Utøya 22. Juli (2018)

Kom er niet helemaal uit hoe ik dat moet doen, weet jij dat?

ja hoor, dat kan op deze manier, als je met je muispijltje op je stem gaat 'zweven'

Bedankt, gelukt!

Verrassend lage score van mij ondanks een film die je zou moeten beklijven.

Ik kan er niks aan doen, maar de film zelf wist in ieder geval geen indruk achter te laten.

Ik voelde weinig gezien de tragedie, misschien de manier van filmen. Nochtans is het camerawerk zonder meer goed te noemen, maar op de één of andere manier werkte het niet. Misschien dat de ravage van 72 minuten ook gewoon te lang duurt met veel dezelfde scènes of scènes die veel te lang duren wat het tempo, de spanning, de gruwel onbewust een stuk uit de film haalt. Ook het acteerwerk zorgde niet voor de de nodige kracht die deze film zou moeten uitstralen. Ik vond het eerder povertjes. Een paar keer naar het uur gekeken en dat is toch geen goed teken. 5/10

Ik vond het een goede film en persoonlijk voelde ik de hele film de angst van de slachtoffers. De aanslag duurde 72 min vanaf de eerste schoten die zitten dan ook in de film de resterende minuten zijn een beknopte inleiding totdat de ellende begint.

Sterk aangrijpende film over de dramatische gebeurtenissen op Utoya. Poppe is erin geslaagd een meeslepend dramatisch en sereen beeld te vormen over de schietpartij op het eiland. Bewust koos hij ervoor om de dader geen of amper aandacht te schenken. Zijn naam wordt niet genoemd en ook lijfelijk is hij op één of twee keer na niet in beeld. En indien dit wel gebeurde, was dit op ruime afstand. Zo kan de volle aandacht gevestigd worden op de slachtoffers.

Wat zeer goed naar voren kwam in de film was de angst en paniek die heerste onder de jongeren. Misverstanden ontstonden en eerst dachten er enkelen dat het de politie was die op hen schoot. Wat typerend is bij dergerlijke traumatische ervaringen is het feit dat je op automatische piloot handelt of in overlevingsmodus gaat. Het is ieder voor zich en dat uit zich bij sommigen in egoïstisch gedrag. Geheel normaal lijkt me.

Op basis van vele getuigenissen schetst Poppe een goed beeld van hoe het eraan toeging. Hij construeerde een degelijk plot vanuit het standpunt van Kaja die op zoek gaat naar haar zus Emilie. De hand held camera zorgt voor een extra beklemmende sfeer. Ook het luide gesnik en zware ademhalingen dragen bij tot die typische chaossfeer. Tot slot waren ook de acteerprestaties sterk waardoor de film geloofwaardig overkomt. De idee dat er gewerkt werd met real time slaat aan. Knap, zeer verdiende 4,0*. Nu ook benieuwd naar het broertje op Netflix welk naar verluidt iets explicieter is.

Het drama is verschrikkelijk,maar deze film is niet aan mijn besteed,met moeite afgekeken,maar in grote lijnen inderdaad steeds hetzelfde

Door het goede acteerwerk van Andrea Berntzen toch wel een redelijke film. Niet heel beklemmend, de laatste tien minuten vind ik in dat opzicht nog het sterkst. Maar nu toch meer een beeld van het drama dat zich op Utoya heeft afgespeeld.

Beter dan 22 July, en eigenlijk precies wat ik had gedacht wat die film zou zijn. Je wordt veel meer in het moment geplaatst. Alles mooi in een take opgenomen volgens mij, en de paniek, verwarring en shock zijn goed voelbaar, mede doordat de schutter, op een scène waarin hij ver weg staat na, buiten beeld blijft. Ergens vind ik het wel wat ongepast om van een gebeurtenis als deze amusement te maken, maar het is een goed gemaakte film in elk geval, en alles draait om hoe de kinderen op de situatie reageren. Ook geen knullige elementen als Engels sprekende Noren of zo'n over de top onbezorgde intro. Dat doet deze film allemaal beter.

