en Dangerous liaisons. Knap werk, toneelmatig maar toch ook meeslepend.

Dit kostuumdrama ook eens bekeken en het was niet mis. Niet dat ik zoveel kostuumdrama's kijk, maar vond deze nog goed te pruimen. Deze had nog verrassend veel humor.

De cast deed het uitstekend en visueel zat het ook wel snor. Wel een redelijk lange film, maar storend werd het nooit. Het einde was wel wat minder en viel een beetje tegen.

Weer een kijk in de historie. Maar niet boeiend noch overtuigend gebracht

Voor Lanthimos zijn doen lijkt dit vooralsnog zijn meest normale film te zijn. Ik vond het wel intrigerend hoe venijnig vrouwen uit de hoek kunnen komen om elkaar te beconcurreren om aandacht bij de koningin. Hoewel het vast niet de eerste keer in de filmgeschiedenis is dat vrouwen vechten om hetzelfde been (hier misschien nog letterlijk te nemen ook), kan de film zich denk ik wel aardig onderscheiden. De woorden zijn vaak wat gewikt en gewogen, net zoals de snode plannen. Hier en daar zelfs een snuifje humor. Visueel is het paleis natuurlijk een prachtige locatie. De pruiken vond ik er wat suf uitzien, maar de kostuums waren wel verzorgd.

Het einde is een minutenlange durende scène en het is de vraag of Abigail (Emma Stone) misschien toch ontmaskerd wordt door de koningin. Ze heeft wel duidelijk gehoord hoe Abigail dat konijn pijn deed. Een soort van open einde dus. Een prima film met 3 leading ladies in de hoofdrollen.

Afgrijselijke beeldstijl. Beetje speciaal willen doen, zeker? De camerabewegingen zijn nog ok. Maar wat een belachelijk lensgebruik, gebrekkige belichting, te harde contrasten met uitgebrande en dichtgelopen vlekken, idiote camerastandpunten en overdreven veel kikkerperspectief was dat allemaal, zeg? Om over de ontiegelijk zwakke cadrage waarbij de hoofden van de personages steevast in het midden van het beeld gepositioneerd werden (cinerama) nog te zwijgen.

De director of photography heeft er nogal eens geen klein beetje vierkant zijn kloten aan geveegd. Het levert slechts veel te sporadisch interessante beelden op. Na 5 minuten zat ik mij voortdurend te ergeren aan al die misplaatste interessantdoenerij en dat gevoel is tot het eind gebleven, zodat meegesleept worden in het verhaal er eigenlijk ook niet echt in zat. Niet dat dat verhaal veel voorstelde: twee stomme kutten hunkeren om ter meest naar de aandacht van een zo mogelijk nog stommere hunkerende kut. The end.

Gelukkig was er nog wat humor: alle chichimadammen zijn stomme boerenkutten en alle chichiventjes zijn achterlijke mouwvegers. Hihi.

Dank voor deze boeiende plotomschrijving. Ben benieuwd hoe je het verhaaltje van films als The Godfather samenvat.

Overschat zootje ongeregeld - bestaande uit wat geïmporteerde spaghettifretters en hun paardenkop - maakt wat amok tegen nog wat andere stuk voor stuk humorloze omhooggevallen klootzakken. The end.

Heerlijk afwijkend kostuumdrama vol met verknipte persoonlijkheden, vileine machtsspelletjes, gortdroge (vaak zwarte) humor en fijn acteerwerk. Met name het optreden van Colman is hier niet minder dan subliem.

De decadente toestanden aan het koninklijk hof worden ook subtiel neergezet zonder al te zware overdrijving. Soms hilarisch maar vliegt nergens uit de bocht.

Heb bovendien vaker moeten lachen dan bij menige als comedy bedoelde fim.

Het oorspronkelijke script voor dit in de basis historisch goed onderbouwde drama is dan ook bewerkt door Tony McNamara, die al eerder verantwoordelijk was voor het droogkomische The rage in Placid Lake en de comedy Ashby.

