Shichinin no Samurai (1954)

Heb er lang tegenop gekeken Seven Samurai eens te bekijken. Speelduur was toch wel erg lang en war-strategy doet me niks.

Maar gelukkig gaat Seven Samurai meer over verstandhouding, status, en impact van hun aanwezigheid dan over de gevechtjes tegen slechteriken. Je hebt toch echt wel enig besef nodig van de verhoudingen in Japan in die tijd wil je de film een beetje meekrijgen. De karakters van de zeven zijn vrij verschillend, van lang niet allemaal krijg je iets mee, maar de main characters zijn allemaal erg interessant. De film kent een gedegen opbouw met eerst de zoektocht naar geschikte beschermers, de leider van de Samurai dient zich aan als de tacticus, in die meteen al mooie scene met die kidnapper in die tent. Hoofdattractie is eigenlijk wel Kikuchiyo die wat dramatisch overacteert, maar zijn beweegredenen zijn wel het meest concreet, en de paralel met het dorp als geheel is treffend. Film is sowieso op veel verschillende niveau's interessant, en biedt eigenlijk voor iedereen wel iets. Daarna gaat de film over naar de settling van de Samurai, die de nodige problemen oplevert in het dorp, wanneer de dorpelingen aanvankelijk nogal terughoudend zijn, en erg opkijken tegen de nieuwkomers (zie de status van Samurai). Het laatste uur richt zich voornamelijk op de verdediging, ook al zit daar best wat variatie in, met voornamelijk de liefde tussen Shino en Katsushiro.

Die daadwerkelijke verdediging van het dorp deed me uiteindelijk niet zoveel, van die tactiek krijg ik niet zoveel mee omdat het me niks kan schelen en er dus ook niet zoveel van begrijp. Al keek het laatste uur dan wel weer aardig weg, dus zo erg was het allemaal niet. Jammer, maar hett weerhoudt me van een hoger cijfer, al kan de film daar helemaal niks aan doen. Vond hem absoluut niet te lang overigens, heb de lange versie gekeken, maar heb me geen moment verveeld.

4*, prachtige film.

Na Ran mijn tweede Kurosawa-film, maar ook dit keer moet ik weer zeggen dat het niet helemaal mijn ding is. De lange versie gezien en die is inderdaad, ehhh, lang. Traag en saai bovendien. Het camerawerk is fraai en het laatste uur valt er nog wel wat te genieten, want daar zit alle aktie, maar overwegend kon ik weinig met de flauwe humor en de wazige personages. Thematiek en plot hebben de tand des tijds doorstaan, maar ik kan er geen meesterwerk in zien.

Prachtige film die toch een groot deel van de lange speelduur weet te boeien. Opvallend zijn de spectaculaire actiescènes, goede acteurs en de combinatie van actie/drama/humor. Nergens wordt het echt over de top en hierdoor kun je ook serieus naar de film blijven kijken.

Ik had de eerste 10 minuten mijn (lichte) twijfels over waar ik aa n begonnen was, maar achteraf geen seconde spijt van gehad.

Ondanks de speelduur een aanrader!

3.5*

The Seven Samurai had ik al erg lang in mijn dvdkast staan, maar net als ongeveer ieder ander mens die deze film gezien heeft, keek ik op tegen de erg lange speelduur. Ik had me dan ook helemaal voorbereid om de film te gaan kijken. Uiteindelijk de film in één keer gekeken, en de speelduur viel eigenlijk reuze mee.

Ik ben helaas niet zo enthousiast als veel mensen hier. De hoge notering in de toplijst ben ik het niet echt mee eens, ondanks dat het wel gewoon een sterke film was. Leuk om te zien is dat elke Samoerai een introductietje krijgt, waardoor elk personage wat diepgang met zich meebrengt. Volgens mij is Kurosawa wel een regisseur die vaak dezelfde acteurs cast voor zijn rollen, maar aangezien dit mijn eerste Kurosawa is, kende ik ook de acteurs niet. Opzich wordt er prima geacteerd. Mifune vond ik best wel een geinig personage. Af en toe vond ik de humor wel iets te flauw worden voor een film als deze.

Het camerawerk is ook uitstekend. Er zitten erg mooie plaatje in de film, en het is allemaal erg sfeervol in zwart-wit geschoten. Het tweede gedeelte van de film vond ik het sterkst. Er zaten een paar onvergetelijke scenes in. Eerst gedeelte vond ik het een stuk minder boeiend.

De film haalde dus best een hoog niveau, al vond ik het geen meesterwerk. Kurosawa is wel een regisseur waar ik meer films van wil zien. Dit is volgens mij toch wel zijn meest geprezen film. Niet alles vond ik even boeiend, maar dankzij een paar sterke momenten en het erg sfeervolle camerawerk, kom ik zeker uit op een dikke vette voldoende.

3,5* en een verhoging in de toekomst sluit ik zeker niet uit.

Wat een film! Erg mooi weergegeven allemaal. Echt spannend wordt het niet, maar dat hoeft van mij ook helemaal niet. Dat past niet bij de sfeer van de film.

Een erg mooi en ingetogen einde.

Wat mij betreft een film die je gezien moet hebben.

3,5 sterren.

Gister gekeken. Had hem al een tijdje in huis liggen, maar op de een of andere manier nodigt een 207 minuten-lange film me niet op elke gelegenheid uit. Dankzij Mescalino ben ik over de streep getrokken en kon mijn eerste echte samoerai film (naast de Kill Bill films) beginnen.

Natuurlijk is de film best oud, en het acteren is erg overdreven en de film is wat traag. Ik denk dat we dat onder een kenmerk kunnen omschrijven van een andere generatie filmproductie. De film kijkt heel lekker weg en de 207 minuten vliegen eigenlijk zo om. Ik ben het eens met de wat overdreven acteer prestaties en de soms wat... tja... toneelachtige setting. Heel anders dan de hedendaagse close-ups met een traantje dat langzaam wegglijd. In deze oudere generatie is het BOEM, ze huilen, we weten dat ze verdrietig zijn. Lekker duidelijk vind ik het juist. Gewoon een totaal nieuwe filmervaring voor mij. De film heeft mij duidelijk gemaakt, waarvan ik min of meer al bij de verwachtingen bewust van was, dat dit gewoon de basis is van een bepaald genre. Wanneer we de basis beheersen en kennen kunnen we pas de films van nu en van de toekomst waarderen. Tenminste, zo denk ik erover. Vandaar dat ik erg blij ben met de aanschaffing en dat ik de tijd en zin heb gevonden om hem te kijken. Je gaat het gewoon veel meer waarderen, want zo makkelijk is het niet om iets nieuws te bedenken...

