Utøya 22. Juli (2018)

U-July 22 Review: A Harrowing Recreation of Norway's Deadliest Rampage | IndieWire

Heftige reacties op film die Utøya-drama laat zien door ogen van slachtoffers - RTL Nieuws - rtlnieuws.nl

Ah, een verfilming van de Breivik-afslachting? Mijn interesse is wel gewekt, herinner me dit nog allemaal erg goed. Afschuwelijk drama.

Vanaf 14 juni in de bioscoop (September Film)

Ben benieuwd hoe deze past in het kader van je blog laatst, tbouwh...

Kunnen we wel kunst maken van recent leed?

Er zullen mensen zijn die vinden dat deze film te vroeg uitkomt na de aanslagen van 7 jaar geleden, maar

als wij teveel naar zulke geluiden luisteren dan is bijna geen enkele documentaire mogelijk.

Zolang het verhaal eerlijk en respectvol wordt gebracht met goedkeuring van de overlevenden en nabestaanden zie ik zelf geen bezwaren.

Aanslag Utøya verfilmd: 'Dit laat zien wat woorden niet kunnen vertellen' | Nieuwsuur - nos.nl

Klopt het wel dat dit 92 min zou zijn? Lees iets over real-time (72min) gefilmd.

72 m is vanaf de eerste schoten. De film toont beknopt de aanloop.

Zie deze tot nu toe alleen bij Pathe Amsterdam ingepland staan. Gaat toch ook wel landelijk draaien?

Iemand op Twitter had dezelfde vraag:

Hi! Momenteel staat deze film inderdaad alleen ingepland voor Pathé Tuschinski. Mocht Utoya erg goed lopen, dan kan het zijn dat hij in meer bioscopen gaat draaien. Ik raad je aan om de website in de gaten te houden.

Wat een ellende. Het onderwerp lijkt me interessant genoeg voor een landelijke release. Als je ziet hoeveel baggerfilms wel overal worden afgespeeld...

Ja, helemaal mee eens. Goede manier ook om te peilen of de film goed loopt door hem maar op één plek te draaien. Niet eens in de andere PAC-locaties zoals Buitenhof.

Nou ja, dan maar tickets voor Amsterdam gehaald. Ben erg benieuwd.

Edit: Hij draait wel in allerhande filmhuizen op diverse locaties:

Utøya 22. juli (Film) 2018 | Bioscoopagenda Nederland - biosagenda.nl

Ik pak hem in Utrecht bij LHC wel mee. Aan de ene kant ben ik niet heel verbaasd, is niet echt een standaard Pathé vehikel, toch?

Daar heb je ook wel weer een punt.

Poppe noemt het zelf een anti-film. Heeft niets te zoeken bij de grote commerciële bioscopen. Dan zou het alleen maar meer naar sensatie gaan rieken ook, en dat willen de makers juist voorkomen [niet dat zij over de reikwijdte van de release beslissen, maar soit].

Hij (Poppe) had zijn filmvorm toch echt niet beter kunnen kiezen, is de gedachte die na het zien van de film overheerst. Omdat we constant het perspectief van de slachtoffers delen. Hun angst voelen. En de dader enkel in de verte op zien doemen. Als een vage schim, die ook in de film geen bestaansrecht heeft. De openingscredits framen de Noor als autochtoon en extreemrechts, zijn naam wordt nooit genoemd.

Een mogelijke kritiek op Utøya 22 juli is dan ook niet dat de film de slachtoffers onrecht aandoet. Integendeel. Wel roept de gedramatiseerde plot de nodige vraagtekens op. Dat de Noorse jongeren nadachten over een geïdealiseerd leven na Utøya is denkbaar. Dat ze herinneringen ophaalden en tóch hun ouders belden ook. Maar dat er tijd was voor vertraagde sterfscènes? Waarbij zelfs die genadeloos harde geweerschoten even wegstierven? De scenaristen (Anna Bache-Wiig, Siv Rajendram Eliassen) hadden voorzichtiger (nog meedogenlozer?) kunnen zijn met hun gefictionaliseerde verhaallijn.