Periode kostuumdrama's zijn een soort guilty pleasure van mij. Vrouwen in weelderige mooie jurken, pruiken, kitscherige bloemetjesbehang en hofmakerij, misschien maar een suffe boel maar ik kan er best van genieten. Deze film, die gebaseerd is op bestaande personages, neemt ons mee naar het begin van de 18e eeuw naar het Britse hof. Daar strijden Sarah Churchill (Rachel Weisz) en haar nichtje Abigail Hill (Emma Stone) om de gunst van de ziekelijke Queen Anne (Olivia Colman). En aangezien er maar één de favoriet kan zijn, willen ze daar best ver voor gaan, zelfs tot tussen de koninklijke lakens. Echter is het, door een beetje lef in de mix te gooien, meer dan de standaard kostuumdrama. Lanthimos speelt hier met de clichés van het genre. Vrouwen zijn ze in deze film vindingrijk, intelligent, eigengereid en empathisch, mannen enkel ijdeltuiten die vooral bezig zijn met hun uiterlijk. Niet toevallig gedragen de personages zich ook allerminst beschaafd (regelmatig valt het woord ‘cunt’) en zijn ook hun dialogen verre van keurig. Door deze dialogen en door de personages, historisch onwaarschijnlijke sociale gedragingen te laten ondernemen, ontstaat er komische en bevreemdende taferelen. Minder waren de visuele cameratrucjes ( door fisheyelenzen gekromde beelden) Misschien voor de regisseur leuk om er mee te stoeien voor mij als kijker een stukje minder. Het is dan ook niet de perfecte film, maar het is wel iets wat op mijn netvlies blijft kleven. Zodoende rond ik hem naar bovenaf met een ruime voldoende,

Met The Favourite schuift Yorgos Lanthimos na zijn goed toegankelijke film The killing of a sacred deer nog weer ietsjes op richting mainstream. Toch is de film daarmee niet een gemakkelijk te consumeren film zoals vele andere films die aan de lopende band uit de hollywoodse filmfabriek rollen. Neem alleen al het feit dat de film draait om een lesbisch getinte driehoeksverhouding en de mannen in de film romantisch gezien geen rol van betekenis spelen. Of neem de banale en destructieve elementen die zeker niet gangbaar zijn in de moderne doorsnee film en die zo prachtig worden afgewisseld met absurde humor. Lanthimos levert een fijne film af.

De personages zijn gebaseerd op historische figuren. De driehoeksverhouding die zich afspeelt tussen queen Anne (een fijne Olivia Colman) en haar hofdames lady Abigail (een fijne Emma Stone) en lady Sarah (een fijne Rachel Weisz) heeft daadwerkelijk plaats gevonden. De mannen spelen tweede viool. Op één na. De meest opmerkelijke manspersoon is Robert Harley (een fijne Nicholas Hoult), een invloedrijk parlementslid met verrukkelijk achterbakse optredens.

De film laat een absurdistisch spel zien van samenzweringen en intriges. In beginsel is de film prettig luchtig van toon. In het verloop worden aan de luchtigheid serieuzere en historische accenten toegevoegd en ontpopt de film zich meer als een drama. Weliswaar nog steeds vol absurde situaties en prettig kijkbaar, maar gewoon minder frivool. Ook glipt er door het gebruik van curieus cameraperspectief een vleugje surrealisme de film binnen. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Lanthimos' roots zijn dan wel minder expliciet zichtbaar, maar schemeren wel degelijk door.

Minder frivool dus. Neem queen Anne. Ze wordt in beginsel geportretteerd als lachwekkend en kinderlijk. Een verwende kleuter. Een belachelijk personage waar de kijker hartelijk om kan lachen. Gedurende de film verandert die zienswijze en wordt zij steeds meer afgeschilderd als een tragisch figuur dat veel onverwerkt leed heeft gekend en een eenzaam bestaan leidt hoewel ze wordt omringd door een hele hofhouding. Haar karakter krijgt meer ronding. En met ronding verschijnt nuance. En met nuance wordt het allemaal wat serieuzer.

De beide hofdames ondergaan hetzelfde lot. In den beginne niet veel meer dan platte parasieten die hongeren naar macht. Later met meer ronding in hun karakters worden zij gelaagde parasieten die hongeren naar macht. Ook hier nuance, tragiek en begrip. En een wat serieuzere blik. Maar gelukkig wel steeds ingebed in veel absurdisme. Minder luchtig maar niet minder amusant.