Terug naar de film ben ik ook erg tevreden. De oudheid geeft een sfeer op zich. De pauze na 110 minuten is natuurlijk grandioos en heeft een bepaald charme waardoor je de film nog meer gaat waarderen. De hoofdpersonages zijn stuk voor stuk geweldige personen. Je leeft echt met zijn mee en gelukkig kregen we verder in de film wat meer diepgang en wat karakter-uitwerkingen. Vond met name de ''hoofd-samoerai'' erg grappig en leuk om naar te kijken. Het blijft een aparte cultuur... De beelden zien er prachtig uit, qua beeld en geluid is er helemaal niks mis. Zoals eerder gezegd levert de slechte kwaliteit een sfeer die niet met blu-ray of een HD tv te verbeteren is. Gelukkig maar . Wat mij vooral verbaasden is dat de film zelfs wat spanning en humor bevatten. Een grote opluchting dat ik dit meesterwerk ook gewoon leuk kan vinden en niet te veel moet denken van: dit is een klassieker die ik moet respecteren om wat het is. Ik heb gewoon echt genoten, wat mooi, haha.

Al met al dus een bijzondere, oude, sfeervolle en amusement-volle film. 4 sterren

Je hebt helemaal gelijk, wat vlogen die 3 uur en 26 minuten snel voorbij zeg.

Op het oog lijkt Seven Samurai een redelijk standaard filmpje, het verhaal is naturlijk ook lekker simpel. Een stel boeren zoekt 7 samurais om hun dorp te verdedigen tegen een stel bandieten.

Echter is de uitwerking zo sympathiek en rustig gedaan, dat je helemaal mee wordt gesleurd het verhaal in. Voor elk personage wordt rustig de tijd genomen en het algehele sfeertje, inclusief settings en de muziek is ook bijzonder aangenaam.

De eerste 2,5 uur valt er qua actie niet heel veel te beleven, maar het laatste uur gaat het lekker los. De samurai+dorpelingen hebben een leuke tactiek aangepakt om de bandieten te bestrijden en dat levert ook gewoon puur vermaak op. Heerlijk! Daarbij komt ook nog is de luchtigheid van de film kijken, op precies de juiste momenten worden er grapjes verteld en zo blijft de film niet al te zwaar om te kijken. Zo hebben de 7 samurai verschillende karakters, ideaal! Zo zit er voor iedereen wel een favoriete personage tussen.

Moet wel zeggen dat ik soms een beetje moeite had met al die namen, maar dat ligt meer aan mij dan aan de film denk ik. We heten niet allemaal Piet, Kees en Jan natuurlijk.

Tijdloze film!

4,5*

Niet direct de film die je moet zien als je van ingewikkelde verhalen en bizarre plotwendingen houdt. Maar dan kan je evengoed een stripboek lezen.

Bij mij gaat het in een film altijd over het overbrengen van de ziel van de film. Zeker in zulke epossen is het belangrijk dat de sfeer er goed uit komt, en dat je het ervaart alsof je er zelf bij was. En dat had ik wel bij deze film.

Dat het begin wat sloom is voor sommigen kan ik inkomen. Het verhaal leek dan ook eeuwig te gaan duren, maar op de momenten waar je dacht "gaat het nu eindelijk eens beginnen?" kwam de vaart er direct in.

De film heeft dan ook geen spectaculair eindgevecht nodig. Het hele laatste anderhalf uur is 1 groots gevecht. Continu wordt je bestookt met actie, of met een ludieke actie van Kikuchiyo. Die zorgt dan ook voor de hele komische bijklank van de film.

Een ander ingrediënten voor een sterk epos zijn sterke personages met principes en harde uitspraken. Hoewel het moeilijk is de dialogen te volgen, vond ik wat de ondertitels aangaven wel de moeite. Eigenlijk moet je Japans kunnen om dit goed te kunnen volgen.

Iets wat epossen als deze ook een extra boost kan geven is de muziek. Dat is vaak hetgene wat sommige epossen missen om een topper te worden, in plaats van een subtopper.
Bij deze film is een zeer passende soundtrack gevonden die niet echt overmatig op de kijker wordt afgevuurd, maar soms toch wel zijn greep op je heeft. Meer dan de sfeer benadrukken en versterken moet muziek eigenlijk ook niet doen, en dat gebeurt hier voortreffelijk.

Hetgene gevaarlijk is in films is emotie. Weinig films die echt emotie kunnen over brengen. De meeste proberen wel, maar worden daar dan op gepakt door mij omdat emotie vaak zeer doorzichtig is. Films die echt emotie kunnen overbrengen op de kijker zijn zeldzaam.
Dit is er een van. Bij momenten lijkt het een beetje theatraal, en ik kan me ook voorstellen dat mensen er op afknappen. Maar sommige situaties zijn zo goed geacteerd. De gelaatsuitdrukkingen op de gezichten van de dorpelingen spreken boekdelen en zijn in mijn ogen zeer overtuigend. Ook bepaalde scéne's zijn zeer aangrijpend en emotievol.
Ik denk bijvoorbeeld aan de scéne waar het stokoude dametje dat amper kan lopen (haar familie is allemaal vermoord) per sé wraak wil nemen op een bandiet. Lang geleden dat een scéne me nog zo aangegrepen heeft.


Enige minpuntje is dat ik vond dat de bandieten weinig weerstand boden. Je ziet ze eigenlijk nooit echt in beeld. Af en toe valt er eens eentje van zijn paard en wordt die direct daarna doodgestoken door de menigte. En echt origineel in hun aanvalstechnieken waren ze niet.
Maar als tegenargument kan je dan direct inbrengen dat ze ook in het nauw gedreven waren. Ze hadden immers zelf niets meer en konden dus niets anders verliezen dan hun leven. Dus ik kan er wel inkomen dat er niets anders op zat dan Blitz-aanvallen uit te voeren. Meer dan hun paard en hun sabel hadden ze ook niet.


