Elle (2016)

Deze aparte (waarbij iedereen eigenlijk reageert op een manier welke je niet verwacht) Franstalige Drama / Thriller film van onze Nederlandse bekende regisseur Paul Verhoeven, had ik al een tijdje op de plank liggen, maar het bekijken ervan is me gisteravond pas gelukt en dat komt vooral omdat ik best sceptisch was over deze film.

Het verhaal welke draait om Michèle Leblanc (gespeeld door Isabelle Huppert), die de CEO is van een bedrijf dat videogames ontwikkelt en welke in haar woning verkracht wordt en ook een bizar verleden heeft m.b.t. haar vader, zit best raar in elkaar en dat komt omdat alle personages in het verhaal zicht vreemd en raar gedragen. Zo doet Michèle geen aangifte bij de politie omtrent haar verkrachting (al in de eerste minuut van het verhaal te zien) en als ze halverwege het verhaal erachter komt wie haar verkracht heeft, doet ze er weer niets mee en gaat ze ook gewoon om met de verkrachter, waarbij ze hem belt voor hulp als ze een auto-ongeluk heeft en laat ze hem ook nog een keer (dus opnieuw laten verkrachten) zijn gang gaan als ze samen met haar zoon uitgenodigd wordt voor een etentje bij hem thuis. Ze vraagt op een gegeven moment ook aan de verkrachter waarom hij haar heeft verkracht, waarop de verkrachter dan zegt "Het was nodig"

Maar de appel valt schijnbaar niet ver van de boom want de hele familie Leblanc is een geval apart. Zo blijkt de vader van Michèle een gestoorde moordenaar (27 personen in zijn wijk vermoord met een riotgun, slagershamer en keukenschaar, omdat hij van de ouders in de wijk moest stoppen met het plaatsen van een kruisje op het hoofd van hun kinderen) te zijn die zit opgesloten in de gevangenis en die naderhand ook zelfmoord pleegt als hij te weten komt dat Michèle hem wilt komen opzoeken. De moeder van Michèle gaat om met jonge mannen die ze financieel onderhoudt en die haar seksueel moeten bevredigen en met de jonge man waar ze nu een verhouding mee heeft wil ze zelfs mee gaan trouwen. Ze kondigt dit ook aan tijdens het familie kerstdiner bij Michèle, maar krijgt later tijdens dat kerstdiner een beroerte waar ze ook aan zal overlijden. De zoon van Michèle is niet bepaald de slimste en ziet o.a. niet dat zijn pasgeboren kind niet van hem is maar van een ander (vanwege de donkere kleur van het kind). Ook de andere personen (o.a. van het werk) waar Michèle mee omgaat, gedragen zich niet bepaald normaal zoals de man van de beste vriendin (tevens collega op het werk) van Michèle, waar Michèle ook vreemd meegaat en dat best op een rare manier.

Hoewel deze film betiteld staat als een Drama / Thriller film, vond ik beide genres niet echt goed tot zijn recht komen in dit verhaal. M.b.t. "Thriller" weet het verhaal nauwelijks te boeien en wordt het ook nergens spannend (gezien het gedrag van Michèle is daar ook geen enkele reden voor) en m.b.t. "Drama", vond ik het nergens aangrijpend, schokkend of ontroerend en dat heeft ook weer te maken met het gedrag van Michèle, die verkrachting schijnbaar normaal vindt. Het verhaal weet gelukkig wel nog enigszins te vermaken en dat heeft vooral betrekking op de seks gerelateerde scenes in het verhaal. Zo begluurt Michèle haar buurman (die overigens de verkrachter is) een keer met een verrekijker, als deze samen met zijn vrouw een kerststal zijn aan het opzetten in hun tuin, waarbij ze zich dan gaat masturberen en als dezelfde buurman wordt uitgenodigd bij het familie kerstdiner bij Michèle thuis, bevredigt ze hem tijdens het diner met haar voeten, waarbij de buurman het wel prettig vindt. Overigens valt er ook wat bloot te bewonderen in dit verhaal en dat komt vooral op conto van hoofdrolspeelster Isabelle Huppert (in de rol van Michèle Leblanc). Gezien haar leeftijd (al in de 60), zit je daar wel niet echt op te wachten, maar lelijk is Isabelle Huppert zeker niet.

