The Neon Demon (2016)

Fortune

In de vier films die ik van hem zag (de laatste vier) heb ik nergens het idee gehad dat hij wil choqueren, nee. Die geweldsexplosies zie ik als het portretteren van de karakters en het neerzetten van de sfeer. Het woord choqueren heeft ook een goedkope, negatieve klank die ik niet met NWR kan rijmen, verre van zelfs.

Als je graag gechoqueerd wordt, kan ik ook goed begrijpen dat deze film je niet aanspreekt. Ik zou dat dan gelijk met al zijn films hebben, maar ieder zijn perceptie.

Er is niks mis met choqueren in films. Of vind je films van David Lynch, Noe en Haneke ook goedkoop. De negatieve klank daarvan is iets dat je jezelf inprent of nogal een burgerlijke houding ten opzichte van kunst.

Maar de discussie houd hier wel op vind ik aangezien er ontzettend veel recensies te vinden zijn over Refn en choqueren...

Het hoeft wat mij betreft ook geen discussie te zijn hoor. Jij vindt het choqueren, ik niet - prima.

Fantastisch mooie film! Ik vond het een kunststukje, alsof je naar een "levend schilderij" zat te kijken. De intrigerende beelden, de muziek de sfeer. Erg goed gedaan allemaal.
Minpuntje vond ik in het 2e deel van de film, daar zitten een paar bizarre stukjes in die van mij niet echt hadden gehoeven en die ik ook te ver vond gaan (kannibalisme en vooral de necrofilie vind ik kun je gewoon echt niet maken, ook niet als in kunstvorm)

een meesterwerkje verder!

Oeh 20 sept nog in Vera, kansje om nog op groot scherm te zien, doe ik maar The Neon Demon | Vera Groningen - vera-groningen.nl

Choqueren of niet shockeren? Dat is de vraag.

Allereerst stel ik voor een onderscheid te maken tussen intentie (van de maker) en effect (op de kijker), die twee hoeven niet per definitie samen te vallen. Welke van de twee hebben we het hier over (of beide)?

Het laatste (effect) is in zekere zin tamelijk subjectief, dat zal nooit voor iedereen hetzelfde zijn. Het eerste is best interessant, het werpt de vraag op: waarom, met welk doel wil Refn ons kijkers schokken? Puur voor het emotionele en lichamelijke effect (walging, weerzin, afkeer etc.)? Of zit er ook iets in van kritiek, op de modellenwereld, op ons schoonheidsideaal, of wat je nog meer kunt bedenken? Met andere woorden, dient het effect (dat wel of niet goed kan werken) een hoger kritisch doel? In dat geval kun je ook nog in je beoordeling meenemen dat je het eens bent met Refn's punt (intentie) maar dat je vindt dat hij faalt in de uitvoering (effect). Dat is een andere kritiek dan het hele idee bij voorbaat al af te keuren. In dat geval zal denk ik begrijpelijkerwijs ook het effect afnemen (of uitblijven), want een onwelwillende houding is vaak funest voor de emotionele uitwerking die een film heeft.

Ik betwijfel of choqueren de juiste formulering is van Refn's intentie. Tevens denk ik dat een (maatschappij)kritisch doel niet perse "hoger" is dan choqueren.

Wellicht is het Refn juist te doen om het bieden van een daadwerkelijke ervaring. Geen halfbakken platgeproduceerde Hollywood compromissen, maar ergens vol voor gaan, zodat je als maker en kijker "het leven" daadwerkelijk "voelt". Dit lijkt me de betekenis van The Sex Pistols/Punk Rock referenties in vele interviews. Refn wil ons niet zozeer choqueren (dat is op zichzelf al een clichématige intentie), maar mensen juist zo ver mogelijk wegbrengen van alle clichés, ze uit hun comfort zone halen en hun levensgevoel verhogen. Enige vorm van "sociale kritiek" lijkt me dan ook ondergeschikt aan deze intentie om de kijker daadwerkelijk iets te laten voelen/ervaren.

Is het niet veel eenvoudiger?

Zoals Refn zelf aangeeft maakt hij liever een film waar de meningen zwart/wit zijn, dwz mensen die het helemaal niks vinden en mensen die het top vinden.

Dat het aanzet tot discussie.

Dus datgene hij verteld op de persconferentie van Cannes.

