Shichinin no Samurai (1954)

Schitterende film. Met recht een klassieker.

Ik vind dit een hele pure film. Net alsof je naar iets zit te kijken wat echt gebeurt. En de Japanners tonen in tegenstelling tot in veel hedendaagse Japanse films, wel emotie.

Gewoon een geweldige film. Ik heb de lange versie gezien en me geen minuut verveeld, integendeel. Prachtig gemaakt, geweldig geacteerd en Kurosawa neemt tenminste de tijd om het verhaal goed te vertellen. Dat kan ik altijd wel waarderen in een film. Bij de introductie van Mifune was ik ook een beetje geïrriteerd door zijn personage, maar dat werd later ruimschoots goedgemaakt. Zijn karakter was eigenlijk gewoon cool. Best grappig (met die kinderen bijvoorbeeld), maar ook een echte 'loner'; Zoals bij dat eindgevecht. Verder vond ik alle Samurai wel toffe personages, met de opper-coole 'warrior'-samurai als hoogtepunt. wanneer hij een geweer gaat zoeken en 2 dagen later terugkomt, een paar man heeft vermoord en dan maar eens een tukkie gaat doen is geweldig 4,5 ster, maar na nog een keer zien denk ik wel 5.

Eigenlijk had ik geen zin om deze film te zien, 190 minuten (hier boven staat trouwens 206 klopt dat? ) vond ik wat lang.

Gelukkig ben ik toch de film gaan kijken, en daar heb ik helemaal geen spijt van.

Een topper met heerlijk acteerwerk. De hoofd samurai acteert heerlijk rustig, denk dat ook nog nooit iemand zo goed een wijs man heb zien spelen, de rest van de cast deed het ook super maar als ik die allemaal een compliment moet geven dan ben ik nog wel 4 a4tjes bezig .

Dan het verhaal.

Wat ik daar vooral top aan vind, is dat daar tijd aan word besteed.

Niet dat ze in 1 dag alle samurais vinden, en dat die de volgende dag even korte metten maken met de bandieten.

Nee, Kurosawa neemt er goed de tijd voor.

Na Sen to Chihiro no Kamikakushi weer een topper van Japanse bodem, denk dat ik maar eens meer films ga huren uit dat land.

(tips zijn welkom)

4.5 sterren krijgt deze film.

Misschien als ik hem nog een keer kijk, krijgt die 5 sterren.

Is er trouwens ook een goeie DVD van deze film, die ik had was niet de beste.

Zo, vandaag deze maar eens opgezet. Had niet verwacht hem in 1 keer uit te kunnen kijken maar het is me gelukt, en dat is al een grote kwaliteit van een film: als hij me 206 minuten lang weet te boeien. Want dat deed hij. Je wordt langzaam doch effectief bekend gemaakt met de Japanse cultuur van toen en elke samurai krijgt een waardige introductie. Dan neemt de snelheid steeds verder toe (mede door de geweldige percussie die wordt gebruikt om de spanning te verhogen) om tot een erg mooie, zeker voor die tijd, climax te komen. Het karakter van Mifune was idd erg een beetje vervelend maar gelukkig bezat hij ook normale eigenschappen die het geheel een beetje compenseerden.

Minpuntjes voor mij: de love-story vond ik zwaar afgezaagd en de paardgrap was na een paar x wel leuk geweest. Ook ergerde ik me mateloos aan het rondgehuppel en geren van de boeren, die ook nog eens om de 3 stappen onderuit gingen.

Al met al toch wel 4 sterren, met ruimte voor meer.

In tegenstelling tot Redlop vond ik Rashomon fascinerender, maar ook dit was een mooie film.

Een groot spektakel dat rustig opbouwt tot een spetterende finale. Erg leuk was de vaak ondeugende humor.

En dan de finale. Erg mooi en meeslepend. Een knappe achtbaanrit waarin je behoorlijk meegesleept werd. wat kunnen regen en opspattende modder er toch mooi uitzien. En dan nog een erg mooie, gevoelige eindscene.

Ruim 4.0*

Knullig was het zeker niet, soms wel wat gedateerd, zeker op het vlak van acteren. Maar dat vond ik alleen voordat Takashi Shimura op het scherm verscheen. Want wat heeft die man een uitstraling, ongelofelijk! Hij deed me eerlijk gezegd een beetje denken aan Morgan Freeman, nog zo'n acteur die enorm veel waardigheid en sereniteit uitstraalt. Maar ook Mifune is een plezier om naar te kijken, al is zijn acteerpresatie soms erg over de top. Gelukkig maakt dat lange zwaard hem toch nog cool.

Ik was ook erg verbaasd door de humor in de film. Niet alle grapjes komen even goed over (en zijn soms, vooral in het begin, onbedoeld), maar de stukken met Mifune op zijn paard, en met de stille samurai die zonder te verpinken een nacht wegblijft en terugkomt met een musket en de mededeling "twee man gesneuveld" is echt hilarisch.

Alleen naar het einde toe zit er ineens een dipje in de film, en wordt er naar mijn smaak iets té lang stilgestaan bij het subplot rond de dochter. Da's dan toch weer jammer, zeker omdat de rest van de film in vliegende vaart wordt verteld. Maar al bij al is dit toch echt een bijzonder vermakelijke, spannende en vooral invloedrijke avonturenfilm.

4 sterren.