Het einde van het verhaal was gezien de rest van het verhaal ook best raar en bizar, maar kwam voor Michèle wel goed uit (als zoonlief de buurman dodelijk neerslaat met een stuk hout, terwijl die zich weer aan het vergrijpen is aan Michèle in haar woning en waarna de buurman met zijn laatste woorden zegt "Waarom ?"), want dan hoefde ze tenminste niet de vuile was buiten te hangen en komt ze er ook goed mee weg. Deze film moet het vooral hebben van de sfeer, de cast en dialogen (vooral sterk tijdens het kerstdiner, zoals het verhaal welke Michèle vertelt aan haar buurman m.b.t. het verleden van haar vader in combinatie met haar) en daar zit het wel goed mee en dat redt naar mijn mening ook enigszins deze film.

Van de cast vond ik het vooral hoofdrolspeelster Isabelle Huppert in de rol van Michèle Leblanc het leuk en goed doen en dat geldt ook voor Laurent Lafitte in de rol van buurman Patrick (die getrouwd is met de mooie en streng gelovige Rebecca, die gespeeld werd door Virginie Efira). Het was verder leuk om de bekende Duitse acteur Christian Berkel (vooral bekend van de geweldige Drama / Oorlog film "Der Untergang (2004)") weer terug te zien in een film. Hij speelt overigens de rol van de man van de beste vriendin van Michèle.

Al met al best een aparte Drama / Thriller film, waarbij het lijkt of iedereen gek is in het verhaal. Maar echt hoogstaand of bijzonder is deze film zeker ook niet en het verhaal had men ook makkelijk kunnen afhandelen in circa 90 minuten i.p.v. iets meer dan 120 minuten (daardoor te langdradig). Wat dat betreft kan ik me goed voorstellen dat deze film bij het Cannes filmfestival 2016, niet in de prijzen is gevallen.

Neehoor, niets gemist. Goede samenvatting. Dat is nou eenmaal "Elle".

Ben het op veel fronten niet met je eens, dat mag al uit de waardering blijken .

Waarom ik zei dat Verhoeven met deze film helemaal geen punt maakt, is omdat je anders zou kunnen veronderstellen dat, zoals jij in feite zegt, Michèle een "echt mens" is, oftewel een echte vrouw. Oftewel vrouwen vinden het heerlijk om neergemept en verkracht te worden, ze is een "echt mens" immers. Dat is het enige punt wat Verhoeven kan maken en ik ga ervan uit dat dat zeker niet zijn bedoeling is. Michèle is allesbehalve een echt mens, geen enkele vrouw zal zo op een verkrachting reageren, tenzij ze klaar is voor het gesticht.

Michèle heeft geen diepgang, ze is eendimensionaal, gedreven door de meest basale en primitieve drijfveer: lust. Platter kan niet. En de personages zijn weldegelijk 'cartoons' in deze film (om je woorden te gebruiken), ik vergeleek het in mijn recensie zelfs met een parodie op The Adams Family. Michèle, die het lekker vindt om verkracht te worden, is geboren uit het huwelijk tussen een doorgedraaide psychopaat en een inmiddels in de 80 seksverslaafde excentrieke vrouw die een 40 jaar jongere stud als vriendje heeft. Daar is dus helemaal niets echts aan, platte bordkartonnen personages (en cliché komische probleemgezin), elk met maar één karaktereigenschap. Verhoeven haalt alleen veel bijrolfiguren erbij met allerlei subplotjes, maar allen zijn even plat. Je kunt stellen dat het een 'brede' film is, maar diepgang heeft het echt niet.

Ik neem aan dat Verhoeven het abnormale gezin als smoes gebruikt voor het onnatuuurlijk gedrag van Michèle, dat is de enige 'rechtvaardiging' dat voor haar gedrag wordt aangedragen, en uiteraard is dat ver van realistisch.

Wat je ook maar van Elle of van/over Verhoeven denkt, de film (en dus Verhoeven) speelt met het eeuwenoude taboe van een mogelijke fantasie van vrouwen, waarin ze verkracht worden.

De huidige westerse maatschappij staat bol van verheerlijking van geweld, vooral in de "game"-wereld is men er verzot op, maar ook in het domein van de cinema lust men er wel pap van. Verhoeven stelt dat op z'n Verhoevens aan de kaak.

Goed gedaan, Paul !