Het gevoel dat mag (en moet) overheersen is dat van reddeloosheid. Het duurde ontstellend lang voor er hulp kwam. De jongeren waren schietschijven, begeleiders zijn in de film niet te zien. Bewust? Poppe gaat zijn kritiek op de autoriteiten in ieder geval niet uit de weg. Hoe zinvol zijn woorden nu nog zijn is sterk de vraag. Maar als een overlevering staat de film wel, juist en alleen omdat ze zo intens is.

Een fenomenale Andrea Berntzen (hoofdpersonage Kaja) stimuleert de wens om die 22 juli te willen begrijpen. Om je met haar te identificeren, en daarmee gelijk met al die jongeren. Lange tijd lukt dat ook. Tot je de bioscoopzaal verlaat, en het je allemaal weer ontglipt. Het verleden is en blijft angstaanjagend ongrijpbaar – ook door de ogen van de ander zelf.

volledige recensie en interviewlinks

Ik hou best van verfilmingen van dit soort waargebeurde tragedies, maar voor mij persoonlijk is dit nog 'too soon' om gezellig naar te gaan zitten kijken.

Misschien is dit interessant om even te checken: De aanslag op het Noorse Utøya door de ogen van de slachtoffers - vpro cinema - VPRO

Kun je er wel in vinden?

Zeer benieuwd naar deze film.

Hij draait gelukkig ook hier in het filmhuis.

Binnenkort tijd voor maken.

Film krijgt hele hoge cijfers in de media, oa hier:

Recensie Utøya 22. juli - Review op Filmtotaal.nl

Damn you, Pathé...

NRC gaf 1 ster en had weer een of ander idioot verhaaltje dat zoveel geweld niet kan. Of zo. Geen idee, ik snap die recensie na 3 keer herlezen nog niet wat nu precies het punt is waarom dat verkeerd is.

Ik ben benieuwd. In het beste geval geeft dit hetzelfde gevoel als United 93 waarin je ook kijkt naar mensen die real time niet begrijpen wat er aan de hand is en waar ze in zijn beland.

NRC...die lui heb ik nog nooit serieus genomen. Wat een snobs. Ik vind het zeker niet te vroeg voor een film als deze. Zo'n verhaal mag je altijd vertellen, zolang je het maar doet met respect richting de feiten en de slachtoffers. Precies waarom United 93 ook zo sterk was. Ik zou Utoya ook niet als actiefilm willen zien, maar dat idee hebben ze nooit gehad las ik.

Ze moeten sowieso eens ophouden met dat gezeur of een film gemaakt had moeten worden of niet. Daar gaan zij niet over. De film is er; bespreek dat ding gewoon voor wat het is. Doe niet zo moeilijk. En waarom is het een minpunt dat het een slasher is? De gebeurtenis zelf was toch ook een slasher.

Heb je geen filmhuis binnen redelijk handbereik? Lijkt me überhaupt ook een fijnere setting voor deze titel.

Eén van de kernargumenten is dat de filmvorm/stijl de dader mystificeert, maar daar ben ik het ook flink mee oneens. Die Noor heeft nu juist al veel te veel aandacht gekregen - als je hem een uitgewerkte plaats in het verhaal laat innemen trek je je respect voor de slachtoffers impliciet juist verder in. Linssen werkt dat argument verder uit richting het hoge 'slasher'gehalte, maar nuanceert zichzelf even snel door wel ook te vermelden dat je 'sensationalistisch geformuleerd' (juist niet dan toch?) misschien zou kunnen zeggen dat dat 'precies is wat er op dat eiland is gebeurd'.

