The Neon Demon (2016)

Mee eens. Er zitten ontzettend harde scènes in alle drie films, op het lompe af, maar die staan stuk voor stuk in dienst van de setting, het plot of het neerzetten van de karakters (in plaats van dat met woorden te doen).

De FIlmHallen . Voor kleine films ga ik naar de FIlmHallen , zoals films van Malick . Voor grote belangrijke films ga ik , indien mogelijk , altijd naar de Pathé Arena , zoals The Counselor (2013) en Blackhat (2015) ...

Ik begrijp je vraag niet . Ben geen fan van Bergman , maar Persona (1966) is een experimenteel meesterwerk en volgens mij de beste film van de cineast . Films over personen met een gespleten persoonlijkheid zijn zo oud als cinema zelf , denk bijv. aan Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1920) van John S. Robertson . Zelfs Psycho (1960) van Hitchcock is zes jaar ouder . Echter gaat Bergman daar veel verder in en combineert hij horrorelementen met psychoanalyse . Persona is ook een humanistische film ; onze menselijke ziel staat in zijn film centraal .

Wat mij betreft begon het allemaal bij Bergman . Altman heeft heel veel ideeën voor zijn film van Bergman overgenomen . Persona (1966) is experimentieler en vernieuwender ( authentieker ) dan 3 Women (1977) . Mijn voorkeur gaat tegenwoordig uit naar Persona (1966) .

Wat mij betreft zijn heel erg veel ' postmoderne ' films over een gespleten persoonlijkheid vooral gebaseerd op Persona (1966) en dan vooral m.b.t hoe psychoanalyse in die film verwerkt is .

Qua inhoud zijn films van Refn echt belachelijk en inspiratieloos .

Ik vind Refn een amateuristische ' prutser ' vooral omdat ik zijn films ' audiovisueel ' gezien ( filmisch ) erg saai , traag en lelijk vind . Nergens artistiek , heb ik toch duidelijk uitgelegd . Als je zijn filmische kwaliteiten vergelijkt met de allergrootsten der cinema is Refn een amateur . De slome & saaie editing , povere fotografie , smakeloze composities , met andere woorden de uitvoering van zijn ideeën en de kwaliteit van zijn films zijn ondermaats .

Uit welk jaar kwam Persona ook alweer?

1966 , de hoogtijdagen van Antonioni en de nouvelle vague ...

Dankjewel xgogax!

Thanks!

_O^

Dit zijn natuurlijk subjectieve bevindingen. Gelukkig maar!

In welk universum leef jij eigenlijk, xGOgax? Niet te doen.

Vergelijk zijn composities maar eens met de expressionistische en artistieke composities van Mizoguchi of Murnau . Vergelijk zijn editing maar eens met de Sovjet hyperediting van Eisenstein , Dovzhenko of Vertov . Vergelijk zijn fotografie dan maar eens met die van Welles ( deep-focus fotografie ) of John Ford ...

Die zijn anders. Objectief gezien zelfs.

Wat je beter vind is subjectief.

Neen , filmtechnisch zien de films van Refn er zeer amateurs uit . Refn begaat nog steeds dezelfde fouten als een willekeure beginneling / filmstudent met een camera . Dat heeft niets te maken met mijn smaak , maar met de onkunde van Refn …

Nee. Het heeft alles met je smaak te maken.

Dwz: hoe jij de films ervaart en hoe jij vind dat Refn de regie voert.

En dan Refn pretentieus noemen..

Nou, dat ging best lang prima, vond ik. Prachtig geschoten, natuurlijk. Refn weet een onderhuidse spanning op te bouwen, een sfeer van verwachting te creëren. Die panter is goed! De fotoshoot, de parade voor de ontwerper, de catwalk: mooi, mooi, mooi! Opvallend is verder de beheersing, het rustige tempo, de ingetogenheid haast, die Refn toont. Geen pogingen de toeschouwer weg te blazen met een overkill in beeld en geluid.

Maar dan. Ik geloofde er al haast in, dat Refn het ook zou flikken, net zoals de cineasten (Lynch, Altman, Bergman) die eerder herhaaldelijk op deze pagina’s voorbij gekomen zijn: het idee, de wending, de stroomversnelling, of wat dan ook, die de film boven zichzelf laat uitstijgen.

