Utøya 22. Juli (2018)

Dé film die niet gemaakt had hoeven te worden.

Integer? Jazeker.
Knap gemaakt met ruim 80 minuten film in één opname? Jazeker.
Goed geacteerd? Nou, meestal, en lang niet altijd. Het meisje dat wordt gevolgd, doet vreselijk haar best en krijgt een voldoende. De andere jongeren zeggen iets te vaak hun tekst op.

Houdt de film rekening met wat iedere kijker vooraf al weet? Nou nee en dat is precies mijn punt. Hoe maak je een film inleefbaar / spannend/ betrokken waarbij wij als kijker weten wat er aan de hand is en het hoofdpersonage niet? Zeker, dan krijg je een thriller wanneer dader en slachtoffer conflicteren. Maar in deze film weet het meisje niet wat er aan de hand is, de kijker wel en de dader is afwezig. Blijf dan maar eens niet verveeld geraken.

Deed het script zijn best? Zeker, maar niet overtuigend. Natuurlijk weef je als scenarioschrijver (dramatische) momenten in het vluchten voor geweerschoten, zoals zoektocht naar zusje in gele trui, doodgaan van onbekend meisje, proberen te redden van jongetje in geel regenjack (sic), maar ze zijn te zwak om de film overeind te houden.

En dan kom je uiteindelijk tot de conclusie dat de film je weinig deed en dat je ook niet weet hoe het beter / anders had gemoeten. Overbodig dus.

Wat was dit een heftige film zeg. Je werd compleet in het verhaal gezogen en het liet me niet meer los tot het einde. Er waren hier in de zaal zelfs veel mensen aan het huilen na afloop, nog nooit echt meegemaakt bij een film. Je voelt door de hele film heen de enorme angst die ze gevoeld moeten hebben en dat vind ik erg knap.

Zeker geen gezellige film voor een avondje uit, maar wel een die je eigenlijk gezien moet hebben.

Beslist niet in één take geschoten. Iets wat Iedereen denkt en wat men ook wil doen geloven. Stevige vlekken op het vest van het meisje zijn op een later moment verdwenen. Er zijn genoeg momenten dat de camera op de grond gericht is en het beeld wazig blijft. Een break is dan geen enkel probleem. Ook tijdens heftig heen en weer schudden van de camera tijdens het rennen kan er makkelijk geknipt en geplakt zijn. En dat is zeker gebeurt.

Dit is alles neemt niet weg dat de film erg indrukwekkend is een zeer knap gemaakt. Meeslepend is zacht uitgedrukt en je krijgt echt een idee van wat deze jongeren mee hebben moeten maken. En toegegeven het einde zag ik niet aankomen!

Indrukwekkende film, goed acteerwerk van de hoofdrolspeelster.

Lastig bij zo'n gebeurtenis als deze, waarvan je de feiten nu inmiddels weet, om de film toch inleefbaar te maken. Ondanks dat het een goede poging was, vond ik het toch lastig om te vergeten wat je nu eenmaal weet. De regisseur doet wel zijn best door de bekende "feiten" zoveel mogelijk op de achtergrond te laten gedurende de film, een slimme keuze.

Zo'n film als deze roept bij mij ook de vraag op: wat zou ik doen op zo'n moment? Waarschijnlijk niet iets wat een one-take-film interessant zou maken... maar daardoor waren de keuzes van het hoofdpersonage ook niet altijd even logisch. Bijv. de zoektocht naar het zusje snap ik wel, maar ik miste de urgentie hiervan. Had ze medicijnen nodig, waren ze onlangs een dierbare verloren (vader), zoiets?

De hele film had ik eigenlijk een wisseling van persoonsperspectief verwacht, zoals uiteindelijk ook gebeurde. Maar dat dit dan helemaal op het einde gebeurde maakte dat het voelde als een cinematisch "trucje", ik denk dat dit midden in de film meer tot zijn recht was gekomen.

Tot slot vond ik de politieke boodschap op het einde misplaatst. Laat het publiek zelf zijn conclusies trekken / mening vormen.