In eerdere films als Spetters en Flesh + Blood roerde Verhoeven het thema verkrachting al aan, maar dat waren maar losse scenes, hier is het uitgewerkt tot een volwaardige film en hoewel verkachtingsscenes allang niet meer controversieel zijn - in Bergmans De Maagdenbron uit 1960 zat al een omstreden verkrachtingsscene - triggert Verhoeven de kijker zijn gedachten over het thema heen te laten dwalen. Verhoeven had het laatst op tv over de parabel van Jezus toen hem werd gevraagd naar zijn favoriete scene uit eigen werk, een scene uit Soldaat van Oranje waarin verzetsheld Erik Hazelhoff Roelfzema zijn vriend Lex, die met de Duitsers sympathiseert, op straat ziet marcheren en zij elkaar begroeten. Stap over de vijandschap heen, zei Verhoeven. In Elle wil Isabelle Huppert de confrontatie aangaan met haar verkrachter, wil hem als het ware leren kennen en vraagt hem op een gegeven moment zelfs waarom hij dit doet? Verplaats je in de schoenen van de vijand. Huppert komt over als een vrij afstandelijke zakenvrouw die doet alsof het haar allemaal niet zo deert, maar dan is er die scene dat ze een mus redt uit de klauwen van haar kat en dat maakt haar toch weer sympathiek, niewaar? De laatste scenes zijn een beetje warrig en onduidelijk, in tegenstelling tot Basic Instinct dat zo'n mooi raadselachtig einde had. Elle verschilt niet veel van andere Franse films als La Pianiste en Caché van Haneke en Il Y A Longtemps Que Je T'Aime van Claudel, ook films waar ik erg van heb genoten.

Op je 78ste je beste film uitbrengen. Respect!

Help me even, want deze kende ik nog niet en dat is raar voor een eeuwenoud taboe, hoe kom je hierbij?

Van iemand die zich Ziegler noemt zou je toch mogen verwachten dat ie z'n ogen wat meer de kost geeft. Volgende keer mag je je huiswerk zelf doen: Women With High Self-Esteem Have More Rape Fantasies met een verwijzing naar de wetenschappelijke studie Women's rape fantasies: an empirical evaluation of the major explanations.

Juist, en het is zeker niet de enige fantasie die aan bod komt.

Op 21 februari 2017 is de US-release van Sony. Nog niets bekend over de extra's.

Lavrot

Je hebt het over totaal iets anders.

De fantasieën waar jij naar verwijst zijn shades of grey achtige dromen. Een knappe man drukt de vrouw met kracht op het bed en neemt haar . . . Dat soort gedoe.

Ik kan je verzekeren dat het met deze fantasie snel gedaan is als je de balkondeur in je gezicht geklapt krijgt en vervolgens zwaar mishandeld wordt om daarna bloedend in bad plaats te nemen.

Daar verlangt geen vrouw naar terug.

Waarom de vrouw in deze film die situatie weer lijkt op te zoeken weet niet, maar het heeft eerder te maken met een vorm van zelfdestructie dan met de 'eeuwenoude' fantasie die jij te berde brengt. Hoe kom je er eigenlijk bij dat deze film over dat 'thema' gaat?

Het lijkt me niet zinvol een debat te voeren met iemand die het verschil niet onderkent tussen SM en "rape." Pak anders het woordenboek er even bij, Ziegler.

En, ja, het is mijn interpretatie dat Verhoeven in deze film de verheerlijking van geweld, en geweld als amusement, aan de kaak stelt. Zoals een bekend Nederlands schrijver ooit liet optekenen, wordt de mens vooral gefascineerd (geboeid ?) door: geweld, seks en macht.

'Verkrachting', heet dat in het Nederlands.

Alex van Warmerdam kraakt Zwartboek van Paul Verhoeven - YouTube

Gelukkig leven we in een vrij land waarbij de vrijheid van meningsuiting een hoogstaand goed is.
Jouw 1,5e ster is even maf te noemen dus bedankt voor je complimenteuze bijdrage aan deze maffe k* film.

Vandaag deze film gezien, daarna een hoop berichten hier doorgelezen en mij erover verbijsterd dat niemand hier ook maar enig idee heeft waar deze film over gaat. Niemand besteed er ook maar enige aandacht aan wat een enórme rol de vader in het leven van de hoofdpersoon moet hebben gespeeld. Wanneer zij eindelijk de confrontatie met haar vader (na 40 jaar!) durft aan te gaan, pleegt deze zelfmoord. Beste mensen, onze hoofdpersoon gebruikt haar verkrachter om haar verstoorde relatie met de wereld, veroorzaakt door haar vader, weer recht te zetten. Nu loopt ze niet naar de politie, omdat ze na 40 jaar weet dat de gang naar de politie háár niet zal helpen. De buurman/verkrachter is haar vader 2.0. Nu probeert ze het zelf op te lossen, buitengewoon dapper, want de uitkomst viel niet te voorspellen. En zo zit het leven in elkaar. Je lost je eigen problemen op, een ander doet het niet voor je, kán het niet voor je doen, ook de officiële instanties niet, ook de politie niet.

