The Third Man (1949)

Wat mij betreft is dit de perfecte film. Hij bevat spanning, humor, psychologie, romance, sociaal bewogen thema's en mysterie, de filmtechnische elementen (camerawerk, spel, dialogen) zijn optimaal, en de lokatie levert een bijna tastbare sfeer van melancholie en doem, .

De muziek (ta-ta-ta ta-ta ta-taaaa...) kan voor sommige mensen net zo storend zijn als de schier oneindige herhalingen van Do not forsake me oh my darlin' in High noon drie jaar later, maar mij persoonlijk stoort het nergens. Het geeft bijna een soort ironische distantie, een perspectief vanwaaruit ik kijk naar de personages die allemaal op zoek zijn naar iets -- de aandacht van Harry (Anna), de misdaden van Harry (Calloway), de vriendschap van Harry èn de liefde van Anna (Holly) en rijkdom (Harry) -- een perspectief dat misschien wel wat lijkt op dat van Harry vanuit het reuzenrad...

Het enige personage dat een tevreden indruk maakt is de innemende Sgt. Payne. In deze ambiance loopt het dan ook niet goed met hem af.

Iemand anders bij de scènes in het riool met de bijbehorende desoriënterende montage nog de associatie met Eschers Klimmen en dalen gehad?
 

Prachtige film.

Het verhaaltje is wat ouderwets misschien, je zit vrij snel op het goede spoor, maar ook dat heeft zo zijn charme. De thema's zijn echter nog steeds wel relevant. Het zijn echtervooral de locaties en de personages die het hem doen. Geweldige rol van Orson Welles met name, maar ook de rest van de cast doet het prima.

Ook de locaties zijn erg fraai. Zo'n half kapotte stad is wat mij betreft altijd een mooie plek om een film op te nemen. Het deed me wat denken aan Germania Anno Zero maar dan veel gelikter. Levert een paar mooie scenes op, zoals met het reuzenrad en het laatste stuk. Ook het einde in de tunnel is erg mooi. Mooi geschoten ook vooral.

Daarnaast vond ik de dialogen echt super. Prachtige, cynische gesprekken. De muziek vond ik toch wat minder. Enige echte minpunt.

4*

Meteen gepluk aan de citersnaren. Verder wordt het nog wel eens te lomp ingezet, maar het kleurt de film wel. Het heeft hier en daar ook wel wat luchtige trekjes, bovendien beschikt het over een bijzondere locatie en een aardig plot met de mysterieuze dood van Harry Lime. Zelfs in die mate dat het onderzoek van Holly Martins dusdanig veel ruimte in beslag neemt dat, zeker in de eerste helft, de sfeer van het kapotte en verdeelde Wenen nog wel eens naar de achtergrond wordt gedrukt. Best zonde eigenlijk.

Want zodra Reed speelt met het nachtelijke stadslichten en schaduwen is de film op z'n mooist. Op dat vlak is de introductie van Lime een van de hoogtepunten, maar ook vanwege de fenomenale uitstraling van Orson Welles. Frappant dat wanneer zijn personage de controle kwijt is, hij ineens minder voor de dag komt. Tijdens de beroemde koekoeksklok monoloog is het dan wel weer smullen geblazen. Reed pakt visueel nog eens uit als de film de ondergrond opzoekt. De klank van een schot maakt het af.

Je hebt van die films die je jaren lang in menige toplijst tegenkomt, maar er eigenlijk nog erg lang over doet om de film in kwestie te gaan zien. Zo is dat ook bij mij en vele films. Naar aanleiding van de MM Top 1000 me er toch maar eens aan gewaagd, en daar heb ik zeker geen spijt van gehad.

The Third Man blinkt vooral uit in zijn sfeer. Dit wordt erg hevig versterkt door de prachtige beelden. Visueel is dit toch wel een pareltje. Dit alles speelt zich af tegen een schitterende locatie. Het geheel wordt ontzettend spannend gehouden, en blijft bijna over de gehele speelduur boeien. Toch werd het op een gegeven moment even wat minder in de film en begon het verhaal toch wat te slepen. Maar de film weet zich te herpakken en sluit af met een erg spannende climax, opnieuw visueel erg mooi, en een erg passend einde. Sterk acteerwerk ook van de gehele cast trouwens.

The Third Man bleek toch een erg goede film te zijn, al zie ik er niet het grote meesterwerk in wat velen er wel in zien.

Wat een geniale eindscene! Sowieso een zeer sterke film met prachtig camerawerk. Eigenlijk is het dan ook jammer dat het begin, noodzakelijk om de sfeer op te bouwen, toch zo traag verloopt en weinig doet vermoeden van het visuele genot in het laatste uur. Maar dit is met recht een klassieker, zeer mooi.

De lievelingsfilm van mijn vader en dus wist ik al van de film lang voordat ik ging studeren; en daar onze literaire smaken op het gebied van thrillers enorm verschillen; werd ik toen ik de film zag overrompeld. Een meesterwerk.

