The Texas Chain Saw Massacre (1974)

Bijzonder naargeestig sfeertje in de film, met leuk camerawerk en een geweldige Leatherface.

Ik vind dit een betere film dan de remake, die toch een boel inboet aan eigen identiteit, iets waar deze TCM totaal geen last van heeft. De soundtrack is behoorlijk spooky en het gekke gezin is ook daadwerkelijk gek. Heerlijk goor ook dat gesabbel op die vinger door die opa waarvan ik dacht dat ie dood was. Dat was echt vies

Het acteerwerk is hier en daar wel wat gedateerd, vooral die rolstoelgozer was annoying, maar voor de rest is dit 1 van de ware horrorklassiekers!

4*

If I have any more fun today I don't think I can take it!
Horrorfilm die enorm lang op mijn lijstje stond. Wilde hem gewoon zien als een echte klassieker maar aangenaam verast: wat een film! Niet alleen is de film enorm vermakelijk, het is ook écht goed. Zo valt vooral het camerawerk op, echt mooie perspectieven gebruikt, mooie pure beelden zonder te veel misleidingen die je in de hedendaagse werkjes ziet. Hoewel het een film is, heb je toch wat meer realisme. Het duurt even voordat het echt griezelig en goor word, maar dat is Tobe vergeven, want na een dik half uur krijg je als kijker een enorme afvalrace te zien met heftige achtervolgingen en afslachtingen. Er wordt enorm veel spanning opgebouwd en daardoor is er veel sfeer. De acteer prestaties worden naar mate de film vordert, ook een stuk beter. Als dikke uitsmijter het ''etentje'' op het eind, ziekelijke acteurs die heerlijk in hun rol kruipen. Zeker een meer dan memorabele film die me altijd wel bij zou blijven, gewoon een echte horror die lekker op je beeldscherm spat met niveau. Heerrrrrrrrrlijk. 4 sterren

Gisteravond eens herzien en ik blijf erbij dat ik de film ook vele jaren later nog steeds zwak vind. Dit is vast in 1974 bijzonder hard en eng geweest, maar het doet me tegenwoordig echt niks meer.

De film begint nog heel behoorlijk en het hele gedeelte rondom de lifter en het vinden van een slaapplaats is nog best onderhoudend, maar zodra ze Leatherface en familie tegenkomen zakt de film gewoon echt in omdat het zo overdreven, cartoonesk en matig geacteerd was. Leatherface zal vast niet intelligant zijn, maar hoe hij dat meisje achtervolgde...het leek wel een stukje uit een Tom en Jerry cartoon
Jammer dat ze Leatherface niet wat cooler hebben gemaakt, want hij is natuurlijk wel een iconisch horrorpersonage met zijn masker van menselijk vel en de kettingzaag.
De rest van die familie bakte er ook gewoon niks van. Beetje rare bekken trekken en stront-irritant gillen, nee zeer matig.
De tieners zelf deden het nog wel aardig. De dames zagen er leuk uit en het feit dat er een gehandicapte in een rolstoel bij zat was wel aardig. Het einde van die gozer vond ik wel gaaf, toen Leatherface hem in het bos pakte met de kettingzaag!

Ik moet de remake uit 2003 binnenkort ook eens herkijken, maar daar staat de walgelijke sfeer me nog goed bij. Die sfeer vind ik in het origineel nergens terug. Er hangen wat botten aan een touwtje, het is donker is het huis en opa is een creapy kerel maar niets wat me verontrustte en me een onprettig gevoel gaf. Hoogstens de scene met de vleeshaak is memorabel. Ik hecht in dit soort filmpjes veel waarde aan sfeer en als dat in mijn ogen onvoldoende is dan is een film als deze al snel weinig aan. Het feit dat de tieners ook alles doen wat gewoon heel dom is werkt ook al niet mee.
Het slot van de film vond ik gelukkig weer wel aardig.

Helaas, dit wordt een kleine onvoldoende. 3* zakken nu naar 2,5*.

Pfoe, dit was pover zeg...

Ik dacht bij mezelf: laat ik maar eens een horrorklassieker bekijken, maar viel dat even vies tegen.

Vond het er allereerst gewoon heel erg brak uitzien. Lelijk en amateuristisch gefimd en zo (dat in- en uitzoemen, sjonge toch). Nergens eng, nergens spannend en qua gore valt er ook niks te beleven. Tja, dan blijft er niet veel over. Ja, de sfeer. Bah, toch ook niet overweldigend.

En wat een irritant schreeuwende meid zeg. Ik zat haast te smeken dat ze haar de kop insloegen.

Heb twee sterke scènes kunnen ontdekken: wanneer de opa aan haar vinger begint te sabbelen en het daaropvolgende eetmaal aan tafel. Verder bijhoorlijk hopeloze film met een nogal abrupt einde.

Een klassieker die andere horrorfilms geïnspireerd heeft? Ongetwijfeld. Een goede film? Nee.

Qua filmbelangrijkheid (als het überhaupt een woord is) geef ik gerust de film een 5. Elke slasherfilm is gebaseerd op deze film. De score kan je zelfs met wat fantasie terugvinden in films als Friday the 13th of Saw. Maar ik beoordeel de film naar hoe hij mij kan entertainen en dat is helaas iets minder. Ok, de film heeft wel iets en de sfeer zit er wel in. Maar je merkt wel dat veel van z'n leerlingen als het ware de nakomelingen een meerwaarde hebben gegeven. Iets meer humor, creatievere moorden, mooiere beeldvorming, ...

Het grote nadeel en vordeel tegelijkertijd is wel Leatherface. Een iconisch figuur ondertussen, maar geef toe, het is een gefrustreerde freak die op z'n eigen moeder wil lijken. De remakes waren daarin veel beter. Net als de latere versies van Jason Voorhees en Michael Meyers.

Mijn score is dus zeker niet de maximum omdat ik wel genoten heb van de film, maar er beter films bestaan als ik louter kijk naar plezier hebben in film. Maar het is onbetwistbaar dat deze film een mijlpaal is geweest in de filmgeschiedenis!

Deze film sinds lange tijd weer eens herzien en hoewel ik wist hoe alles zou aflopen was de spanning opnieuw weer te snijden en zoog deze horror-klassieker mij opnieuw op het puntje van de stoel. De achtervolging in het donker van Sally door Leatherface vind ik altijd nog een van de beste en spannendste achtervolgingen in de geschiedenis van de horrorfilm. Ook de laatste twintig minuten in het huis bij die drie weirdo's, het gekrijs en de gelaatsuitdrukkingen van Sally - let op haar ogen -, beschouw ik als een van de meest angstaanjagende scènes die ik ooit op het filmdoek gezien heb.
Kort samengevat; Deze eerste TCSM staat voor mij ook na ruim 35 jaar nog steeds als een huis. Hoe de re-makes zijn weet ik niet, ik heb ze niet gezien en ik hoef ze eigenlijk ook niet te zijn. Dat ze deze misschien beste horrorfilm aller tijden zullen overtreffen lijkt mij absoluut onwaarschijnlijk.

