Joshuu Sasori: Dai-41 Zakkyo-bô (1972)

Ik denk dat het leuker is om gewoon bij deel 1 te beginnen. Het is niet lastiger te volgen maar een beetje backstory erbij maakt het geheel wel een stuk leuker! Je hebt namelijk meer met het personage Matsu en haar doen en laten lijkt me hierdoor wel duidelijker.

Enorm genoten weer van dit tweede deel. Misschien een tikkie minder (maar dan ook écht een klein beetje) dan het eerste deel, ondanks de leuke toevoegingen. Ik vind de hele tocht na de ontsnapping enorm sterk gekozen, hij is niet blijven hangen in de gevangenis (hoewel dat ook niet erg zou zijn) en weet daarmee genoeg verrassingen te brengen.

Stuk meer over de top dit, van krankzinnige abortus verhalen tot ongegeneerd wildplassen en verkracht worden. Het gaat helemaal nergens meer over en dat maakt het o zo mooi. Schitterend geacteerd ook, Matsu blijft een enorme heldin. De scene waar ze de gegijzelde voor dood verklaard is geniaal

Hij slaat ook weer lekker op hol met z'n visuele trucjes, valt enorm veel te genieten op dit vlak. Van gekloot met gekleurde belichting tot het bewegen van setpieces, of gewoon compleet losgaan met dromerige sequences en andere toffe ideeën. Het beste hieraan is dat het nooit uit de toon valt, het past allemaal perfect.

Op naar het volgende deel! Tony's Cinema Trash: Female Convict Scorpion: Jailhouse 41 - tonypulp.blogspot.com

Ik ben geloof ik de enige die hier minder enthousiast over is, en dat terwijl ik het eerste deel wel kon waarderen. Hier minder psychologische spelletjes, waarbij de bewakers het hoofdkarakter proberen te breken, eerder een achtervolging met wat verwikkelingen. Wat misbruik en wat geweld, maar meer is het niet.

Af en toe wat pogingen tot psychedelische beelden, maar voor het grootste gedeelte komt het visueel niet erg uit de verf, met een erg slechte montage waarbij de hoofdpersoon zonder te lopen steeds een boom vooruit "springt". De actie wordt ook behoorlijk verknipt waarbij er net teveel weggesneden wordt, zoals bij de aanval op de directeur. Ook veel geschop in het luchtledige wat kennelijk toch doel treft.

De soundtrack is wisselend. Het liedje van de oude vrouw is wel aardig, de nummers met Kaji ook wel, maar de stuiterbalgeluidjes tijdens de rest van de soundtrack is behoorlijk weird. Acteerwerk is ook wisselend, de actrice die de kindermoordenares speelt, bakt er weinig van. Kaji mag er dan wel weer wezen, wat een uitstraling heeft zij! In ieder geval is ze de belangrijkste reden dat deze film niet het absolute minimum krijgt. 1*.

Goeie film over een groep van zeven vrouwen die weet te ontsnappen uit de gevangenis. Ondanks dat ik het eerste deel niet gezien heb, was deze film goed te volgen. Vooral goed vanwege het visuele aspect. Stijlvol en vooral ook origineel in beeld gebracht allemaal en onderstreept met een goed bijpassende soundtrack. Hier en daar lekker grof, waarbij de humor ook niet achterwege blijft.

Erg cool. Meiko Kaji is de bom! Een feministische heldin die zich door niemand en niets de les laat lezen. Ze heeft het charisma om bijna helemaal zonder tekst de film te dragen. De cinematografie en editting zijn geweldig gestilleerd, het tilt het verhaal naar een hoger niveau zoals alleen film dat kan. Deel 1 was goed, dit is nog beter.

Nu weet ik dat er vier films in Female Convict Scorpion-reeks (met Meiko Kaji) zijn, echter de volgorde van hoe ik de film nu bekijk is compleet door elkaar. Zo zag ik als eerste de derde Joshuu Sasori: Kemono-beya (1973) en nu dan dit tweede deel! Maar wederom was dit weer een uitermate verrassend goede film met Matsu alias Sasori ('Schorpioen')

Waar veel van die de jaren zeventig vrouwen in gevangenisfilms niet veel verder komen dan...oh gevangenisbewaarder wat doet nu...oftewel ze zijn niet veel meer dan een verhaaltje als opvulling voor soft-erotiek bedoeld voor een selectief mannelijk publiek. Vaak ook zijn ze niet door te komen! Daarnaast zijn die films regelmatig gemaakt door regisseurs met maar weinig talent. Maar dit...dit is niet de reguliere Women in Prison-exploitatiefilm!

