Shichinin no Samurai (1954)

Precies.

Met een rechtlijnige manier van denken uit een kruiswoordpuzzel is de chaotische wijze van verbeelden in een cryptogram nooit te verduidelijken. In filmsoorten kan net zo verschil gezien worden als in puzzelsoorten.

Het rechtlijnig rijtje zwart/wit vragen schiet aan alle kanten tekort om de kwaliteit en amusementswaarde van de heerlijk rommelige film Shichinin no Samurai mee te vangen. Het rijtje doet denken aan het strenge en saaie gedrag van een ouderwetse schoolmeester met een groot gebrek aan humor.

Bij biologie is er door een schoolmeester ooit ingestampt dat bevers zelf materiaal verzamelen om een dam te bouwen.

Wat nou logisch ook? ‘Wil je meer, dan moet je meer geven’ noem ik niet logisch, dat noem ik gevoelloos en gemakzuchtig. Het woordje laf zullen we in dit rijtje maar weglaten.

Een manier van reageren bekritiseren is totaal iets anders dan een andere manier van reageren dwingend voorschrijven. Als zo’n nuance gemist wordt, dan is de kans groot dat de film van Akira Kurosawa ook niet gewaardeerd wordt.

Met ongenuanceerde blik ziet alles eruit als plat vermaak. Ernst zonder nuance heeft nauwelijks amusementswaarde en ellende in fantasieverhalen wordt hetzelfde als ellende in de wereld uit het nieuws. Wat komt dat lui, gevoelloos en armoedig over. Met een beetje inspanning bieden fantasie en humor juist heerlijke mogelijkheden om even aan alle ernst of ellende in de wereld te ontsnappen.

Laf is zeggen dat je iets niet zal zeggen, waarmee je het toch gezegd hebt.

Laf is ook steeds anderen betichten van een gebrek aan inspanning om je eigen smaak op te hemelen.

Precies.

Kan dat geruzie eens ophouden? Houd het gewoon bij discussie over de film.

Vraag ik ook al de hele tijd.

Voor mij is het geen geruzie, maar een stevige discussie met amusementswaarde. De discussie gaat over het wel of niet gepast zijn, om een (on)genuanceerde mening over een rijk genuanceerde film als Shichinin no Samurai te plaatsen. Maar goed, als zoiets hier niet wordt gewaardeerd, dan is deze discussie nu dus afgelopen.

Ik reageer op het verwijt dat jij laf zou zijn.

Dat riep ik toch een beetje over mezelf af.

Ik vind die hele Samurai film helemaal niet zo bijzonder genuanceerd. Voor mij is het hetzelfde verhaaltje als Armageddon, waar elk typetje geïntroduceerd wordt met zijn eigen verhaaltje en probleempjes.

Daarbij vraag ik me af of jullie dezelfde mening over diepgang, genuanceerdheid e.d hebben over Armageddon, die afgezien van veel 'lawaaiiger' toch echt niet zo heel veel anders van opzet is. Of zijn: arme boeren, samurais en zwart wit beelden reden voor een andere benaderingshouding?

Volgens mij beweert niemand dat Shichinin no Samurai nou zo'n verschrikkelijk diepgaande film is. Heb ik er persoonlijk ook niet uit kunnen halen in die mate in ieder geval. Als je op dat gebied Armageddon gelijk wil stellen zou me dat eigenlijk ook maar weinig kunnen schelen. Shichinin no Samurai is echter vele malen mooier in beeld gebracht en pakken vermakelijker. Superieur entertainment tegenover wat dure lichtgevende ballen die uit de lucht komen vallen.

Al kan ik er nog iets meer inkomen dan dat een zwaarmoedig drama als dit entertainment zou zijn. Maar goed, laat ik er maar verder niet meer op ingaan (gezien ik daar toch geen deftiger antwoord op krijg dan 'ja maar er zit toch 1 romantische rollebolscene in' en 'het is maar fantasie dus vermakelijke ellende en wie dat niet ziet is lui).

En dus niet op het verwijt dat ik gevoelloos, gemakszuchtig en laf zou zijn (ik verwacht ook niets anders, maar enfin). Mooi is dat.

Nee hoor, dat hoort ook niet.

Okee, dan is het goed.

Dat komt omdat onze definities van entertainment nogal van elkaar verschillen. Daar komt bij dat ik het geheel eigenlijk helemaal niet zo zwaarmoedig vindt, maar juist bijzonder luchtig.

Daar verschillen we dan van mening over. Vooral de mooie beeldvoering van SS is mij volledig ontgaan bij beide kijkbeurten. En doe mij maar dure lichtgevende ballen ipv wat droevige modderspatsels.

Eigen verantwoordelijkheden

De korte onderbreking door Kappeuter maakte me nog iets duidelijk over de film en deze amusante discussie. In Shichinin no Samurai wordt lekker slim verbeeld, hoe allerlei verschillende personages steeds hun eigen verantwoordelijkheden nemen. De één doet het zus, de ander doet het zo. Iedereen gaat gewoon zijn eigen gangetje en nooit komt iemand alleen maar met een heftig beschuldigend vingertje richting een ander razend snel op de proppen.