5,0*

Ook maar eens aan gewaagd.

Hink een beetje op twee gedachten. Enerzijds kon ik het sfeertje en de iconische setting, oneliners en personages (je kan het inmiddels horrorcliché's noemen) goed waarderen. Heerlijke familie vooral. Dat plus de aardige soundtrack, daarvoor wel 3*. Verder was zeker het begin flink rommelig, visueel wat pokdalig afgewerkt, en had de spanning in sommige scenes wel wat beter afgewerkt kunnen worden. [spoilerDe befaamde achtervolging vond ik bijvoorbeeld na herhaling van zetten wat eentonig worden, en sowieso vond ik de film niet bijster spannend.

Vooral grappig hoe die familie tekeer gaat. Verder is het duidelijk een film waar je nog steeds de invloeden uit terugziet, maar echt heel denderend vond ik het niet.

3* dus.

Uiteraard moet je deze film in de juiste context beoordelen. Wie een film verwacht die qua effects, gore en ja ook het acteerwerk kan tippen aan de 2003 en 2006 versies komt bedrogen uit. Echter in perspectief plaatsend is dit wel degelijk een meesterwerk. In 1974 zeker zeer gewaagd. Het opende deuren naar een nieuw compromisloos genre. Veel hedendaagse horror is schatplichtig aan deze prent.

Dat gezegd hebbende, vind ik toch een aantal minpuntjes die mij er van weerhouden een al te hoge beoordeling toe te kennen. Dat ligt hem ten eerste in de te lang uitgerekte scenes, het toch wat gebrekkige acteerwerk van de niet bepaald uitgediepte personages en de onderbelichting.

Het doel was waarschijnlijk een claustrofoboisch gevoel te geven, want tsja, veel mensen zijn bang in het donker. Je moet hierdoor veel moeite doen om een en ander te volgen. inktzwart beeld met alleen het gegil en motorzaaggeluiden vond ik een zwaktebod. De slotscenes waren erg goed, al deed het tafereel op de autoweg met die zwabberende kettingzaag wel erg potsierlijk aan.

Dit blijft wel tot in de lengte van dagen verplichte kost voor de echte horrorliefhebber!

Enkele tieners reizen af naar het zinderend hete Texas en hadden gewenst dat ze nooit het territorium van een compleet van de buitenwereld afgesloten slachtersfamilie hadden betreden. In een grimmige premisse maken ze kennis met een gestoorde lifter. Achteraf blijkt deze linke kerel tot hetzelfde disfunctionele gezin te behoren als Leatherface, de slachter van dienst. Gewapend met een kettingzaag en gehuld in een masker van mensenhuid herleid hij de tieners één voor één tot slachtafval in een alleenstaand landhuis waarvan de kelder is omgevormd tot een waar abattoir. Maar de echte ontnuchtering komt er pas wanneer het laatst overgebleven slachtoffer kennismaakt met de kannibalistische neigingen van het gezin.

Regisseur Tobe Hooper slaagt er in om aan de hand van perfecte timing een bloedbad te suggereren terwijl er in feite amper een spatje bloed getoond wordt. Daarnaast dompelen de duistere soundtrack en nerveuze cameravoering de geweldsequenties om in een gruwelijke nachtmerrie.

Net als Psycho was deze prent geïnspireerd op de misdaden van Ed Gein die, naast het leegroven van kerkhoven, mensen vermoordde en hun overblijfselen recycleerde tot meubels en accessoires. The Texas Chainsaw Massacre was daarmee een van de eerste commercieel succesvolle films die het bioscooppubliek confronteerde met een nieuw maatschappelijk fenomeen: de seriemoordenaar.

Hoewel dit eerder een voorloper is van de slasher die niet 100% aan de conventies voldoet, heb ik hem toch op nummer 1 in mijn slasher top 10.

Als 6 jarig kind had ik eens een nachtmerrie na het zien van een vreselijk enge trailer in een toenmalig film magazine op tv. Ik ben er later nooit achtergekomen welke film dat was, tot ik laatst toevallig op youtube de trailer van Texas Chainsaw Massacre uit '74 aantikte... dat was die film! Eindelijk gevonden en eindelijk gezien!

Moet zeggen, na het zien van al aardig wat andere slashers steekt deze er toch wel bovenuit.

Tegenwoordig zou dit een slappe B film zijn, maar om de eerste in het genre en 38 jaar oud te zijn is hij toch wel heel erg goed geslaagd in zijn opzet: realistisch eng zijn.

De sfeer rond en in het huis geven heel goed het gevoel weer hoe je het zelf zou ervaren om in een schijnbaar normaal huis binnen te stappen, zonder te weten wat voor gestoorde gekken er wonen. Zelfs een kakelende kip in een te kleine kooi zorgt voor een zenuwachtige spanning.

En als Leatherface dan losgaat met z'n kettingzaag raak je nog steeds zelf verstijfd van angst.

De acteerprestaties zijn wel aan de slappe kant en het einde te abrubt, maar ik ben blij dat ik hem na zoveel tijd eindelijk gezien heb, heb er geen spijt van.

4 sterren

Het is meer dan vijf jaar geleden dat ik deze film (voor de 1e keer) zag. Vannacht eindelijk eens herzien. Dat je smaak als filmliefhebber met de jaren nogal wat wendingen kent is logisch.. je ziet veel, doet veel ervaring op en leert films ''beter'' kennen en waarderen. Ook deze 'Texas Chainsaw Massacre' is dus veel beter bevallen dan die vijf jaar terug.

Deel 2 vond ik overigens geweldig. Paar jaar terug (volgens mij) eens gezien en dat was echt één groot feest - dus direct ook met een halve ster verhoogd, want herinnering doet veel bij je gevoel voor een film. Dit 1e deel, geen (halve) komedie zoals de 2e, is echt super. Zeldzaam nare horror. Sfeer is altijd al één van de belangrijkste elementen geweest bij films, ook in deze film is dit een belangrijk punt.. kreeg er regelmatig gewoon de kriebels van. Wist ook niet precies meer hoe het allemaal ging in deze film. Hoogtepunten zijn voor mij de scénes in het bos (de nachtelijke achtervolging, het geschreeuw en een geniaal schrikmoment) en het einde.. érg sterk.