PS: Hoe komt die eerste van de 7 aan zijn dood? Je ziet hem plots in het water die ene man tegenhouden Dat is wanneer ze het dorp van de bandieten platbranden. Eigenlijk snap ik die hele scene niet. Waarom stapt die vrouw in dat brandend huis? Wat zit die man te raaskallen over dat het zijn vrouw is? Hadden de bandieten die dan ooit gekidnapt ofzo?


Een must-see die zijn status als klassieker wel waardig is. Kurosawa laat zien dat epossen niet enkel uit hollywood komen.
4,5*

Belangrijke blauwdruk.

In tegenstelling tot Rashomon zijn de zwaardgevechten iets realistischer (in die film werd er wel erg overduidelijk continu misgeslagen), maar de battles vallen uiteindelijk een beetje tegen. Dat is jammer, want het verhaal is m.u.v. het samenstellen van het team minder interessant dan eerder genoemde klassieker.

De humor moet je liggen. Oubolligheid troef. Shimura heeft genoeg charisma om een en ander op te vangen, maar ook deze klassieker is nogal gebeten door de tijdstand. Een groot deel van de rest van de cast schmiert er lustig op los. Het camerawerk blijft regelmatig fenomenaal, al laat wederom bij Kurosawa de audiotrack veel te wensen over.

De film is zeker niet onaardig en niet voor niets een belangrijke blauwdruk geweest, maar de volledige versie duurt lang omdat een aantal zaken te weinig boeien of te lang worden uitgesponnen. Hoe mooi in beeld gebracht ook.

Redelijk.

Geweldig.

Jaartal 1954 en 207 minuten. Het leek wel de helft korter te duren, continu zat ik erin. Op een gegeven moment vroeg ik me af welke dag het ook alweer was, ik was echt even van de wereld.

De muziek is erg fijn en past er uitstekend bij. Doordat er niet onder elke scène zomaar wat geluid onder wordt gegooid blijft die kracht van de muziek nog steeds aanwezig. Anders raak je er op een gegeven moment aan gewend en verdwijnt het naar de achtergrond.

Wat ik ook wel prettig vond is de afwezige lens focus. In vrijwel iedere film van de laatste tijd wordt er wel scherpgesteld op een bepaald onderwerp en dat is eigenlijk maar lelijk. Je kunt er de aandacht van de kijker wel mee sturen maar het zorgt er ook voor dat de rest wegvalt en dat is best zonde. Bij Europese films is dit naar mijn idee vaak een stuk minder.

Het is dan misschien niet weg te denken in deze tijd, maar toen ik de dvd uit de speler haalde en switchte naar een ander kanaal, kwam ik direct in een reclame terecht waarbij de gehele achtergrond wazig was gemaakt om de desbetreffende persoon de volle attentie te geven. Beetje overbodig naar mijn idee.

Verder vond ik de cast erg overtuigend en de leider is cool en rustig, dat beviel me wel.

Er zaten een paar grappige dingen in.

Het is mooi om te zien hoe een boerendorpje bijgestaan wordt door een groep zwaardenvechters. Je kijkt mee met de voorbereidingen en mag aanwezig zijn bij de bestormingen in het kamp. De verdediging was verdeeld over verschillende punten en het was boeiend om te zien hoe een paard bij de ingang aan kwam stormen om vervolgens op de binnenplaats onderuit gehaald te worden, door een ander groepje.

Ook viel het me op dat er niet zoveel gepraat werd, soms was een blik genoeg om elkaar te begrijpen.

Klasse. Inmiddels 56 jaar oud dus naar mijn idee is deze film alle respect waardig. De tijd ging extreem snel voorbij en dat zegt ook al een hoop.

Dit vermeende "Meesterwerk"eens bekeken. Jammer dat de film versneden is voor video zodat er beeld mist, volgens mij een flinke hap.

Ik vind het meer een goed gemaakte B-film dan een Meesterwerk. Camera-voering en composities zijn erg goed. Het verhaaltje mag er ook zijn. De aanval in de stromende regen is knap gefilmd.

Ik nam de film alleen geen moment serieus, ik voelde totaal geen spanning over de overval waar we maar liefst meer dan twee en half uur op moeten wachten. Er had makkelijk een uurtje af gekund. Het was toch redelijk onderhoudend, alleen was het acteren bijna voortdurend overdreven. Alleen de Samurai leider was een beetje realistisch.

De uiteindelijke overval, waar we zo lang op moesten wachten viel tegen (wel mooi gefilmd in de modder), de bandieten kunnen blijkbaar niet nadenken, want ze proberen 10 x hetzelfde, tot ze er allemaal geweest zijn, ontzettend dom, een stel debielen bij elkaar.

Een must-see!

Geen super film, maar wel een belangrijk stukje cinema die ik elke filmliefhebber toch wel aanraadt. Het had bij mij alle kanten op kunnen gaan. 1954 en 207 minuten zijn bij mij geen garantie voor een vermakelijke film. Toch heb ik tot nu toe veel goede ervaringen met lange films. Ook deze uiteraard in één keer gekeken en geen moment vervelend.

Een traag verhaal, met genoeg langdradige, uitgerekte scenes. Gelukkig wordt dit gecompenseerd met een aantal interessante personages. In het algemeen veel over-acting, iets waar ik totaal niet van hou. Met name de boeren en natuurlijk Kikuchiyo. Bij laatsgenoemde pakte het echter wel goed uit. Zijn personage zorgt voor de nodige luchtigheid en ik kon om zijn verschijning wel een paar keer lachen. Takashi Shimura is net als in Ikiru erg sterk! Mooiste personage vind ik echter Kyûzô. Een eervolle, charismatische samoerai, voortreffelijk vertolkt!

Geweldig camerawerk van Kurosawa. Met name de eindbattle in de regen. De battle zelf stelt niet zoveel voor, maar visueel zeker een plusplunt. Ik moet ook zeggen dat ik meer van die battle had verwacht. Het begon ook nog redelijk spannend met die verkenners, maar daarna is het een beetje van het zelfde. Opzich wel leuk het hele tactische plaatje te zien en ervaren, al waren die bandieten nou niet heel erg slim. Wel een kenmerk van deze film, als kijker ben je bijna overal bij.