Naargeestige, exploitatieve reconstructie van het 72 minuten durende bloedbad dat Anders Breivik op 22 juli 2011 aanrichtte op het Noorse eiland Utøya, enkele uren na de aanslag op een regeringsgebouw in Oslo. Het verhaal begint een paar minuten voor het begin van de schietpartij en richt zich op de 18-jarige Kaja [Andrea Berntzen die wanhopig probeert de schutter te ontlopen. Regisseur Erik Poppe besloot de hele film in één take op te nemen, wat onderstreept dat hij meer bezig was met een stunt dan met een integere reconstructie. Het scenario mag dan gebaseerd zijn op getuigenissen van de overlevenden, maar deze thriller levert geen nieuwe inzichten op en voelt daarom vooral als een cash-in en niet als een eerbetoon aan de vele slachtoffers. Dat neemt niet weg dat Berntzen een indrukwekkende fysieke en emotionele tour-de-force neerzet in haar filmdebuut! En daarmee redt ze de film... net!

Maar wat voor nieuwe inzichten zou het moeten opleveren dan? De beweegredenen van Breivik zijn bekend, waarom de slachtoffers en overlevenden op dat eiland waren is bekend, hoe het ongeveer is gegaan is bekend. Ajax&Litmanen1 maakt de vergelijking met United 93 en dat is wel een goede. Je komt weinig nieuws te weten, maar het laat wel zien wat die mensen allemaal hebben moeten doormaken.

En integriteit en een bepaalde stijlkeuze van een regisseur kunnen toch wel samen gaan? Paul Greengrass gebruikte ook weer zijn gebruikelijke schokkerige camerabeelden in United 93, maar dat zorgde wel voor de juiste sfeer.

Een film, die nooit gemaakt had mogen worden. Een film met een scenario dat niets toevoegt aan het verschrikkelijke drama dat plaatsvond en weinig of geen begrip oplevert voor de hel, die de slachtoffers moeten hebben doorstaan. Het is ook een saaie film. Komt natuurlijk omdat je het verhaal al kent. Wat vertoont wordt is een slap aftreksel van hoe het geweest zou kunnen zijn. Spelers klitten aan elkaar. Blijven langdurig in een kuil liggen. Zij blijven irritant passief. Af en toe rennen er jongeren voorbij. Je ziet als het ware de regieaanwijzijng: "Rennen nu". Waarvoor ze wegrennen zie je niet, maar dat vul je zelf in met dat zal meneer B wel zijn.De spelers kunnen de angst niet echt overbrengen. De plofjes of liever schoten op de achtergrond zijn niet eng. Om dat te compenseren klinken er af en toe keiharde schoten in de filmzaal, waardoor je je als kijker rot schrikt. Met dat soort goedkope effecten maak je nog geen goeie film. Het personage van de actrice met de hoofdrol leer je niet kennen. Je komt niets over haar achtergrond te weten. Ook niets over wat ze nou eigenlijk op dat eiland doet.

Over het geweld dat in recencies genoemd wordt kom de kijker weinig te weten. Ja af en toe zie je jongeren op de grond liggen waar verder weinig aandacht voor is.

De hoofdrolspeelster en haar zus hebben een langdurige kibbel scene in het begin van de film. Dat rechtvaardigt een langdurige zoektocht naar de zus in de rest van de film. De regisseur geeft daarmee de hoofdrolspeelster de mogelijkheid om onverwacht op te springen en naar zus op zoek te gaan, waardoor ze zich in risicovolle omstandigheden kan begeven. De scene waarin een vriendin overlijdt en na haar sterven haar mobiel afgaat, de camera inzoemt en op het mobiel schermpje 'Mama' op verschijnt is theatraal en tenenkrommend.

Een film met weinig respect voor de slachtoffers van deze brute moordpartij. Een film, die absoluut niet kan waarmaken dat er wordt weergegeven welke verschrikkingen de slachtoffers in hun laatste 73 minuten hebben beleefd. En oh ja drieenzeventig keer "Oh My God" uit de monden van de spelers laten komen is wel veel gevraagd voor de toeschouwers. Het leidt nogal hinderlijk af van het verhaal dat de regisseur probeert te vertonen. De schokkerige beelden zijn eventjes interessant voor de sfeer maar niet 73 minuten lang. Een film, die meerijdt op de emoties van mensen met de bedoeling daar geld aan te verdienen, had niet gemaakt mogen worden.