Verder is de scéne naar het einde toe met Sally aan tafel samen met Leatherface en co. bijzonder goed en naargeestig. Goed hoor, wat Hooper hier deed. Meeslepend, spannend, naargeestig, krankzinnig.. sterk geregisseerd, Hooper maakt dankzij de ietwat amateuristische look een eng realistisch fimpje, die terecht de klassiekerstatus heeft wat mij betreft. Deel 2 ook maar snel weer eens bekijken.

I think we just picked up Dracula

Het was gisteren Halloween, zoals iedereen wel zal geweten hebben, en ik kwam op het lumineuze idee om een horror film op te zetten. Tot mijn grote verbazing kwam dat idee maar tot mij een paar minuten voor ik een film wou opzetten dus ging ik nog snel even op zoek naar een klassieker in het genre in de DVD kast. Ik kwam uit bij deze The Texas Chain Saw Massacre. Vroeger eens gezien, was er niet wild van, maar het leek me in ieder geval de perfecte gelegenheid om me eens aan een herziening te wagen.

En die is erg geslaagd te noemen. Gaandeweg kwamen er een paar ergernissen terug boven (wat is Franklin toch een enorm vervelend personage) maar dit zit qua sfeer zo ontzettend goed dat dat maar als een klein minpunt wordt beschouwd. In het begin dacht ik dat dit een te verouderde film ging worden vanwege het wel erg amateuristisch oplezen van de intro maar eenmaal de lifter op de proppen komt, is het griezelen geblazen. De film geeft je een ambetant gevoel (in de goede zin van het woord) en tot aan de geweldige climax lijkt werkelijk alles perfect in elkaar te passen. Het is dan alleen een beetje jammer dat dat schreeuwen op het einde maar blijft doorgaan, op den duur wou ik echt dat ze haar kop eens ging houden. Soit, wat mij vooral aantrok aan de film is dat Hooper geen tijd verspilt aan onnodige uitdieping van personages of überhaupt het in leven laten van personages want het merendeel van de groep vrienden legt het loodje op nog geen 20 minuten. In ieder geval tijdens het kijken een heel naar gevoel aan over gehouden (ben ook zelfs één à twee keer verschoten) en dat lijkt me toch de uiteindelijke bedoeling van de film. Erg sterke soundtrack trouwens, geeft net dat beetje extra aan de sfeer.

Qua acteurs komt dit wel vrij amateuristisch over. Zo is Paul A. Partain als Franklin echt verschrikkelijk vervelend maar weten ook de rest van de tieners niet echt bijzonder veel indruk na te laten. Het beste van de film is dan ook weggelegd voor de heerlijk gestoorde familie van Leatherface met Gunnar Hansen als onze geliefde kettingzaag liefhebber op kop. Maar ook Edwin Neal als de lifter weet een heerlijke indruk na te laten maar zou zo'n grote degout krijgen aan de opnames (hij vond dit zelfs erger dan zijn tijd in Vietnam) dat hij regisseur Hooper liever een kopje kleiner zou maken als hij hem nog eens tegen kwam. Er is ook nog een iconische rol weggelegd voor John Dugan als de opa (Hit her, grandpa!) maar ook die hield niet echt leuke herinneringen over aan zijn rol vanwege de enorme lagen make-up. Het duurde 5 uur eer hij klaar was voor de rol en hij stond er dan ook op dat al zijn scènes in één keer werden opgenomen. Het resultaat? Een opnameperiode van 36 uur tijdens een hittegolf en omringd door rottende karkassen. Je zou voor minder slecht gezind worden.

Geen idee waarom ik dit vroeger niet kon waarderen maar waarschijnlijk eens op een slecht moment gekeken. The Texas Chain Saw Massacre is in ieder geval een klassieker van formaat. De beklemmende sfeer, de iconische personages en een geweldige soundtrack zorgen voor een erg leuke beleving. Moet me maar eens gaan bezig houden met de rest van de reeks.

4*

Toen ik de eerste keer “The Texas Chain Saw Massacre” zag was ik wat ontgoocheld. Maar bij een tweede visie wist ik heel goed waarom. Zelfs de beste horrorfilm staat of valt met het publiek waarmee je de film bekijkt. Als je pech hebt dat in de zaal enkele mensen zitten te lachen om hun huiver af te reageren is het om zeep. Als je die film kunt bekijken in optimale omstandigheden, d.w.z alleen of met een verstandig publiek, dan ervaar je dit als een monument in de geschiedenis van de horrorfilm. Tobe Hooper’s prent focust zich op de angst; volgens H.P. Lovecraft is de oudste en sterkste angst die de mens kent deze voor het onbekende. En dat is wat een groep jongeren ervaart wanneer ze een uitstapje maken naar een huis in de streek van hun nostalgische kindertijd. Totaal onverwacht komen ze in contact met een stel cannibalistische gekken. In plaats van zich te focussen op het bloed en de gore zet de kineast het vergrootglas op het gevoel dat de protagonisten ervaren. Tobe Hooper besteedt veel aandacht aan hun zintuiglijke waarnemingen tijdens heel hun gruwelijke belevenis. Hij neemt eerst de tijd om zijn karakters te typeren zodat je met hen gaat meeleven en confronteert ze dan met de ruwe en irrationele wreedheden. De cast en crew werkten onvermoeibaar om met relatief beperkte middelen een ware angstsfeer te scheppen. Hierbij zijn de beelden rauw en krachtig maar tegen alle verwachtingen in mooi geschoten. De cinematografie is uitzonderlijk. De beeldkwaliteit van de Blu-Ray uit het Verenigd Koninkrijk is uitstekend, de kleuren zijn rijk en levendig, het zwart is dreigend. De briljante azuurblauwe hemel, het jadegroen van het gras, de helderrode generator, het verzengende zonlicht en de verstikkende schaduw. Alles is even mooi in beeld gebracht. De vertolkingen zijn opzienbarend, vooral van de hysterisch schreeuwende Marilyn Burns die haar angst perfect uitstraalt. De soundtrack is heel effectief en onderschat: ze is zonder meer hallucinant.

“The Texas Chainsaw Massacre” is een meesterwerk dat bij geen enkele griezelfan in zijn of haar collectie mag ontbreken. Zonder meer één van de beste griezelfilms die ooit gemaakt zijn en de inspiratiebron voor talloze andere prenten, waarvan er slechts weinig dit niveau bereiken.

Een klassieker, die ik ondertussen al meerdere keren herbekeken heb.

Word per herziening minder. Sfeer blijft overigens wel aardig maar heb met de jaren echt een schurfthekel aan die rednecks in horrorfilms gekregen. Leatherface heeft nou niet de appeal om appealing te blijven. Zijn invloedrijke impact valt niet te ontkennen maar vind 't toch wel allemaal net wat te amateuristisch. Ook de twist is eigenlijk helemaal geen twist. Ook helaas in mijn TCM herzieningen (deze, zijn opvolger, de remake uit 2003 en diens prequel uit 2006) moeten concluderen dat dit eigenlijk de minste is.