Eindelijk dan mijn eerste Kurosawa gezien. Hij viel me erg mee want ik had gedacht dat een japanse film mij niet zo zou liggen. Toch heeft de film mij geen moment verveeld en dat is opzich al een prestatie voor een film van bijna 3,5 uur. Toch waren er ook enige minpuntenjes wat mij betreft. zo kon ik maar moeilijk wennen aan de hysterie die de japanners (niet de samurai) en dan voornamelelijk Kikuchiyo uitstraalden. toch een zeer goede film die van mij **** krijgt in plaats van 3,5 vanwege een paar onvergetelijke scenes richting het einde van de film.

Nou gisterenavond was het dan eindelijk zo ver. Had Seven Samurai al een tijdje op de plank staan en gisteren had ik er de hele avond voor uitgetrokken om deze film eens goed te gaan bekijken. Telefoon eruit getrokken geen luitjes in de buurt die bij voorbaat al gaan zeuren bij een meer dan 3 uur durende japanse zwart/wit film. Ik ben er eens goed voor gaan zitten.

Ondanks dat het een behoorlijk lange zit was heb ik me geen moment verveeld. Kurosawa neemt echt heerlijk de tijd in deze film om zijn verhaal te vertellen, niets gebeurt te gehaast of afgeraffeld. Er gebeurt altijd wel iets boeiends op het scherm, geweldige gezichtsuitdrukkingen, mooie landschapsbeelden of goed geplaatste grapjes. Vond de beelden zowiezo vaak erg mooi geschoten, maar toen ik al die hutjes, bossen, bloemen en oosterse gewaden zag miste ik stiekem wel een beetje de kleurenpracht.

De personages van de samurai en de boeren zijn goed uitgewerkt geen een van de hoofdkarakters lijkt overbodig. Ik las in de voorgaande paginas dat veel mensen nogal problemen hadden met het karakter van Mifune, persoonlijk sprak juist het tragisch-komisch karakter van deze rol me wel erg aan.

De gevechten in de film waren over het algemeen goed en enkele scenes ronduit geweldig. Toen die bandieten keer op keer met z'n tweeën in de val gelokt werden dacht ik wel even, ik ken het truukje nu wel en eigenlijk zouden die boeven ook wel wat wijzer moeten zijn geworden. Daar staat tegen over het geweldige zwaardgevecht aan het begin van de film en de finale in de regen en modder. Zo mooi dat geploeter op blote voeten.

Eigenlijk vond ik het enige echte minpunt van de film dat er geen aansprekende bandietenleider was. De uitwerking van badguys is toch wel erg mager het draait uitsluitend om de samurai en de boeren.

Mooie film en met recht een klassieker. Duidelijk dat latere films waar ik altijd van genoten heb (bv Star Wars en LotR) inspiratie geput hebben uit de Seven Samurai. Kom zeker tot 4.5* voor deze prachtige en unieke film.

P.S. Erg grappig dat stukje van 5 minuten pauze op de DVD halverwege de film.

Terugkijkend op de dik 200 minuten die zojuist voorbij zijn gekomen, moet ik zeggen dat ik het erg jammer vind dat de eerste 150 minuten van deze film niet wat meer waren als die schitterende laatste drie kwartier. Die gevechten in de regen zijn erg mooi geschoten en zijn bijzonder spectaculair.

Het eerste gedeelte van de film viel me echter nogal tegen. Veel humor, maar deze sloeg bij mij zelden aan en ik vond het allemaal wat aan de flauwe kant. Toch begon de film in een later stadium steeds wat amusanter te worden en steeg op den duur naar top-niveau met de prachtige gevechtscènes.

Het acteerwerk was prima in orde, vooral Shimura (die in Kurosawa's Ikiru ook al de show stal met een ijzersterk optreden) en Mifune waren uitstekend. De personages vond ik niet echt boeiend, het enige personage dat mij wel wist aan te spreken was die Katsushiro. Aan de boeren en de andere bijrol- en figurantacteurs heb ik me echter een beetje lopen ergeren. Niets ernstigs verder, maar dat viel me af en toe gewoon op.

Al met al niet echt mijn soort film, maar ik heb me er op bepaalde momenten toch prima mee weten te vermaken. En dan met name met de laatste drie kwartier.

3 sterren.

Fantastische film, wat een epos! Kurosawa is voor Shichinin no Samurai geinspireerd door de westerns van John Ford, maar wat mij betreft is deze film vergelijkbaar met C'era una Volta il West. Vooral door de rust, het wijds uitgesponnen verhaal. Dat resulteert in drieenhalf uur puur genieten van een combinatie tussen kwaliteit en topvermaak. 4,5*

Dit was de eerste Japanse klassieker die ik zag, zal zo'n 3/4 jaar geleden zijn. Ik was altijd al erg nieuwsgierig naar deze film gezien zijn hoge notering in de IMDB top 250 (ik zat nog niet op moviemeter). Toen ik hem uiteindelijk gezien had was ik er laaiend enthousiast over, en toen ik op moviemeter kwam stond deze dan ook meteen in mijn top 10 met een 5* notering. Na een poosje begon het gevoel een beetje te verwateren en verdween hij uit mijn top 10 en daarop volgde een verlaging van mijn stem. Ik las over de nieuwe (prachtige!!) Criterion release (berichtje van Ramon hierboven) en vond dat het tijd was om deze eens te herzien.