The Third Man vind ik een goede film.

Deze film is qua verhaal interessant. De film speelt zich af in het naoorlogse Wenen. De stad is door de geallieerde overwinaars opgedeeld in een aantal sectoren. Naar deze stad komt Holly Martins. Hij bezoekt zijn vriend. Maar aangekomen blijkt zijn vriend te zijn overleden door een vreemd ongeluk. Holly vertrouwd het niet en gaat op onderzoek uit.

Dat onderzoek van Holly is erg spannend. Holly ontdekt steeds meer vreemde zaken. Halverwege de film ontcijfert Holly steeds meer puzzelstukjes en blijkt zijn vriend nog te leven. Vanaf dan is er sprake van een nieuwe spanningsopbouw. Holly gaat de politie helpen zijn ( ex ) vriend te pakken. Het verhaal eindigt met een lange, maar erg spannende scene in het riool. Ik zat bij deze scene op het puntje van me stoel.

Het verhaal van deze film is erg spannend. Maar de grootste twee troeven van deze film is de muziek van Anton Karas en het camera werk. De muziek in deze film is apart. De muziek wordt gespeeld op een citer. Het klinkt heel apart in de film, maar ik vond het erg goed bij de film passen. Het camera werk in deze film is schitterend. Vooral de scènes in het riool waren erg goed gefilmd.

Het acteerwerk in deze film is erg goed. De cast levert puik werk af. De laatste scene van de film waarin Anna op het kerkhof Holly straal negeert en ijskoud langs hem heen loopt vond ik trouwens een erg goede afsluiter.

Al met al vond ik dit een erg goede film.

4,5 ster voor deze film.

Graham Greene weet de spanningsopbouw van een thriller te combineren met politieke en ethische thema's.

Qua verhaalopbouw zitten de klassieke ingrediënten van een spannend verhaal erin. Holly Martins (Joseph Cotten) spit het recente verleden uit van zijn vriend Harry Lime (Orson Welles), wiens begrafenis hij net heeft bijgewoond. Er volgt een dramatische ommekeer; Lime blijkt nog te leven. Er is een moment van herkenning; Martins herkent Lime. De narratieve climax is het gesprek op het reuzenrad, wanneer Lime zijn wandaad probeert te verantwoorden. Martins worstelt met een moreel dilemma: zijn vriend verraden of de dood van vele kinderen ongestraft laten. Een bezoek aan het ziekenhuis met Major Calloway (Trevor Howard) brengt hem tot inzicht. Dit leidt tot de dramatische climax: de achtervolging in de riolen.

Natuurlijk is er ook een vrouw in het spel: de Tsjechische actrice Anna Schmidt (Alida Valli). Zij wordt als pasmunt gebruikt met de autoriteiten. Graham Greene had een happy end voorzien in het liefdesverhaaltje, maar regisseur Carol Reed had een ander idee. Greene gaf hem achteraf gelijk.

Terwijl je meegesleept wordt door dit spannende verhaal, leer je tegelijk iets bij over Wenen kort na de Tweede Wereldoorlog, in het begin van de Koude Oorlog. Net als Berlijn was die stad opgedeeld in sectoren, waarvan één Sovjet-Russisch.

Op een luchtiger toon behandelt Greene de tegenstelling tussen ernstige en populaire literatuur. Cultuurpaus Crabbin (Wilfrid Hyde-White) wordt in verlegenheid gebracht doordat zijn gastspreker nooit van de term stream of consciousness gehoord heeft. De volkse Sergeant Paine (Bernard Lee) blijkt een fan van Martins' pulpromannetjes. Wanneer Lime Sgt. Paine doodschiet, geeft dit de doorslag voor Martins om op Lime te vuren.

Het spel van schaduw en licht in deze herop te bouwen stad zorgt voor een lugubere atmosfeer. Destabiliserend werkt het gebruik van Dutch angles, wanneer de camera scheef gehouden wordt. William Wyler zou achteraf een waterpas opgestuurd hebben naar Carol Reed.

Orson Welles schittert gedurende zijn weinige schermtijd. Hij zou zijn tekst grotendeels zelf geschreven hebben. Eén detail: de koekoeksklok werd niet uitgevonden in Zwitserland, maar in het Zwarte Woud.

Anton Karas was een virtuoos op de citer, een prachtig instrument dat je zelden hoort. Het lijkt me moeilijk om die melodie en de begeleiding tegelijk te spelen. Het is origineel om eens niet de gebruikelijke "spannende" muziek te kiezen bij een thriller.

Me eens aan deze gewaagd en 'k vond het geen misse film. De film heeft wel een erg opmerkelijke soundtrack die wel bekend in de oren zal klinken. Misschien was hij wel iets te opgewekt in vergelijking met de rest van de film.

Het verhaal was goed, net als het acteerwerk. Ondanks dat het een zwart-wit film was, stoorde het niet.