Zeer goede film met een vreselijk goede atmosphere.

Dat is het enige wat ik kan zeggen.

Een van m'n favoriete films, en dat zal het ook altijd blijven!

Een schijfje dat je in een oud, versleten, door roest aangevreten en ingedeukt blik zou moeten kunnen kopen. Liefst met een handvol Texaans zand erin. Mijn score gaat bovenal uit naar de stoffige, rurale, verrotte en verknipte sfeer die het in elke vezel uitademt. Brak, maar op dat vlak ook vrij leep.

De stank van plakkerig zweet en al dan niet rottend barbecue vlees druipt bij wijze van spreken van het scherm. Ik zou het ook niet willen omschrijven als eng, naar dat wel, het is vooral een horror die je door merg en been gaat en af en toe het bloed bijna letterlijk onder je nagels vandaan kan trekken.

Door de freaky klanken van de soundtrack bijvoorbeeld, maar ook vanwege het knetterende gebrom van de ronkende kettingzaak als Leatherface de achtervolging inzet. Als je hoorndol wordt van het gegil, is dat precies de bedoeling. Hoe hoger het volume, hoe beter Hoopers backwoords horror aardt.

Wat dat betreft is de stilte vlak voor de eerste moord opvallend. Pas daarna dat de unheimische muziek zich weer gaat roeren. Shotjes van afstand en schuin onder het slachtvee voeden de komende ellende op visueel vlak. Op het eerste oog ongepolijst, maar stiekem is het allemaal best geraffineerd.

Kurkdroog, dat met die vleeshaak, dat komt toch heel wat groffer over dan wanneer je allerlei toeters en bellen erbij gebruikt. Het scenario zal niet veel meer zijn geweest dan een beknopte leidraad, maar het leidt wel tot totale waanzin met uitzinnige, geschifte taferelen. Met horror ballet als afsluiter.

In tegenstelling tot de meeste ''horror-klassiekers'' (Nightmare, Halloween etc.) bevalt deze me dan weer wel.

Het acteerwerk is vrij stompzinnig en zo ook het plot, alleen toch heeft de film wel iets. Een soort documenatire-achtig sfeertje wat de film erg toen goede komt en in zekere zin zelfs wat realisme toevoegt. De (lelijke) beelden in de film, het camerawerk en het veelal ontbreken van de soundtrack zou je normaal gesproken misschien zien als negatief, in deze film spreekt het eerder juist in zijn voordeel wat mij betreft.

Die ene scene bijvoorbeeld, waarin leatherface zn eerste slachtoffer neerslaat met een hamer. Geen echte spanningsopbouw in de vorm van muziek, geen liters bloed die in de rondte vliegen, geen overdreven dramatiek of geschreeuw, maar gewoon heerlijk stug en realistisch in beeld gebracht.Vond het zeker wel wat hebben.

Verder zijn Leatherface en zijn hillbilly familie een lekker geflipt groepje en gaat Leatherface gelukkig niet dood op een of andere knullige manier zoals wel vaker in dit soort slashers. Genoeg voor een kleine 4*.

Aantal dagen geleden voor de zoveelste keer herzien (we tikken zo langzamerhand toch wel de 8 aan), en nog steeds is het hands down de beste horror film ooit gemaakt. Dikke 80 minuten aan extreme naargeestigheid. Je voelt bij sommige shots van Leatherface gewoon de angst die de slachtoffers moeten hebben. Zoals eerder gezegd inderdaad geen extreem sterke killer die telkens weer opstaat (looking at you Jason en Michael Myers), maar een lompe, psychopatische, mentaal beperkte boer. Hooper maakt zo sterk gebruik van die Texaanse hitte, die je achter je schem bijna zelf voelt. Die met zweet doodrengde kleren van de jongeren in de bus en die shots van die koeien bij dat slachthuis die staan te schuimbekken van de hitte... En dan die set dressing van dat huis... Botten, schedels, op de toppen van hun longen kakelende kippen in veel te kleine kooitjes, jute zakken als gordijnen.. En natuurlijk inclusief de naargeestige geluiden van een stressende Leatherface en de op elkaar slaande potten en pannen soundtrack.

Overigens vraag ik me al jaren af of een film die dit, bijna beangstigende, gevoel over kan brengen op kijkers anno 2015 nog gemaakt kan worden? Dan heb ik het over plaatjes als deze:

Leatherface

Leatherface 2

Sally

Leatherface 3

Leatherface 4

Ik denk eerlijk gezegd dat mede door die rauwe 70's feel/look een film met de impact als deze nu nooit meer gemaakt zou kunnen worden. Zelfs het doordringende geluid van zijn kettingzaag klint hier anders en intrigerender dan in de remakes.

Overigens is er overal echt schitterende poster art van de film te vinden:

Poster 1

Poster 2

"I just can't take no pleasure in killing. There's just some things you gotta do. Don't mean you have to like it."

Na eerder vandaag The Exorcist te hebben gezien, die veel minder eng was als ik had verwacht, besloot ik om dan meteen maar die andere 'engste film allertijden' te kijken. Ook van deze zal ik waarschijnlijk niet wakker liggen maar ik vond hem veel choquerender.

Het acteerwerk is misschien niet het sterkste punt van de film, de accentjes vond ik ook niet zo fijn zonder ondertitels. Maar toch is de film wel best uniek op dat vlak. De acteurs, en dan met name Marilyn Burns, weten angst echt heel sterk uit te beelden. Ja, het gegil is niet altijd even prettig om aan te horen maar het is wel des te realistischer.

Met het budget van slechts $83,532 heeft Tobe Hooper er toch echt wel wat van weten te maken. Dit soort goedkope horrorfilms worden vaak met zulke toewijding en aandacht gemaakt en dat is te zien. Dat huis was zo heerlijk luguber, de botten zijn allemaal echt en de meeste van mensen (menselijke resten uit India zijn goedkoper dan plastic skeletten uit Amerika). Hoewel ik wat meer had verwacht op het gebied van gore viel de film zeker niet tegen. Het duurt allemaal niet te lang en naarmate naar het einde was het een heerlijk gekkenhuis. The Texas Chain Saw Massacre is echt een slasher en geen bovennatuurlijke horror, een stel gestoorde boeren in een uithoek van Texas moorden de heleboel bij elkaar. Maar toch had de film een kleine knipoog, namelijk die opa, dat was letterlijk een lopend lijk waar zelfs nog een beetje leven in bleek te zitten toen hij bloed dronk.