Al met al vind ik de film wel 4* waard.

Helemaal mee eens. Bijzonder storend.

Zeldzaam indrukwekkend.

Echt totaal niet verwacht. Ik ben hier helemaal weg van, en dit is bij verre een van de meest bijzondere en indrukwekkende films die ik ooit heb gezien. Al wist ik van tevoren al wat er ging gebeuren, Poppe maakt er iets heel bijzonders van.

Berntzen acteert ook enorm goed. De film is zeer indrukwekkend, met 1 take opgenomen, al betwijfel ik het een beetje aangezien er inderdaad vlekken soms verdwijnen op shirts. Het duurt nergens te lang, is nergens te overdreven waar deze film vaak de fout ingaan. Indrukwekkend gefilmd.

Nagelbijtend spannend ook, de geweerschoten komen soms knetterend aan en dit zorgt ook voor extreem spannende scenes, vooral aan het begin en het einde als de knallen luider worden. Soms levert dit ook zelfs schrikmomenten op. Ook aan het einde komt de film ook recht in je gezicht.

De rechtsextremist wordt niet tot heel even in beeld gebracht (1x een schaduw die voorbij loopt en 1x op de rots) waarmee je je ook gelijk afvraagt hoe deze er nou uitziet. Ook vind ik het niet tonen van het gezicht een goede keuze was want als jij in zo'n situatie zat zou je het nou ik niet bepaald spannender vinden of je het gezicht wel of niet zag. En als je hem van dichtbij zag zou je waarschijnlijk allang dood zijn. Ook als de dader aan het eind omgebracht zou worden door 1 van de jongeren had ik al mijn respect verloren. Opdonderen met uw cliches!

Je kan jezelf perfect in de film plaatsen en erg goed meedenken. Wat zou ik doen in een situatie als deze? Zeldzaam goed, een aanrader. In mijn top 10. Benieuwd naar Greengrass ja, maar ik denk dat het in het rijtje Entebbe (2018) zal gaan vallen aangezien de rolinvulling.

Wat wilde de regisseur met deze film? Waarschuwen voor rechts-extremisme? Twee maal komt hij hierop terug in een tekst en eigenlijk is dat vrij onsmakelijk. Verder echter wordt er niets over gezegd. Een exploitatiefilm maken? Dat denk ik eerlijk gezegd niet, maar het neigt er soms wel naar. Als de telefoon van dat zojuist gestorven meisje daar ligt en de camera net zo draait dat je ziet dat 'mamma' belt. Of aan het eind als dat jongetje in de gele jas toch nog dood is, of het zusje dan wel overleeft terwijl Kaja zojuist is doodgeschoten. Dar wordt te veel ingespeeld op de emotie. Ik vond dit totaal niet passen bij de toon die het zou moeten hebben en ik kreeg daar lichte braakneigingen van. Of allicht wilde hij tonen wat men toen heeft meegemaakt en gevoeld, met die camera die wordt gehanteerd alsof jezelf één van de kinderen op het eiland bent. Maar ik kan me ook zonder film wel redelijk indenken hoe dat geweest moest zijn. En behoudens de eerste paar minuten lukt het men ook niet dat gevoel over te brengen.

Wat het ook is, ik vond het een film die steeds slechter en slechter werd. Mede door bovengenoemde redenen, maar ook het verder uitermate zwakke script dat veel te gescript aanvoelde. Die hele Kaja met haar zoektocht naar het zusje waardoor ze wat spannende momenten moet beleven. Of dat ze een jongetje probeert te helpen. Of dat meisje heeft te sterven in haar armen. Of gaat zingen. Om maar te zwijgen over de vele momenten die gewoon stilvallen en er niets gebeurt. Daar speelt mee dat wij als kijker weten dat er maar 1 dader is en men op dat moment relatief veilig is. Het gevoel dat die kinderen toentertijd gehad moeten hebben wordt echter nooit overgebracht op mij als kijker. De acteurs weten niet de angst over te brengen, of überhaupt medeleven en ik vond het daardoor een vrij kille film die uiteindelijk begon te vervelen ondanks de korte lengte en redelijk tempo.