Toch eens blij dat 'k deze eens gezien heb.

The Third Man is niet alleen de verfilming van een verhaal van Graham Greene, maar gewoon het beeld van de schrijver met een mix van thriller en koude oorlog. De setting in Wenen toont die koude oorlog, die meer is dan een meningsverschil tussen oost en west. Wenen is kapot geschoten en likt nog steeds de wonden van de oorlog. Terwijl de inwoners het leven hopen op te bouwen, kijkt de wereld naar deze hoofdstad en willen ze elk terug mee aan het hoofd staan van die opbouw. Verschillende landen zijn aanwezig als politiemacht. De inwoners hebben net de oorlog achter de rug en worden nu in het oog gehouden door andere mogendheden. Ze vertrouwen geen vreemdelingen.

Dat is de ideale sfeer voor deze thriller. De Amerikaan die gewoon nieuwsgierig is, maar zowel tegen bureaucratie aanloopt als de figuurlijk gesloten deuren van inwoners. Het zorgt voor nog meer vragen en spanning.

Carol Reed is van oorsprong een toneelregisseur, maar heeft toch wel oog voor film. De film is gepast in het zwart/wit. Zowel passend voor het verhaal als het genre. En niet zomaar kleurloos, maar met aandacht voor beeld en licht. Hij weet het vervallen Wenen mooi in beeld te brengen. De film kent een sterke cast en vooral de entree van Orson Welles is filmgeschiedenis.

De film is genieten en neemt je mee in een vervlogen tijd, zonder gedateerd te zijn. Zowel cast als crew zijn talenten en dankzij Graham Greene is het script ook boeiend en samenhangend.

Absoluut een klassieker in het 'film noir' genre. Grotendeels opgenomen in het na-oorlogse Wenen, dat voor een deel verwoest was. Levert uitermate realistische opnamen op. Een stad die bovendien door de overwinnaars in vier sectoren was opgedeeld. Gelukkig heeft nog niemand het gewaagd om deze indrukwekkende film in te kleuren.

Wat de filmmuziek betreft: het steeds terugkerende deuntje op de citer heeft niet echt de neiging om snel uit het hoofd te verdwijnen.

"Don't be so gloomy. After all it's not that awful. Like the fella says, in Italy for 30 years under the Borgias they had warfare, terror, murder, and bloodshed, but they produced Michelangelo, Leonardo da Vinci, and the Renaissance. In Switzerland they had brotherly love - they had 500 years of democracy and peace, and what did that produce? The cuckoo clock."

Naar deze film noir was ik al langere tijd nieuwsgierig. Zeker gezien zijn reputatie.

Een schrijver van Westerns komt aan in het na-oorlogse Wenen. De vriend waarbij hij zou logeren schijnt de vorige dag overreden te zijn. Er zijn echter verschillen tussen de verklaringen van getuigen. Iemand beweert dat er een derde man was betrokken bij het ongeluk, maar de andere ontkennen dit stellig. Terwel de Britse militaire-politie opzoek is naar een crimineel, gaat Martins samen met de vriendin van zijn vriend op onderzoek uit...

De Amerikaanse Joseph Cotten zet een sterke hoofdpersoon neer in deze Britse film noir. Naast hem speelde Alida Valli ook erg goed, later zou zij Suspiria en Inferno van Dario Argento spelen. Bernard Lee zou later M gaan spelen in de James Bond-films van Guy Hamilton (die hier assistent regisseur is). En tot slot natuurlijk de bekende Orson Welles. Hij komt bij elkaar mischien 5 minuten in de film voor, maar speelde toch erg goed.

De film had een degelijk verhaal. Het begint mysterieus en wordt steeds spannender. Heel bijzonder of spannend werd het echter nergens (met uitzondering van het einde dan). Ik wist niet dat Wenen net als Berlijn over zones was verdeelt na de oorlog. Erg interessant om de verwoesting te zien die de oorlog daar heeft nagelaten.

The Third Man heeft de beste 4:3 cinematografie die ik ooit heb gezien. De compositie is uitstekend aangepast aan het vierkante beeld. Door de orginele camerahoeken en de vele Dutch Angles komt de film niet statisch over. De locatie-opnamen in het nachtelijke Wenen en grote riolen waren schitterend. Vooral het laatste gedeelte van de film vond ik echt heel sterk gefilmd en ge-edit en is toch echt iconisch.

Wat me enorm stoorde tijdens het kijken van de film was de muziek. De enorm herhalende citer deuntjes zijn veel te vrolijk in vergelijking met de sfeervolle donkere beelden. Ik begrijp goed dat Carol Reed de film eigenlijk komisch had bedoelt en dat het origineel is om een keer geen spannende soundtrack te hebben. Maar toch vind ik het enorm zonde, de muziek haalt de spanning er namelijk wel een beetje van af.

The Third Man vind ik alles bij elkaar een erg sterke film noir die terecht iconisch genoemd wordt. De film had beter gekund, maar is het bekijken meer dan waard.