Toch, na al deze positiviteit.. Het had wel wat korter gemogen.

3,5*

Wat invloed is dit ongetwijfeld een belangrijke film geweest waar menig film schatplichtig aan is. We zijn nu bijna 60 jaar later en af en toe voelt de film wat gedateerd aan moet ik zeggen .En dat van een filmliefhebber die wel kan genieten van ouwe films. Zelfs naar Hollywoodnormen acteren de boeren nogal overdreven en valt er wat bij te schaven aan de montage. Wel sterk zijn de scènes met de samurai zelf en ook de regie is heel sterk. Wat me opviel is de achtergrondmuziek of net het meestal ontbreken ervan. Er wordt veelal gekozen voor een geluid (stromend beekje, knapperig vuurtje, fluitende vogels, ...) dat voor een aangenaam achtergrondgeluid zorgt. Het hoeven niet altijd drukke strijkers te zijn en zo waan je je toch veel meer in de natuur. Zouden veel meer films moeten doen als je het mij vraagt.

Goeie film die zeker niet te lang duurt, maar zoals gezegd mocht het met die boeren wat minder overdreven en werkt de al dan niet bedoelde humor niet altijd. Hier en daar een update en je hebt weer een topper. Een klassieker in elk geval, misschien wat gedateerd maar heb er zeker van genoten!

Seven Samurai is een film die al een tijd op de plank lag. Hoewel het een hoogaangeschreven klassieker is, weerhield de lange speelduur mij ervan om hem eens op te zetten. De lengte van deze film blijkt echter geen enkel probleem te zijn, de film verveelt geen moment. Kurosawa neemt alle tijd om het verhaal op te bouwen en uit te werken. Dat pakt goed uit, er zitten vrij weinig overbodige scenes in. Het middenstuk van de film had wel iets korter gekund.
Het acteerwerk is over de gehele linie genomen in orde, vooral Mifune en Shimura zetten hun rol erg goed neer. Wel zijn er enkele verhaallijnen die wat minder overtuigend zijn. De liefdesrelatie tussen de jonge samurai en het dorpsmeisje kwam niet echt uit de verf. Het verhaal verloopt vrij vlot, vooral de zoektocht naar de samurai en het gevecht rondom het boerendorp zijn de moeite waard. De gevechten zelf hadden iets beter gekund, want ze vielen allemaal wel erg makkelijk neer, terwijl ze soms nauwelijks werden geraakt.
Al met al een aardige eerste kennismaking met Kurosawa.

Seven Samurai,

Al vaak voorbij zien komen in de updates en de top250, maar tot op heden nooit gekeken vanwege de lange speelduur. 3 1/2 uur is echt heel lang. Toch heb ik maar besloten om hem te kijken, weliswaar in 2 etappes, maar ik heb hem gezien! En sjongejonge want een film!
In het begin moet de film even op gang komen. Voordat de eerste samurai is 'gerekruteerd' gaat er al een stuk tijd voorbij. Maar ook hier geldt: Voor je het door hebt is er een uur voorbij.
In de gehele film gebeurd niet super veel, maar het is zo knap geregisseerd dat het geen moment verveeld. Ook het 'eindgevecht' is goed geschoten. Ondanks de momenten van overacting of 'neppe' scènes is het echt een topfilm die je moet zien!

Een goed resultaat, een terechte notering in de top250, voor een topfilm
4*

Een prima film met prachtige beelden die ik niet snel zal vergeten. Ik vind de lange speelduur geen probleem. 9 van de 10 films in mijn top tien hebben een spelduur langer dan twee uur.

De acteerprestaties waren soms wat overdreven, maar bij deze film vind ik het niet zo erg. Het versterkt de wanhopige situatie waarin de boeren zich in bevinden. Muziek was top, echt top.

De Japanse humor kon ik wel waarderen en soms moest ik toch wel even lachen. Verder kwamen heel veel themas aan bod in deze film zoals bijvoorbeeld solidariteit. 4* na mijn eerste kijkbeurt en zeker een aanrader.

Ooit in een ver verleden gezien, en toen vond ik er al niets aan. Lange tijd heb ik getwijfeld of ik hem überhaupt ooit wilde herzien, maar omdat ik toch bezig ben een aantal Japanse klassiekers te bekijken, besloot ik toch hem mee te nemen.

Het oordeel is niet veel veranderd. Afgezien van de historische waarde als blauwdruk voor de epische actiefilm kan ik maar weinig begrijpen van de klassieker-status van deze film. De diepere laag ontgaat me een beetje, wat mij betreft gaat dit niet dieper dan Gladiator om maar iets te noemen. Wel een stuk langer, naar het einde toe was het echt flink op de klok kijken. Verder veel overdreven acteerwerk, met name van Mifune. Ook een acteur waar ik maar weinig van kan begrijpen dat men er zo wild van is. Shimura was dan wel weer goed. Ik ken hem alleen van Ikiru, waar hij nogal vaak een zielige stem opzet wat niet altijd werkte. Hier zet hij vooral een krachtig en intelligent persoon neer, en dat doet hij met verve.

Intermissie wtf?

Afgelopen zondag heb ik Seppuku gezien, en vergeleken met die film wordt Seven Samurai toch flink weggeblazen. De beelden zijn hier niet slecht, maar er wordt toch veel minder aandacht aan een fraaie belichting besteed dan bij Seppuku, en ook de kadrering is lang niet zo strak. Dat soort dingen kunnen je juist op de been houden bij zo'n lange film.

Kortom, de film mag een blauwdruk zijn voor latere films, maar meer biedt de film niet of nauwelijks. Visueel ook niet de moeite waard, en de kritiek dat dat nu eenmaal bij die tijd hoort leg ik terzijde met Seppuku in gedachte, die ik ook nog eens dramaturgisch een stuk sterker vond. 1,5*.

Je zal mij niet horen zeggen dat Kurosawa geen mooie film laat zien, maar dat wil niet zeggen dat alles om aan te zien is. Ruim twee uur verveling afgewisseld met irritatie en niet veel anders. Niks aan, deze boertjes. Met het rekruteren van de samoerai gaat het gelukkig wat beter, totdat Mifune in beeld komt en de driftige paljas gaat uithangen. Ik kan er niet bepaald om lachen.