Het blijft uit. Tegen het einde bloedt de boel langzaam dood, met nog enkele bizarre scènes op de rand van potsierlijkheid. Refn hoort niet thuis in genoemd rijtje. De associatie met Aronofsky’s Black Swan begrijp ik beter.

Of laat ik minder pertinent zijn en zeggen: hij hoort niet in mijn rijtje thuis. Dat kan ik wel concluderen na vier films en drie teleurstellingen. Of hij is te obligaat voor woorden, of ik snap ‘m gewoon niet. Fraaie esthetiek waarin ik niet de ziel kan vinden.

En als we dan toch bezig zijn met mank gaande vergelijkingen: geef mij Von Trier maar.

Ik ben het in grote lijnen met je eensch! Ik vind de film ook nergens choquerend terwijl het dat wel moet zijn, wat moet het dan anders zijn? De hele film lang had ik een 'so what' gevoel en dat had ik dan ook bij Only God Forgives. Bij Drive was het anders voor mij, die film werkte wel weer perfect voor mij en die 3 films lijken wel op elkaar. Super gestileerd, langzame opbouw en hier en daar een uitbarsting van geweld.

Mijn probleem is vooral dat TND en OGF totaal geen emotionele impact leveren. Zelfs het einde van TND waar het 16-jarige meisje wordt opgegeten, kon me helemaal niks schelen en dat moet dan toch wel de bedoeling zijn. Maar Refn heeft al een hint gegeven dat ze opgegeten gaat worden in de badkamer scene waarin een van die modellen Jesse probeert te bijten en haar bloed te drinken. Dat was een te grote spoiler voor mij. Een andere cliché is het aardige make-up vrouwtje dat uiteindelijk helemaal niet aardig blijkt te zijn. Ook dat zag ik van mijlenver aankomen. Dan zou je kunnen zeggen dat dit een pulpig filmpje is maar waarom is het dan zo bloedserieus allemaal. Doe mij maar Knock Knock, ook pulpig, minder politiek correct en een film dat zichzelf ook maar nergens serieus neemt.

Het verschil is dat hier geen 'realiteit' te bespeuren valt i.t.t. The Pusher trilogy waarin de documentaire stijl hyperrealistisch aanvoelt en veel emoties losmaakt. Realiteit = eng. Dit is een tof gestileerde film maar het geeft nergens een impact en nergens gaat het boeien. Als je het vergelijkt met het surrealisme van Davind Lynch dan ligt de symboliek hier er te dik op. Na een David Lynch film weet je eigenlijk niet zo goed wat je ervan moet brouwen en daar kan je langer over nadenken. Na deze film was ik het meteen weer vergeten.

Ik krijg niet het gevoel dat dit gemaakt is door iemand die de modellenwereld echt begrijpt of daar veel kaas van heeft gegeten. Overigens kritiek leveren op schoonheid in de meest voor de hand liggende wereld (modellenwereld) waarin mensen constant met schoonheid bezig zijn is ook niet geweldig natuurlijk.

Als je kijkt naar de wereld waarin we leven waarin mensen perfecte foto's en selfies plaatsen op social media en een perfect profiel proberen neer te zetten op Tinder is daar zoveel meer over te zeggen dan perse in de modellenwereld. Deze film is een beetje lame eigenlijk.

Samengevat voelt deze film aan alsof de makers ervan niet echt een noodzaak in zagen om het te maken maar verdergaan op de Refn succes trein maar het voelt heel overbodig aan.

Jammer, soms ben ik het roerend eens met je berichten, en soms (zoals hier maar weer blijkt) verschillen we enorm in onze waardering.

Ik kan uit je bericht niet echt opmaken wat je nou precies mist bij TND. Iets als een x-factor (sorry voor de vreselijke terminologie), maar wat dan? Kun je het misschien nogmaals met iets andere woorden proberen te beschrijven wat er uit blijft?

Natuurlijk kan het ook heel simpel een smaakkwestie zijn.

