Shichinin no Samurai (1954)

Ach ze zingen wel dezelfde liedjes. Zoals ik al aangaf, het trage Seven Samurai haalt inderdaad nergens het niveau van het veel spectaculairdere Armageddon.

Seven Samurai moet het vooral van de sfeer hebben. Rust, pure rust. Wind die over het land suist. In die zin is het genre actiefilm ook totaal niet van toepassing. De film draait vooral om de rustpauzes tussen de gevechten in. Op zich is het gevecht wel heel interessant, omdat het juist zo veel minder massaal is dan we gevecht zijn, waardoor alles veel taktischer wordt. En de muziek helpt ook heel goed om die sfeer vast te houden.

Er zit trouwens genoeg diepgang in de film, hoor. Het verhaaltje op zichzelf is oersimpel, maar onder de oppervlakte is er veel meer aan de hand.

Pogingen tot heb ik genoeg gezien, maar allen zijn veel te oppervlakkig om van echt geslaagde diepgang te kunnen spreken. Je hebt die mafketel die worstelt met zijn verleden als boer en koppig probeert 'lid' te worden van de samoerai. Schaamte, afkeer van afwijzing - je kent het wel.

Ook die jonge vent wil graag een gerespecteerd samoeraistrijder zijn en beleeft ondertussen een romance die het feodalistische klassenverschil nog maar eens moet onderstrepen.

Dan heb je nog de leider, die wederom als verliezer uit de strijd komt - en dat vermoedelijk altijd zal blijven doen. Wat nog meer? Veel - zullen de liefhebbers beweren. Ongetwijfeld (al dan niet na (te) goed zoeken) - en laat dat nu net mijn probleem zijn. Veel wordt slechts een beetje uitgediept, wat resulteert in een halfslachtig totaalbeeld. Het lijkt erop dat Kurosawa geen duidelijk doel voor ogen had en als compromis heeft besloten al zijn denkbeelden in de film te stoppen om toch te kunnen beweren dat Shichinin no Samurai veel inhoud bevat.

Van die sfeer heb ik trouwens weinig gemerkt. Af en toe schemerde er een warm plaatje door, maar meer ook niet. Technicolor zou hier beter op zijn plaats zijn geweest dan de onnoemelijk saaie zwart-witfotografie waar nu sprake van is. Blasfemie? Whatever.

Ik snap ook nog steeds niet waar dat zogenaamde geweldig goeie verhaal of sterke inhoud zou moeten zitten. Zelfs na al die kritieken hier al gelezen te hebben, heb ik nog geen één goed argument gelezen daarvoor. Niets waarvan je zegt: inderdaad, dat is nu eens uitzonderlijk goed uitgewerkt of bijzonder qua inhoud.

In de negatieve reacties staat ook geen één argumenten waarvan je zegt: nou dat is qua inhoud nu eens uitzonderlijk goed uitgewerkt .

Over het geweldig goeie verhaal kan ik alleen maar stellen, dat daar een rijkdom aan prachtige humoristische schetsen over loyaliteit in zitten. Sommige mensen zullen dat nooit kunnen ervaren. Hun alsmaar starre gevoelsblik lijkt veels te beperkt te zijn en te blijven om dat ooit nog eens op te pikken. Alleen maar provocerende zwart/wit blikken vol disloyaliteit wekken de indruk ook met goede argumenten niet geopend te kunnen worden.

Kijk, dat bedoel ik nu. "humoristische schetsen over loyaliteit". En in Bad Boys II zitten prachtige humoristische schetsen omtrent vriendschap. En wie dat niet ziet kijkt met een strarre provocerende blik.

Zo schiet dat toch niet op?

Feit is gewoon, in Rashômon zie ik een opmerkelijk niet alledaags thema dat aangesneden wordt, op een bijzondere manier uitgewerkt. Hier zie ik doorsnee thema's zoals je bij een doorsnee avontuur/dramafilm van deze aard ziet (of bij kan verzinnen met wat goodwill). Ik heb nog geen enkel nader verklaard argument gelezen die me dat tegenspreekt.