Helemaal mee eens, maar het één sluit het ander niet uit. Eens dat Refn liever een film maakt die het publiek verdeeld en discussie teweeg brengt, dan dat hij netjes binnen de lijntjes kleurt, zoveel mogelijk mensen probeert te pleasen en alom goede reviews krijgt. Dat ligt denk ik in het verlengde van de gedachte dat Refn ons daadwerkelijk iets wil laten ervaren (dat het aanzet tot discussie is een teken dat de film iets met je doet) en juist niet de platgetreden paden wil betreden.

ik denk dat Refn een satire heeft gemaakt op de oppervlakkige wereld van de mode, waar alles draait

om uiterlijke schoonheid.

die wereld is in het echt denk ik nog gruwelijker.

en zijn morbide fantasieën natuurlijk

Een klein meesterwerk van Refn waarin hij een meer arthouse achtige stijl houd dan een horror stijl.
Toch kan ik me met name door de tweede helft goed indenken waarom men dit wel onder horror zet.
Het leven van hoofdpersonage Jesse (sterk neergezet door Elle Fanning) word steeds duisterder en krijgt uiteindelijk te maken meet aspecten als kannibalisme.
Ik kon in deze film eigenlijk geen slechte acteur of actrice vinden, maar dat komt voor een gedeelte ook wel doordat de focus lang niet altijd op de personages ligt. Refn vind de beelden en de sfeer soms veel belangrijker dan de dialogen tussen verschillende personages.
Het kleur gebruik doet iets denken aan Argento, terwijl het bevreemdende beeldmateriaal doet denken aan werken van David Lynch en David Cronenberg. Vooral de thematiek tegen het einde aan deed mij aan de stijl van Cronenberg denken.
Neem daar nog eens een sfeervolle synth soundtrack bij die een beetje doet denken aan het werk van John Carpenter. De muziek ondersteunt het beeldmateriaal prima en zorgt voor een nog meer bevreemdende sfeer.
Zeker geen film voor de 'casual horrorfan', maar meer een film voor fijnproevers die de grenzen van het genre weleens willen bekijken. Wat mij betreft de sterkste 'horror'film van 2016 (van de films die ik tot nu toe gezien heb althans).

Maar jij en TGG hebben al zo lang een goed huwelijk. Ik denk niet dat ze je wil delen

Zo gaat dat nu eenmaal in relaties: vroeg of laat dient dat strakkere meisje zich aan. Daar kun je je tegen verzetten, maar je hebt het niet altijd zelf in de hand.

Laat je me lekker gaan jongen

Moet deze nog maar eens herzien met wat LSD audiovisueel betoverend werkje van oude vriend Refn

Visueel vet gaaf en overdonderd maar verder kan ik hier NOG niet zoveel mee.

Acteerwerk is sterk maar niet opvallend sterk.

Voor nu 3.5 ster .....en ook voor de prachtige soundtrack.

Een meisje om op te eten zo mooi

Haat, nijd, rivaliteit, oppervlakkigheid, vergankelijkheid van schoonheid en jaloezie tussen modelletjes.

Alsof je naar een aflevering van Hollands Next TopModel kijkt onder invloed van LSD.

De soundtrack zet een bepaald 80's sfeertje neer die aanvankelijk mijn interesse aanwakkerde.

Het is absoluut mooi gefilmd en kleurrijk om naar te kijken maar toch kon ik er niet veel mee.

Netals Drive eigenlijk, kon me ook al niet bekoren.

Bijzondere film, geen meesterwerk maar wel weer visueel erg hoogstaand. Qua inhoud is het niet direct mijn soort film, maar Refn weet het toch erg boeiend te houden. Maar het wordt mij af en toe we iets too much. Heb toch liever een film as Drive. Maar gelukkig maken de muziek en cast veel goed. Maar na bijzonder experimentele films hoop ik dat Refn ook weer een iets 'toegankelijkere' film gaat doen. Wel natuurlijk in zijn eigen stijl. Fanning begint ook steeds meer een uitstekende actrice te worden zeg.

3.5*

Oh. Jammer. Maar dit was voor mij beduidend minder dan een Only God Forgives.

The Neon Demon doet me denken aan de videoclip Bad Romance van Lady Gaga. Een uitvergroting inclusief een waarschuwing over de illuminatie zoals Gaga dat ook al deed..

De beelden en soundtrack waren wel oké maar in vergelijking met OGF vond ik vooral beeld tegenvallen. Refn miste scherpte.

En het moment dat Refn met beeld en geluid helemaal los kon gaan is het meest lelijke stuk in de film. De mode show met de driehoeken. Zoveel mogelijkheden en dan zoiets povers laten zien.
In het verhaal ook nog eens het belangrijkste moment de transitie van Jesse. Onder invloed komen van. Het begin van het einde.
Vanaf dat moment wordt de hele film een stuk minder. Helaas.

Elle Fanning acteert wel sterk, grappig als je drie weken eerder Super 8 hebt gezien. Rest van de cast doet het ook goed inclusief Reeves.