Hoe dan ook. Een boeiend verhaal. Gefilmd in een historische setting. Een prachtig paleis dient als decor voor al de vermakelijke intriges van de personages. Ook de kostuums zien er prachtig uit. De aankleding is gewoonweg schitterend. Voeg daarbij het fijne camerawerk en de intrigerende personages en je hebt een goede film.

Non-regisseur, alsjeblieft zeg..

De films van de griekse regisseur Yorgos Lanthimos, hoewel nog steeds behoorlijk maf, worden de laatste jaren steeds toegankelijker. The Favourite spant wat dat betreft voorlopig de kroon. De vreemde cameravoering, de recht-voor-zijn-raap dialogen en eccentrieke personages verraden echter nog steeds de hand van Lanthimos. Ondanks het sterke spel van de cast kon de film mij helaas niet bijster boeien. De plot is dun en de gebeurtenissen liggen iets te veel voor de hand. Laten we dus hopen dat de volgende film van de griek weer lekker maf wordt, zoals vanouds.

Een oefening in empathie.
Met wie behoor je per slot van rekening te sympathiseren? Wie slachtoffert wie, wie lijdt door wie?

Lady Marlborough instrumentaliseert Queen Anne voor persoonlijke ambities. Abigail, moreel ontspoord door wat ze aan amoraliteit aan het hof ziet, volgt in haar voetspoor. Evident is dat het tot een soort oog om oog, tand om tand confrontatie komt. Abigail lijkt geen andere opties te hebben dan volslagen meedogenloosheid, want voor haar lonkt buiten de paleismuren enkel de goot. Ze speelt het spel, of liever: ze laat zich spelen door het spel der hofintriges – intriges die als het ware een eigen leven gaan leiden. Ook Queen Anne gebruikt haar macht trouwens om haar verboden liefde af te dwingen. Aan het slot, eenmaal ze inziet hoezeer ook Abigail een monster is geworden, blijkt ze tegen dit besef niet gewapend, en is ook haar respons primitief: ze legt haar macht op door erotiek af te dwingen. Weg, medelijden? Of kunnen we deze menselijke reflex juist herkennen en erdoor ontroerd worden?

Vraag is wie er uiteindelijk wel vaart bij deze machtsstrijd. Queen Anne is een evident lijdend voorwerp: te zwak en te eenzaam om te weerstaan aan diegenen die haar moedwillig bedriegen. Ook Abigail is echter beklagenswaardig, omdat ze een hofcultuur heeft geïncorporeerd die niet strookt met haar natuur, en die haar bovenal gevangen houdt in een seksuele loyaliteit waar ze van gruwt. Lady Marlborough krijgt tot slot een onheuse rekening gepresenteerd, want zet zij uiteindelijk haar hele hebben en houden niet in voor een ideologische zaak waar ze vermoedelijk oprecht in gelooft?

Psychologisch een intrigerende trip dus, door Yorgos Lanthimos geënsceneerd met aandacht voor de onwereldse decadentie en de infantiliteit van de hele hofhuishouding. Bezwerend is de soundtrack, die gaten boort in de Barokke schone schijn van de prille 18e eeuw, aan de hand van productionele rariteiten die perfect samengaan met Lanthimos anarchistische wijze van vertellen. Alweer een stuk grootse cinema dus!

3,75*

Prachtige film van Lanthimos, die het kostuumdrama (dat ik normaliter het liefst ontwijk) in een modern jasje heeft gedrukt. Schitterend gefilmd (al was 't op een gegeven moment ook wel prima met de fisheye) geheel in een machtsstrijd tussen dames waarin het empatisch vermogen jegens de vrouwen nogal schommelt. Goed gedaan en fascinerend om te zien. Jammer dat het op het eind iets inzakt, anders had ik hier meer aan kwijt gekund. Misschien in de toekomst nog, want dit soort films zijn wat mij betreft een verademing.

Waarom staat hier geen "comedy" bij???

Goeie vraag!