Oh nee! Deze regisseur zorgt wel dat de film voldoet aan de meeste elementen van de (Nippon-)exploitatiefilm met onaangename scènes van verkrachting en marteling van vrouwen, maar tegelijkertijd zoekt hij het ook visuele en auditieve uitdagingen. Naakt is er ook maar nooit van in van die vermoeiende tegen elkaar aan schuur scenes, je zou bijna van functioneel bloot spreken? Waren het niet dat het functionele hier exploitatie is! Hoewel deze film duidelijk lage productiewaarde heeft, betekent het geen moment dat montage- en filmstijl daaronder leidt! Daarnaast weet men, bizar genoeg, er ook een feministische boventoon erin te krijgen! Yep dit was dus erg ‘listige exploitatie’!

Een andere kracht van de film is actrice en mooie verschijning Meiko Kaji,ze is geweldig als stoïcijnse wraakengel en domineert elke scène waarin ze zich bevindt, ondanks het feit dat ze in de hele film niet meer dan twee regels dialoog had! Typische gevalletje... ogen zeggen dat meer dan... En dan is er nog het door Kanji zelf gezongen titelnummer 'Urami-bushi', (dook op in Tarantino's Kill Bill) om de film nog meer kracht te geven!

Vaak is de film dromerig, maar het is beslist ook brutaal en rauw! Met meer dan genoeg memorable scenes; een creatieve castratie; beelden van bladeren die van bruinoranje in grijs veranderen of een waterval die rood kleurt of de bus die een tunnel binnengaat! En het is de regisseur gelukt om een 'vrouwen in de gevangenis' film te maken waarin hij juist de zeven vrouwen voor een groot gedeelte van de film buiten te laten spelen. Terwijl wel alle typische kenmerken van het genre gewoon langskomen!

Ja Female Prisoner Scorpion is een grafische exploitatiefilm die beide uiterste van shock en schoonheid combineert tot ware pracht!

"Nami Matsushima is nothing but a miserable bitch."

ik dacht eigenlijk dat ik de Thriller / Actie film "Female Prisoner #701: Scorpion (1972)" had gepindakaasd, welke te boek staat als een WIP (Women In Prison) film, blijk ik dus deze "Female Convict Scorpion Jailhouse 41" (die me deed denken aan de Actie / Misdaad film "Black Mama White Mama (1973)" met Pam DD Grier in de hoofdrol) te hebben gedownload (oftewel inderdaad het tweede deel in de reeks). En dat verklaard waarom ik er weinig aan vond

In dit verhaal biedt de onterecht geïnterneerde Matsushima (Meiko Kaji), alias 'Schorpioen', heroïsch zwijgend het hoofd aan de sadistische bajesbaas Goda (Fumio Watanabe), foltercipiers en wrede medegevangenen. Met een zestal vrouwelijke lotgenotes ontsnapt Matsu (zo wordt ze namelijk vaak genoemd in de film) en wat volgt is een een helse voettocht door een hallucinant niemandsland, waarbij Goda en zijn politiemacht achter hen aanzitten.

In dit tweede deel laat de vadsige eenoog Goda geen mogelijkheid onbenut om Matsu te vernederen, te martelen en te laten verkrachten (in dit geval door vier handlangers met een panty op hun hoofd). En dat krijg je gelijk al te zien in de eerste circa 17 minuten, waarbij Matsu geen woord zegt, maar wel probeert wraak te nemen op Goda (ze maakt dan vliegend met een scherp voorwerp een schram op zijn gezicht en maakt zijn bril kapot), waarbij Goda's baas in zijn broek plast van angst.

Maar dan ontsnapt Matsu met zes vrouwelijke medegevangenen uit een gevangenisbuisje (waarin Matsu door de andere gevangenen in elkaar wordt geschopt), waarbij ze twee bewakers op grove wijze doden (eentje wordt met messen afgeslacht en de ander krijgt een enorme paal door zijn kruis gespietst). En met hun grote capes als kleding (zie ook de filmposter) doen ze denken aan een groep heksen. Regisseur Shunya Ito laat ze dan door de vreemdste landschappen rennen, waarbij vooral de kleur blauw opvalt. Hier is geen sprake meer van Japan, dit is een andere planeet die vooral uit vulkanisch materiaal lijkt te bestaan. De vrouwen ontmoeten op hun vlucht in een spookstad ook nog een eenzame oude vrouw / tovenares (Fudeko Tanaka) met een dolk die op sterven ligt.

In de spookstad slaan ze ook een hond dood die ze opeten en ook krijgen we een lesbische scène te zien (waarbij er ook een ietsepietsie bloot te zien is) tussen twee gevluchte gevangene en daar worden tijdens een liedje (er zijn best veel liedjes te horen in deze film, die vooral pijn deden aan mijn oren) ook alle vrouwen geïntroduceerd, waarbij er over hen gezongen wordt:

"The first one... She hated her unfaithful husband. It drove her to kill her children."
"The second one... She had a son from her former marriage. Her lover bullied him, so she killed him."
"The third one... She hated her lover's wife so much, that she fatally poisoned her."
"The fourth one... She sold herself to several men, which caused quarrels and bloodshed."
"The fifth one... She was so jealous of others' happiness, it drove her to set things on fire."
"The sixth one... Her own father tried to violate her, which caused her to kill him."
"The seventh one..."