De cast is niet fantastisch natuurlijk, maar Berntzen en Holmen zijn meer dan prima en spelen naturel. Het script heeft zijn gedramatiseerde momenten, maar dat irriteert nergens. Vond het best aankomen toen Kaja op het einde werd doodgeschoten. Dat zag ik niet aankomen. Ook de scène met dat meisje dat neergeschoten meisje dat sterft is effectief. En vind het ook best een goede keuze om de naam van de dader niet te noemen. Hij heeft maar al te graag een podium. 3.5*.

Je geeft de film geen 2,5 maar je zelf....

'Mensen' zijn rare wezens. Gillen moord en brand als een van hen de eigen soort aanvalt en vele slachtoffers maakt en maken er dan dan vervolgens een film van om er nog eens naar te kunnen kijken. Gaaf man: 72 minuten lang kijken naar een idioot die kinderen neerschiet. Beats me.

Dus je hebt gewoon dit bekeken en dan serieus helemaal niks van de boodschap die de maker aan kijker richt op weten te vangen?

Bedoel je dat je een film van 72 minuten nodig hebt om de boodschap te vatten? Had ik even niet aan gedacht.

De film toont in realtime de werkelijke gebeurtenissen op Utøya op 22 juli 2011 vanuit het perspectief van Kaja. Wat zich daar heeft afgespeeld is onbegrijpelijk. De film gaat helemaal niet over de sensatie maar geeft de beelden goed weer zoals ze zijn. Het is dan ook geen sensatiefilm maar wel iets wat nu eenmaal heeft plaatsgevonden. Je kijkt er naar of niet, ieder zijn/haar keus.

Dat zoveel geweld niet kan? Er zijn daar 69 doden gevallen en nog meer gewonden. Wat is dat voor een flutkrant. Niet op jou persoonlijk, maar die recensenten menen dat zij de waarheid in pacht hebben.

Alsof ge er zelf bij waart, zo intens is dit drama in beeld gebracht.

Veel waardering aldus, ook voor de jonge acteurs.

Alleen wat verrast met het einde waarbij de redding niet wat langer aanhield - beslist een emotievolle gebeuren - en vervangen werd door teksten waarvan de inhoud ondertussen éénieder bekend zijn. Maar dat is zelfs geen half minpuntje waard.

Ik ben het helemaal met je eens.

Utøya 22. Juli

Beklemmende en huiveringwekkende film over de aanslag op het eiland Utøya, waarbij 69 jonge mensen werden gedood. Anders Breivik krijgen we niet te zien (één keer als schim), maar de focus ligt hier op de personen die moeten schuilen, rennen voor hun leven, naar familieleden en bekenden op zoek zijn, en hun ouders bellen om te laten weten dat ze nog in leven zijn.

We zien dit allemaal door de ogen van Kaja, fantastisch geacteerd door Andrea Berntzen. Het realisme spat er vanaf, en dat we dit allemaal in real time te zien krijgen draagt alleen maar bij aan de spanning. Het geknal en geschreeuw gaat door merg en been. Regisseur Erik Poppe wil laten zien hoeveel impact dit allemaal heeft gehad op de overlevenden, en dat veel van hen nu nog met een trauma en psychische problemen rondlopen zal niemand verbazen.

Beklijvende film!

De protagoniste is fe-no-me-naal. Hoe ze met de camera speelt is weergaloos. Het 'spel met de mug' waar de DoP perfect op inspeelt is de perfecte illustratie daarvan... Wow!

Wat de regie betreft: prachtige 'choreografie'. De keuze om het ziekelijk monster uit beeld te houden is weloverwogen en meer dan geslaagd... Chapeau!

Beklemmend en sterk.