En of de film te vroeg komt? Ik schrok eerder dat dit al in 2011 speelde. Ergens voelt het veel dichterbij qua tijd. 1,0*

Ik ben het toch vrij vaak met je meningen en cijfer eens, maar wat sla je hier de plank in mijn ogen volledig mis zeg. Kan me werkelijk niet inbeelden dat je zo deze indrukwekkende film hebt beleefd. Een exploitatiefilm? Deze film is juist een waardig eerbetoon van de regisseur aan de slachtoffers, door exact te tonen wat zij hebben meegemaakt. En dat daar enkele drama-momenten bij horen met menselijke emoties, so be it. Neem bijvoorbeeld dat absolute einde, juist dat hakte er bij mij zo in.

Ik zei juist dat ik ervan uitga dat het dat nu net niet is, maar het balanceert wel op een randje met hang naar goedkoop sentiment en schikbejag. Het is echter geen slasher nee zoals NRC beweerde. Integendeel zelfs.

Ik denk wel dat uiteindelijk dit hetgeen is dat de regisseur wilde doen, maar dar zie ik niet echt de toegevoegde waarde van, plus, om redenen genoemd vind ik dit niet sterk overkomen.

Hier lijkt me vanuit de gebeurtenissen zelf al drama genoeg in zitten en ik vind het juist niet getuigen van eerbetoon door filmische elementen toe te voegen. Het stoorde me zelfs. Dat vond ik zo fijn aan de landing in Saving Private Ryan, of grote delen van Schindler's List, Band of Brothers of United 93, door dat weg te laten.

mjk87

Het komt in mijn ogen niet eens een beetje in de buurt. Breivik die niet eens bij naam wordt genoemd of zichtbaar in beeld komt vind ik een goed voorbeeld van het respect dat de maker richting deze tragedie heeft.

Het blijft natuurlijk wel een commerciële film, dus je zal gewoon een hoofdplot nodig hebben. Maar uiteraard is het persoonlijk waar je zelf de morele grens vind liggen.

Wel opvallend dat je oa SPR en SL noemt, films die behoorlijk op het sentiment inhakten met oa de muziek of enkele menselijke keuzes. United 93 is een uitzondering, dat is vooral een film die je bijna een docu kan noemen. Daar is inderdaad de rest uitgeschrapt. Pakte goed uit, was een heel sterke film. De maker van Utoya koos er voor om een fictief verhaal te vertellen tijdens een waargebeurde aanslag. Komt toch gewoon vaak voor dat je dit ziet? SPR combineert ook D-Day met een fictief verhaal.

Dat is logisch want men wist natuurlijk niet dat het Breivik was. Überhaupt wist men niet dat er slechts één aanvaller rondliep. En ik zeg ook nergens dat Breivik wordt verheerlijkt, enkel dat er soms op vals sentiment wordt gemikt (dat mobieltje met mamma, zusje in het laatste beeld dat het toch heeft overleefd terwijl Kaja zojuist is doodgeschoten.)


Ergens vind ik dat niet samengaan, kiezen voor commercie en respect voor slachtoffers. Al kan dat wel goed uitpakken. Niettemin lijkt me dit wel een film die dat helemaal niet nodig heeft. En ook geen film waarin men verwacht allerlei extra drama te krijgen, of ik ben de enige daarin. Het is ook geen 200 miljoen kostende blockbuster die uit de kosten moet komen. Ook zonder dat lijkt me deze wel uit de kosten komen.


SPR alleen die landing hè die zo rauw is. En in SL wordt ook veel minder op vals sentiment gespeeld. Aan het eind allicht na 3 uur eens een keer. Nee, als Spielberg iets wil doet hij het eenmalig via heel subtiel die rode jas. Niet de nadruk erop leggen, maar wel de kijker een herkenning geven. Deels is die film ook fictie, maar omdat de camera daar geen onderdeel is van het moment zoals in deze Utoya maakt dat minder uit. Allicht dat Schindler nooit die zuivering van het ghetto zag, maar de camera gaat er ook heen zonder Schindler. Daardoor voelt dat veel beter aan. Al stoort in SL het me sowieso niet, waarschijnlijk omdat die film veel mooier en beter is geschoten.