"The first one" is leider Hide Ôba (Kayoko Shiraishi), "The second one" was volgens mij Kimiyo Oikawa (Yuki Aresa), "The third one" was volgens mij Harue Wagatsuma (Eiko Yanami), "The fourth one" was volgens mij Asako Noda (Hiroko Isayama), "The fifth one" was volgens mij Tomiko Yasuki (Yukie Kagawa), "The sixth one" was volgens mij Rose Miyako (Kuniko Ishii) en "The seventh one" is natuurlijk Matsushima, waarover wel niets gezongen wordt, maar je ziet haar wel steeds een bamboestok in twee breken, waarbij ik wel de betekenis er niet van weet (is misschien te zien in het eerste deel?).

De oude vrouw / tovenares sterft al snel en Matsu begraaft haar dan onder dode bladeren, terwijl de omgeving langzaam in een zuurstokgekleurd sprookjesbos verandert. Als ze de dan haar dolk pakt, lijkt het ook of Matsu speciale krachten heeft gekregen, maar daar wordt in de rest van de film niets meer mee gedaan. De vlucht gaat dan verder en onderweg wordt ook nog een politieagent gedood (die ze ophangen) en raakt eentje van hen, te weten Harue Wagatsuma, zwaar gewond door een geweerschot, waar ze uiteindelijk ook aan bezwijkt in de regen na circa 52 minuten.

Daarna krijgen we een bus te zien met Japanse toeristen en oogt het landschap opeens vrij normaal en krijg je ook eventjes "Mount Fuji" in beeld te zien. Als één van de gevluchte vrouwen, te weten Rose Miyako (Kuniko Ishii), moet plassen (wat je ook op een aparte manier te zien krijgt ) bij een watertje met watervallen, wordt ze verkracht en gedood door drie dronken Japanse toeristen van de bus, waarna ze haar lichaam in het watertje gooien. Je ziet dan de watervallen ook rood kleuren. De andere vrouwen nemen dan de bus over en de drie verkrachters moeten zich dan uitkleden en worden vernedert (er wordt o.a. op hun getrapt) in de bus en dat o.a. met naakte vrouwen (die deel uitmaken van de Japanse toeristen en die zich moeten uitkleden).

Eén van de gevluchte gevangene, te weten leider Hide Ôba, is schijnbaar van Chinese afkomst (of ze heeft een hekel aan oud militairen) en heeft een hekel aan Japanners voor wat ze hen hebben aangedaan in de oorlog, en zegt tegen een mannelijk oudere toerist (die van te voren nog zat te pronken in de bus over de oorlog):

"How about a 'Banzai!' for old times' sake? Didn't you hear me? Say 'Banzai!' or I'll shoot you. Come on, 'Banzai!' Louder! And raise your arms up! Put more energy into it! 'Banzai!' Do it!"

Hun kansen lijken van verkeken als ze onderweg stuiten op een enorme politiemacht met aan het hoofd Goda. Hide Ôba besluit dan als afleiding om Matsu uit de bus te zetten, die dan wordt opgepakt door de politiemacht. De vrouwen in de bus weten dan nog twee motoragenten dood te schieten, maar daarna houdt hun geluk op. Goda stuurt dan ook Matsu naar de bus toe om te onderhandelen en dan horen we Matsu na circa 72 minuten ook voor het eerst iets zeggen tegen Hide Ôba, namelijk:

"I'm sold, huh?"

Als ze daarna weer terugloopt naar de politiemacht en Goda, zegt die tegen haar:

"How are the hostages?"

Waarop Matsu dan zegt:

"They're dead."

En dat zijn ook de enige twee regels tekst die Matsu zegt in de hele film. Daarna volgt er nog een schietpartij en wordt iedereen in de boos doodgeschoten (inclusief de toeristen en de drie naakte verkrachters) op Hide Ôba na, die wel zwaar gewond is. Ze wordt dan samen met Matsu in een busje gezet, waarbij ze op een vuilnisbelt moeten worden doodgeschoten door twee politieagenten. Dit lukt niet (Hide Ôba en Matsu doden namelijk de twee politieagenten), maar wel sterft Hide Ôba uiteindelijk na circa 82 minuten aan haar verwondingen op de vuilnisbelt. Haar laatste woorden zijn dan:

"Help! Help me!"