Het linkse en politiek-correct sausje dat over de film is gegoten stoot me af maar toegegeven: de film is heel goed gemaakt en laat je als kijker echt meebeleven wat er in 2011 op het eiland is gebeurd. De film is intens en het persoonlijk gemaakte verhaal is zowel spannend als ontroerend. Deze film is veel beter dan bv. Hotel Mumbai (2018) - MovieMeter.nl.

Hele goede film.

Heerlijk spannend zoals destijds blair witch en ik denk ook een zeer goed beeld van wat er zich afspeelde. Enige anticlimax was dat op t einde bleek dat t fictieve karakters waren..

wat verschrikkelijk dat daar gebeurde,ik vond het een goede film...die arme mensen

vraag mij alleen af waarom de hulp zo lang duurde...om die arme mensen te helpen

Op bv. 2011 Norway attacks - Wikipedia - en.wikipedia.org vind je daar een heel verhaal over wat erop neerkomt dat er grote moeite was geschikt transport naar het eiland te vinden: de politie had geen helicopters c.q. helicopterpiloten ter beschikking, er waren geen geschikte boten en uiteindelijk moest de politie van elders een boot laten aanrukken...

Overigens, op diezelfde pagina lees ik ook: "He spared an 11-year-old boy who had lost his father (Trond Berntsen) during the shooting and stood up against him and said he was too young to die". In de film wordt die jongen wel doodgeschoten hetgeen precies laat zien waarom ik de film meed toen hij in de bioscopen draaide want reeds uit de trailer blijkt dat de film een staaltje propaganda van de vieste soort is waarbij zelfs leugens niet worden geschuwd om maximaal haat te verspreiden (terwijl tegelijkertijd moslimterroristen worden verdedigd die wel kinderen doden). Maar zoals ik al schreef: zelfs die onsmakelijke propaganda staat er niet aan in de weg dat de film heel spannend en ontroerend is.

Ja joh, de film is zo gruwelijk omdat ze het overdrijven en linkse propaganda is. Ga toch fietsen man.

Ik geloof dat er in het begin een discussie was over de interventie in Afghanistan (logisch op een politiek kamp) maar een expliciete verdediging van het Jihadisme is me totaal ontgaan. Verder moet je inmiddels wel behoorlijk naïef zijn om het gevaar van extreem-rechts te missen. Aanslag Nieuw-Zeeland, politieke moord in Engeland, politieke moord in Duitsland, schietpartijen in synagoges in Amerika, schietpartijen in zwarte kerken, aanslag met een auto in Charlottesville. Die gasten doen weinig onder voor jihadisten.

Wat bedoel je dan? Bij een aanslag eerst de feiten afwachten en niet meteen al-Qaida de schuld geven is gewoon gezond verstand. Dat is heel wat anders dan het verdedigen van de ideologie van al-Qaida.

De film is een waarschuwing die volgens jou dus onterecht is omdat je het bestempelt als propaganda. Ik denk echter dat de afgelopen jaren hebben aangetoond dat het nogal naïef is om te denken dat het allemaal wel meevalt met extreem-rechts.

Sterk.

Blij dat ik alle discussies over het wel/niet kunnen van deze film gemist heb, wat een onzinnigheid. Poppe maakte een beklijvende film over een stukje recente geschiedenis. Als dat zelfs niet meer kan weet ik het ook niet meer. En mensen die er dan toch een probleem mee hebben, lekker niet kijken.

Mooi dat alles aan elkaar geregen is zoals het lijkt op een single take. De camera blijft lekker dicht bij de personages en geeft maar een zeer beperkt overzicht van het hele gebeuren, Berntzen speelt haar rol met verve en de angst zit er erg goed in.

72 minuten zijn alleen een beetje lang om de hele tijd te boeien. De aanpak en keuze zijn te begrijpen, maar uiteindelijk weet Poppe de spanning niet de gehele speelduur aan te houden. Het is een klein puntje van kritiek op een verder erg fijne film. Van de versie van Greengrass verwacht ik in ieder geval stukken minder.

3.5*