Zo schiet het inderdaad niet op. Als je alleen maar met verwijten naar een film en de reacties erop van anderen blijft reageren, dan raken discussies verstopt. Geef zelf eens het goede voorbeeld met aansprekende argumenten, waardoor anderen overtuigd zouden kunnen raken dat Shichinin no Samurai een slecht gemaakte film is.

Met het blijven afschieten van de film en zijn liefhebbers door wat losse negatieve flodders schiet bijna niemand op. Misschien alleen iemand die voor zichzelf steeds aandacht nodig heeft en daarom halsstarrig het gevoel koestert dat met verwijtende aandachtspunten veel te scoren valt. Een ander kan je afschieten, maar opschieten moet je uiteindelijk toch echt zelf doen.

Qua inhoud biedt het standaardmaterie die haast automatisch uit élk historisch drama/avonturenfilmpje te halen valt, van de oudste Robin Hood tot de nieuwste Troy. En zelfs de laatste Rambofilm snijdt in principe thema's aan als loyaliteit, morele waarden, erecodes enzovoorts. Maar met de beste wil van de wereld kan ik dat toch geen inhoudelijk sterke films noemen?

?

Vraag je liever eens af wie er hier aan het schieten is op wie.

Ik stel alleen maar in vraag.

Misschien hebben liefhebbers ook niet de behoefte om anderen te overtuigen dat een film goed is, ook al snappen zij de negatieve opmerkingen erover niet.

Het gebruik van een dooddoener laat de discussie ook niet echt opschieten. Verhalen met dezelfde onderwerpen hoeven helemaal niet dezelfde kwaliteit te hebben. Die is hoofdzakelijk afhankelijk van uitwerking en vormgeving van die onderwerpen in de verhalen. Verder speelt persoonlijke smaak daar ook nog een sterke rol in.

Een tegeltjeswijsheid moet niet voor de helft worden geciteerd en al helemaal niet persoonlijk worden opgevat. ‘Zoals het klokje thuis tikt’ zegt toch ook niets zonder het vervolg: ‘tikt het nergens’ en slaat ook niet op een bepaald klokje bij iemand thuis.

Deze clichématige opmerking getuigt nu ook niet van veel oorspronkelijkheid die niet erg voor de hand ligt. Waar ik soms moeite mee heb, is om te begrijpen dat het lijkt dat mensen een hele andere standaard hanteren voor zichzelf dan voor een ander

Rashomon zal voor sommige kijkers een dramastory zijn die vier keer van a naar b gaat. Saai dus. Voor andere kijkers is het een zeer boeiende gimmick met vier keer hetzelfde verhaal dat iedere keer anders verteld wordt. Niet saai dus. In elk van de vier verhalen wordt telkens een andere invalshoek gebruikt en er worden net ietsje andere accenten gelegd.

Shichinin no Samurai zit een stuk geraffineerder in elkaar dan Rashomon. In de film over een boerendorpje in het nauw komen tijdens de uitwerking van het emotioneel thema ‘betrokkenheid’ veel meer verschillende invalshoeken en accenten aan bod. Soms gaat het thema van a naar b, dan van h naar z, d naar c, b naar a, w naar w, enzovoort. Het alsmaar blijven variëren op het thema lijkt nooit op te houden.

Het is aan te raden om vlak na elkaar Shichinin no Samurai en de Amerikaanse remake The Magnificent Seven te bekijken. De remake is terug gebracht naar hondenbrokken die voor de Amerikaanse marktstandaard kijkklaar zijn gemaakt. Bij het kijken naar deze twee films moet echter niet met een standaard blik gekeken worden, maar met twee wijd opengesperde ogen. Mogelijk valt het onderscheid op tussen het gestandaardiseerd ordenen van clichés en dat niet te doen. In de oorspronkelijke film van Akira Kurosawa kom je een persoonlijk filmhandschrift tegen. De film van John Sturges heeft meer weg van afgeraffeld filmtypewerk.

Het onderscheid tussen deze en de Magnificent Seven zie ik wel, die laatste is inderdaad veel slechter. Maar ik zie de betovering van de verschillende invalshoeken over loyaliteit, flauwe humor en het emotionele, nauwelijks. Nee geef mij dan maar de hapklare emotionele brokken, makkelijke humor en geweldige over the top actie van Armageddon.