Bij het zien van de eerste beelden, de zwarte schimmen van de paardrijders contrasterend tegen de lucht, was ik meteen weer verkocht. De kracht van deze sublieme film zit hem echter meer in de fantastische personages , het "eenvoudige" verhaal en de opbouw ervan, dan het visuele.

Wat ik enorm knap aan deze film vind is dat hij de gehele speelduur weet te boeien, geen enkele minuut, geen enkele scène lijkt overbodig. Zo zag ik laatst Yûreka van Shinji Aoyama die na mijn gevoel onnodig aan het rekken was, iets dat na mijn gevoel vaak voorkomt bij films met een lange speelduur.

Deze film bouwt perfect op, neemt rustig de tijd om bepaalde gebeurtenissen weer te geven maar doet dit zonder vervelend traag of iets dergelijks te worden.

Een ander groot pluspunt aan de film is de aanwezigheid van zowel drama, humor, actie en het speelse karakter; dit alles in perfecte balans.

Om toch nog een beetje te zeiken; ik moest in het begin wel weer even wennen aan dat over dramatische gezeur van die boeren, een manier van acteren dat ik vrij vaak in Japanse klassiekers terug zie, gelukkig werd dit later wat minder, of ik raakte er aan gewend.

Al met al is het nog steeds de briljante klassieker die ik een aantal jaar terug zag, die 4,5* worden er weer 5* en in de top 10 mag hij ook voorzichtig weer.

Om zes uur 's ochtends klaar met kijken. En als hij geen 206 minuten had geduurd zou ik hem nog een keer kijken. Want deze film is goed. De DVD lag al een poos thuis, maar het goede kijkmoment kwam maar niet. Twijfel reist natuurlijk bij de vraag of half 3 's nachts een goed moment is. Zeker bij een film die door velen als 'traag' bestempeld wordt, of als je geest beneveld wordt door Grolsch.

Maar Shichinin no Samurai was verhelderend in letterlijke zin: de nevel trok op en maakte plaats voor een verrij(ei)kende kijkervaring. Veel punten die sommige personen alhier aanhalen om de film negatief te beoordelen zijn voor mij redenen om de film op te hemelen. Daarmee bedoel ik met name het acteerwerk van de boeren, Mifune, de traagheid (?).

Neem het acteerwerk. De boeren zijn allemaal knullig, het zijn sukkels, losers. Dat zegt de grootvader zelfs. De manier waarop zij dit uitbeelden maakt het voor mij geloofwaardig en heb me er dus geen moment aan kunnen storen. Ook niet in de gevechtscenes waar zij met hun bamboesperen als malloten rondrennen, ze zijn immers onervaren in chaotische situaties als deze.

En dan Mifune, wat een prachtacteur! Dat vond ik in Rashomon al (die ik echt eens moet herzien), maar nu helemaal. Jammer genoeg heb ik geen ander vergelijkingsmateriaal van hem, omdat ik hier las dat dit zijn enige twee rollen zijn waarin hij de clown speelt. Met volle overtuiging. Heerlijk hoe hij rondrendt, springt, slaat, schreeuwt, valt en weet ik veel wat. In plaats van me eraan te ergeren zie ik er de humor zeker van in en heb dikwijls hardop moeten lachen. Maar de zekere tragie die in zijn personage schuil gaat is een goede keerzijde van de 'overdreven' aanwezigheid.

Tragiek is een punt dat echter niet schuilgaat in de traagheid van de film. Dat komt omdat de film tijdens mijn kijkervaring nergens traag werd. Alles is functioneel, van het verzamelen van de 7 samurai tot het eindgevecht toe, inclusief tussenpauzes van dit gevecht. Ik las ergens dat de film overal de tijd voor neemt en sluit me hier volledig bij aan. Nergens is de film overhaast bij het uitwerken van verhaal en plot.

Twijfel, mijn aanvankelijke kijkpartner, verstopte zich in het schaduwspel van de opkomende zon. Liet mij alleen achter met Ontzag, mijn nieuwe metgezel. 4,5*

Mijn eerste Kurosawa is me niet tegen gevallen.

Sterker nog, wat een briljante film is dit. Stond al maanden op de plank maar telkens was de drempel te hoog om aan een film van 3,5 uur te beginnen. Achteraf onbegrijpelijk natuurlijk.

Die 3,5 uur vlogen namelijk voorbij. Wat ik vooral erg goed vond was de opbouw in het verhaal. Eerst het zoeken naar Samurai waarbij de wanhoop van de gezichten van de boeren af valt te lezen. Daarna het voorbereiden van het dorp en het klaarstomen van de inwoners ervan op de veldslag en als klap op de vuurpijl het geweldige gevecht met de bandieten dat echt fantastisch weergegeven wordt.

Naast actie en drama vond ik het vooral ook een avonturen film, met af en toe ook nog een stukje humor tussendoor. Takashi Shimura speelt zijn rol als Ronin die leiding geeft aan de Samurai grandioos. In tegenstelling tot wat anderen hier hebben gepost vond ik de boeren prima acteren, heel nederig tegenover de Samurai waarbij het voor mij gelijk duidelijk was wat het klassenverschill tussen de twee groepen was.

Ik denk dat ik de komende tijd maar wat meer van Kurosawa ga bekijken. Deze krijgt in ieder geval 5* en een plaatsje in mijn top 10.

