Elle (2016)

Waar de critici (onverwacht?) bijna allemaal (zeer) positief zijn, komt hier nu toch een beetje een ouderwetse Verhoeven stemming op.

Wat een ongelooflijk saaie film. Begrijp helemaal niks van de hoge waardering. Het wordt nergens echt spannend, helemaal als eenmaal bekend is hoe de vork in de steel zit. Een langdradig verhaal wat ook makkelijk in 90 minuten had gepast.

Dat had de film zeker goed gedaan. Vooral als hij dan ook die 1001 onnozele subplotjes weggelaten had.

Franse films sla ik meestal over, kibbelende Fransen vind ik namelijk verschrikkelijk, maar ben deze film toch maar gaan kijken aangezien de waarderingen vrij hoog zijn. En het is me meegevallen, het is best een redelijke film zelfs. Aan de ene kant is het best spannend maar aan de andere kant zitten er ook wat onnodige verhaallijnen in die wat minder interessant zijn. Er wordt wel prima gespeeld, vooral Huppert zet haar rol als ijskoude, lichtelijk geschifte tante uitstekend neer. Als het iets meer to the point was gebleven had ik wel een hoger cijfer gegeven maar voor nu toch wel 3 dikke sterren.

Ik heb me uitstekend vermaakt met deze eigenaardige film.

Spannende thriller, waarbij ik waarschijnlijk 2 uur lang voor niks heb lopen puzzelen.

De enorme twist in het plot bleef uit, maar zelfs het blijven zitten met een aantal vraagtekens gaf voldoening.

Erg goede film van Verhoeven.

Goh wat een film, heb me kapot gelachen.

Niet met wat er gebeurde dat is vreselijk, maar hoe zij er mee omging.

Maar de film was wel goed.

Bizarre film zoals alleen Verhoeven die kan maken.

Vooral niet spannend, eerder komisch.

Zeker geen film om twee keer te zien.

Je vindt de film geweldig of vreselijk. Iets er tussenin lijkt mij onwaarschijnlijk. Ik behoor overigens tot de laatste categorie. Het plot is vrij karig en duurt te lang . De niet geringe hoeveelheid sex neigt eerder naar fetish en porno dan naar erotiek wat mij doet vermoeden dat de formule "sex sells" is toegepast. Het is wat mij betreft een typisch Nederlands tussendoortje dat niet echt lekker wegsnackt.

Ik de Nederlandse blu ray. Het is een kale release, zelfs geen trailer. BD25 waar de Franse versie nog BD50 is. Wel DTS. Verder staat er PAL als regio-aanduiding op, snap ik echt niets van dat ze nog steeds niets snappen dan een 24p blu ray niets met PAL te maken heeft. Verder is het hoesje erg donker gedrukt. Kortom, geen hoogstaand werk van Red Square Film.

Enerzijds een interessante schets van een Parijs mini biotoop met een sterke rol van Isabelle Huppert maar wat betreft het kat en muisspel valt het mij nogal tegen. Bijzonder personage deze Michèle en ondanks wat subplotjes is zij de enige die echt weet te boeien. De film ziet er keurig uit maar ik heb geen cinematografische hoogstandjes gezien.

Het beoogde drama versus thriller bleek voor mij niet meer dan een komisch geheel. Het spannende omschreven kat-en-muis-spel dat elk moment uit de hand kon lopen voelde voor mij behoorlijk saai aan. Ik had weinig binding met de protagonist en haar levensstijl i.c.m. het spel klopte voor mij niet. Dit soort genres kunnen beter of het zal er inderdaad mee te maken hebben dat je er van houdt of nu juist niet.

Goede sfeer, goede actrice Huppert. Toch wel een dun verhaal. En had wat mij betreft in een kortere tijd verteld kunnen worden. Een tintje sexy-er had de film niet misstaan. Kleine foutjes in de regie zag ik ook. Maar ik vond het ondanks vorenstaande een boeiende film, temeer omdat ik wachtte op iets wat niet gebeurde. En dat maakte de film toch ook weer geen topper. Niet slecht maar zeker geen superfilm. Idd zoals Viper zegt, er net tussenin.

La Pianiste, by Verhoeven.