Prima dat dit de blauwdruk was voor veel actie films, maar ik vind het andere werk van Kurosawa over het algemeen beter, meer to the point en visueel veel mooier.

Deze manier om de hoofdgedachte duidelijk te maken is in elk geval een stuk creatiever dan de louter chronologisch narratieve opbouw van Seven Samurai waaruit enkel te verwachten thema's aan bod komen wanneer je het hebt over een dorpje dat een 'samurai-team' inhuurt om zich tegen slechterikken te beschermen. Een hoofdthema dat op zich ook al veel minder alledaags is en filosofisch net wat verder gaat dan het afspiegelen van enkele waarden en principes op basis van klasseverschillen en een onderdrukte situatie.

En ik ga best met je mee dat smaken (standaarden) verschillen, maar het gaat er bij mij echt niet in dat mensen dit een geweldig verhaal met diepe inhoud kunnen noemen, terwijl dit overduidelijk geen enkel verrassend aspect heeft qua inhoudelijke diepgang waardoor het zich weet te onderscheiden van andere drama/avontuurverhalen met een vleugje humor.

Het gaat ook niet alleen om het verhaaltje. Eerder de uitwerking daarvan. Ik kwijl bijv. al helemaal als ik terugdenk aan de rollebollen-in-het-bloemenveld scene.

Ik heb in ieder geval nog nooit geroepen dat Seven Samurai een zeer inhoudelijke diepgang heeft. Eerder op en top amusement dat oogverblindend in beeld werd gebracht. Daar ligt al een groot verschil met 'andere drama/avontuurverhalen met een vleugje humor'.

Hier ben ik het ook helemaal mee eens, naast het feit dat de inmiddels al ruim 50-jarige film natuurlijk ook filmhistorisch van waarde is (geweest).

En ik vraag me af waar jij die amusementswaarde haalt. De prent bestaat voor 90% uit beladen dialogen en emoties.

Ja, dahaaag. Serieus? Ja, serieus. Echt serieus? Ja, echt serieus. Geen zin in deze welles-nietes discussie aangezien onze smaak en filmbeleving ver uit elkaar ligt.

Ik heb meer dan 3 uur flink plezier gehad met deze film, en ik zag veelal prachtig geschoten scenes, waaronder die rollebol scene. Serieus. Serieus! [hoeveel uitroeptekens heb je nodig?]

Op een retorische vraag hoef je natuurlijk niet te antwoorden.

Maar ik zou wel nog altijd graag weten waar jij die grote amusementswaarde haalt. Want nogmaals, de prent bestaat voor 90% uit pure ernstigheid.

Wordt jezelf nou niet een beetje oubollig? Ik verwacht op zijn minst, in steeds dezelfde statements van iemand met een hekel aan oubolligheid, dat die persoon zelf probeert, met een beetje creativiteit, dat te vermijden. Anders lijkt het er verdomd veel op dat die persoon niet schrijft, zoals hij is.

Als je je ogen doodgewoon in je zak hebt, dan zal dat er wel zo uitzien. Overigens was dit ook al bekend uit vorige reacties. Wordt het nou niet wat al te oubollig?

Is dit voor de amusementswaarde bloedserieus bedoeld, of humoristisch?

Willen weten waar een ander zijn amusementswaarde haalt met oubollige retorische vragen. Schiet toch op!

Ik schiet op. Enkel mijn eerste vraagteken was retorisch bedoeld (dacht dat dat wel duidelijk was, maar goed).

Ik vraag aan Mug (niet aan jou) waar hij in Godsnaam die hopen amusement ziet. Iedereen die deze film gezien heeft, weet dat deze film voor het overgrote deel uit ernstige taferelen bestaat. Het heeft geen zin dat te ontkennen.

Oh, ik reageerde vanwege de grote amusementswaarde. Je ziet overal alleen maar ernst, waar het helemaal niet is. Heb me beslist vermaakt met deze heerlijke film. Hele mooie balans tussen een traan en een lach zonder oubollig te worden.

Misschien is het verstandiger om persoonlijke vragen via een pm te stellen en niet op een forum. Daar loop je alle kans, dat een ander ermee zijn slag slaat om zich te gaan amuseren ten koste van.