Opnieuw was dit niet echt een bijzonder enge film maar het was wel behoorlijk choquerend en spannend. De gore/bloed die er was was erg sterk, en een deel ervan was zelfs echt (de vingers die worden opengesneden). Zelden zo'n lugubere film gezien.

Erg anders van wat ik al van Hooper gezien had. Poltergeist (die natuurlijk ook door Spielberg was beïnvloed) en Lifeforce hadden een heel andere stijl die mij ook erg beviel. Zal binnenkort eens Body Bags (met John Carpenter) en Invasion from Mars kijken.

Aanrader voor de horror-fan.

Tedere, intieme, warme film.

De meeste horrorfilms pogen het 'fysieke' te accentueren, maar degraderen het menselijk lichaam tot een verbruiksartikel. Zeker in hedendaagse 'torture porn' lijkt het einddoel: hoe verrassen we de kijker met de meest vernuftige letsels? TCM daarentegen heeft respect voor het menselijk (en dierlijk) lichaam in al zijn vormen, texturen en staten van ontbinding.

De film kwam op een scharnierpunt in de Amerikaanse maatschappij, wanneer 'vers vlees' steeds sneller bedierf: Vietnamese kinderlijven werden bedekt met napalm. Vrouwen konden na Roe v. Wade legaal tot vruchtafdrijving overgaan. Op Woodstock gebruikten tieners hun zweterige naaktheid als vorm van 'protest' – waarmee ze zich ironisch genoeg als een gemakkelijke prooi opstelden voor bedrijven die munt sloegen uit deze 'sexy' revolutie.

In dit vergevorderd stadium van collectieve corporele aftakeling, is de ambachtelijke beenhouwer de laatste die nog een wezenlijk contact heeft met het lichaam. Hij heeft liefde voor zijn beesten, verkiest een humane slachting waar de band tussen jager en prooi geprononceerd is en geen vervreemdend assemblagewerk wordt (een hamer en geen luchtdrukpistool). Niets zal verspild worden: het restafval wordt samengeschraapt en tot 'headcheese' gesmolten. De weldenkende slager ziet zijn métier als een noodzakelijk kwaad en enkel de moreel incapabele leden van het nieuw Freudiaans samengesteld gezin (een kind, een huisvrouw – niet mijn woorden, maar we bevinden ons nu eenmaal in het ultraconservatieve Texaans patriarchaat) kunnen ervan genieten.

TCM is zo subliem in zijn verering van het lichamelijke, dat de film zelfs een sensorische reactie bij de kijker uitlokt. Iets wat ik normaal gezien een fabeltje vind. Maar tijdens de scène met de vleeshaak, lopen de rillingen telkens weer over mijn rug. Niet omdat ik het allemaal zo akelig vind (ik zag TCM al ongeveer veertig keer, dus het 'shock' effect is nu wel verdwenen), maar wel omdat het het gegil, het gespartel en de grimassen van het slachtoffer mij doen reflecteren over mijn eigen broosheid.

Voorgaande neemt niet weg dat de film mogelijks onherroepelijk voor mij verpest is, nadat ik hem twee jaar geleden zag in BOZAR en het publiek het nodig achtte om te juichen wanneer Leatherface in beeld kwam. We hebben het hier niet over Chucky of zo, hipstertuig.

Hoewel ik zelf dus erg benieuwd was naar het begin van ‘The Texas Chain Saw Massacre’ films (ik ken alleen de nieuwere versies) heb ik besloten om het échte begin te zien en dat is deze film van Tobe Hooper die helaas pas geleden (26 augustus) is overleden en dat is weer een cultlegende minder want ‘The Texas Chain Saw Massacre’ is met ‘Leatherface’ voor mij de oudste cultheld die ik ken. Ik moet zeggen dat dit eerste deel me niet echt tegenviel maar het viel me ook niet mee, sommige scenes waren nogal langdradig en saai maar de film is na ongeveer 20/30 minuten leuker geworden als we de eerste ontmoeting met ‘Leatherface’ mee krijgen. Je kunt zien dat Tobe er gewoon een leuke slasher van wou maken die niet al te ingewikkeld was want, ingewikkeld is ‘The Texas Chain Saw Massacre’ totaal niet en soms misschien iets te simpel.

Ik ben het eigenlijk oneens dat de film echt ‘amateuristisch’ acteerwerk bevat. Het acteerwerk kan altijd beter en dat is een feit maar na mate de film door dendert vond ik het allemaal nog wel mee vallen. Wat mij vooral opviel en waar ik een pesthekel aan begon te krijgen was het eind waar Sally ontvoerd werd door de pomphouder en non-stop aan het gillen, krijsen en janken was wat erg op je zenuwen begon te drukken: het word gewoonweg zwaar irritant. Deze irritatie kan ik niet uit me krijgen want dat geschreeuw kwam ik ook al tegen toen Pam samen met Kirk naar een onbekende woning gingen en hier dan de eerste ontmoeting met ‘Leatherface’ kregen. Wanneer Kirk toen mee genomen werd door Leatherface en Pam het wachten nogal zat was ging ze naar binnen waarna ze ook mee genomen werd door Leatherface die haar vervolgens aan een pin vast hing met haar rug, erg pijnlijk maar ook met erg veel geschreeuw (wat ik aan de ene kant wel kan bedenken door de pijn) dat soms wel erg irritant werd.

De setting van de film ligt leuk, een dorpje dat een aantal gekken kent waarmee de groep vrienden in aanmerking zijn gekomen. We beginnen in het begin met een lifter die graag een stuk mee wou liften met het busje. Wanneer ze eenmaal met hem in de auto zitten blijkt de man gek te zijn en snijd zich eerst in zijn eigen hand waar de vrienden natuurlijk een beetje raar van op kijken. Vervolgens snijd hij in de arm van Frank en besluiten de vrienden hem eruit te gooien waarna hij dus bebloed weer langs de weg staat. Daarna komen we al gauw de pomphouder en zijn knecht tegen wanneer de vrienden wat benzine nodig hebben, wanneer ze horen dat de pomphouder dit niet heeft rijden ze maar snel door tot dat ze bij een bepaald huis aan komen, niet veel later besluiten Pam en Kirk om naar een bepaald zwembad te gaan (meende ik) en komen bij een huis aan waar een generator staat en wanneer ze het huis onderzoeken zien ze op eens een muur met verschillende dierenkoppen aan de muur gehangen en als Kirk vervolgens naar binnen wandelt word hij vermoord door Leatherface en even later Pam ook, dit is dus het moment wanneer ze Leatherface ontmoeten.