Ik dacht precies hetzelfde, zowel in zijn uiterlijk als in zijn houding lijkt Freeman op Takashi Shimura. Wat een prachtfiguren allebei!

Prachtige film die ondanks de lange speelduur geen moment verveelt en die behoorlijk blijft hangen. Dat laatste zal mede komen doordat het verhaal zo uitvoering wordt verteld. De introductie van de personages duurt misschien wat lang, maar het gebeurt bovenal nauwkeurig, wat de film zeker ten goede komt. Fotografisch is deze film gewoon een plaatje, een genot om naar te kijken!

(Versie gezien: 206 minuten)

Tot nu de beste samurai film van Kurosawa die ik gezien heb.

Allereerst complimenten voor de rol van Shimura. Had best wat kritiek op hem in Ikiru (die blijft ook gewoon) maar hier zet hij een erg mooi personage neer. Draagt de film perfect. Mifune weet zoals steeds de balans te vinden tussen licht irritant en zwaar irritant. Bij momenten is hij gewoon onuitstaanbaar. Niks voor mij dit soort overacting.

Visueel is er weinig storends, ook dat is ooit anders geweest. Ook weinig mooie dingen gezien verder, het enige wat mij echt irriteerde was de editing. De momenten waarop één scene over een ander schuift vind ik vreselijk. Niet in het minst als dan ook nog een keer de geluidsband bruusk mee afgebroken wordt (wanneer Mifune met die baby in z'n handen staat). Beetje onbegrijpelijk.

Verhaal bestaat uit drie brokken waarvan het eerste en derde het leukst waren om volgen. Het tussenbruggetje (nu ja, -tje ... duurt bijna anderhalf uur) in het dorp boeide mij veel minder. Los daarvan mochten ook het begin en het einde half zo lang zijn. De film kent daar ook veel te veel herhaling. Zo is de verdediging van het dorpje grappig om zien, maar als je voor de 10de keer iemand van z'n paard ziet vallen achternagezeten door houten speren had ik het wel gehad.

Hier en daar lees ik wat over de humor, kon mij persoonlijk niet bekoren en vond ik van extreem laag kolderniveau. Zo'n Mifune die z'n paard niet de juiste richting inkrijgt of (cliché cliché) achter een scherm verdwijnt op paard en hinkend vanachter het scherm weer tevoorschijn komt ... njah.

Al bij al is het een extreem simplistisch filmpje, waarvan de grote lijnen al na 10 minuten getekend en bekend zijn (iemand getwijfeld aan de goede afloop ?). Het wordt overmatig gerokken, soms tot het irritante toe (dat liefdesdramatje net voor de laatste battle iemand ?). Gelukkig draagt Shimura de film stevig en zitten er genoeg aardige scenes in om een leukere film van 90 minuten te vullen.

De eindbattle zelf vond ik weinig interessant (voorloper van die dodelijk saaie grote battles die nu vele films ontsieren), het echt einde was er voor mij ook iets teveel aan. Deed mij verlangen naar de Shaw Brothers eindes.

2*, wil vooral nog eens een keer een normaal drama van Kurosawa zien.

Hier en op nog wel meer fora `s omschreven als een groots, episch meesterwerk.

Bij mij stond hij echter al ruim een jaar in mijn kast te verpieteren. Ik vreesde vooral de lange speelduur en besloot om mij eerst eens, met wisselend succes overigens, aan andere Kurosawa `s te wagen.

Wat mij aan deze film fascineert is dat het gewoon een ware belevenis is om mee te maken. Kurosawa leidt ons door de tijd van de vorsten en regenten. Terwijl het kolonialisme elders hoogtij vierde, schetst Kurosawa hier een portret van bijzonder laffe boeren die zich proberen te redden aan de onderkant van de maatschappij. Overigens niet zijn laatste keer dat laffe boeren centraal zouden staan. In zijn avonturenfilm The Hidden Fortress zouden laffe boeren ook weer als uitgangspunt dienen voor een film. De boerenkinkels hier, trachten zich allesbehalve manmoedig te verweren tegen de georganiseerde misdadigers van die tijd: de bandieten. Uiteindelijk beseft men dat het zo niet langer kan. Men had de aanvallen op het proviand lang genoeg verhapstukt. Hun eer waren zij al langer kwijt, maar nu dreigde men ernstig gedemotiveerd te raken wat weer gevolgen zou hebben voor de sociale leefsituatie van de boeren. Tijd voor actie, een paar boeren worden erop uit gestuurd en zoeken een paar samourai`s die hun dorp voor een aalmoes zouden willen beschermen. Een kruising van culturen is het gevolg, met de bijbehorende vernederingen.

Kurosawa slaagt dus in zijn opzet om een dorp tot leven te laten komen. Hij tentoonspreidt de nodige multiperspectiviteit, zo geeft hij ons een inkijk in de economische situatie van de boeren. Alles wordt belicht, van hoe zij hun geld verdienen tot aan waar zij hun geld aan uitgeven. Ook het sociale gebeuren komt uitgebreid aan bod. Waarbij opvalt dat de boeren zich erg nederig gedragen en veel ontzag voor de samourai hebben. Naar mijn mening zijn de boeren soms iets te nederig. Verder zie je hoe het politieke systeem wordt aangekaart. De wisselwerking, tijdens het handig optrommelen van alle boeren, tussen de leider van de boeren en Kikuchiyo is een prachtig voorbeeld van hoe een generatiekloof dankzij humor wordt beslecht. Respect wederzijds. Daarnaast besteedt Kurosawa aandacht aan de feesten en gebruiken van zijn volk en geeft hij elke samourai een bepaalde karaktertrek mee. Dit leidt vaak tot de nodige humor.