Ik zag toch echt tussen de hopen 'ernstige taferelen' (90%, zeker ook een retorisch percentage?), torenhoge hopen amusement. Amusement bestaat niet alleen uit 'komedie'. Spanning, actie, romantiek, wat zit er niet in de film naast 'de ernstige noot'? Geen zin om dat te ontkennen.

Ja, maar wat dan? Dat is nu net hetgene ik wil weten. Actie, komedie, romantiek... met dat soort zaken kom ik inderdaad aan ongeveer die 10 procent van de totale speelduur. Welke andere zaken komen er dus veelvuldig in voor zogezegd die jij als 'amusement' bestempelt?

En @BASWAS: Ik zou het apprecieren mocht je niet zo de hele tijd in raadseltjes discussieren en de persoonlijke verwijten achterwege laten (of in mn PMbox).

Wat dan, vraag je je af. Nogmaals, jouw filmbeleving bij Seven Samurai is compleet anders dan de mijne. Jij zegt 10 procent, ik 90 procent. De legio voorbeelden worden toch afgedaan als 'ik vind dat niet'. Nou, prima, dan voeren we als gewoonlijk een compleet nutteloze discussie. Ik heb genoten van de veelzijdigheid van de film, van romantisch rollebollen in het bloemenveld tot verbluffende gevechten in een regenbui, van komische onderonsjes tot bad guys die het bloed onder m'n nagels vandaan halen. In mijn woordenboek: amusement. Als de film ook nog nergens irriteert en/of inzakt, en me her en der laat kwijlen van genot, is dat een meerwaarde die vele andere films niet hebben. Dat dat onbegrijpelijk is voor anderen, het zal me worst wezen.

Het raadseltje: “je schrijft niet, zoals je bent”

Met vragen stellen, wordt de hele tijd gedaan alsof er nieuwsgierigheid bestaat naar de antwoorden. Als er dan een antwoord wordt gegeven op een vraag, dan worden die antwoorden onmiddellijk kort door de bocht afgezeken. Bijvoorbeeld:

Wat nou nieuwsgierigheid? Iemand schrijft dan retorisch gezien met vraagteken niet, zoals die is.

Maar vooral blijven doen. Het levert tenslotte heerlijk ernstige amusementswaarde op door de niet meer serieus te nemen volgehouden ernst in de toon. De manier waarop dat telkens weer gebeurt, wordt namelijk door de aanwezigheid van groei in de oubollige ernst steeds amusanter.

Over persoonlijke verwijten

En als ik iets persoonlijk bedoel, stuur ik heus wel een mail naar iemand. Zelf stel ik dat toch al eerder voor in een reactie hier? Je moet niet alles zo persoonlijk opvatten. Het gaat om een manier van reageren bij deze film. Daarop reageer ik. Jouw reacties op deze film zijn toch ook niet persoonlijk bedoeld? Tenminste zoiets beweerde je toch regelmatig bij voorgaande discussies? En schrijf jij dan niet altijd, zoals je bent?

Het bloemenveld, bad guys, gevechten, enkele comic relieves. Ik ontken niet dat dat er allemaal inzit, maar je kan toch evenmin ontkennen dat dat maar een klein fragmentarisch deel uitmaakt van een overwegend ernstig geheel? 1 bloemenveldscene, misschien 2 of 3 battles, een grapje of 10... Tel alles bij elkaar en je komt misschien aan een kwartiertje amusement. Dit in 206 minuten overwegend dramatiek en serieus bedoelde scenes: huilbuien, woedeuitbarstingen, beladen dialogen -alsook monologen- omtrent de schrijnende situatie enzovoorts.

Je mag van mij genieten wat je wilt, maar het is me simpelweg -nog steeds- niet duidelijk hoe je dit als amusement kan zien, gezien de voorbeelden die je geeft eerder de uitzondering dan regel zijn in het globaal ernstige geheel.

ik hield ook niet van die film maar ik geef het van mezelf toe dat ik hierin subjectief ben. Heb zelfs de moeite gedaan om hem twee keer te bekijken, maar het kon mij niet boeien. Ik heb me eigenlijk nog maar zelden echt kunnen inleven in Aziatische films.

Wil je meer, dan moet je me ook meer geven. Logisch ook. Je kan geen dam bouwen als je geen materiaal krijgt.