De film is dan gelukkig ook bijna afgelopen, want in de laatste paar minuten van de film zie je nog Matsu in de stad Tokio afrekenen met Goda (die o.a. diverse keren wordt gestoken met een dolk), waarna je nog een hele groep gevangenenvrouwen (gekleed in gestreepte gevangenisjurken) ziet rennen door Tokio en die Matsu's dolk onder elkaar doorgeven. Daarna is de film ook afgelopen na circa 89 minuten.

"Female Convict Scorpion Jailhouse 41" is één van de vreemdste films die ik in de afgelopen tijd heb gezien en dan wel niet in positieve zin, want ik vond er nauwelijks iets aan. Regisseur Shunya Itô hangt de film compleet op aan de enigmatische Meiko Kaji, die slechts twee regels tekst heeft en met haar onheilspellende blik vanachter haar lange ravenzwarte haar, is ze een soort van satanische vrouw uit de Horror / Thriller film "Ringu (1998)" (de Amerikaanse remake "The Ring (2002)" vond ik overigens veel beter). De belichters overspoelen haar afwisselend met fel rood of blauw licht of zetten de set plotseling in het halfduister. Ondertussen wankelt de camera om hoofdrolspeelster Meiko Kaji in het kader te houden, of slaat volkomen op hol, terwijl onbegrijpelijke beelden door elkaar vloeien of steeds herhaald worden, zoals tijdens de verkrachting van Rose Miyako.

De cast deed het opzicht verdienstelijk, maar het was me wel niet altijd duidelijk wie nu wie was (dat is vaak een nadeel met Aziatische films), op leider Hide Ôba, bajesbaas Goda en natuurlijk hoofdrolspeelster Matsushima na dan. De laatste werd gespeeld door de Meiko Kaji en ik moet zeggen dat ik dat best een Japanse schoonheid vond, die qua uitstraling wel wet weg had van de Spaanse actrice Soledad Miranda (helaas veel te vroeg overleden), die ik vooral kan van een aantal films van de Spaanse regisseur Jesús Franco die ik in 2020 heb gezien. Ze speelt een stoïcijnse wraakengel die niets zegt (op twee regels korte tekst na dan) en haar introductie (na één minuut) mocht er ook best wezen. Ze ligt dan namelijk geboeid met een ketting op de vloer van een gevangenis (waar ze al één jaar in ligt), waarbij ze met haar mond een lepel en een mes zit te slijpen op de vloer, die ze naderhand gebruikt tegen bajesbaas Goda.

Meiko Kaji kan ook zingen, want het titelnummer "Urami-bushi" werd door haar zelf gezongen en dook ook op in Quentin Tarantino's "Kill Bill"-tweeluik. En de vadsige eenoog brildragende bajesbaas Goda werd verdienstelijk gespeeld door Fumio Watanabe.

Ook de rol van Kayoko Shiraishi als Hide Ôba, die de leider is van de vrouwen en die hekel heeft aan Matsu, mocht er best wezen. Ze is ook best een harde tante en mede door wat ze in het verleden heeft gedaan met haar twee kinderen, waarover ze na circa 31 minuten zegt:

"I know I'm not a human, but a beast. I killed my two kids with my own hands. I hated their father for his unfaithfulness. That's why! I killed my two-year-old kid by drowning him. And the younger one... I stabbed my unborn baby to death!"

Bij haar ongeborene baby laat ze ook haar litteken op de buik zien. De rollen gespeeld door de andere vrouwen is een beetje vaag, maar volgens mij was het Yuki Aresa als Kimiyo Oikawa die op een gegeven moment haar jonge kind gaat opzoeken en waarmee de politie dan gooit. Later loopt ze nog een keer naar haar kind bij de wegversperring door de politie en daarbij wordt ze dan doodgeschoten. Verder is er nog Kuniko Ishii als Rose Miyakom die dus door drie Japanse toeristen wordt verkracht en de laatste die ik kan is nog Eiko Yanami als Harue Wagatsuma, die op een gegeven moment zwaar gewond raakt door een geweerschot en er niet veel later aan bezwijkt. Dus zes van de zeven vrouwen zijn me bekend

Omdat ik dus de verkeerde film (het tweede deel i.p.v. het eerste deel) heb gezien, ben ik met hangen er wurgen door de 89 minuten heen gekomen, met wel hier en daar wat vooruitspoelen en vooral als er een liedje te horen was en dat gebeurt helaas best vaak. Desondanks dat ik me nauwelijks vermaakt heb met dit tweede deel, ga ik toch een keer het eerste deel, te weten "Female Prisoner #701: Scorpion (1972)", bekijken, welke ik inmiddels ook al gepindakaasd heb. Maar dat zal dan ook tevens de laatste film zijn die ik uit deze filmreeks ga bekijken (en hopelijk is het dan ook een echte WIP film met veel naaktheid), want de andere delen (ik begrijp dat er in totaal vier delen zijn gemaakt met Meiko Kaji in de hoofdrol) zijn waarschijnlijk niet voor mij weggelegd.