Schaduwen en film, het blijft een fascinerende combinatie. Carol Reed weet een zo goed als perfecte combi te maken tussen beeld, geluid (fantastische soundtrack) en verhaal. Ook nog eens verduiveld goed geacteerd en met een verrassend einde (ze krijgen elkaar niet!).

Overrated. Prachtig vanwege het licht en donker schouwspel... Maar een erg mager verhaaltje waarbij karakters 2D blijven. Irritante vriendin van Harry. Cotten kijkt er bij alsof ie zegt "give me something to chew on... the story makes me look and act like a dufus". Orson Welles geeft het wel de onverschilligheid van het kwaad mee. Als je weet dat Welles in de film meespeelt, dan weet je dus ook al vanaf het begin dat ie leeft. Weg mysterie. Wel leuk dat je de jonge versies ziet van twee van James Bond's bazen.

Visueel is dit zeker een fraaie film, met zijn schuine camerabeelden en het kenmerkende licht- en schaduwwerk van een film noir. Maar qua verhaal en vertelwijze is het ook een vermoeiende film die voor mij lastig was om door te komen. Het mysterythrillerverhaal, over een geheimzinnige derde man die aanwezig was bij de dood/moord van de vriend van de hoofdrolspeler, raakte op den duur mijn interesse kwijt, en de toegenomen spanning op het einde kwam daardoor voor mij te laat. Overgewaardeerd. 2,5*

Harry Lime: Don't be so gloomy. After all it's not that awful. Like the fella says, in Italy for 30 years under the Borgias they had warfare, terror, murder, and bloodshed, but they produced Michelangelo, Leonardo da Vinci, and the Renaissance. In Switzerland they had brotherly love - they had 500 years of democracy and peace, and what did that produce? The cuckoo clock. So long Holly.

Calloway: I told you to go away, Martins. This isn't Santa Fe. I'm not a sheriff and you aren't a cowboy. You've been blundering around with the worst bunch of racketeers in Vienna, your precious Harry's friends, and now you're wanted for murder.

Calloway: Death's at the bottom of everything, Martins. Leave death to the professionals.

Martins: Mind if I use that line in my next Western?

Er zijn films die als het ware even het venster naar het verleden en een verdwenen wereld openen en een mooi tijdsbeeld laten zien over de periode en de stad waarin ze werden gemaakt. Denk bijvoorbeeld aan Dirty Harry (1971) (San Francisco in de vroege jaren zeventig), of Dark Passage (1947) (datzelfde San Fransico midden jaren veertig). Ook Carol ReedsThe Third Man valt in die categorie van films. The Third Man laat het Wenen van net na de Tweede Wereldoorlog zien, een zwaar getroffen stad verdeeld in vier bezettingszones en vol met zwarte markten. Wat deze films met elkaar gemeen hebben is dat in alledrie de stad eveneens een personage opzich zelf is die daardoor niet alleen een prachtig achtergronddecor vormt, maar tevens een extra dimensie of sfeer aan de film toevoegt.

Een van de redenen waarom The Third Man een must voor het oog is, is omdat Carol Reed en cinematograaf Robert Krasker erin slaagde noir te combineren met Italiaans neorealisme (een stroming die eind jaren veertig op haar hoogtepunt was en ook buiten Italië een groot aantal regisseurs van divers pluimage zou beïnvloeden): het schaduwspel, de 'Dutch Angles', de shots op locatie, het laten zien van de armoede van de bewoners van Wenen, een zwaar beschadigde stad, en het soms gebruiken van niet-professionele acteurs. Krasker kreeg dan ook terecht de Oscar hiervoor.

Dankzij het Italiaanse neorealisme werkt de film niet alleen als een detective en thriller, maar is deze tevens een documentaire over het leven in het naoorlogse Wenen, en werkt The Third Man in feite op twee niveau's. Op het ene niveau krijg je een detective en een thriller voorgeschoteld en op het andere niveau zie je hoe moeilijk en zwaar het leven van de mensen in het zwaar gehavende Wenen was tijdens dat naoorlogse tijdperk.

Noir heeft over het algemeen een pessimistische kijk op het leven, en de invloed ervan is duidelijk te merken in The Third Man. Dat mag geen verbazing wekken aangezien deze film in het naoorlogse Wenen op locatie werd gemaakt, een tijd dus waarin traditionele normen en waarden op hun kop lagen (gesymboliseerde door wat de huisbaas zegt over de hel boven en de hemel onder). Het is om die reden dat The Third Man als het naoorlogse pessimistische antwoord wordt gezien op het broodnodige optimisme van Casablanca (1943), iets dat nog culmineert en benadrukt wordt door het beroemde citaat van Harry Lime over Zwitserse koekoeksklokken tijdens de scené in het reuzenrad.