In de film van Kurosawa wordt op luchtige, genuanceerde wijze het nemen van eigen verantwoordelijkheden getoond. De amusante toon wordt nooit ernstig door belerend te zijn of door starre gelijkhebberigheid. Ook tijdens het discussiëren is een belerende of gelijkhebberige toon nooit echt zinnig om te gebruiken. Deze hoge toon zal meestal veel weerstand oproepen. Een zinniger uitgangspunt om met elkaar te bekvechten is om er zelf wijzer van te willen worden en hopen dat de ander dat ook wil doen. Dus nooit geen goedkoop gelijk willen halen, of bij een ander dit niet aanwezige streven er toch steeds maar weer uit weten te peuren. Dit om heel snel een schijnbare winst op te strijken, die echter rancune bij een ander kan veroorzaken.

Ook in discussies zou het prettig zijn, als een film en discussiegenoten wat in waarde gelaten worden. Een beetje de draak steken, kan geen kwaad. Dat mag ik zelf ook graag doen en verwacht het ook met gelijke munt terug. Maar afzeiken gaat mij echt te ver. Zeker als de eigen verantwoordelijkheid daarna ontbreekt en alleen nog maar naar anderen gewezen wordt als de oorsprong van het vervelend gedoe.

Laf in vorm of in inhoud

Het woordje ‘laf’ is overigens niet persoonlijk bedoeld. Het is een uitdagende kritiek, met enige aarzeling erin, op een manier van doen. Het is beslist geen kritiek op een persoon, die ‘laf’ doet. Zo is het de eerste keer gebruikt, en zo kan het ook in de reactie van Onderhond gelezen worden.

Inhoud is toch niet belangrijker dan de vorm? Met vorm is bij inhoud nuance aan te geven. In het geval van de bewering - ‘wil je meer, dan moet je me ook meer geven’ - zat ik te aarzelen of ik de kwalificatie ‘laf' aan het rijtje zou toevoegen. In de vorm heb ik aarzeling door laten klinken, wetend dat hoog in de lucht wat aarzelgieren rondcirkelen.

In Shichinin no Samurai zit een grote rijkdom aan voorbeelden op het punt van variëren met de vorm bij dezelfde inhoud. Bekijk de film nog maar eens goed.

De zeven schoolmeesters

Voor strenge schoolmeesters of braafste leerlingen uit de klas is het natuurlijk lastig om nuanceringen te zien of aan te brengen. Iets mag beslist niet afwijken van schoolse, zelf opgelegde regeltjes. Want dan zou de autoriteit van het eigen meesterlijk zelfbeeld wel eens in gevaar kunnen komen. Er is persoonlijke moed voor nodig om lekker losjes de eigen regeltjes soms een beetje te laten vieren. Dit om het allemaal misschien ook eens wat minder zoutloos te laten zijn. De korte onderbreking van Kappeuter hier en zijn reacties erna vind ik een goed voorbeeld hoe er toch lekker soepel en respectvol met regels omgegaan kan worden.

Het gebrek aan souplesse van één oubollige schoolmeester is al enorm amusant. Het ontbreken van nuances bij twee van die types samen kan de amusementswaarde nog veel verder verhogen. Nu is het wachten tot er zeven verschillende schoolmeesters zijn gevonden. Net zoveel dus als in de film van Kurosawa met de zeven samoerais. Dan wordt het hier helemaal topamusement!

Armageddom

Armageddon niet gezien. Even de poster hier op de site bekeken. De gezichten zien er vrij stereotype en gladjes uit oftewel niet direct uitnodigend om te bekijken.

Het gaat mij er vooral om dat in een film, door de personages en de omstandigheden waarin ze terecht komen, karakterschetsen worden gegeven met details die verrassen en op die wijze de film aantrekkelijk maken. Dat is natuurlijk erg persoonlijk. De schetsen moet voor mij niet al te gladjes voorgekauwd zijn, dat is slaapverwekkend. Een film moet juist de geest lekker wakker houden en sterk prikkelen om vooral de verbeelding te activeren tijdens en na het kijken. Dat kwam ik in Shichinin no Samurai tegen, en verwacht dat op het eerste gezicht niet van Armageddon.

Ik denk dat je analyse wel klopt. Armageddon is absoluut erg gladjes (Bay is een van de weinige regisseurs die daar mee weg komt bij mij) . Maar ik vond de personages in SS ook ontzettend stereotyp. De lafaard, de druktemaker, de rustige held, etc. Wellicht in zijn tijd nieuw en verfrissend, maar nu toch vrij gewoontjes imo. Wellicht moet ik het nog een derde kijkbeurt aan wagen om de 'grootsheid' er van te zien. En misschien dat een mooie blue ray transfer mijn de schoonheid er van doet zien. Maar tot die tijd blijf ik dit een van de mindere Kurosawa's vinden.