Mooie satire op de oppervlakkige wereld van de mode, waarin alles draait om uiterlijke schoonheid. Dit werd mooi verwoord in de dialoog tussen de fashion designer en Dean waar de fashion designer tegen Dean zegt dat hij - Dean dus - nooit voor Jesse gestopt zou zijn als hij haar niet zo mooi vond. Dean was namelijk van mening dat de persoonlijkheid belangrijker was. Dat is het natuurlijk ook, maar wat voor persoonlijkheid iemand heeft, dat weet je natuurlijk nooit wanneer je iemand voor het eerst ontmoet. In de eerste kennismaking draait het toch om het uiterlijk. Niet alleen in de modewereld, ook in het dagelijks leven. Stel je voor, je zit op een terras, je steekt een sigaret op maar je hebt geen vuur. Links en rechts van je zitten dames die beiden roken. Aan wie vraag je een vuurtje? Zeker weten aan de dame die je het aantrekkelijkst vind. Ik in ieder geval wel.

Verder wil ik nog even vermelden dat ook op audiovisueel vlak ik deze sfeervolle horror thriller zeer geslaagd vind. Nu is dat aan een regisseur als Nicolas Winding Refn wel toevertrouwd. Tot nu toe nog geen enkele film gezien van deze regisseur die mij op visueel vlak teleurstelde.

4.0*

Mooi gemaakt hoor, maar verhaaltechnisch sloeg het nergens op en in mijn ogen is de film dan niet meer te redden.

Hoezo vond je het verhaaltechnisch nergens op slaan?

De prachtige, hallucinante stijl van Refn blijf onovertroffen. En die ene keer dat hij dat wist te combineren met sterke personages en een onderhoudend plot, resulteerde het direct in een van mijn favoriete films aller tijden. Die vlieger gaat zeker niet op voor The Neon Demon. Dat ligt uiteraard niet aan de plaatjes, die zijn poëtisch en beeldschoon als altijd. De personages zijn echter van bordkarton en er valt amper mee te identificeren. Tel daarbij op dat het tempo zeker in het eerste deel extreem laag ligt, en je krijgt een film waarbij de verleiding erg groot is om er halverwege mee te stoppen. Ik ben overigens blij dat ik dat niet gedaan heb, want het einde vond ik vrij sterk.

Het zou goed zijn als Refn, net als bijvoorbeeld Tarantino, een groepje mensen om zich heen zou verzamelen dat wat tegengas biedt. De Deen heeft zijn hoofd inmiddels zó diep in zijn eigen kont zitten dat het een klein wonder is dat hij überhaupt nog aan het werk is. Het begint al met zijn pretentieuze initialen op de openingstitels. Daarna is het ook vooral choqueren om het choqueren. En het trucje met de keiharde, pulserende soundtrack heb ik inmiddels ook wel gehoord.

Ik zou het daarom zeer toejuichen als Refn zich de volgende keer weer baseert op het werk van iemand anders. Hij heeft voor mij inmiddels wel bewezen dat hij geen volwaardige personages of een coherent plot kan pennen. Dat is op zich niet erg, zelfs de grote Hitchcock kon dat niet. Voeg Refns prachtige stijl en bezwerende symboliek toe aan een sterk verhaal, en je krijgt de mooiste films.

Totaal mee oneens. Ik vind de personages juist ijzersterk. Allemaal hebben ze wel dubbele lagen die erg goed uitgewerkt zijn waardoor je de film steeds weer anders kunt beleven.

Grappig, itt Rosicky vond ik juist het eerste gedeelte beter dan het tweede gedeelte.

The Neon Demon is niet braaf, klopt. De gelaagdheid van de personages vallen wel mee. Maar dat was in Only God Forgives ook niet het belangrijkste. Maar waar Refn erin slaagt om in OGF een relatief simpel plot punt interessant uit te werken door de karakters, beeld & geluid goed te verzorgen gaat dan in the Neon Demon (mijn inziens) mis. Het plot is niet meer dan America's of Holland's next top model in principe. En de tweede helft, na Jesse's transitie wordt het dolend. Beeld en geluid missen kracht en de personages vallen plat.

Wat bedoel je hier precies mee?

Hier helemaal mee eens. Zijn initialen in de openingstitels zorgden onmiddellijk al voor een zure smaak in mijn mond. Tel daarbij op dat de film gaat over een nieuwkomer die onmiddellijk door iedereen geadoreerd wordt, en je krijgt de indruk dat Refn de binnenkant van zijn achterste inmiddels als zijn broekzak kent.

De soundtrack is overigens geweldig. Cliff Martinez levert altijd goed werk, maar hier overtreft hij zichzelf echt.

In de Pusher-films, vooral deel twee, liet Refn zien het toch te kunnen. Maar dat lijkt eerder uitzondering dan regel te zijn, helaas.

Nou om een voorbeeld te noemen:

Dat kanibalisme, toch gewoon belachelijk.

Da's toch juist de hele clou van de film?