Ik moet de film nog eens op het grote doek herzien voor ik een definitief oordeel vel (nu zeker 4+ sterren).

Potver, IDM, ik dacht me ervan af te kunnen maken met een gevoelsmatige beoordeling van deze film, en nu moet ik weer gaan nádenken. En dat op zaterdag

Eigenlijk heb ik het over mijn eigen verwachtingen – getriggerd ook doordat op deze pagina’s gerefereerd werd aan Persona en 3 Women – waarin ik teleurgesteld werd, en dát kun je de film eigenlijk niet aanrekenen, maar het idee dat Refn naar het einde toe een beetje begint te rommelen, heb ik toch heel sterk.

Waar in bovengenoemde films de ambivalentie en raadselachtigheid, de meerduidigheid zeg maar, intact blijven, gaat The Neon Demon naar mijn smaak te veel richting de anticlimax van de satire.

Het metaforische gewicht van de necrofilie en het kannibalisme is te groot, te eenduidig, om hier goed te werken. Dat gevoel had ik overigens ook bij de verbeelding van de moeder / zoon-relatie in Only God Forgives. Het lijkt er op dat Refn – de style over substance man bij uitstek – de inhoudelijke implicaties van zijn beelden systematisch onderschat. Of ik overschat dat, maar dat is dan de aard van het beestje. Film kijken blijft een subjectieve beleving.

Necrofilie en kannibalisme. Een metafoor slaat naar mijn mening een beetje dood als het naar slechts één ding lijkt te verwijzen: respectievelijk de idolatrie (de ‘aanbidding’), van het dode (‘gesneden’) beeld, en de begeerte naar het ‘zijn’ , het mana, van de bewonderde, ‘machtige’ ander. Zouden we daarmee in één moeite door de portee van de film te pakken hebben?

Mijn welgemeende excuses, dat was natuurlijk onbetamelijk van me om je aan te zetten tot nadenken op je vrije zaterdag. In mijn verdediging (een schrale troost), ik doe datzelfde op nota bene de traditionele christelijke rustdag.

Ik herken je kritiek dat de kracht van metaforen minder wordt naarmate ze teveel eenduidig en letterlijk (of plastisch) worden. Ik herinner me dat precies dat me tegenstond destijds bij OGF: de oedipale thematiek werd naar mijn mening veel te letterlijk (of moet ik zeggen 'vleselijk') verbeeld, waardoor de alom geroemde interpretatieve openheid van de film juist werd vernietigd. Ten dele moet ik je daarom gelijk geven dat Refn in TND weer uit hetzelfde eenduidigheidsvaatje tapt om zo de interpretatieve dorst van de kijker te lessen. Maar anderzijds had de audiovisuele bravoure van Refn in deze film (voor mij) wel zijn werking.

Ik kan me aansluiten bij jouw interpretatie van de elementen van necrofilie en kannibalisme, zoals ik al schreef in mijn eerdere bericht bij de film. Maar wederom verschilt mijn waardering ervan wel weer sterk met de jouwe, want ik vind de film hierin juist helemaal niet eenduidig en simpel. Sterker: ik ken geen andere film die deze primale menselijke verlangens zo 'onsterfelijk' heeft weten te verbeelden.

Wat Refn zo uniek maakt is niet style > substance, maar style = substance. Hij bespeelt met een meesterlijke filmstijl virtuoos allerlei waarnemingsregisters van de kijker om zo bepaalde betekenis over te brengen - of de kijker ertoe te verleiden, zo je wilt (films zijn natuurlijk geen eenduidige communicatie van zender-ontvanger). De films zijn overweldigende, soms haast verpletterende filmische brokken affect en effect. Ik denk dat je als kijker naar een ander soort betekenis moet zoeken dan veel mensen gewend zijn. De films spelen sterk in op een affectieve, niet per se mentale dimensie van het bewustzijn: primaal, vleselijk, sensueel, emotioneel. Daarom zijn ze ook zo moeilijke uit te leggen. Daarnaast werken de films ook zeker in op psychische lagen van ons zijn, dm.v. (Jungiaanse) visuele en narratieve archetypes: angsten, frustraties, verlangens. Ook genreconventies spelen hierbij een belangrijke rol: genres zijn bij uitstek geformaliseerde 'codes' om bepaalde (emotionele) effecten bij de kijker teweeg te brengen. Nogmaals, het is verdomd lastig om die betekenis- en ervaringslagen - dat wat je tijdens het kijken van de film als het ware 'weet' met heel je lichaam - dan te vertalen in woorden en duidelijke, gestructureerde argumenten. Maar dat mag ons er niet van weerhouden dat toch te blijven proberen.