Eindelijk ook eens een Kurosawa die mij volledig weet te overtuigen op cinematografisch gebied. Het gebied waarin men leeft wordt fraai in beeld gebracht. Soms dromerig. Denk aan de jongste samourai die zich even afzonderde van de rest om even tot rust te komen tussen de bruisende beekjes en het bloemenveld, omhoog kijkend naar boven, waar we een glanzend bladerdek ontwaren.

Nou vond ik dat bijbehorende verhaal over ontluikende liefde van de ene kant wel mooi en passend binnen het epos dat The Seven Samourai wel degelijk is. Toch deed het soms wat aan als een overbodig zijlijntje. Gelukkig maakte de bijbehorende humor veel goed. De humor is van een tijdloos niveau, net zoals de geschiedenis die Kurosawa beschrijft dat is. Hij heeft aan alles gedacht en laat niks onderbelicht in zijn film.

Ik las dat veel mensen zich stoorden aan Mifune. Ik vond hem gewoon erg grappig in zijn rol. In Rashomon kon ik hem ook wel hebben. Zeker een meerwaarde voor de film, aangezien humor de film luchtig en levendig houdt. Verder ook goed acteerwerk van de rest van de cast.

Fraai epos dus die een tijdsperiode tot leven laat komen. Ik zat midden in de strijd. Met al die paarden, bossen, valstrikken......Het kon zo door als decor voor een computerspel waarin de helden kastelen en forten in de middeleeuwen op elkaar veroverden. 4,5*

Nu al een jaar verder en ik heb er nog steeds mooie herinneringen aan. Boerndorp, decor, sfeer, gevechten zijn gewoon erg mooi en het zwart-wit maakt het nog mooier. Ik had al een poos geleden de stem verhoogd naar 5* Ik moet deze toch maar weer eens herzien.

Nogal een meeslepend (meester)werkje waar ik me intussen twee maal met plezier doorheen heb geslagen (lange speelduur? hoe komen mensen er bij). Simpelweg een filmbelevenis van epische proporties. Vaak geïmiteerd, nooit verbeterd.

Een ruime 4*.

Ik heb de Bfi-versie gezien, die duurde 189 minuten .

De film.. Prachtig eigenlijk. Niet zo makkelijk om mij meer dan 3 uur geboeid te houden. Mag zeker ook gecatalogeerd worden als komedie, voornamelijk dankzij Kikuchiyo, ik noem hem Kikujiro . Lekker vechten in de blote poep. Hahah. Geweldig personage.

Die lelijke wipes moesten er echt niet in , en daarmee is het grootste minpunt voor mij gezegd.

We vallen misschien een beetje in herhaling, maar ook ik zag enigszins tegen de bijzonder lange speelduur van 207 minuten op, en ook ik heb me verbaasd over hoe soepeltjes die tijd voorbij raasde.

Met Shichinin no Samurai neemt Kurosawa alle tijd om het verhaal over het boerendorp en de samurai's te vertellen. Het verloopt behoorlijk traag, maar wordt echt helemaal nergens saai. Eigenlijk verdient Kurosawa alleen daarvoor, de speelduur ook in het achterhoofd houdend, al een grote pluim.

Het is een film die leeft; het boerendorpje lijkt echt te zijn, en je bent als kijker sterk begaan met het lot van de arme boeren met hun zware, ondergeschikte, miserable levens. Je hoopt dan ook constant dat er toch een samurai bereid moet zijn deze lui van dienst te zijn. Alleen voor het weergeven van de levens van de boeren en voor het vinden van zeven samurai's wordt zomaar 2 uur uitbesteed. Door de betrokkenheid blijft het echter continu interessant en het camerawerk, technisch én fotografisch, viel mij ook op als bijzonder mooi. Ook heersde er bij mij de hele tijd een soort onderhuidse spanning; ik wist namelijk dat het ook een actiefilm is, en dat de climax (qua sensatie dan toch) niet lang meer op zich kon laten wachten. Die overtrof echter al mijn verwachtingen, wist mijn waardering voor de film zelfs nog op te schroeven. Het finaleduel in de regen is een van de mooiste, zo niet dé mooiste, veldslagen uit de filmgeschiedenis. Wat een hondenbaan moet dat ook voor de acteurs geweest zijn, urenlang halfnaakt in de regen en modder rondrennen. Ook de eindscène zelf was prachtig.

Over die acteurs. Ik was ietwat angstig dat ik mij zou storen aan overacting. Echter, alhoewel het wel aanwezig was werd het eigenlijk nergens storend. Mifune, waar een enkeling zich aan ergert, vond ik eigenlijk bij tijden wel erg grappig (ook al moest ik even wennen), houdt het geheel ook wat luchtig zodat de film niet te zwaar wordt. Aan de boer die de hele film overdreven angstig kijkt hield ik wel een beetje een 'dude.. - gevoel' over, maar hij kon het niet voor mij verpesten.