Maar goed, Netflix schijnt ook nog met een film te komen, met Greengrass (United 93) aan het roer. Allicht dat die me meer smaakt.

De 19 jarige Kaja is samen met haar zus naar het zomerkamp van de Noorse Arbeiderspartij op het eiland Utøya, nabij Oslo. De jongeren horen hoe een bom ontploft in de hoofdstad en even later klinken er schoten op het eiland...

Voorafgaand aan de film vaak de kritiek gehoord dat het ongepast is om een film te maken over een recente tragedie. Daartegenover zou je kunnen vragen: wat is recent? Er zijn ontelbare films gemaakt over de Holocaust, lang niet allemaal respectvol. Erik Poppe kunnen we in ieder geval niet verwijten dat zijn film zonder respect gemaakt is. Ook vind ik dat hij een geslaagde invalshoek heeft gekozen, waardoor het allemaal niet goedkoop en wrang aanvoelt (zoals bijvoorbeeld sommige films over de aanslag van 11 september en de Holocaust).

Utøya 22. Juli bestaat volledig uit één lang shot. Niet zoals voorlopers als Rope van Hitchcock en Birdman, waarbij er subtiele overgangen zijn ingebouwd en het slechts één shot lijkt (wat ook al ongelofelijk lastig te maken is), maar daadwerkelijk één take. 5 dagen lang werd iedere dag één take van de volledige film opgenomen. De opnames van de 4e dag zijn gebruikt in de uiteindelijke film. Dingen als een mug die in close-up op een arm gaat zitten en de 'cameraman' die (bijna) valt zijn dus per toeval gebeurd. Regie instructies werden gegeven door middel van oortjes bij de cameraman en portofonen bij mensen buiten beeld.

De stijl van filmen was wel even wennen in het begin. Geen cuts maar een continue verandering van perspectief. Het camerawerk doet denken aan een soort 'foundfootage'-film waarbij de cameraman een personage is in het verhaal. Je merkt hier heel duidelijk wanneer er gezoomd wordt en de cameraman zich verplaatst of ergens in gaat, maar in het verhaal wordt de camera volledig genegeerd. Waarschijnlijk wilde Poppe de kijker het gevoel geven dat je er zelf bij bent, maar zonder de camera tot een personage te maken. Het klinkt erg afgezaagd, maar het werkte wel uitstekend. Iedere keer als er een geweerschot te horen was ging er een rilling door me heen.

Hoewel een film vanuit het perspectief van Breivik wellicht ook heel interessant geweest zou kunnen zijn (wat beweegt je om zoiets te doen?) vind ik het een sterke keuze om alle aandacht volledig op een persoon tijdens de aanslag te richten. Op deze manier weet je als kijker net zoveel als de personages en dat maakt de film ook nog eens heel spannend.

Hierdoor wordt het ook een studie over wat een groep mensen doet in een crisis. In Hollywood zie je vaak dat iedereen ineens heel nobel wordt en gezamenlijk als een team alles wil oplossen. Met Night of the Living Dead liet George A. Romero al zien dat dat een illusie is en mensen juist meer conflicten met elkaar krijgen. Poppe mijd gelukkig ergerlijke clichés en schetst interessante situaties.

Het verhaal van de film is fictief, maar wel gebaseerd op verslagen van overlevenden. Ik zal niet de enige zijn die zich heel erg heeft verbaasd over de tamelijk roekeloze handelswijze van de hoofdpersoon. Het is natuurlijk niet voor te stellen hoe het is om in zo’n situatie te zijn, maar kosten wat het kost iemand proberen te vinden is het slechtste wat je kan doen in een noodsituatie en al helemaal hier. Zonder iets te zeggen weglopen bij een groep die had afgesproken bij elkaar te blijven is ook alles behalve verstandig.