Italiaans neorealisme en noir waren de belangrijkste invloeden op deze film, maar het zou onterecht zijn om het voor Reed belangrijke derde element niet te bespreken: de western. Reed was een liefhebber van Westerns en heeft de invloeden ervan in The Third Man laten doorschemeren: van Holly Martins die als vreemdeling naar de stad komt (en bovendien een schrijver van westerns is), tot aan prachtige scenés in het Weense riool.

De film bestaat in feite uit twee helften. In de eerste helft arriveert Holly Martins, als schrijver van goedkope westerns in town en gaat op zoek naar Harry Lime. In deze eerste helft is de film een soort detective waarin Holly steeds meer ontdekt over het raadsel rond Harry Limes ongeluk en diens "racket". In de tweede helft verandert de film verandert in een thriller waarin een kat-en-muisspel wordt gespeeld tussen de verschillende personages dat uiteindelijk leidt tot de scene in het riool.

Reed slaagt er door middel van de een dramatische en schaduwrijke ontmoetingsscene tussen Martins en Lime erin deze overgang van de eerste naar de tweede helft in de film subliem en naadloos te laten verlopen.

Zoals de stad haar eigen karakter is in deze film, zo zorgt Anton Karas citermuziek ervoor dat de The Third Man een eigen en ongewoon karakter krijgt dat regelmatig voor een passende dynamiek zorgt. Reed wilde geen melodramatische muziek voor de gebeurtenissen in het naoorlogse Wenen en juist muziek die de film een eigen karakter zou geven en tegelijkertijd nogal vreemd en botsend met de uitgebeelde scene zou aanvoelen, net als de personages uit de film zich niet helemaal thuis voelen in Wenen (met name Martins). Reed slaagt hier niet helemaal in want hij laat de citer iets te vaak hetzelfde deuntje spelen waardoor er iets aan de film ontnomen wordt. Niettemin blijft het aanstekelijke muziek en zorgde The Third Man ervoor dat Anton Karas bij het grote publiek bekend werd oftewel "He'll have you in a dither with his zither!".

Het is natuurlijk niet mogelijk The Third Man te bespreken zonder dat andere spraakmakende en beroemde element, dat de film eveneens boven de middelmaat doet uitstijgen en aan haar karakter veel toevoegd: Orson Welles.

Tegenwoordig is het moeilijk voor te stellen dankzij de herwaarderingen van Citizen Kane (1941),The Magnificent Ambersons (1942) en Touch of Evil (1958), maar in de jaren veertig werd Orson Welles dankzij zijn kunstzinnige en visionaire aard als 'box office poison' gezien, vooral na het conflict met W. R. Hearst en het floppen van The Magnificent Andersons. Niettemin is het Welles die de show steelt ondanks de korte screentijd die hij heeft (plus de body-double die in een paar shots op lange afstand is gebruikt). Vrijwel alle scenes met hem zijn memorabel en sterke punten van de film . Welles speelt Harry Lime als een charmante en aardige man, maar met een nietsontziende levensfilosofie die duidelijk wordt geponeerd in het beroemde citaat tijdens de scene bij het reuzenrad. Welles zou het personage enkele jaren later weer tot leven brengen in een serie hoorspellen.

Als je met David O. Selznick in zee gaat en hem je film laat produceren (zij het dat het in dit geval een co-producentschap was met Alexander Korda ; een samenwerking die ironisch genoeg verkeerd zou aflopen), dan krijg je niet alleen te maken met een producer die zijn eigen stempel op de film wil drukken (iets dat The Third Man gelukkig bespaard is gebleven, hoewel hij een 11 minuten korter durende versie op de Amerikaanse markt uitbracht waarin Cotten tijdens de inleiding spreekt) maar tevens met zijn stal aan goede acteurs.

Joseph Cotten had natuurlijk een paar keer eerder met Orson Welles samengewerkt in diens Mercury Theatre en tijdens Citizen Kane en The Magnificent Ambersons, en hier is het Cotten die de film draagt. Cotten speelt Holly Martins vooral in het begin van de film als een soort slappe held die zo'n beetje in alles het tegenovergestelde is van de charmante en hardvochtige Harry Lime.

In een film als deze waarin de nadruk wordt gelegd op sfeer en (grappige) dialogen tijdens meestal korstondige ontmoetingen tussen verschillende personages zijn de bijrollen en kleine rollen van wezenlijk belang. Zij geven door hun interessante personages tegenspel aan de hoofdrolspelers en zorgen ervoor dat de film altijd boeiend blijft, of we het nu hebben over Alida Valli (die twee jaar eerder schitterde in Alfred Hitchcock The Paradine Case (1947)), Wilfrid Hyde-White of Paul Hörbiger, die een zeer knappe prestatie leverde door zijn Engelse tekst geheel fonetisch uit te spreken.