Shichinin no Samurai is een epische vertelling van ingetogen drama, en (minder dan ik verwacht had, maar tevens van een veel hoger niveau dan ik had durven verwachten) spannende actie. Kurosawa probeert het zware geheel gelukkig ietwat luchtig te houden, wat de film wel ten goede komt. Denk daarbij nog eens aan de geweldige manier waarop dit alles in beeld is gebracht en de uitstekende en verrassende (een piano zag ik echt niet aankomen) muziekscore, en je komt al gauw uit op een 4.5*. Hierbij valt The Magnificent Seven toch wel behoorlijk in het niet.

Schitterende film van regisseur Akira Kurosawa. Mijn eerste pas, wat hoog tijd werd, maar dit doet zeker smaken naar meer. Ik zag er vooraf net als een hoop anderen een beetje tegenop om de film te zien, vanwege de lengte van maar liefst 207 Minuten, maar achteraf gezien vloog de tijd voorbij. Zelden zo’n fascinerende film gezien als Seven Samurai.

Alles in de film wordt enorm goed uitgewerkt en overal wordt ook goed de tijd voor genomen, zodat je de verschillende karakters van de samoerai goed leert kennen. De film is natuurlijk een actiedrama, maar het is wel fijn dat dit af en toe op een luchtige manier gebracht wordt. Hoewel ik me ook kan voorstellen dat iemand zich eraan stoort, vond ik persoonlijk Toshiro Mifune geweldig in deze film. Wat een enthousiasme en energie stopt hij in zijn rol om op een grappige manier de clown uit te hangen. Soms misschien wat overdreven, maar ik houd daar wel van.
Ook de andere karakters vormden allemaal een aanvulling op elkaar. De persoonlijkheden zijn verschillend, maar eigenlijk allemaal goed ingevuld, wat de film een gave sfeer meegeeft.

Na de zoektocht en de voorbereiding, was de uiteindelijke actie die er kwam, boeiend om te zien Mooi hoe telkens de strategie werd aangepast en hoe de dorpsbewoners en de samoerai dan uiteindelijk de rovers de baas zijn . Ook vond ik het buitengewoon goed in beeld gebracht en betrapte ik mijzelf erop dat ik het jammer vond dat de film was afgelopen.

Geweldige filmbelevenis dus!

De film komt met stip mijn top 10 binnen en ik ga zeker meer Kurosawa’s zien!

5,0*

Fantastische film. Topper! Eerste Japanse film die ik ooit heb gezien. Enige ook. Maar goed, erg goed. Ik irriteerde mij ook niet aan het feit dat het in het Japans was, wat ik anders nog wel eens heb (het klinkt mij op een of andere manier altijd wat overdreven in de oren, wat dik aangezet). Prachtige beelden hier, geweldig geacteerd en mooie, langzaam aangezette actie. Formidabele ontknoping. Jammer dat er zoveel samurai in de strijd bleven. Maar ach, dat vinden die mensen toch het mooiste wat er is. ***** van de *****!

Wat een prachtige film. Iets wat lang en af en toe wat langdradig. Maar echt een kraker zeg. Ten eerste een heel mooi verhaal, dat bijna de hele tijd wel boeiend is. De gevechten zijn zeker voor die tijd echt superieur. Het acteerwerk is soms wat overdreven, wat meer toneelachtig maar toch in de meeste gevallen erg goed. En ondanks dat het Japans is, was het goed te volgen alleen het gevaar is dat je soms misschien wat afgeleid bent en je dan niet veel hebt aan enkel geluid. Dus je moet er met de volle aandacht voor zitten.

Ook de beelden en de muziek zijn van hoog niveau, denk dat in een huidige bioscoop zeker succesvol zou kunnen zijn onder de normaal niet van oude films houdende mensen. (Waar ik er ook ooit één van was)

4.5*

Ik begin misschien een beetje clichématig, maar ook ik - naast vele anderen - zag op tegen de vreselijk lange speelduur en dus naar het kijken van deze film. Vandaag hier nog wat berichten gelezen en bij (bijna) iedereen viel het reuze mee, dus toch maar besloten om hem vandaag te zien. En ja, ook mij viel het reuze mee, sterker nog; de film had wat mij betreft langer mogen duren.

Mijn eerste kennismaking met een film van Akira Kurosawa zit er op en ik denk niet dat ik een betere kennismaking had kunnen krijgen dan deze Shichinin no Samurai. Wat een magistraal, fascinerend, maar vooral prachtig en ijzersterk epos is dit zeg. Vanaf de eerste minuut, tot het einde genoten van deze film. Misschien moest ik er eerst even inkomen, maar dit was zo gebeurd. Hierna is het echt genieten geblazen van zowat elke scéne in dit prachtige verhaal. Misschien wel het belangrijkste en sterkste punt in deze film is het feit dat de film op zo'n beetje elk front zijn tijd ver vooruit was. Het camerawerk is verbluffend en ik heb dan ook regelmatig met een open mond zitten kijken naar degene die dit allemaal mogelijk heeft gemaakt. Hoe sommige scénes tot stand zijn gekomen dankzij het perfecte camerawerk is gewoon niet te geloven. De regen die naar beneden valt, de paarden die door de modder rennen, de spannende gevechten en alles lijkt vreselijk intens en realistisch dat je er zelf gewoon ook in zit, fantastisch. Daarnaast krijgen we gewoon de één na de andere oogstrelende shot voorgeschoteld. Prachtige gebieden, bergen, rotsen, watervalletjes en bossen. De camera neemt je mee en slingert je van het ene gebied naar het andere, waar we weer verrast worden met een andere interessante gebeurtenis, want eigenlijk bevat deze film niks anders.