Uhum....



Vind het wel grappig dat er zoveel verschillende interpretaties worden gegeven, jij hebt het over "vader 2.0", een ander over fantasieën van vrouwen over verkrachting en een aanklacht van Verhoeven tegen geweld in games en films. Hoe plausibel het ook mag klinken (of niet), ik haal het niet uit de film.

Het maakt in ieder geval wat los . Iedereen interpreteert natuurlijk de film op zijn eigen manier. In mijn interpretatie is het gedrag van Michele abnormaal en niet geloofwaardig of gerechtvaardigd, maar daardoor was het voor mij ook een stuk minder genietbaar.

Ik kijk naar deze film en zie dat Michelle een 27-voudige moordenaar als vader heeft. Dan is mijn gedachte, is dat niet wat overdreven, de makers hadden het toch wel bij een 1-voudige moordenaar kunnen houden, dan hadden wij de kijkers ook wel begrepen dat Michelle een flinke deuk heeft opgelopen die haar soms vreemde gedrag zal verklaren. Maar nee, zelfs een 27-voudige moordenaar als vader doet mensen hier verzuchten dat dat alleen maar een smoes is om haar gedrag goed te praten (arno74). Ik voor mij kan me sowieso niet voorstellen dat een vrouw met zo'n verleden nog zo succesvol kan zijn als zij is. De vader dient niet om abnormaal gedrag te rechtvaardigen, maar om haar gedrag inzichtelijk te maken. Kijk, denk na, voel mee, maar oordeel niet. Wat te denken van de zoon? Kleinkind van dezelfde 27-voudige moordenaar, wordt -ie ook z'n hele leven op aangekeken. Vlucht daarom in een eigen fantasiewereld waarin alles goed is, die grootvader niet bestaat en ziet zo ook niet dat zijn kind zijn kind niet is.

Paul Verhoeven maakt kans op 'Europese Oscar' met Elle

Goeie film met ijzersterke acteerprestaties. Echter vond ik hem heel vlak en best nog binnen de lijntjes. Ik vind de Oscarkans iets te hoog van de toren geblazen. Van mij een 3.

Wederom een film waarin ik bij niemand sympathie voel. Het spel is prima maar de drijfveer is vaag, wordt nergens interessant. Vragen blijven onbeantwoord. Er zit voor mij geen enkel moment in de film dat me raakte. Derhalve dus een matige film.

Deze week ga ik hem dan eindelijk kijken

Zelfs tv-spot in de USA:

Elle (2016) TV Spot - Provocative - YouTube

Ik heb even een vraag over het einde, speelt dit zich af in het hoofd van Michele? Is het een fantasie? Michele en haar buurvrouw doen heel vriendelijk tegen elkaar, en die buurvrouw doet wel heel luchtig over het feit dat haar man een verkrachter was. Dat gesprek tussen beide vrouwen was erg onwerkelijk. Mijn man heeft je verkracht maar ach, laten we het daar maar niet over hebben en gewoon weer verder gaan.

Ook heeft haar domme zoon opeens een dure auto, en heeft het opeens weer goedgemaakt met zijn onuitstaanbare vriendin. Ze legt opeens bloemen bij de urn van haar moeder, terwijl zij het as toch echt heeft uitgestrooid ergens anders. En Michele en haar beste vriendin zijn opeens weer beste maatjes, terwijl Michele vreemd ging met haar man. Het kwam op mij heel erg onwerkelijk over. Bijna dreamlike...

Inderdaad, er klopt heel veel niet aan deze film. Volgens mij weet niemand wat Verhoeven nu eigenlijk bedoelt. Ik verlaag mijn score maar naar 3,0 - 3,5.

Opvallend dat veel mensen hier het allemaal zo duidelijk willen hebben. Hier duidelijke woorden van de meester over zijn intenties ten aanzien van de film (waar je het natuurlijk niet mee eens hoeft te zijn).