Zijpaadjes als die met het meisje en de ongetrouwde boer zijn boeiender. Ook wat meer timide, al gaat dat geleidelijk aan ook naar dik aangezette, theatrale emoties. Of het nu lachen, treuren of wat dan ook is, ik kan er op deze aanstellerige manier niks mee. Een film die me sowieso niet erg ligt, ik heb het niet zo op period pieces en epische toestanden. Veel te veel rompslomp.

Dan duurt het lang, erg lang eer de bandieten voor de broodnodige opschudding zorgen. Verreweg het aardigste deel van de film, er komt wat tactiek bij kijken en het is afvinken, al steken daar de bezwaren ook met enige regelmaat de kop op. Shimura is een baken van rust, de veldslagen kunnen er mee door en de regen is mooi meegenomen. Verder is het niet aan mij besteed.

Bij een film van 207 minuten durf ik het nauwelijks te zeggen c.q. aan te raden, maar elke keer dat ik deze film zie wordt ie (nog altijd) een stukje beter. Van mijn voornaamste pijnpunt (het overdreven acteren van Toshiro Mifune) had ik de tweede keer al geen last meer, en elke keer dat ik deze film zie komt zijn personage nog meer tot leven – niet alleen bij zijn uitbundigheid, zijn haantjesgedrag en zijn tarten van de vijand, maar ook in de momenten waarop hij serieus is, rouwt, intens vecht (de manier waarop hij naast die bandiet met dat geweer komt zitten en vervolgens even liefdevol als dreigend zijn zwaard inspecteert!) of wanneer hij losbarst tegenover de andere samoerai over hoe lafhartig de boeren inderdaad zijn – en wie heeft hen zo gemaakt? Prachtig en ontroerend.
        Voor de rest een epische film waarvan elke seconde van elke minuut boeiend is, een sfeer neerzet, een personage uitdiept, een prachtig beeld oplevert of een indrukwekkend portret van actie biedt. Roger Ebert suggereert dat dit de eerste film was waarin er een team wordt samengesteld om een missie uit te voeren, en aangezien Kurosawa daarnaast nog de spaghetti-western inspireerde (de remake van Yojimbo als A fistful of dollars) en omdat zijn The hidden fortress een inspiratie was voor George Lucas' Star wars-saga, zou je kunnen stellen dat Kurosawa niet alleen diverse grote serieuze films maakte maar ook nog eens Amerikaanse actiehelden voor de komende halve eeuw van werk voorzag. Dat is misschien wat te veel eer, maar feit is dat Seven samurai de ultieme blauwdruk vormt voor de actiefilm zonder daarbij psychologische en esthetische aspecten uit het oog te verliezen.
        Eén van de beste films ooit gemaakt. Een lange zit, maar de tijd vliegt voorbij, en ik kan haast niet wachten om hem nogmaals te zien. Momenteel verkrijgbaar in een prachtige transfer op een BFI-Blu-ray – grijp die kans en spendeer er nogmaals 207 minuten van je leven aan.

'Shichinin No Samurai' maakt zijn reputatie als één van de hoogtepunten in het oeuvre van Akira Kurosawa meer dan waar. Met name de humor houdt deze film frisser dan meerdere genre-genoten. De plot is spannend, de uitvoering is nog spannender. De gevechts-scenes (gefilmd met meerdere camera's tegelijkertijd en geregisseerd als ware het een sportverslag) zijn subliem.

Film waar ik mij altijd verre van gehouden heb, een beetje vanwege de lange speelduur, maar voornamelijk vanwege het thema: een film over zwaardvechters is helemaal niks voor mij. Het zien van de prachtige samoerai-trilogie van Yôji Yamada heeft mij echter op andere gedachten gebracht.

Ik moet zeggen dat de film mij niet is tegengevallen. Het verhaal is best interessant en ook het acteerwerk —vooral van Takashi Shimura— en de authentiek ogende settings zien er goed uit. Het voortdurende jakkerige heen en weer geren was ik op d’n duur wel beu. Daarnaast had de film wat mij betreft best wat beknopter mogen zijn.

Waarom de film gezien wordt als een meesterwerk van Kurosawa ontgaat mij. De eerder aangeduide samoeraifilms van Yamada vind ik in ieder geval een stuk mooier.

Moet zeggen dat de film totaal niet als 3,5 uur aanvoelt, daar is hij zeker spannend genoeg voor, maar er zitten voor mij teveel gedateerde stukken in. Ik hou van films die mij het verhaal in zuigen en dat lukte eigenlijk alleen in de tussenstukken. Daarmee bedoel ik de stukken waarin er vooral gefocust wordt op de onderlinge verhoudingen tussen de samoerai. De gevechtsscènes zijn kolderiek en dan niet alleen visueel (iets wat je Kurosawa ook moeilijk kwalijk kan nemen gezien de technische mogelijkheden), maar ook strategisch zijn de bandieten lachwekkend.

Vermakelijk? Ja. Echter te veel gedateerde pijnpunten om hier anno 2017 het meesterwerk in te zien dat het ooit vast was. Ingehaald door de tijd.

Seven Samurai was inderdaad een erg lange zit van 207 minuten. Maar om eerlijk te zijn had ik hier met de lange speelduur minder moeite dan bijvoorbeeld de trilogie Ningen no Jôken waarvan ik recent al 2/3 zag. En zoals zovelen was ik eveneens benieuwd naar die top 250-film, voor mij zowat dé trigger om hem te willen zien. De film deed me eigenlijk een beetje denken aan het 2e stripalbum van De Rode Ridder (De gouden sporen) waarbij ook een dorp bescherming vraagt tegen een bende bandieten. Heroïek, zelfopoffering en onbaatzuchtigheid staan centraal en zijn deugdelijke waarden. Zelfs de liefdesromance wordt aangehaald in de strip.

Het feit waarom de dorpsbewoners op zoek gaan naar beschermers wordt al de eerste minuut zeer snel uit de doeken gedaan, maar al bij al wat volgt wordt heel wat langer stilgestaan. Eén voor één worden de samurai, elk met hun eigen persoonlijkheden, aan de kijker voorgesteld. De ene twijfelt of hij wel eer ziet in deze oninteressante zaak. De ander daarentegen weigert resoluut en aanziet het zelfs als een belediging wanneer zijn leven op het spel gezet dient te worden voor een kommetje rijst per dag. De Samurai werden huurlingen en daar hadden velen het knap moeilijk mee. De intrede van vuurwapens (musketten) zorgde er ook voor dat de eervolle strijders op termijn een anachronisme werden.