Hebben wij dan echt een andere film gezien? De film zit vol met belerende furieuze speechen waarbij personen (vooral de boeren) onder hun voeten kregen (na het valse alarm, tijdens trainingen, Mifune die enkele keren uit zijn sloffen schiet enzovoorts...).

Er valt niet met mensen te discussieren die niet inzien dat dit een metafoor voor het leven is.

Kijk, Blinden kun je ook niet uitleggen welke kleuren van Gogh gebruikte. Verdere discussie is hier compleet zinloos. En Irritant.

Tja... en nog minder met mensen die niet inzien dat dergelijke lofbetuigingen daaromtrent nogal overroepen zijn.

Over zinloze posts gesproken.

Natuurlijk heb je alle gelijk van Brussel tot Tokio. Het is alleen een enorm harteloos gelijk. Tussen een belerend vingertje in België en furieuze uitvallen in Japan zit een hemelsbreed verschil. Een afstandelijk vingertje is een kil gebaar zonder wat warmte richting het lijdend voorwerp. Furieuze uitvallen kunnen een signaal geven dat er een sterke emotionele betrokkenheid bestaat voor de ander. Als die nuancering niet gezien wordt, ja dan is er naar een totaal andere film gekeken.

Wat een reactionair en zoutloos antwoord. Over de emotionele nuances in de film wordt nauwelijks iets gezegd. Het gaat alleen nog maar over ik en jij ten opzichte van een geïsoleerd detail. Grofweg uit zijn verband met de film gerukt, heeft zo’n detail iedere nuancerende waarde verloren.

In de gequoteerde reactie was die waarde door de omringende details nog aanwezig. Een opgemerkte emotionele nuance in Shichinin no Samurai en zijn rijkdom aan details wordt zo eventjes heel liefdeloos en lomp de nek omgedraaid.

In de reactie ontbreekt verder totaal iets van een eigen mening over de film met een kleine karaktervolle poging om daar ook nog wat nieuwe persoonlijke achtergrond aan toe te voegen naast de reeds overduidelijke mening. Het schiet totaal niet op zo.

Alleen een steeds minder amusant kat-en-muis-spelletje met stompe afgesleten tanden en nagels blijft over. Daarin wordt alleen nog maar op zeer slappe wijze ergens in mee of tegen in gegaan. Uit een zwaktebod wordt in de reacties niet anders gedaan dan laf anderen na te papegaaien om ze dan als een verdwaalde filmhooligan aan te vallen (of soms eventjes bij). Zo zonder een beetje krachtdadige aardigheid zal geen enkele gevoelsmatige nuance overeind blijven en zal niemand wat wijzer worden over de rijke nuances in Shichinin no Samurai.

Het gevolg van zulke platte, zinloze post is meestal een harteloos gekissebis. Het zal je doel maar wezen en blijven. Schiet zo nooit lekker op.

Overdrijf je niet een beetje? Omdat ik zeg dat ik het enkel over dat ene punt had ben ik laf, harteloos en een filmhooligan?

Ja sorry, maar voor mij brengt dat verband nu eenmaal niet veel nuance aan het gegeven die ik allesbehalve een detail noem (de vingertjes waren nogal uitdrukkelijk en veelvuldig aanwezig). Mijn moeder zal me ook de les spellen met liefde/betrokkenheid in het achterhoofd, maar dat maakt de les er niet minder belerend op (hooguit iéts draaglijker). Maar ik ben er zeker van dat je zal vinden dat dat aan mij ligt.

Ik hoop dat je nu tevreden bent nu ik er wat persoonlijke achtergrond heb aan toegevoegd.

En zoutloos? Tja, niet iedereen moet natuurlijk met geuren, kleuren en puzzelachtige poezie zijn discussiepartner verwijten van vanalles en nog wat (over zinloze uitlokkende posts gesproken). Als jij nu eens wat minder vaag discussieert en minder op de man speelt, kan ik misschien het zout brengen die je verlangt (het is maar een suggestie). Je spreekt over zwak, maar niets zo zwak om een ongedeelde mening op zogezegde gebreken en fouten van de ander te schuiven. Op deze manier heb ik er ook helemaal geen zin meer in. Dan sluit ik af met: "door je gebrek aan inzicht begrijp je niet dat die nuanceringen die je in de film meent te zien zwaar overroepen zijn". En 'je bent er bovendien toch maar enkel op uit om een portie gekissebis uit te lokken'.

Lekker makkelijk, nietwaar? De groeten.

Ik heb bewondering voor het geduld van BASWAS.....en vooral de uitgebreide manier waarop hij terrecht deze prachtige film verdedigt.

Kom op Djelle niet zo gepikeerd....je mag best iets van een ander aannemen.

Verder neem ik wel iets aan als ik ermee akkoord kan gaan. En als iemand netjes discussieert zal ik ook niet gepikeerd zijn. De hele tijd vaag doen en op de man spelen ipv on topic te blijven lijkt mij allesbehalve een eerlijke manier.

Ik denk dat je dus eerder op mijn schouder mag kloppen wat 'geduld' betreft...