Nou, het zijn denk ik geen ‘primale’ menselijke verlangens, als wel pathologische uitingen / vervormingen van die verlangens. Althans in ‘onze’ cultuur. Zoals bijvoorbeeld sado-masochisme dat ook is.

Ik vond de scène waarin Jesse met haar bebloede handje ‘geholpen’ werd wat dat betreft al goed genoeg, denk ik, meer ‘kloppend’, omdat de bizarre actie daar meer lijkt aan te sluiten bij het (psychologische) moment.

Het personage in kwestie heeft daar net een vernietigende mentale dreun te verwerken gekregen, en wordt dan geconfronteerd met iemand die alles heeft wat haar zojuist ontzegd is. In zo’n situatie kun je zo’n waanzinnige, sterk metaforisch geladen actie beter integreren in het narratieve verloop.

Op latere momenten (het mortuarium, het ‘eetfestijn’, en het gedoe met het oog) zijn het meer geforceerd aandoende ‘tekens’ die wat in de lucht hangen; zo komt het mij althans voor. Eén en ander voelt aan als een te dikke onderstreping van tendensen die al in de film zitten.

Voor dit soort dingen zijn natuurlijk geen algemene regels op te stellen; veel van wat je als filmmaker wat dat betreft kunt permitteren, hangt af van opbouw, stijl en sfeer, ontwikkeling van personages.

Die panter komt ook een beetje uit de lucht vallen, maar die is wel sterk, vind ik, omdat, in die specifieke situatie, de associatieve- en gevoelswaarde daarvan niet eenduidig, maar wel groot is.

Waarom vind je dat de film choquerend moet zijn dan? Ik vind hem dat ook niet, het is meer een semi-abstracte vertaling van de emoties waar een opkomend model doorheen gaat, en dat voorzien van een vreselijk mooie, eigenzinnige audiovisuele laag.

De film pretendeert niet choquerend te zijn, NWR pretendeert dat niet, waarom hem dan toch beoordelen op basis van iets wat het niet is?

Begrijp die obsessie ook niet. Ik ben (helaas) van de 2Girls1Cup generatie. Als Refn mij wil shockeren, moet hij echt met beter materiaal komen.

En gegoogled. Hartelijk dank hiervoor.

En ik had al moeite met de haarspeld-scène uit zijn vorige film.... dit klinkt ook onheilspellend

Echt? Ik wist niet dat er nog pure, onbevlekte zielen rondliepen die nog niet voorgoed beschadigd waren door die twee... miesjes. Dacht dat iedereen dat nu toch wel doorstaan had. Als ik dat had geweten had ik je wel gewaarschuwd, Zwolle!

Ik had het ook niet per se hoeven zien, inderdaad.

Als ik die quote zo zie staan, roept dat inderdaad visioenen op van flink tekeer gaande vleesetende zombies Maar nee. De 'horror' in deze film wordt grotendeels gesuggereerd. Op 'grafisch' gebied is dit een stuk minder expliciete film dan OGF.

Met primale verlangens bedoelde ik, voor alle duidelijkheid, het oergeloof, de animistische voorstelling dat je de kracht of levensenergie van de ander kunt verkrijgen door hem/haar op te eten. Ik vond dat juist zo'n sterk beeld omdat het ons vreemd lijkt (je noemt het zelf al pathologisch), een soort spoor van ons minder geciviliseerde zelf waarvan we denken afstand te hebben genomen, maar wat we eigenlijk juist sterk herkennen. Denk aan een uitdrukking als 'iemands bloed wel kunnen drinken'. Of denk aan de idee van de transsubstantiatie in de RK kerk. Je zou kunnen zeggen dat we het slechts hebben weten te onderdrukken, maar dat het onder zekere omstandigheden zo weer kan opleven.