Gezien de professionele recensies is dit zo ongeveer de beste Verhoeven ooit. Helaas komt dat niet overeen met hoe ik de film heb ervaren. De film mengt twee genres, drama en thriller, niets ongebruikelijks, maar dat mengsel wil hier maar niet lukken. Daardoor heb je eerst een langdradig en stuurloos drama, en daarna een niet onaardige thriller, de laatste drie kwartier vond ik het beste wat de film te bieden heeft. Als het eerste anderhalf uur ook tot drie kwartier was teruggebracht dan had dat denk ik een betere film opgeleverd, ook al haalt het dan niet de oneindige lengte die oscarfilms lijken te vereisen.

Het begin probeert te choqueren, maar dat botst direct met de monotone vertoning zonder richting dat het vervolgens wordt. We zien het alledaags leven van een zogenaamd succesvolle zakenvrouw (want ze heeft één computerspel verkocht!) die ook nog als bitch wordt neergezet. Hopelijk waren er meer redenen om het computerspelverhaal erbij te halen dan alleen het promoten van de PS4, want het voelde behoorlijk misplaatst aan. Even (2 minuten) deed het me qua stijl, sfeer en decors aan Haneke denken, maar Verhoeven is geen Haneke (hoeft ook niet) en dan krijg je dus een heel ander resultaat. Het rustige voortkabbelende wat Haneke kan tonen wordt hier saai en langdradig.

Het personage van Michèle wordt door Isabelle Huppert gered, zij slaagt erin om dit eendimensionale (oké, vooruit dan, tweedimensionale) personage tot leven te brengen. Daar hapert het al, want Michèle is erg onnatuurlijk, maar gelukkig kan Huppert er toch nog wat van maken. Met een mindere actrice had dit een enorme flop kunnen worden. Het schijnt dat Nicole Kidman eerst was gevraagd, gelukkig is dat niet doorgegaan want een botoxdochter met een botoxmoeder zonder Franse setting zou de film teveel zijn geworden. Net als de andere relevante personages in de film wordt ook Michèle door lust gedreven, veel meer is er niet. Zwarte humor kan ik wel waarderen, maar hier voelt het vaak erg misplaatst aan, wat bijdraagt aan het onnatuurlijke van Michèle, neem bijvoorbeeld die scene aan het sterfbed van haar moeder waar Michèle aan de TV gaat sleutelen omdat ze de alarms van de medische apparatuur hoort afgaan, grappig! (niet dus). Ik mag hopen dat het publiek waar deze film op is gericht dit soort puberale humor is ontgroeid.

De personages (en de film) missen wat mij betreft de diepgang die ze aan de oppervlakte lijken te tonen, er zit niet veel onder die oppervlakte. Overigens geldt dit evengoed voor La Pianiste (2001) die ik met 2* ook niet bepaald geslaagd vond. Die misplaatste zwarte humor en de absurde personages (dochter van seriemoordenaar en excentrieke botoxmoeder die het lekker vindt om door mannen neergeslagen en verkracht te worden) passen meer in een parodie op The Addams Family dan in een serieus bedoelde thriller.

Bijna anderhalf uur later, wanneer eenmaal alle kaarten op tafel liggen, kan de thriller eindelijk beginnen. De film krijgt dan de vaart, richting en spanning die je van een thriller mag verwachten. De bijgesleepte zijplotjes en de misplaatste humor gaan grotendeels aan de kant en dan krijg je een idee van wat de film zonder dat had kunnen zijn geweest.

Maar het geheel lijdt onder een kunstmatig en eendimensionaal script dat aangedikt is met wat saaie zijplotjes en misplaatste humor. Dankzij Isabelle Huppert, de Franse setting en de laatste drie kwartier (mits je tegen die tijd nog wakker bent en de interesse niet bent verloren) weet het nog nipt de 2,5* te bereiken. Verhoeven kan veel betere films maken dan dit.

Persoonlijk vond ik het "kat en muisspel" niet zo zeer aanwezig, had wat dat betreft wat meer actie en spanning verwacht. Dus voor mij was het meer drama dan thriller.

Toch een prima film die je wel bij de zinnen houdt, daarmee bedoel ik dat je niet in slaap zal vallen, spanning is er wel maar niet het thriller niveau.

Ook is er voldoende humor aanwezig, vooral de interactie dochter-moeder is fantastisch. Zo heerlijk cynisch onderling, onderkoelde humor, dat spreekt mij wel aan. Een mooie 7 voor de film!