Zelf noemt Verhoeven de kracht van ELLE dat de film een beetje ambigu is. Iets wat kunst eigenlijk sowieso zo veel mogelijk zou moeten zijn, vindt hij. Door de hele film zit een bepaalde mate van dubbelzinnigheid, en overal gaten die het publiek zelf mag invullen. Verhoeven geniet ervan om de opties open te laten. “Er valt ook niet veel uit te leggen, dat is aan het publiek om te doen.” Er wordt wel aangereikt dat er iets vreselijks gebeurd is in de jeugd van Michèle, en dat heeft ongetwijfeld te maken met de ontwikkeling in hoe ze reageert op haar verkrachter. Maar de film weigert, net als het boek, om beide gegevens aan elkaar te linken. Michèle toont geen emoties en zelfs aan haar uiterlijk kan men nauwelijks zien wat voor klappen ze te verduren heeft gehad. Een bewuste keuze, zo geeft Verhoeven aan, het zou volgens hem vreselijk afleidend zijn geweest als alles werd aangezet met bloed. “Het is al violent genoeg, nietwaar?” Wat dat betreft is de film heel anders dan ZWARTBOEK. In ZWARTBOEK is juist alles duidelijk, en hoeft het publiek helemaal niets in te vullen.

Ok, weer omhoog naar 4.

Geef mij maar een film waarover je na moet denken en er dan achter komt dat alles perfect klopt.

Het staat me niet helemaal bij, maar het is denk ik allemaal werkelijkheid. Die bloemen, ze moet natuurlijk wel ergens kunnen rauwen, en die buurvrouw en vriendin, die kenden hun mannen waarschijnlijk en keken daar niet heel erg van op, of waren misschien zelfs opgelucht dat het naar buiten kwam. Kennelijk is de vriendschaprelatie tussen die twee vrouwen sterker dan het huwelijk van haar vriendin. Dat was mijn indruk van die slotscenes.

Dat men die details weglaat vind ik niet echt bijzonder, ik verwelkom films die weinig of niets voorkauwen maar deze vind ik daar niet onder vallen. Dat, in de woorden van Verhoeven, "haar jeugd ongetwijfeld te maken [heeft] met de ontwikkeling in hoe ze reageert op haar verkrachter" komt niet verder dan een cliché en kun je moeilijk over het hoofd zien.

Ja en nee, een groot deel van het publiek wilt graag met verstand op nul naar de bioscoop gaan, verklaart ook waarom blockbusters kaskrakers zijn, veel kijkers willen alles graag voorgekauwd zien en niet erbij nadenken. Carlos Vermut is een regisseur die juist niets voorkauwt, dus mensen die graag zulke films willen zien (zoals ik) kunnen daar zeker terecht. Zijn eerste film (en zijn minst voorgekauwde) heeft alleen Spaanse ondertitels, maar zijn tweede film is wereldweid vertoond en dus met ondertitels verkrijgbaar.

arno74 Dank. Ja, het voelde allemaal gewoon erg onwerkelijk. Eerst veel ruzie (Michele/beste vriendin, zoon/vriendinnetje, rare gesprek Michele en buurvrouw na wat er allemaal is gebeurd) en vijf minuten later is alles weer goed. Van mij hoeft ook niet alles voorgekauwd te worden, maar dit voelde gewoon vreemd en onlogisch aan.

Stephan

Nee hoor, een film zie ik liever niet als een kruiswoordraadsel.

Earth

Beide gegevens zijn al aan elkaar gelinkt simpelweg omdat ze deel uit maken van dezelfde film. Natuurlijk weet je nooit precies hoe zo'n verleden doorwerkt in iemands persoonlijkheid, maar om doorwerking te gaan ontkennen ('nou nou, dat is al zo lang geleden, dat zal ze toch wel verwerkt hebben') vind ik ten eerste ongeloofwaardig en ten tweede maakt dat alle aandacht die aan de vader besteed wordt volledig overbodig, wat strijdig is met de opvatting dat in een 'kunstwerk' alles betekenis moet hebben.

Paul Verhoeven heeft ook wel eens gezegd dat hij van sterke vrouwen houdt. Misschien dat dat ook van invloed is geweest op de film, immers de drie mannen (vader, verkrachter, zoon) 'verliezen zichzelf', ik bedoel hebben zich op gegeven moment niet meer in de hand, terwijl de vrouwen (Michelle, vriendin, buurvrouw) zowat (schijnbaar) ongeschonden, ondanks alles, uit de strijd komen.

Even eindigen met een uitsmijter van Nietzsche: Was mich nicht umbringt, macht mich stärker.