Wanneer de groep uiteindelijk is samengesteld, komt het kleurrijke en zelfs kolderieke personage Kikuchiyo. Misschien een beetje theatraal vertolkt, maar hij brengt sfeer en kleur in de film. Het is sowieso geen film die het moet hebben van zijn acteerprestaties, maar wel eerder van een uitstekend uitgediept verhaal. Kikuchiyo, een voormalig boer, wenst zelf een uitstekend samurai te zijn. Hij verfoeit de boeren omwille van hun wantrouwen en apathisch schijterig handelen. Aan de andere kant begrijpt hij hen ook, want er is niets zo ellendig als het uitzichtloze uitgebuite derderangs boerenbestaan van het Japanse feodale systeem in de 16e eeuw. De film kenmerkt zich zo door erg veel aandacht te besteden aan de relaties tussen de samurai en de dorpsbewoners.

Verder is er ook veel aandacht voor de opbouw van de verdediging van het dorp tegen de struikrovers. Dit loopt niet steeds van een leien dakje. Het laatste gedeelte van de film omvat de strijd, welke ik niet zo spectaculair vond. Seven Samurai heeft als voorbeeld gediend voor vele latere verfilmingen. De film zal bij mij vooral blijven hangen door zijn uitstekend verhaal en boeiende personages.

Mede door het krachtige begin en het verhaal wat me bleek aan te spreken had ik het eerste uur de 5* op het oog. Samurai-films zijn eigenlijk niets voor mij en daardoor trok deze niet mijn aandacht. Maar dit verhaal gaat over een arm dorp die zich tegen dieven wil beschermen, en dat vind ik weer wel interessant. Filmisch valt er werkelijk niets te klagen. De dialogen zijn ontzettend krachtig, al is daarvoor een goede ondertiteling wel een must. Alles oogt realistisch en de samurai's weten in hun rol te overtuigen.

Maar... dat geldt helaas niet voor alle personages, zo zijn er twee die overdone zijn, enerzijds is dat die zotte samurai, en anderzijds is dat niet zozeer één personage, maar meer een klein groepje personages, namelijk het bange deel van de boeren wat nogal wordt overdreven. Het was leuk geweest als zulke karaktertrekken even als comic relief voorbijkwamen maar ze worden helaas de hele film doorgezet. Zonde, want anders kon het misschien wel zo in mijn top 10 binnenkomen. Desondanks is dit verplichte kost voor elke filmliefhebber, en de drie uur vliegen zo voorbij. Degelijke 4*.

Shichinin no Samurai

Schitterende film van Kurosawa. Shichinin no Samurai is een lange zit, maar geen enkele scene voelt overbodig en vooral de band die je als kijker opbouwt met de personages is weergaloos gedaan door Kurosawa. In het begin worden alle personages uitgebreid geïntroduceerd, en het is intrigerend om te zien dat ieder personage (vooral de zeven samoerai) ook echt een eigen identiteit heeft en zijn eigen karaktertrekjes.

Vooral Shimada, Kikuchiyo en Katsushiro zijn voortreffelijk uitgewerkt, en de acteurs doen het ook goed. Mifune is wat karikaturaal en hij acteert erg overdreven, maar je gaat er aan wennen en tegen het einde kom je tot de realisering dat Kikuchiyo misschien wel de interessantste karakterontwikkeling van allemaal heeft doorgemaakt. Het laatste gedeelte met de strijd tussen de samoerai/bewoners en de bandieten is geweldig in beeld gebracht, en de laatste beelden van de graven van de overleden samoerai en bewoners zijn iconisch.

Tweede Kurosawa.

De eerste die ik van hem zag, Ran, kreeg ook een 2,5*. Kurosawa staat bekend als een grote regisseur, maar na het zien van Seven Samurai kan ik niet zeggen dat ik die status helemaal begrijp. Het heeft zeker zijn pluspunten, maar voor een film die 207 minuten duurt zijn het er toch te weinig.

Ik was vooraf ook even vergeten dat Kurosawa van theatrale karakters houdt. Enkele personages gaan weer volledig over de top. Mifune raakt inderdaad vaak de grenzen aan, maar in het algemeen is de houding van ieder personage wel ongeloofwaardig. Shimura en Katō waren eigenlijk de enige twee die ik heel goed kon waarderen omdat ze toch iets meer rust uitstralen.

Visueel is dit niet zo groots als je zou denken, wat uiteraard met de periode te maken heeft. In plaats van echt grote beelden kiest Kurosawa ervoor om zijn (voor die tijd) grote budget in settings te stoppen door hele stadjes op te bouwen. Dat ziet er dan ook leuk uit, maar uiteindelijk blijft het dan ook vooral een setting en helpt de rest van de film niet al te veel vooruit.

Voor diegene die overigens een epische actiefilm verwachten, Seven Samurai zal je teleurstellen. De eerste 140 minuten zijn vooral opbouw. De personages worden uitgediept en de band wordt opgebouwd. Niet briljant diepgaand, maar vervelend evenmin. Het gaat alleen wel erg lang door en niet elk personage is even leuk. Toch vond ik de samoerai allemaal op diens eigen manier bijzonder, maar toch zijn 140 minuten veel en veel te lang.

De film raast vlotjes voorbij en er gebeurt veel. De 207 minuten schieten daarom ook goed door waardoor deze film nooit lang aanvoelt, maar overzichtelijk is het allemaal niet, wat zeker richting de finale zijn tol gaat eisen. Alles wordt met een grote vaart op het scherm getoverd, waardoor ik steeds moeite had met de beelden te plaatsen en wie de personages nou eigenlijk in godsnaam waren. De finale gaat vervolgens zo snel dat het gewoon domweg chaotisch overkomt. Veel stofwolken en gezwaai met zwaarden, maar weinig overzicht.

Camerawerk vond ik verder sterk en energiek, Kurosawa heeft wel gevoel voor film, maar de chaos van de film is regelmatig vervelend. Het zorgt er wel voor dat ik steeds met de volle aandacht moest kijken, maar het is gewoon niet heel leuk om steeds weer iets te moeten opzoeken of te ontrafelen. Punten voor enkele sterke elementen, maar minpunten voor de chaos. Foutjes in sound editing vielen trouwens ook wel op hier en daar.