Mooie aparte film die niet voor een ieder is weggelegd, maar voor mij een boeiende film die mij niet lang genoeg kon duren.

Isabelle Huppert speelt geweldig en wat ziet ze er nog zeer goed uit.

Een film die voor mij meer dan de moeite waard is, en de hand van Verhoeven is hier duidelijk te zien.

Aanrader.

Zo heel af en toe kom je een film tegen die om de één of andere reden grotesk overgewaardeerd wordt. Dit is er zo eentje. Erg langdradig, zeer matige acteerprestaties, een flutscenario en een regie van een regisseur die het meer van zijn reputatie moet hebben dan van zijn kunde.

Hoewel ik vaak wel gecharmeerd ben van franse films, sluit ik me aan bij de gegeven opmerkingen.

Een beginnersfilm van een ervaren cineast.

Een bizarre, mislukte mix van het gruwelijke Irréversible (2002), het spannende Caché (2005) en haast nog achterlijker La Piel Que Habito (2011).

Platte film over een kreng van een promiscue vrouw met, blijkbaar, een verkrachtingsfetish. Alleen al die tenenkrommende scene op de schietbaan laat zien dat Verhoeven al een tijd lang (sinds miskleun Zwartboek?) de puntjes niet meer op de I krijgt; als je iemand zo om laat gaan met een vuurwapen, vallen er doden. Dan nog een flinterdun verhaallijntje over welhaast de meest debiel opererende gamestudio aller tijden, een aaneenschakeling van stompzinnige handelingen (denk aan dat ongeloofwaardige auto-ongeluk of haar zoon die denkt de vader van een half-zwarte baby te zijn) en we zijn aanbeland bij Elle.

Voorspelbaar, vaak lelijk gefilmd en extreem ongeloofwaardig. Wat een misbaksel.

Behalve het "haast nog achterlijker La Piel Que Habito (2011)" (3,5*) en "miskleun Zwartboek" (4,0*) kan ik je prima volgen.

De eerste franstalige film van Paul Verhoeven, maar verder op en top herkenbaar. Veel seks, bloed en geweld dus. En een weinig subtiele aanpak. Onderhoudend en best interessant, met een geweldige rol voor Isabelle Huppert, maar uiteindelijk toch niet helemaal bevredigend. Daar is de plot net iets te onbestendig voor.

De film doet het ook aardig in Spanje: de eerste twee weken in de top 10 (met maar 63 screens). Heeft ook in de top 10 gestaan in Rusland (eveneens met relatief weinig screens).

Goed gemaakte film, maar het was me niet helemaal duidelijk wat het punt nu eigenlijk was.

Uitstekende film van Verhoeven, heb hem in één adem uitgekeken, en dat gebeurt me niet vaak meer. Lijkt qua opzet en uitwerking wel een beetje op Basic Instinct, dus vernieuwend is het niet wat onze Paul hier fabriceert, maar het is goed om te zien dat hij de meesterlijke touch om een stevig verhaal te vertellen nog steeds beheerst.

Niets is hier wat het lijkt te zijn, niets is zo complex en ondoorgrondelijk als de mens, en terwijl we daarmee worden geconfronteerd gaan we ondertussen gewoon door met zoiets als ons dagelijkse leven. Dat lijkt me de boodschap van dit kleine meesterwerkje, en ondertussen word de kijker getriggerd om hier zijn eigen gedachten op los te laten....Heerlijk.

Geweldig die steeds terug kerende ambivalentie in deze film. Neem het personage van Huppert. Bijna elke shot van de film is ze in beeld. Je kunt niets anders zeggen dat ze hier haar sterkste rol uit haar loopbaan aflevert. Tegelijkertijd realiseer je je dat het toch onwerkelijk is dat ze zo emotieloos blijft bij al het ergs wat haar in zo'n korte tijd allemaal overkomt. Dat je feitelijk dus naar een volstrekt ongeloofwaardig personage zit te kijken. Maar je haakt niet ergens halverwege af, nee, je blijft kijken omdat je wil weten hoe het verder gaat en met haar afloopt.

Dit noemen ze dus de magie van film. Verhoeven beheerst dat kunstje, ook nu nog altijd op oudere leeftijd. Jammer toch dat hij enkele van zijn ideëen(een film over Jezus, de kruistochten) nooit heeft kunnen realiseren. We zullen nooit weten wat we precies gemist hebben, maar ik denk een hoop moois.