De film raast prima door en ondanks dat het einde misschien soms wat langdradig kon zijn, de moorden werden vrij snel gepleegd toen het gebeurden niemand had een schijn van kans tegen leatherface. Op zich allemaal wel leuk gedaan maar je kunt gewoon zien dat het allemaal nep is, hoe Leatherface aan de gang ging met de kettingzaag: het lag er dik boven op. Daarbij vond ik maar één moment in de film waar de film een gedeelte wat speciale effecten moest gebruiken en dit was wanneer Sally met een vrachtwagen chauffeur weten te ontsnappen en Leatherface zich zelf vervolgens verwond door met de kettingzaak zijn been te raken, wanneer dit gebeurde duurde de film nog maar twee minuten dus Tobe had geen zin om er nog een al te lange ontknoping aan te maken behalve een erg leuke en mooie scene waar leatherface met zijn kettingzaag rond staat te zwaaien bij een ondergaande zon.

Het verhaal was aardig simpele en zo zat het ook in elkaar. We volgen een paar vrienden die naar een graf toe gaan omdat dit vernield zou zijn. Eenmaal bij een huis aangekomen zijn er twee mensen (Pam en Kirk) die graag even wouden genieten en werden later vermoord door Leatherface. Op de zoektocht nam Leatherface, Jerry ook nog even mee en zo zijn we snel klaar. Als Franklin en Sally het niet vertrouwen en naar de vrienden opzoek gaan word Franklin nogal bruut maar erg leuk vermoord en weet Sally even te ontkomen. Na een lange scene met een confrontatie van de familie (waar de pomphouder, de lifter en Leahterface bij horen) weet Sally te ontsnappen.

Dus een niet al te slechte film, gewoon prima vermaakt maar ik heb af en toe wel zitten spoelen omdat de film dan echt wel in zat te kakken. Op naar deel twee om zo het verhaal door te volgen alleen ik denk dat, dat nog wel even op zich laat wachten want ik moet nog aardig veel films kijken die ik nu graag liever wil zien dan de rest van ‘The Texas Chain Saw Massacre’.

3.5*

The Texas Chainssaw Massacre is geconstrueerd rond de klassieke drie eenheden. Alles speelt zich af binnen 24 uur, op één plaats - in en om het gruwelhuis, de locus classicus van het genre - en rond éé actie: de slachtpartij. Je krijgt geen psychologische karaktertekening, geen motivatie voor de moordpartij. Er wordt noch een sympathie voor de slachtoffers noch antipathie voor de killers opgewekt. Je krijgt enkel de horror an sich! In het begin van de film zijn er de voortekenen van de dood: het dode dier op de rijbaan, de overdreven belangstelling voor het slachthuis en de masochistische spelletjes van de lifter die later tot de familie blijkt te behoren. De spanning ligt verder niet in de afloop van de gebeurtenissen want die is voorspelbaar. Ze ligt veeleer in het onafwendbaar fatalisme. Zo stijgt er een zucht van verlichting op wanneer Sally, achtervolgd door de boomzaagmaniak, het voor de toeschouwer veilige benzinestation bereikt en gered wordt door een typische vaderfiguur. Wanneer dan blijkt dat de man de vader is van de psychopaten, filmisch weergegeven door een onheilspellend veranderende belichting, begint het tweede gedeelte van Sally's nachtmerrie die eindigt met haar ontsnapping de volgende ochtend. Het hele nachtelijke gebeuren speelde zich af op enkele meters van een drukke autobaan, symbool van onze moderne samenleving.

Je identificeert je met niemand in de film en op een totaal gevoelloze manier wordt elke vorm van menselijkheid verkracht. Tobe Hooper situeert en herkent het kwade in de kern van onze samenleving: de familie. Het hoogtepunt van film, het familiefeestje met Sally als hoofdschotel, is dan ook een aanfluiting van alle familiale waarden en een totale verguizing van de American Dream. Het is de familie die leeft op de kap van de anderen: een consequent doorgedreven vorm van kapitalisme.

Een uiterst suggestieve montage, een sfeervolle soundtrack, bestaande uit een mengeling van angstkreten en elektronische muziek, een een verbazend originele keuze van camerastandpunten zonder één enkel goedkoop horrorshot, maken van The Texas Chainssaw Massacre een fascinerende brok Gothische horror.

3,5*

Herziening voor deze klassieker gegund. Was er ooit niet echt onder de indruk van toen ik deze als tiener eens voorbij zag komen op tv, en nu hedendaags blijf ik diezelfde mening houden. Leatherface is een sterk karakter, maar in deze film vond hem gewoon een stuk minder dan de Leatherface van de remake uit 2003. Vond zelfs die remake ook sterker dan deze versie uit 1974. De hele opbouw duurde me veel te lang en dat personage in de rolstoel vond ik maar flink irritant met die hele scene waarin hij boos telkens zijn tong aan het uitsteken is. The Texas Chainsaw Massacre heeft wel een prima sfeer, maar het is de factor gore en spanning waar ik deze film nogal vond haperen. Teveel offscreen situaties en eigenlijk valt er tot de entree van Leatherface weinig te genieten.

Slashers moeten zowat het meest banale genre zijn: geweld om het geweld, en je kunt na vijf minuten al voorspellen in welke volgorde ze ongeveer afgeslacht zullen worden. In het begin lijkt het even interessant te worden, met die eerste snijwonden als aankondiging van meer, en een discussie over het slachten van dieren. Daarna vervalt het algauw tot het patroontje "Toen waren ze nog met..." De personages hebben totaal geen diepgang. Tijdens de nachtelijke scènes was het veel te donker. In een nacht met volle maan kan het nooit zo donker zijn. Toch kan niemand nog een kettingzaag vastnemen zonder aan deze titel te denken.

De horrorfilm veranderde. Films als Psycho en Night of the Living Dead toonden dat de boeman niet meer uit een oud verleden of een Oost-Europees kasteel kwam, maar gewoon naast je kon wonen. Een film als Last House on the Left had daarbij ook nog eens iets realistisch, met zijn lage budget en grimmige look leek het soms meer een documentaire. Hetzelfde geldt voor The Texas Chain Saw Massacre, één van de meest invloedrijke horrorfilms aller tijden. De film opent met een tekst - met de stem van John Larroquette - en zet daarmee meteen de toon. Het verhaal - en de promotie - doen vermoeden dat de film gebaseerd is op ware gebeurtenissen. Ikzelf dacht vroeger ook dat er echt een kannibalistische familie met een echte Leatherface bestond, ergens in het buitengebied van Texas. Ik had toen nog niet gehoord van Ed Gein.