De personages zijn allemaal geweldig, maar er spring er toch echt één uit voor mij: Toshirô Mifune. Wat een geweldig personage zeg, misschien wel één van mijn all-time favorieten, want ik heb genoten van elke seconde screentime die hij vult. Ik hoor veelal gemengde reacties over zijn personage en dat kan ik me voorstellen, maar ik vond hem echt meesterlijk. Die opmerkingen, dat lachje, die gekke bekken en die gekke sprongetjes steeds, simpelweg briljant. Hij brengt vreugde in een serieus verhaal. In dit verhaal maken we trouwens erg goed kennis met alle personages. Kurosawa neemt de tijd en zorgt ervoor dat elk personage zijn deel krijgt en elk personage zorgt er wel voor dat we als kijker kunnen blijven genieten. Naast al deze karakters is het verhaal zelf gewoon erg meeslepend. Naar het einde toe wordt het behoorlijk spannend en mogen we genieten van een paar adembenemende scénes, waar alles wederom perfect in beeld is gebracht. Soms lijkt het geen film, maar gewoon de werkelijkheid. Zo puur komt deze film over en dat is zeldzaam.

Nu moet ik na het zien van deze film gewoon meer films van Kurosawa zien te krijgen. Binnekort moet ik me maar eens wat meer gaan verdiepen in deze man en dan eens even kijken welke titels het verstandigste zijn om aan te schaffen. Ik kijk er in ieder geval alvast naar uit. Deze film krijgt de volle pot, vijf sterren dus en een betere film had ik me vandaag niet kunnen wensen.

Opnieuw een mooi gemaakte film van Kurosawa maar opnieuw met z'n gebreken.

Over Shimura geen kwaad woord, hij doen het uitstekend met zijn prachtrol. Maar de rest? Valt me nogal veel op bij films van Kurosawa. Veel zwakke acteerprestaties met vooral veel nutteloos geroep. Mifune weer van hetzelfde. In The Hidden Fortress was hij voor mij het enige pluspunt aan de film, in deze en Rashomon vind ik hem weer enorm tegenvallen en té energiek zijn rol neerzetten. Ik weet niet aan wat het ligt dat soort acteren bij Kurosawa maar goed komt het op mij niet over.

Ik begrijp best dat Kurosawa zijn tijd wilde nemen voor het verhaal. Maar toch 3,5 uur samoerai. Ik heb het gevoel dat de tijd soms niet echt goed ingevuld is (vooral in het middenstuk). Soms iets teveel saaie dialogen en gebeurtenissen (zoals die romantische scènes en flauwe humor, totaal niet op zen plaatsr). Het eindgevecht is dan wel weer subliem. In de regen een zeer mooie strijd.

Dan komen we weer meteen bij het grootste pluspunt van de film: De cinematografie. Goede setting en de camera filmt alles weer op hoog niveau.

3,5*

Moeilijk iets zinnigs te zeggen over een film die in mijn ogen op alle vlakken van zeer hoog niveau is en als voorbeeld dient voor veel films die tegenwoordig worden gemaakt. En daarom vind ik dat je als filmlliefhebber deze film echt gezien moet hebben. Laat je niet afschrikken door de lange filmduur,(nergens voor nodig),gewoon kijken. En je zult er beslist geen spijt van krijgen.

Voor mij de eerste Kurosawa, en deze viel zeker niet tegen. Maar voor mij is dit in ieder geval géén meesterwerk. Het verhaal is leuk en gaat niet vervelen, onlangs de lange speelduur. De actiescènes zijn revolutionair... voor die tijd. Ja, het laatste gevecht in de modder was zeer knap. Maar voor de rest vond ik er niet zo veel aan. Ik had ook niet verwacht dat de actie zo lang op zich ging laten wachten.

Al bij al ben ik toch wel blij dat ik hem eindelijk gezien heb. En deze film nodigt zeker uit om wat recenter werk, iets wat mij misschien beter zal liggen, van Kurosawa uit te proberen.

3,0 *

De film stond al een hele tijd op men verlanglijstje en ik ben blij dat ik de film uiteindelijk gevonden heb en de tijd vond om 'm te kunnen zien aangezien je toch zo'n vier uurtjes moet reserveren om de film te kunnen bekijken.

Ik stond eigenlijk nogal wantrouwig tegenover de film, gezien het jaartal en de lengte van de film had ik dan ook eerder een film verwacht die de tand des tijds niet goed doorstaan zou hebben, dat blijkt na het zien reuze mee te vallen. Ik kan me dan ook alleen maar aansluiten bij mensen die positief waren over deze film. Binnen enkele minuten zat ik al in het verhaal en ontdekte ik een prachtig opgebouwd epos die me van de eerste tot de laatste minuut wist vast te grijpen. De personages werden op een heel goed tempo voorgesteld, iets waar veel films slecht op scoren, de spanning was netjes opgebouwd en ik leefde steeds meer mee met de personages. Daar waar vele mensen het acteerwerk storend vonden heb ik juist genoten van de acteerprestaties, ik hield wel van het overacteren, met name bij Toshirô Mifune die Kikuchiyo speelde, het paste in elk geval goed bij het verhaal. Hij domineerde de film ook wel wat met zijn rol, maar ik vond alle zeven samourai memorabel, ze zetten allemaal een interessant personage neer. Alleen de gevechtsscènes hadden naar mijn mening wat beter gekunnen, maar dat is dan ook het enige minpuntje en het deed geen afbreuk aan dit prachtig Samourai-avontuur.