Help me dan even, want ik mis kennelijk iets.

Vrouw met getroebleerd verleden wordt met flink wat geweld verkracht.
Ze doet hier geen aangifte van, maar schaft peperspray en een bijl aan.
Vrouw wordt nogmaals vrij gewelddadig verkracht, maar ontmaskert gedurende de strubbelingen de dader.
Daar sluit ze een vriendschap mee.
De dader verkracht haar nog twee keer (erg onduidelijk of de vrouw dit erg vindt)
De laatste keer wordt hem fataal, want zoonlief betrapt het stel en slaat de man met een blok hout op het hoofd.
Het einde . . . .

Aparte film, waarbij de denkt dat het slachtoffer een zeer onschuldige rol speelt, maar het tegendeel is waar.

was wel een prima film, maar een beetje vreemd.

3.0 ***

Het punt is wat ikzelf in mijn recensie het existentialisme noemde en coumi hierboven uitlegt als "Niets is hier wat het lijkt te zijn, niets is zo complex en ondoorgrondelijk als de mens." Dat is ook wat de film goed en spannend maakt: de vrouw reageert niet zoals je verwacht dat ze zal reageren, maar ze blijkt een echt mens die reageert vanuit haar eigen geschiedenis en haar eigen keuzes (zoals echte mensen plegen te doen in tegenstelling tot de figuren in cartoons en helaas de meeste films)! Dat maakt de film ook boeiend, want de karakters hebben diepgang en je wordt telkens op het verkeerde been gezet omdat de personages hun eigen beslissingen maken in plaats van een bepaalde filmlogica te volgen.

Huppert stelt haar talent ter beschikking van Paul Verhoeven voor zijn nieuwe controversiële film. Ik had er tot nog toe weinig over gelezen dus ik heb me laten verrassen. Elle leunt vrij dicht bij Basic Instinct aan, met de erotisch geladen thriller, maar het is de bijzondere karakterstudie die het zwaarst doorweegt. Verhoeven brengt het niet op zijn Hollywoodiaans, maar steekt de film in een arthouse kleedje. De thriller is ondergeschikt aan het werkelijk thema in de film: seksuele fantasieën en verlangens. Na een verkrachting verwacht je doorgaans een getraumatiseerde vrouw. Hier niet. Michèle is een sterke ijzige vrouw en na de verkrachting wordt ze aangetrokken door een donker kantje in haar zelf, die haar geleidelijk aan weg houdt van haar morele waarden. Ze krijgt dan ook nog een erg aparte familiegeschiedenis mee. Elle gaat ook over de machtspositie in het seksspel: ik stelde vast dat ze voortdurend de personen in de dominante positie vernederde (wellicht de onbewuste reactie op de verkrachting)... zo is ze niet teder voor haar bitchy schoondochter en wil ze een punt zetten aan een overspelige relatie met de echtgenoot van haar beste vriendin. . Dat de film doorspekt is met een vreemd soort humor kwam vooral voort uit de absurditeit van sommige situaties. Zo krijgt de zoon van het personage op een bepaald moment een zwart kind, duidelijk niet van hemzelf, maar reageert daar niet op . Dit zegt natuurlijk ook weer iets over de zwakke machtspositie waar hij zelf voor kiest maar die hem tenminste stabiliteit biedt. Merk op dat hij op het einde nog samen is met zijn vrouw. .

Vreemd dat deze film als drama bestempeld wordt, zeker omdat de vrouw net sterker wordt na haar verkrachting (what doesn't kill us makes us stronger) ? Eigenlijk heb ik geen enkele dramatische scène kunnen ontdekken in deze film.

Ongetwijfeld een sterke rol van Huppert; met 40 jaar ervaring en een lange filmografie hoeft men haar de kneepjes van het vak niet meer te leren. Geen wonder dat Verhoeven in de zevende hemel was om met haar te werken. Verder kon ik de aanpak van deze film wel waarderen. Verhoeven heeft nog altijd een sleazy en pervert kantje maar doet het kleinschaliger dan we van hem gewend zijn. Soms sleept de film wat aan, is het einde te makkelijk te nomen, en de familiale achtergrond van Michèle inclusief de moeder en haar toyboy vond ik het minste aan deze verder heel intrigerende film.