Nou, zo zit mijn Kurosawa-reis erop. In de afgelopen jaren had ik drie films gezien: Ran, Rashomon en deze Seven Samuari. Vorig jaar, ik had nog enkele dvd's van losse films liggen, verder gegaan met Scandal en Kagemusha om daarna nog drie boxen aan te schaffen. Samen met de losse dvd's die ik had, nog bijkocht met later nog een box van de vroege films en enkele films op YouTube is het gelukt om het complete oeuvre te zien en Ran en Rashomon te herzien. Nu was het toch nog tijd voor de herziening van Seven Samurai. Niet eens zozeer dat zijn grote film een mooie afsluting zou zijn, al komt dat mooi uit, maar ik moest wel even een moment vinden voor 3,5 uur film.

Jaren terug heb ik de film gezien en ik las mijn review en dacht echt: op enkele punten herken ik mijn mening maar verder had ik nu een compleet andere ervaring. Allicht zal mijn smaak wat veranderd zijn, zal ik meer gewend zijn met Japanse cinema en vooral met Kurosawa of mogelijk is het wat anders. Niettemin: vond ik het toen een behoorlijke film maar nergens speciaal, nu zat ik echt te genieten ruim 3 uur lang. Enkel de laatste akte had denk ik een kwartiertje korter gemogen.

Wat opvalt is dat de film nergens stil valt zonder dat de film gehaast is. Het tempo is geweldig en waar nodig helpt de sterke montage de inhoud te ondersteunen. In het begin als de dorpsbewoners bijvoorbeeld zoeken hoe de snelle montage ervoor zorgt dat je als kijker mee gaat in de zoektocht. Knap gedaan. Ook ontwikkelt de film zich steeds waardoor de film nergens langdradig wordt. Pas in de laatste akte die al snel een uur duurt dacht ik van: hier had het wat strakker gekund bij een zoveelste aanval. Al is ook dat stuk an sich prima, goed geschoten en vaak afwisselend met genoeg rustmomenten tussendoor. Qua dosering is dit echt wel briljante cinema.

Seven Samuari dus, al vond ik er drie van hen wat kleurloos. Mifune is in het begin te overdreven (zoals vaker) wende al vrij snel en wist ten slotte nog te ontroeren, Shimura heeft de beste rol an straalt een enorm wijsheid en vooral autoriteit uit, zijn 'leerling' zorgt voor een prettige afwisseling met het meisje in het bos en de sterke krijgsheer is fascinerend om te zien. De andere drie wisten minder te boeien maar dat hoeft ook niet nu die andere vier al zo sterk zijn uitgewerkt.

Visueel ook prima. De actie wordt uitstekend in beeld gezet en met simpele hulpmiddelen (een kaart van het dorp bijvoorbeeld) wordt het geheel enorm overzichtelijk. Qua fotografie soms mooi (bij de witte bloemen) en vaak gewoon goed in beeld gezet, al mist de film net de brille van andere Kurosawa's waar de fotografie meer opviel. Stem verhoogd naar 4,5*.

Met The Magnificent Seven in gedachte als het ultieme jeugdsentiment, uiteraard de 1960 versie met de uber coole Yull Brenner en Steve McQueen, kon het toch niet anders dan dat ik het orgineel, deze Seven Samurai, natuurlijk eens moest zien en dat kwam er dan eindelijk van na een Marktplaats aankoop en inmiddels in de eerste week van mijn vakantie. Toch was het zondag even schrikken toen ik lucht kreeg van de speelduur van maar liefst 3,5 uur, iets dat me zondagavond niet uitkwam. Dus daarom voor de herkansing op maandagmiddag en avond met deze film uit de top 50 van de beste 250.

En zonder enige twijfel kan meteen de sfeer benoemd worden met het stemmige zwart/wit en de droeve tonen van de soundtrack, ja dit heeft ongetwijfeld veel stijl. Zo valt de montage ook op net als de vlotheid van de verteltrant, iets dat ik wel een beetje vreesde vanwege de leeftijd en de lange speelduur, maar de contouren van een goed gewaardeerde klassieker teken zich al vrij snel af. Sterk is ook zeker het geschetste beeld van het Japan in de 16de eeuw, een harde tijd voor de mensen, de strijd om te overleven met ontbering, honger, ellende en plunderende bendes op de loer. Daarnaast blijven het toch vooral Aziaten met hun manier van lopen, half rennen met het bovenlichaam heel erg naar voren, een bepaalde gedienstigheid, onderdanigheid en zelfs kruiperig, iets waar ik wel eens een beetje moe van wordt. Maar goed het hoort er allemaal bij net als alle symboliek en eerzucht van de Samurai en een eerste kostelijke ontmoeting met the leader of the pack die afrekent met een bandiet die een kind gijzelt. Andermaal dienen daar de kenmerken zich aan van een vlotte film en montage en camerawerk die zijn tijd ver vooruit lijkt.

Uiteraard zijn er veel dingen die bekend voor komen in vergelijk met de 1960 versie, in beide gevallen is de leider kaal, in beide gevay hebben ze een uiterst trouwe adjudant, in beide gevallen is er een jongr hond aanwezig, ook de dorpsoudste met zijn wijsheden klopt en ook in deze versie durft de bevolking zich niet te laten zien, komen ze pas te voorschijn als er alarm geklonken heeft en houden ze dingen verborgen voor de samurai. Leuk is het beetje humor en opschudding dat de samurai brengen onder de bevolking, vooral Toshiro Mifune als paljas en clown Kikuchiyo vult zijn rol op dat vlak met verve in, en uiteraard is daar de training richting weerbaarheid. Fraai zijn de gevechten en de doortastendheid van de samurai met een behoorlijke apotheose richting het einde met de vele gevechten en ook erg knap voor de tijd de afgeslagen nachtelijke aanvallen, erg knap gefilmd wat dat betreft.