Met The Third Man creëerde Carol Reed en een stuk Britse filmgeschiedenis dat niet alleen de carrière van Welles een schop onder zijn kont gaf, maar tevens een film die onder invloed van Italiaans neorealisme en noir een prachtige tijdscapsule is geworden en ons een kijkje geeft in een niet meer bestaande wereld vol wanhopige mensen en in een gehavende stad waarin een zoektocht naar de keiharde waarheid op uiterst markante, schaduwrijke en sfeervolle wijze wordt weergegeven.

Het mag dan ook geen verbazingwekken dat The Third Man tot de top tien van allerbeste Britse films wordt gerekend. Aannemend dat fans van Carol Reed en Orson Welles deze film al kennen, zou ik een lans willen breken voor liefhebbers van Italiaans neorealisme en filmnoir en hen aanraden The Third Man te gaan kijken, maar hoe het ook zij, zij die gaan kijken, krijgen een prachtig stuk filmgeschiedenis voorgeschoteld.

De cinematografie van The Third Man is werkelijk geweldig. Geen twijfels van mijn kant dus over de schoonheid van sommige (uiterst iconische) shots, die iets weerspiegelen van de perfectie die zo'n beetje alle filmhistorische werken wel onderstrepen.

De moeite die ik heb met deze film is dan ook eerder van een narratieve aard; ik had weinig met de personages en vond het verhaal te conventioneel. Cotten en Valli overtuigen niet in hun hoofdrollen. Welles doet dat wel, maar het duurt even voor hij verschijnt en zijn input blijft relatief beperkt.

Het is interessant om te zien hoe feit en fictie hier met elkaar vervlochten raken. Dit gebeurt alleen wel in een scenario dat zeer rechtlijnig is en best wat meer ambiguïteit had mogen toelaten. De kenmerkende 'lokale' score was me iets te licht, zeker als je het tegenover de contrastrijke noir-beelden plaatst. De status van 'classic' is wat mij betreft zeker wel verdiend, maar dan toch vooral op visueel vlak.

Stijlvolle thriller met hier en daar vleugjes humor. De twee aspecten van The Third Man die vooral opvallen zijn het acteerwerk en de visuele stijl. Dat laatste zit 'm in een paar voortreffelijke shots en mooi spel met schaduwen en het gebruik van Wenen - vers uit de Tweede Wereldoorlog - als decor. Het uitgangspunt van de film is eigenlijk vrij eenvoudig; onze hoofdpersoon onderzoekt een verkeersongeval waar zijn goede vriend bij is omgekomen en ontdekt dat er meer aan de hand is. De hele ontrafeling van dat mysterie gaat naar mijn smaak iets te traag, op een gegeven moment is het je wel duidelijk. De film lijkt zich in bepaalde scènes ook teveel te herhalen. Het acteerwerk is echter hoogstaand, het spel is voor zijn tijd opvallend ingetogen en subtiel, ik had verwacht dat het een stuk meer theatraal zou zijn. Met name Trevor Howard speelt een enorm leuke rol als de cynische Calloway. Een minder sterke keuze is dat muziekje. Prima voor tijdens de credits, maar tijdens belangrijke en vooral spannende scènes is het einddeuntje van Spongebob Squarepants nu niet bepaald bevorderlijk voor de spanning.

3,5 sterren.

The third murder kent een interessant detectiveverhaal waarbij Holly Martins een oude vriend opzoekt. Eens ter plaatse stelt hij vast dat zijn vriend Harry Lime aan een vreemd ongeval is overleden. Martins ervaart tegenstrijdige verhalen van de dood van zijn vriend en gaat verder op onderzoek.

Één van de grootste pluspunten van de film, naast het verhaal, zijn de prachtige sfeerachtige beelden van het nog steeds kapotgeschoten naoorlogse Wenen. De in puin geschoten gebouwen vormen een ongewoon, maar knap decor. Daarnaast wordt er prachtig omgesprongen met licht- en donkercontrasten. Fotografisch geweldig met de vele schaduwen in nissen en spleten. Neem nu de intrede van Harry Lime ver voorbij halfweg de film: uittredend vanuit een deurnis, onheilsspellend en ongemeen sterk. De gebruikte muziek is bizar en speels, maar best grappig.

Fijn ook dat de moeite genomen werd om Duits te spreken en eventjes de sfeer op te snuiven van het militair verdeelde Wenen net na WOII. Een toppertje, dat zeker, maar voor mij ondanks alle goede elementen persoonlijk net geen meesterwerk.

De opbouw van de film zakt halfweg wel wat in. Men blijft te lang in rondjes draaien. De climax is er wel eentje om u tegen te zeggen, al zat het er wel aan te komen als je weet dat Orson Welles nog de revue moest passeren. Van flashbacks was er namelijk geen sprake in de film.

“A person doesn't change just because you find out more.”

Fantastische klassieker. The Third Man ziet er op de eerste plaats schitterend uit, en het gebombardeerde Wenen is bijna een karakter op zich. Het spannende laatste gedeelte in het ondergrondse gangenstelsel is een knap staaltje vakmanschap van Carol Reed, en de laatste scene tussen Cotten en Orson Welles is tragisch en melancholisch.