Mijn enige echte kritiekpunt bij deze film is dat ze de documentaire beelden vooraf en de teksten achteraf achterwegen hadden moeten laten. De film zelf is een ervaring, puur gericht op de beleving van de jongeren en over hoe een groep zich gedraagt in crisis. Dat er achteraf vermeld wordt hoeveel doden er zijn gevallen kan ik nog wel begrijpen, maar ik vond het echt te ver gaan dat er direct na de film politieke statements werden gemaakt. Er word de hulpdiensten verweten dat ze niet voorbereid waren en verder wordt de kijker opgeroepen om weerstand te bieden aan het opkomende rechts-extremisme. Jammer dat zo'n indrukwekkende filmervaring door zo'n voorgekauwde moraal achteraf een beetje onderuitgehaald wordt. Zorg ervoor dat mensen de film kunnen laten bezinken en laat ze dan hun eigen conclusies trekken. Daarnaast zou het nog veel indrukwekkender zijn als de film echt alleen één shot was en er dus geen andere beelden en tekst bij komen kijken (op aftiteling na dan).

Al met al een erg indrukwekkende film. Bijzonder veel lof voor de cameraman en acteurs die onder zeer moeilijke omstandigheden hebben moeten presteren.

Bedachtzaam en vol adrenaline beweegt Kaja (Andrea Berntzen) zich over het eiland, hevig verlangend naar potentiële veiligheid, terwijl de geweerschoten hoorbaar blijven. Doodsangsten staat ze uit.

De regie is gespannen, angstaanjagend maar bovenal irritant, omdat we worden blootgesteld aan een reconstructie van de 72 minuten dat de kinderen in levensgevaar verkeerden, vol knerpende, gierende en opbrekende geluidseffecten. Hoe effectief dit ook moge zijn, de morele integriteit van deze film is op zijn zachtst gezegd curieus.

Erik Poppe's hyperrealistische one-take-dramatisering van Anders Breivik's bloedbad weet niet te informeren, noch medeleven te tonen en heeft meer weg van ongegeneerde exploitatie.

Gus van Sant heeft laten zien hoe het wel moet.

Eventuele, mogelijke exploitatie daargelaten (Drama-scenes die liever achterwege waren gebleven),

verschafte de film mij een angstaanjagende en beklemmende indruk van hoe het er ongeveer aan

toe moest zijn gegaan. Volgens mij ook het voornaamste oogmerk van de regisseur. Van scoren met

beelden van de slachtpartij in ieder geval geen sprake, en Breivik zelf slechts even op afstand in

beeld. In ieder geval een schokkende film die hoe dan ook gemaakt moest worden over dit

onbeschrijfelijke drama.

Heeft niets met deze film te maken, althans niet met de beoordeling van deze film, maar ik moet 't toch even kwijt. Dit filmpje zag ik jaren geleden dus op de Twitterpagina van Tosca Niterink staan, die zich ook al afvroeg wat dit in vredesnaam te betekenen heeft (dat handjes schudden), en dat vraag ik me nu dus ook al jaren af.

Vanaf 0.58 seconden tot ongeveer 1.38..

Is dit normale gang van zaken in Noorwegen? Het ziet er zo onwerkelijk uit. Weet iemand hier toevallig wat hier de bedoeling van is?

- YouTube

Het engste daaraan vind ik nog wel dat je de hand schud van iemand die eerder 70 tieners dood heeft geschoten. Moet toch ergens vreemd aan voelen?

Dat lijkt me ook. En met dat lachen erbij.. Weird.

Misschien deze: Tot de (on)schuld bewezen is:

Handenschudden | Aart van Zoest - aartvanzoest.nl

Nee, als film vind ik het niet echt geslaagd. Wat er gebeurd is is versschrikkelijk maar dit maakt het geen verhaal voor een film. Ik zie zoiets liever als docu maar dat is dit niet. Een docu vol met details en achtergronden. Dat was trouwens in deze film ook helemaal niet op zijn plaatst geweest. Wel knap hoe ze de complete film in een take hebben opgenomenen en ook het acteren was erg goed.