The Texas Chain Saw Massacre heeft veel te danken aan die groezelige look. De film oogt niet te gelikt, het voelt alsof je met de tieners in het busje zit. En je voelt nog het meest die hete zomer. De zomer waarin de film is opgenomen was enorm heet en dat zie je in de film terug, de film is enorm broeierig. Als ze in het busje een slachthuis ruiken, kun je 'm zelf ook bijna ruiken. Wat ook perfect bij deze film past is de score en de sound effects. Alleen al het geluid dat de camera maakt aan het begin van de film, als we flitsen van lijken zien is uiterst memorabel. De soundtrack lijkt geen instrument te bevatten, maar vooral een verzameling rammelende blikken en potten. Op een gegeven moment hoor je vooral geschreeuw en het geluid van een ronkende kettingzaag. Het moge duidelijk zijn; The Texas Chain Saw Massacre is geen pretje om naar te kijken. Geen vermakelijke slasher met innovatieve kills, maar een angstaanjagende nachtmerrie, waarbij je als slachtoffer weet wat je staat te wachten en je kunt niet anders dan afwachten. Dat is vele malen enger dan een Jason of Michael achter je aan krijgen. Tobe Hooper gebruikt weinig tot geen bloed, hij was zo naïef om te denken dat hij met deze film wel een PG rating kon krijgen. Maar juist dat is de kracht van TCM, je ziet bijna niets, maar je voelt en ervaart het wel. Tegenwoordig zie je zonder moeite vleeshaken die volledig in mensen verdwijnen, maar de suggestie blijkt hier veel sterker.

Ondanks het lage budget ziet The Texas Chain Saw Massacre er trouwens prachtig uit, met een paar enorm mooie shots. Vooral het shot waarin Pam van de schommelstoel richting het huis loopt of waarin Jerry naar het huis loopt terwijl de horizon oranje kleurt zijn prachtig! Maar ondanks deze mooie shots voelt de film overal rauw en grimmig, zeker als het nacht wordt. De achtervolgingen tussen Sally en Leatherface duren weliswaar iets te lang, maar de befaamde laatste 20 minuten zijn weer meesterlijk, tot de laatste prachtige shots aan toe. De vijf hoofdpersonages zijn niet heel boeiend, maar het acteerwerk valt voor een productie als dit nog best mee. Franklin is weliswaar een overdreven vervelend figuur, maar hij past er wel tussen. Nog meer overdreven zijn de lifter (Nubbins) en de kok (Drayton), die met hun over de top spel heerlijke figuren spelen. Want Leatherface mag dan weliswaar de meerdere gezichten van de franchise zijn, hij is echt onderdeel van een familie en dat maakt het uniek. Het maakt The Texas Chain Saw Massacre uniek. De film is niet een film die je snel voor je plezier opzet. Maar het is wel een film om elke keer weer van te genieten!

4,5 sterren.

Ik had eerlijk gezegd toch meer verwacht van The Texas Chain Saw Massacre. Naar wat ik gelezen heb was The Texas Chain Saw Massacre toch één van de pioniers van de hedendaagse horrorfilm en dat kan ik ook beamen. Los van het feit dat heel wat elementen verouderd zijn - iets waarmee ik geen problemen op zich heb - schort er toch heel wat ander waaraan ik me stoorde.

De film duurt maar een 80 minuutjes, maar ken toch een vrij trage aanloop. Ik weet niet hoe ver we zaten, maar het moet toch rond halfweg de film zijn eer het echt begint. Het moorden vat dan wel aan in een sneltempo. Uiteraard is Leatherface een leuke creatie en ook zijn kettingzaag is er eentje om in de annalen van de filmgeschiedenis te schrijven. Aan de andere kant kwam de film me vrij clownesk over. Grappig zelfs bij momenten wanneer de knotsgekke familie hun gekke bekken bovenhalen. En ook de rolstoelganger graag hier graag in mee.De gillende Sally was op den duur ontzettend vervelend. Je zou haast hopen dat ze haar de kop insloegen.

De sfeer is dan wel weer een pluspunt. Het gruwelhuis met zijn knekelveld en vleeshaken was luguber. De achtervolgingen waren dan weer houterig. Goede en minder goede elementen wisselen de film vaak af. Desalnietemin blijft The Texas Chain Saw Massacre macaber en wel een must see voor de die hards. The Texas Chain Saw Massacre spreekt tot de verbeelding, al was het maar voor de geweldige filmtitel. Voor mij was het er eentje van toch net niet. Dan geef ik eerder de voorkeur aan Carpenter’s Halloween dat een paar jaar later uitkwam.

“That's the last goddamn hitchhiker I ever pick up.”

Fantastische horrorklassieker. Als je alleen op de titel af zou gaan, dan zou je denken dat de The Texas Chain Saw Massacre gewoon een oppervlakkige, overdreven, bloederige en langgerekte moordpartij zou zijn. Niets is minder waar. Een sfeervol en onheilspellend begin, waarin we de personages leren kennen, is al een hoopvolle voorbode.

The Texas Chain Saw Massacre laat zien hoe belangrijk het gebruik van suggestie is, in plaats van expliciet geweld. Iedere horrorfan weet dat de suggestie van een moord meestal effectiever is dan de moord daadwerkelijk te laten zien. Marilyn Burns geeft de term scream queen een nieuwe dimensie, en ook de overige acteurs zijn perfect gecast. En ik kan de cinematografie en het camerawerk niet genoeg roemen. Briljant.

Ook leuk.

Schande dat ik deze klassieker eigenlijk niet eerder heb gezien, want ook dit pakt erg leuk uit eindelijk. Ik heb wel verschillende andere versies op de serie gezien, maar er zal een tijd komen dat ik de klassieker ook eens opzet.

Het begon niet al te bijzonder, met het oh zo bekende inleiding met de vervelende tieners uit Texas. Al heb je natuurlijk de standaard karakters daar tussen, waar ik bij het onschuldige meisje vrijwel geen sympathie mee kon krijgen, maar bijvoorbeeld wel met die vent in die rolstoel.

Verrassend had ik eigenlijk, voordat hij alles in brand liet steken, het meeste sympathie voor die gekke lifter. De manier waarop die tieners met hem omgingen vond ik toch wel een beetje zielig. Gelukkig duurt het niet al te lang voordat de pret mag beginnen.

Eenmaal als alle gekkigheid losbreekt is het pas leuk. Het is gek, soms zelfs angstaanjagend en lekker grof voor zijn tijd. Al zullen de meeste er nu niet meer van opkijken, ik vond dit eigenlijk nog behoorlijk leuk. Het verhaal is afwezig, maar ik snap dat dit toen iedereen wel behoorlijk de stuipen op het lijf joeg.