En zo bevestigt Seven Samurai toch zeker zijn naam als klasse film die amper last lijkt te hebben van zijn leeftijd van bijna 70 jaar. De stijl is zoals reeds benoemd ontzettend sterk en de ook al benoemde camerawerk en montage getuigt ook van een zekere klasse. Een best cijfer zit er wat mij betreft wel in toch breekt op een gegeven moment de lange speelduur mij op en verlang ik toch het compactere The Magnificent Seven, 3,5 is gewoon te lang als je het mij vraagt.

Het origineel is altijd het beste hoor je vaak. Dat kan ik toch lang niet altijd zeggen. Origineel is hij natuurlijk wel en de setting is ook mooi gemaakt. Wel met zwarte banden links en rechts (niet erg overigens), maar ook in zwart/wit en dat vind ik bij deze film dan wel weer jammer, omdat de spelers zeker voor ons vaak op elkaar lijken. De film duurt ook gewoon veel te lang. Bijna 3.5 uur maar toch wel afgekeken. Helaas vond ik de film te theatraal. Moest een beetje denken aan die wajang poppenspel. Bovendien is hij weinig verrassend en spannend. Toch een kleine voldoende. Volgende keer toch weer The Magnificent Seven.

Film 3,0

Beeld (4k) 4,5

Geluid 4,5

Eindelijk ben ik aan het grote meesterwerk van Kurosawa toegekomen. De lange speelduur mag op voorhand misschien een beetje afschrikken, maar eerlijk gezegd is de film voorbij gevlogen en geen enkel scène voelde overbodig aan.

In de eerste plaats is deze Seven Samurai prachtig gefilmd met tal van mooie landschapsbeelden. De film zit ook boordevol mooi geschoten scènes, zoals wanneer Kyuzo in zijn eentje in de gietende regen in het bos gaat oefenen en dan Katsushiro samen ziet met Shino. Of het eindgevecht dat wordt beslecht in de gietende regen en modder. Sowieso heeft het wel altijd iets extra's als er regen aan te pas komt.

Het verhaal zelf is best standaard en eenvoudig te volgen. Seven Samurai kent 3 delen, waarbij in het eerste deel de groep wordt samengesteld. Kurosawa neemt uitgebreid de tijd om iedere samurai te introduceren en sommige krijgen iets meer aandacht als de andere. Vooral de rol van Mifune valt hard op en ik heb me er kostelijk mee vermaakt. Hij komt erg grappig over, maar is ook vaak erg explosief. Hij lijkt ook als enige er ook plezier in te hebben om het op te nemen tegen de bandieten. Hij is echt wel het buitenbeentje van deze groep. Ook de rol van Shimura is erg mooi als leider van de groep.

Het tweede deel gaat dan meer over het uitdokteren van de juiste strategie tegen de aanvallen van de bandieten en verstandhouding tussen de boeren en de samurai dat wordt opgebouwd. Een leuk momentje was wanneer Mifune vals alarm sloeg om zo de boeren duidelijk te maken dat ze niet zonder de samurai kunnen nadat hun ontvangst niet van harte was. Het derde deel, de inval van de rovers is zonder meer prachtig gefilmd. Het ploeteren in de modder, de zwaardgevechten, de inval met de paarden,... het geeft de film een erg epische dimensie.

Momenteel heb ik zeven film gezien van Kurosawa, maar deze Seven Samurai zal toch niet op de eerste plaats komen in dat lijstje, want die voorkeur gaat uit naar High and Low. In ieder geval is Seven Samurai een erg mooie film die ondanks de lange speelduur voorbij is gevlogen.

4*

Zoals stefan dias hierboven zegt: één van die films die je 'moet gezien hebben'. En ik ben blij dat ik dat ook eindelijk kan zeggen, maar - controversieel genoeg, waarschijnlijk - vond ik het eigenlijk de minste van de 4 Kurosawa's die ik tot nu toe gezien heb (de andere drie zijnde: High and Low, Yojimbo en Ikiru). Of toch in ieder geval degene die ik het minst snel opnieuw zou opzetten. Die monumentale speelduur zit daar zeker wel voor iets tussen, want een dikke drieënhalf uur vond ik, wel ja, te lang. Zeker het eerste uur vond ik soms érg traag verlopen. En met een trage, sfeervolle opbouw kan ik leven - graag zelfs - maar ik vond het hier niet eens per se altijd even interessant of noodzakelijk. De boeren zijn geen boeiende figuren, en je zit eigenlijk veel te lang opgescheept met hun gejammer. Pas van zodra het groepje van de Samurai echt gevormd is, begon ik er een stuk meer in te komen. Maar ook het laatste uur, hoewel héél indrukwekkend gefilmd en van epische proporties, had gewoonweg iets korter en gestroomlijnder gemogen van mij.

Maar goed, audiovisueel mag het dan wel weer zonder twijfel een pareltje genoemd worden. En waarom juist dit nu één van de invloedrijkste films van de 20ste eeuw wordt, is daardoor ook niet moeilijk te begrijpen. Het is van een epische schaal die zijn gelijke nog steeds amper kent. Toch zijn het uiteindelijk vooral de personages en hun interacties waardoor je geboeid blijft kijken. Het merendeel van de Samurai is intrigerend en cool. Takashi Shimura weer in een héél ander soort rol dan in Ikiru - een wijze, rustige, kalme présence, een soort van Obi-Wan Kenobi - en ook Toshiro Mifune speelt weer een heel memorabele figuur (hoewel het wat mij betreft niet kan tippen aan zijn Samurai-personage in Yojimbo). Het zijn fantastische karakteracteurs - de rest ook, maar zéker die twee. De boeiendste scènes vond ik dan ook niet wanneer ze aan het vechten zijn, maar wanneer je de personages op subtiele manieren beter leert kennen.

Muziek is ook weer magistraal, zeker het hoofddeuntje. Er zit altijd wel een goede score in Kurosawa's films. Soms lekker bombastisch, dan weer eerder als een kabbelend beekje. En ja, er zitten echt tal van memorabele scènes in die me lang zullen bijblijven, en die gewoon weer ontzettend sterk zijn gefilmd. Maar dan kom ik uiteindelijk toch terug op de excessieve speelduur en het gevoel dat hier op meerdere plekken met gemak wat gesnoeid had kunnen worden. Heiligschennis misschien, maar ik vind Seven Samurai een beetje een log beest.

Maar natuurlijk ondanks dat, wel ook van genoten. 3.5*.