In deze scene komt alles wat The Third Man zo goed maakt samen, en beide acteurs zijn geweldig. De scene in het reuzenrad mag er ook zijn. Zodra Harry Lime tevoorschijn komt (is het een twist?) lijkt het wel of de film een elektriciteit schok krijgt, en een al interessante film wordt alleen maar beter. Het laatste shot bij de begrafenisplaats is een plaatje.

Niet zo boeiend.

Het lijkt wel haast barbaars dat ik deze film een onvoldoende geef, maar ik heb er simpelweg niet van genoten. In het begin met de inleiding had ik wel veel hoop, maar wat volgt was het gewoon niet echt helemaal voor mij persoonlijk.

Desondanks moet ik wel toegeven dat de film sfeervol uit de hoek kan komen, maar qua regie vind ik dat er een hoop verkeerde keuzes gemaakt zijn. Vooral de soundtrack is de grootste domper uit de film, die het een soort komische toon geeft aan de spannende scenes.

Het meest positieve in de film voor mij is wel duidelijk de verlichting. De donkere straten zijn knap in beeld gebracht en de donkere kamers op de achtergrond en de mysterieuze verlichting zijn een spannende toevoeging. Jammer dat de echte spanning door de soundtrack kapot gestampt wordt.

Acteerwerk was prima. Het meest theatrale is er gelukkig uitgelaten, anders was dit maar moeilijk uit te kijken. In het algemeen mis ik gewoon een beklemmende toon, iets wat hier best makkelijk kon lukken, maar vervolgens niet is gelukt.

Beste scenes waren wel de first encounter met Lime, en natuurlijk de achtervolging door het riool. Voor de rest heb ik me gewoon wat verveelt door de film heen. Omdat de film me nergens meekreeg, waren de 100 minuten niet bepaald een gemakkelijke zit.

Prachtige geschoten film in naoorlogse Wenen die ik het eerste uur moeilijk kon volgen door de vele, snelle conversaties. De "Woody Allen muziek" kan me niet bekoren en vind ik niet bij de film passen. Het laatste kwartier van de film is fenomenaal in alle opzichten.

Verder vind ik dat Wataru een prachtige alomvattende review heeft geschreven die wat mij betreft bovenaan de pagina zou mogen blijven staan. Hier te vinden.

Wit-zwarte klassieker waarvan naast de film ook "The Harry Lime-Theme" wereldberoemd werd.

Mist soms wat tempo maar is meesterlijk inzake sfeerschepping en spankracht. Het verhaal, het verwoeste Wenen en de stinkende riolen bieden, naast de veel intense close-ups, enkele prachtige momenten, zoals bijvoorbeeld het beeld van de verderfelijke misdadiger die als venijn wanhopig uit het riool tracht te geraken.

Subliem acteerwerk.

Uiteindelijk wel oke, maar de film moet het wel echt van de laatste drie kwartier hebben. Het eerste uur deed me niets en was eigenlijk redelijk saai.

Pas als Lime ten tonele verschijnt (wat een charisma heeft Orson Welles, die stal echt elke seconde dat hij in beeld was de show) wordt het eigenlijk pas een beetje boeiend.

Mooi geschoten is het natuurlijk wel, die straten van Wenen, de achtervolgingen, het riool, er wordt mooi gespeeld met licht, donker en schaduwen. Een aantal memorabele shots van silhouetten in de tunnel en bijvoorbeeld die man met de ballonnen op straat.

Maar over de gehele speelduur genomen vond ik het niet echt een meesterwerk, daarvoor is het eerste gedeelte toch echt lang niet interessant of memorabel genoeg.

3,5*

een redelijk goede suspence thriller met prachtig zwart wit camerawerk waarin heel stijlvol met schaduwen word gespeelt ( zelfs het riool ziet er zo nog mooi uit ).

Verder was het verhaal wel goed maar de muziek nogal ongewoon luchtig en eentonig .

Dit was mijn opa's lievelingsfilm. Hij zag die ooit nog in de lokale bioscoop in die tijd en floot het deuntje nog lang nadat hij deze film zag. The Third Man is een typisch product uit de naoorlogse jaren maar de top 250 notering ontgaat mij wel. De film vangt al onlogisch aan : Martins wordt door zijn vriend Lime in Wenen uitgenodigd. Waarom? Gezien de ontwikkelingen in de film lijkt het me geen enkel nut hebben dat Lime deze Amerikaan naar Wenen zou vragen. Het enige wat ik kan bedenken is dat Lime hiermee geloofwaardigheid aan de enscenering van zijn dood zou geven.