Of misschien zijn er in onze cultuur wel zeker vormen van kannibalisme aanwezig die we niet als zodanig (h)erkennen. Is het hele kapitalisme niet als een vorm van kannibalisme te begrijpen? We eten anderen op voor eigen gewin, of dat nu mensen/volken zijn of de aarde als geheel. Alles dient slechts als natuurlijke voorraadkast voor het systeem (een soort organisme) om zichzelf in stand te houden, compleet a-moreel (zonder moreel kader) en nietsontziend (zie ook mijn eerdere post over het anti-humanistische karakter van de film). Maar goed, dit is wel erg vergezocht allemaal en volledig voor mijn rekening.

Ik vind het een fascinerend idee dat zulke 'primale' (in hoeverre die dan cultuur-specifiek zijn valt te bediscussieren) verlangens en driften nog doorwerken in onze 'cultuur', dat ze onder de vernislaag van sofisticatie nog aanwezig zijn.

Okee, ik kan je redenering en je enthousiasme nu beter volgen. Interessant stukje (al ga je inderdaad in je tweede alinea wel erg ver), maar ik ben het niet met je eens dat - ik hoop niet dat ik je alsnog mis versta - de praktijken in kwestie uitingen van ‘primale’ of primaire verlangens, of oerdriften zijn.



Dat is al een interpretatie, een cultureel idee, dat als rituele praktijk ongetwijfeld in vroeger tijden (en misschien nu nog levend bij bepaalde geïsoleerd levende natuurvolken) wijdverbreid was, maar dat wil nog niet zeggen dat de oorspronkelijke ‘daad’ zelf voortvloeide uit een soort instinctieve natuurlijke drang.

Of het moet de lekkere trek zijn, maar oorspronkelijk niet getriggerd door het door jou genoemde oergeloof. Dat is de ‘culturalisering’ achteraf. Geen oerdrift dus, net zoals bijvoorbeeld incest dat niet is; men wil geen sex met een familielid omdat het een familielid is (pathologische gevallen daargelaten), maar omdat, nou ja, omdat men sex wil, en het familielid voorhanden is.

Omdat die culturele uiting, dat rituele kader, in onze samenleving er niet meer is, noemde ik het, zoals het in deze film plaatsvindt, pathologisch. Maar het idee op zichzelf is inderdaad niet onbekend, en het is het prima als Refn dat gebruikt in een film. De vraag is dan of dat goed gebeurt, en bij de beantwoording daarvan scheiden onze wegen zich dus.

Je opmerking over de transsubstantiatie vind ik wel een goeie; in die zin kun je wel zeggen dat het wel degelijk nog (op een weliswaar zeer metaforische, overdrachtelijke wijze) voortleeft in onze cultuur. Hiermee (ik bedoel de christelijke component) doet Refn overigens niets, of wel? Het is me niet opgevallen. Maakt niet uit.

Het christendom staat er overigens bekend om dat het veel oude religieuze noties incorporeerde. Met als meest opvallende natuurlijk de stervende en weer verrijzende god. Maar dat terzijde.

Maar als dat het enigste is uit mijn lap tekst waar je het mee oneens bent, ben je het dan met al het andere eens? Gezien het hele oeuvre van Refn zijn zijn films rustig met momenten van geweld dat je zeker wel als choquerend kan zien? Ook deze film is rustig met momenten van gewelddadigheid...

Ook Drive heeft momenten van geweld dat je als choquerend kan bestempelen? Wil je nu zeggen dat Refn in geen één van zijn films wil choqueren of is dat alleen bij deze film? Hoe dan ook, zo aannemelijk als jij in je hoofd hebt dat Refn zeker maar dan ook zeker niet wil choqueren, is het toch wel aannemelijker dat hij wél wil choqueren. Choqueren.. hoe komen ze daar toch bij?? Huh!

Hoe dan ook, ik houd daar juist van en dat is iets wat ik zoek in films... ik ben dus teleurgesteld.