Dank je voor de review. Ik houd dan maar ook de 4,5* script van mijn fantasie gewoon vast, zo ver en diep mogelijk achter en diep in mijn brein.

Sterke, emotionele achtbaan. Lijkt op het eerste gezicht ook niet al te moeilijk om van zo een heftige, trieste gebeurtenis een aansprekende film te maken, maar ik heb ook Gus van Sants ergerlijke poging tot zoiets(Elephant) gezien, en toen bleek dat je toch erg subtiel moet zijn. Ik verwacht dan ook weinig van Paul Greengrass poging om deze 22 juli te doen herleven(zit niet te wachten op een film waar de heer Breivik ook nog media aandacht krijgt). Sterker nog: deze Noorse film is eigenlijk precies de productie die je van Greengrass had mogen verwachten. Intens vooral, door die dicht op de huid camera, real time(althans die indruk wordt succesvol gewekt), en behoorlijk integer. In detail kun je er over twisten of alles wel helemaal goed is gegaan. Die boodschap over extremisme is tamelijk overbodig, sommige scènes(Kaja's uiteindelijke dood terwijl haar zus overleeft, de dood van dat jongetje in die gele jas, en de uitgebreide sterfscène van dat meisje ) voelen wat ongemakkelijk en zou je kunnen zien als sensatiezucht maar uiteindelijk beoordeel ik dat toch anders. Het is gewoon een acceptabele manier om die gebeurtenissen invoelbaar te maken, onmogelijk bijna om dat te realiseren zonder dat je de gruwelijke consequenties van die dag concreet laat zien. Niet te missen derhalve deze prent, nog niet eens zozeer als film op zichzelf, maar als document voor de toekomstige generaties aangaande de niet te vatten waanzin die zich in de tegenwoordige tijd soms afspeelt.

Deze film laat precies zien wat er is gebeurd op het eiland Utøya op 22 Juli 2011.

Dat de film in een take is opgenomen, komt juist ten goede.

Het is net alsof de kijker zelf op het eiland is en je voelt de ongelooflijke spanningen en gruwelen die de kinderen daar hebben moeten doorstaan.

Mede door het camerawerk (close-up) en de goed gespeelde rol van Andrea Berntzen is dit een film die de verschrikkingen van die dag haast perfekt weergeeft.

Zenuwslopende reconstructie van de massaslachting op een zomerkamp door een rechts extremist. De camera zit voortdurend vlak op de huid van de protagonist, wat een fors aantal angstaanjagende en confronterende momenten oplevert. Spannend vooral vanwege het feit dat je weet welk een onvoorstelbare omvang deze terreuraanslag heeft gehad. Geen docudrama in de letterlijke zin van het woord, maar deze vaak grimmige film komt wel dicht in de buurt.

Vond het op zich wel een aangrijpende film, ook omdat je weet dat het waar gebeurt is. Toch kon het me niet helemaal overtuigen en vind het ook jammer dat ze engels praten in plaats van hun eigen taal. 3*

dan schrijf je je stukje bij de verkeerde film. Je bedoelt deze: 22 July (2018).

Deze is juist wél in het Noors

Verkeerde film maat.

Toch wel beklemmend gebracht allemaal.

Ja, het is wat geromantiseerd wat me als ik er goed over nadenk niet helemaal bevalt, aan de andere kant is het nu ook weer niet alsof alleen een documentaire recht zou doen aan het gebeuren.

Het einde is er wel net allemaal teveel aan wat mij betreft, maar met name het eerste half uur is echt erg goed.

Stom, inderdaad de verkeerde film beoordeeld.

no worries, dat gebeurt. Maar ik zou dan wel je stem nog even weghalen bij deze, tot je hem gezien hebt. En ik zou hem gaan zien, was wat mij betreft zeker de moeite.

Aardige film van een verschrikkelijke gebeurtenis.

In mijn idee is deze film er nog best vroeg gekomen na wat er destijds gebeurt is.....het is nog wat de vers in mijn idee.

Verder erg realistisch(denk ik)en goed acteerwerk...aanrader.