Martins komt aan en krijgt het bericht dat Lime overleden is, en woont zijn begrafenis bij. Terwijl hij nagaat hoe hij is overleden, vangt hij tegenstrijdige informatie op rond het ongeval en besluit om zich dieper vast te bijten. Naast de onvergetelijke muziek van Karas zijn het vooral de laatste tien minuten die de Third Man tot een mijlpaal maakten. De achtervolging in de ondergrondse tunnels is een iconisch beeld van de film-noir. Maar alles daarvoor vond ik maar een standaard enquête met twist eigenlijk.

Sfeervolle film noir over een vermeende moord in het naoorlogse Wenen. De plot is niet bijster interessant en de nerveuze muziek werkt sporadisch op de zenuwen, maar de cast is prima en qua sfeer en camerawerk valt er veel te genieten. Prachtig hoe alles in beeld is gebracht, met geniale belichting, waardoor de hele film een fraai spel tussen licht en donker is geworden.

Op de dvd staat als extra een klein stukje Anton Karas en op de blu-ray o.a. interactive map met de locaties van Wenen die in de film voorkomen. (Heel bijzonder is bijvoorbeeld van de kiosk/reclamezuil die ze voor de film daar hebben neergezet). De blu-ray is het beeld wel een stuk lichter.

Het slot denk ik vaak had dat niet anders gekund maar aan andere kant hield ze erg van Harry Lime.

Hoewel de film leuk van start gaat wordt het minder zodra Holly Martins aan praat raakt met baron Kurtz. Op gegeven moment dacht ik weet niet of ik hem in mijn favorietenlijst moet blijven houden. Maar wordt daarna toch weer steeds beter. Dit is als ze met de conciërge gaan praten. Blijft visueel heel mooi gemaakte film, vaak in het donker en met straatopnamen, gebouwen, reuzenrad, van boven naar beneden gefilmd en hier en daar zitten er ook wel grappige momenten in, zoals met het jongetje, de mopperende oude vrouw (Hedwig Bleibtreu), de lezing, met de kat en de ballonverkoper.

Vaak toch wel een nadeel met die mysterie/thrillers, is het verhaal, zo van is dat alles.

Eenvoudige, weinig succesvolle schrijver van cowboyromans, Holly Martins, krijgt klus aangeboden door jeugdvriend Harry Lime. Maar die blijkt door ongeluk om het leven te zijn gekomen. Vriendin van Lime, Anna Schmidt is Tjechische en de Russen willen haar hebben. Martins gaat vervolgens op onderzoek uit.

Blijft iedere keer wat lastige film om te beoordelen vooral richting einde. Deze film ken al zo beetje mijn hele leven en als klein jochie was het einde best heftig. Ja het is wel schurk, zo reageerde mijn pa. Maar moet je medelijden hebben of toch weer niet, dit is toch iedere keer weer dat je op een dwaalspoor wordt gebracht.

Ik had er veel zin in om deze weer te kijken en heb me best wel weer vermaakt, visueel wel sterker dan inhoudelijk maar goed kan in mijn top 250 blijven.

Goed acteerwerk, leuk muziekdeuntje en een prachtige naoorlogse locatie in Wenen. Mooie zwart-wit fotografie met heel wat stijlvolle schaduwtechnieken.
De slotscène in de riolen is bijzonder sfeervol en spannend gefilmd. Het ultieme slot lijkt een herhaling van de eerdere begrafenis in het verhaal waar Alida Valli na de ceremonie heel alleen weg wandelt, maar toch meent Martins ( Joseph Cotten ) dat hij haar kan overtuigen en stapt uit de auto om op haar te wachten. Helaas voor hem, maar wel passend voor de film, eindigt dit niet mierzoet. 7/10

Ik ben de film gaan kijken omdat de British Film Institute deze film verkoos tot beste Britse film aller tijden. Het verhaal is in wezen simpel: Martins, een Amerikaanse schrijver van twederangs westerns, bezoekt zijn vriend Limes in Wenen direct na WOII maar Limes blijkt te zijn overleden. Limes lijkt te zijn vermoord en als de schrijver besluit deze moord op zijn goede vriend te gaan onderzoeken blijkt de politie gelijk te hebben dat Limes een crimineel was en loopt Martins wegens zijn contact met de politie zelf ook gevaar. Hij ontdekt dat Limes nog leeft en uiteindelijk volgt een dodelijke confrontatie tussen hem en Limes. De uitwerking van dit moordmysterie vond ik niet heel bijzonder of spannend: het bijzondere is hooguit dat de verrader wint (in zoverre dat Martins Limes aan de politie verraadt) en dat de onvermijdelijke vrouw voor de romantiek geen femme fatale is maar eerder een dwaas die vasthoudt aan Limes in plaats van die slechte persoon in te ruilen voor de goede Martins zodat de romance – ondanks de wederzijdse verliefdheid – niet van de grond komt. Het meta-aspect – de tweederangs westernschrijver wordt de held van zijn eigen western – is mager en leidt slechts tot dit in wezen tweederangs-misdaadverhaal. Blijkbaar heeft de film veel te bieden voor de expert maar ik kon er niet heel veel mee.