5.0 sterren en een hoge notering in mijn top 10.

Jajaja, dit is zeker wel een gave film. Vooral Mifune als ADHD'er was grappig, maar Takashi Shimiura steelde toch de show, wat een hip personage . Als kritiekpuntje las ik laatst dat het wel lastig was om de zeven samurai te onderscheiden. Daar kan ik wel enigszins mee inkomen, want niet iedereen kan ik zo voor de geest halen. Aan de andere kant kon me dit ook weer niet heel erg irriteren.

Geïnteresseerden in Kurosawa's werken zou ik overigens Shichinin no samurai niet meteen aanraden. Het is een lange film en zijn niet-samurai-films vind ik over het algemeen toch net iets beter. Ik zou dan eerder gaan voor een Tengoku to jigoku of Ikiru.

Iedereen heeft het weleens. Je zit een beetje rond te neuzen op IMDB en gaat maar (weer) eens kijken wat voor films er allemaal in de ‘befaamde’ top 250 (of andere toplijsten) staan die je eigenlijk nog moet zien. Aangezien de pagina bovenaan de lijst begint, startte ik daar ook met kijken. Oke, gezien. Hoort daar niet thuis. Overgewaardeerd. Zou hoger moeten staan. He, Shichinin no samurai, die ken ik niet. Waar gaat het over. Zeven Samurai die een boerendorp gaan bewaken tegen struikrovers. Interessant. Hoe lang duurt hij eigenlijk. 207 minuten, poeh poeh, laat voorlopig maar zitten dan. En op deze manier komt deze film wel een stuk of vijf keer voorbij. Dan toch eenmaal aangeschaft ligt hij ook nog eens een half jaar in de kast. Maar nadat ik twee andere films van regisseur Akira Kurosawa heb mogen aanschouwen (Ran, zeer aardig en Dodesukaden, tegenvaller) gaat deze dan eindelijk in de dvd-speler.

De lange speelduur was dus de reden waardoor ik deze film lange tijd heb vermeden. Hier had ik achteraf gezien niet bang voor hoeven zijn. Het tempo voor een 3,5 uur durende film is namelijk formidabel. Elke scene heeft zijn functie binnen het gehele verhaal en op deze manier krijg je nooit het gevoel dat het ook maar ergens enigszins saai kan gaan worden. De tijd is dan ook omgevlogen.

Deze film is in de drie stukken op te delen. Het eerste is de zoektocht naar de zeven samurai, tweede is de voorbereiding op het gevecht met de 40 bandieten en het derde deel is het gevecht zelf. In het eerste deel wordt iedereen op een zeer leuke en karakteristieke wijze geïntroduceerd en geeft ook meteen de toon aan voor de rest van de film. Want er zit zo hier en daar best veel humor in, wat ikzelf niet verwachte bij deze Kurosawa. Tevens worden de beweegredenen van de boeren en op dat moment nog de ronin (samurai zonder meester) uitgelegd waardoor je meteen goed in de film zit en weet waar het over gaat. Kurosawa ziet hier ook al kans om het klasseverschil tussen de verschillende soorten bevolkingsgroepen aan de kaak te stellen wat later nog terug zou komen. Samengevat gevat is het eerste deel een opmaat en uiteenzetting voor de rest van de film, alleen wel op een zeer leuke en effectieve wijze gedaan.

Het tweede deel diept het voorgaande nog eens extra uit en gaat in op hoe de struikrovers bestreden moeten worden. Hier wordt zeer uitgebreid naar gekeken en geeft ‘alweer’ een goed beeld van het hoe en wat, ditmaal in het boerendorp zelf. Als enig minpunt zou genoemd kunnen worden dat de rol van de struikrovers zelf onderbelicht is. In dit tweede deel wordt ook de liefdesrelatie tussen een boerendochter en een samurai op poten gezet, waarmee Kurosawa terug komt op het klasseverschil. Deze liefdesrelatierelatie wordt vaak als onnodig gezien binnen het gehele verhaal. Voor Kurosawa is het de rode draad voor het bovengenoemde onderwerp die hij door deze film laat lopen.

Het laatste deel is grandioos. Alles wordt dan uit de kast gehaald en alle emoties komen dan ook los. De tot dan toe opgebouwde spanning blijft het gehele laatste uur aanwezig door steeds korte maar zeer intense gevechten te laten zien. Het uitstekende acteerwerk van de gehele cast en voornamelijk die van Mifune en Shimura bereiken een hoogtepunt. Cinematografisch is deze film al uitstekend, maar zo mooi als het eindgevecht in de regen zal ik ze niet snel meer zien. Het laatste shot samen met de woorden van Kanbei (Shimura) zijn formidabel en laten een onuitwisbare indruk achter. Deze film mag dan ook met recht gezien worden als de pionier voor de hedendaagse actiefilm en ook de karakteristieke personages (de wijze, grappige sidekick e.d.) zullen nog een miljoen keer terugkomen, voornamelijk in Hollywood. Maar deze film is veel meer dan dat. Hij is simpelweg fantastisch.

Een meesterwerk.