Best leuke achtervolgingen, een gekke familie en een vermakelijke portie oude horror. Meer is dit niet, want visueel is dit best lelijk. Vooral die maskertjes kunnen eigenlijk gewoon niet meer. Voor de rest is dit gewoon leuke horror. Je moet er misschien eventjes doorheen bijten, maar vooral richting het einde kon ik lachen en gruwelen. Heerlijk slot.

Er zijn films die je vanaf de eerste minuut bij je nekvel grijpen en niet meer loslaten tot de eindgeneriek over het scherm rolt. Maar met fenomenale films duurt de verbijstering zelfs nog een tijdje voort. Ik heb het over het magistrale The Texas chainsaw massacre. De angst blijft zinderen, borrelen. Zelfs nu nog. Het nieuwsgierig binnendringen van een verlaten huis zal ik nooit meer als een goed idee beschouwen. Maar terug naar het begin. Wat een opening ! Donker beeld, het snerpend geluid (van een polaroid), een flits van een hand in ontbinding, van een gebit, van een schedel. Die scenes met die lifter dan. Een voorgevoel maakt zich van je meester : welke gekte en waanzin zit er hier aan te komen. Nog een hint. Wanneer het scheermes de arm van Sam, de mindervalide verwondt, hoor je subtiel het geluid van een kettingzaag. Maar niks bereid je voor op die doodsstrijd die Sally zal voeren. De lange nachtelijke achtervolging door leatherface, de ontluistering als blijkt dat het in dat benzine station ook niet pluis is. Onmiddellijk voel je dat de horror niet voorbij is. TCM zal tot het ietwat surrealistisch eindbeeld (het dansje van leatherface in een geel/rode zonsopgang) blijven je zintuigen messcherp aanspannen. We kunnen enkel maar de filmgoden dankbaar zijn dat de regisseur Tobe Hooper nooit een mainstream van TCM wou maken. Dus geen plot, geen charachter, geen drama of achtergrond maar direkt in your face. We beleven dit zoals de personages. Daarin zit de kracht van de film. Een verslag van een uitstap dat ontspoort tot een hel. Geen gebruikelijk strijd tussen goed en slecht. De horror komt niet van een monster of een misdadiger maar van een gezin op het platteland. Vijf jongeren worden belaagd door een dolgedraaide familie. Dat er geen einde aan de nachtmerrie lijkt aan te komen is net dankzij die simpele verhaalstructuur. Dan komen we op het strafste dat film te bieden heeft nl het ijzersterke beeld wanneer Sally samen aan de ontbijttafel met de familie (vooral opa is weerzinwekkend) zit. Want Hooper wou dit als zwarte humor verkopen. Een film die spottend de Amerikaanse samenleving voorspiegelt. Hooper situeert zijn plaats van onheil immers in een white trash gemeenschap van isolatie en armoede (er is 1 lijn dat kort aangeeft dat ze het slachtoffer geworden zijn van de automatisering in de vleesindustrie). Die stoffige verlaten velden, een pad in het struikgewas dat leidt naar een vervallen huis . . de onrust wordt nog meer opwekt. De score is ook geniaal en uitermate efficiënt. Geen typische orkest score of soundtrack maar een soort mix van geluiden (de kettingzaag !) dat dreiging en mysterie uitademt. Het zou zonde zijn om nu uit te weiden naar de vervolgfilms. Het zou enkel deze TCM onrecht aan doen. En ook de makers laten we met rust. We willen niet de klopgeesten worden die hun verdere werk vervloeken. TCM was nu eenmaal een film die volledig paste in de filosofie van de new seventies. Film zonder glitter en glamour maar meer in een realisme gedrenkt (daarom ook die intro van een tekst, een soort nieuwsbericht met daarna een datum. Is dit echt gebeurd ?) In de jaren '70 had je wel meer van dit soort film. Sommigen brachten maatschappij kritiek (Dawn of the day – zeer goed), een nucleaire waarschuwing (The hill have eyes - goed) of gingen voor een schokeffect (die lange, rauwe, door merg en been gaande verkrachtingsscene in I spit on your grave AKA Day of the woman - matig). Deze films hadden steeds dezelfde boodschap : het kwaad is een slachtoffer van een beleid. In jaren 80 terug mainstream met slashers met gelukkig als tegenwind Cronenberg (zie nr 64) en Carpenter (zie nr 63). Maar TCM (samen met die andere films) had een visie : we brengen angst op een geloofwaardige manier. Horror gefilmd als een docu. Nu weten waar The blair witch project de mosterd vandaan heeft gehaald. Deze jaren '70 films brachten door die independent spirit vernieuwing in cinema. Weetje : al deze films hebben in de 21 ste eeuw een Hollywood remake gekregen. Volledig tegenstrijdig met de visie maar bon het brengt geld op. Schaamte – dat weten ook de makers van Friday the 13 th part II, III, The final chapter, A new beginning, Part VI, Part VII, Part VIII, ... – kent men niet in Hollywood.

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 59 : The Texas chainsaw massacre

The Texas Chain Saw Massacre is simpel in opzet maar ontzettend effectief qua uitwerking, bevat sfeer in overvloed; mede door de grauwe/groezelige beelden en locaties, maar ook door het soms amateuristisch aandoende camerawerk (klinkt misschien raar om als een positief punt aan te halen, maar gevoelsmatig is het dat wel); het hele sfeertje dat hierdoor gecreëerd wordt is er eentje van 'fuck, met veel pech zou een situatie als deze je zomaar zelf kunnen overkomen'. Er komt zonder twijfel heel veel weirdness voorbij, maar ik werd daar nooit door uit de film gehaald. Een paar hoogtepuntjes zijn die momenten dat het meisje minutenlang achtervolgd wordt door Leatherface met kettingzaag; simpel maar enorm creepy , de scène aan tafel op het einde, met opa weirdo, en de slotscène met een dansende leatherface in zonsopgang. Maar ook de hele lange opbouw in de eerste helft is meer dan prima, en zeker vanaf het moment dat ze die vreemde aanvaring met de lifter meemaken blijf je tot de aftiteling met een ongemakkelijk gevoel zitten.

Ook in de positieve zin opvallend is hoe beheerst en gore-loos deze film eigenlijk is (terwijl de franchise in z'n geheel toch een bepaalde reputatie in de omgekeerde richting heeft); de beste horror is meestal onderhuids en geïmpliceerd. En dat zal waarschijnlijk wel eerder een budgettaire dan een artistieke keuze geweest zijn, maar dat maakt voor het eindresultaat verder niets uit. Een minpuntje is dat de cast toch wel echt ontzettend vervelend is grotendeels, maar echt storen doet dat zeker in het laatste halfuur niet meer. Ik ben van plan de komende tijd wat meer jaren 70-horror te gaan kijken, en dan leek deze klassieker me een mooi begin. Een ruwe parel, maar niettemin een parel. 4*.