Elle (2016)

Wat Paul Verhoeven hier neerzet is natuurlijk ongekend. Ten eerste is 'Elle' een bijzonder knappe comeback waarmee Verhoeven zichzelf opnieuw weet uit te vinden als Franse auteur. Het is voor weinig regisseurs weggelegd om in de herfst van het leven een film te maken die zich met het werk uit de hoogtijdagen kan meten en daadwerkelijk nieuwe paden verkent. Vele van mijn favoriete regisseurs, denk aan John Carpenter of Brian De Palma, hebben de afgelopen 20 jaar enkel oude thema's gerecycled. Soms vermakelijk, maar altijd ongeïnspireerd en zeker niet vernieuwend. En eigenlijk geldt dat voor veel grote regisseurs, zelden weten ze op latere leeftijd nog echt te imponeren - ik kan enkel aan Kubrick denken, en 'Frenzy' als uitzondering in het latere oeuvre van Hitchcock. Maar Verhoeven verkent hier op 77-jarige leeftijd, 10 jaar na zijn laatste speelfilm alweer, met veel succes een compleet nieuw genre tegen de achtergrond van een maatschappij die hem tot voor kort onbekend was.

Wat zeg ik, hij vindt hier een nieuw genre uit. Nooit eerder werd een pijnlijk onderwerp op zo'n bevreemdende maar tevens hilarische manier verfilmd, zonder de complexiteit of ambiguïteit van de dramatische gebeurtenissen op enige manier teniet te doen. Dankzij het enorm sterke spel van Isabelle Huppert bewandelt de film op zeer bekwame wijze dunne scheidingslijnen, een actrice van mindere kwaliteit of met minder durf had hier een mislukking van gemaakt. Ook is het knap hoe de regisseur deze complexe vertelling, met een web van karakters en zijlijntjes, zo compact en effectief weet te vertellen. Verhoeven hanteert de pacing en stijl van iemand die net de filmwereld komt veroveren, maar schuift ook in dit decennium weer met veel verve de geldende moraal opzij.

4,5/5*

Paul Verhoeven is terug, en hoe! Bijzonder goede film die fantastisch is geacteerd, Huppert speelt echt geweldig, dat is genieten. Ook het scenario is spot on, heel goed geschreven. Karakters zijn goed geschreven en dit is een typische nadenkfilm. Na afloop van de film blijft hij nog wel in je hoofd zitten.

Helaas had ik er moeite mee dat de film iets teveel schommelt tussen twee genres. Voor de rest is het werkelijk waar een top film, nu al een van de beste van 2016.

Vooral (verhaal)technisch een uitstekende film van Verhoeven. Sterk plot, een boeiende Isabelle Huppert, en qua intrige en drama volledig passend in de klassiek Franse stijl.

Tegelijk, maar eigenlijk wist ik dat al, is het universum van Verhoeven zodanig kil dat het moeilijk is om je te identificeren met één van de karakters. Het vreemde is dat hij dit wel lijkt te willen; het voelde aan als een lang betoog om de kijker te overtuigen van het feit dat ieder mens in de kern puur zelfzuchtig en geweldbelust is. Verhoeven brengt dit (knap) vrij luchtig (daar zou Haneke stiekem nog wel iets van kunnen leren...) maar zet in mijn beleving zulke kille personages neer dat de herkenning weinig mogelijk is en de film op afstand blijft. Los van de intriges en het drama is de film dan ook weinig gelaagd. Hoewel het (seksueel) geweld nog explicieter had gekund - andere films van Verhoeven shockeerden meer denk ik - is het toch vooral een dingetje dat hij de kijker opdringt zonder dat het veel diepgang krijgt. De gedragsmotieven van de karakters, hoewel die pas later duidelijk worden, zijn vrij simplistisch: masochisme en egoïsme. Enkel de buurvrouw is een interessante uitzondering, maar haar intrigerende opmerking ("bedankt dat je hem een tijdlang gaf wat hij nodig had") blijft zonder uitwerking.

Toevallig had ik net enkele weken geleden voor het eerst La Pianiste gezien van Haneke. Frans drama, seksueel geweld, Isabelle Huppert, een belerende toon - de gelijkenissen zijn opvallend en de inspiratie, naast zijn eigen werk (die schedeluitzuigende slang komt rechtstreeks uit Starship Troopers) komt er duidelijk vandaan.

Vanwege de kilte dus niet helemaal mijn smaak, maar het is zonder meer een knappe film.

Zeer aparte en interessante film, dit uitstapje van Paul Verhoeven naar Frankrijk, na zijn eerdere Nederlandse en Amerikaanse successen. Ik betwijfel trouwens of een dergelijke film in Amerika geproduceerd zou kunnen worden.

Isabelle Huppert schittert als een cynische zakenvrouw met een bijzondere familiegeschiedenis. De film bevat veel zwarte humor, ook nog eens in verband met een moeilijk thema als verkrachting.

Ik was ook verrast door de rol van de Duitse acteur Christian Berkel (o.a. "Das Experiment", "Der Untergang") in de film. Hij spreekt uitstekend Frans, maar dat komt natuurlijk omdat hij gedeeltelijk is opgegroeid in Frankrijk.

Ik wist vooraf niet echt wat ik kon verwachten en weet na afloop eigenlijk niet goed wat ik ervan moet vinden. Elle is om te beginnen een eindeloos interessante film die bomvol zit, misschien zelfs wel ietsje te vol. Met tal van plotlijnen en personages die ieder op hun eigen manier geschift zijn. Het is het soort film dat genres zover overstijgt dat het bijna een eigen genre wordt. Iets dat het midden houdt tussen thriller, komedie, drama en softporn. Een paar achterliggende thema's heb ik kunnen ontwaren, maar de meeste waarschijnlijk niet. Over de val of hypocrisie van het christendom, over vergeving en gerechtigheid, over de duistere kant van erotiek en de rol van de seksen. Voorlopig hou ik het op 4*. Want dat ik me uitstekend vermaakt en geamuseerd heb, staat vast.

Na een paar uurtjes bezinken (daar was gisteravond geen tijd voor, it was straight to bed na de film) hoog ik toch alvast een halfje op. Ook voor mij was Elle niet precies wat ik verwacht had, maar dat is bij nader inzien niet iets nadeligs. Integendeel, het zindert behoorlijk na.

Elle is beslist geen whodunnit, en de meeste mensen, waaronder ook ikzelf, zullen niet verrast zijn als we op tweederde van de film de identiteit van de verkrachter leren kennen. Het is met name fascinerend om te zien hoe Michèle (een fenomenale 62-jarige Huppert) omgaat met wat haar is overkomen, omgaat met de mensen om haar heen en de wisselwerking die nadien ontstaat tussen haar en haar verkrachter. We zijn als kijker inmiddels zowat geconditioneerd om wraak te verwachten, maar dat gebeurt dus niet. Het is vaak bizar, zwart en droogkomisch en de woorden die Verhoeven zelf in het NRC interview meermaals uitspreekt, heb ik tijdens en na het kijken van de film ook meermaals gemompeld: 'waarom...waarom...'. Misschien is het ook hier zoals Verhoeven daar antwoorde: 'Er is geen waarom, dat soort dingen gebeuren...'? Ook nu kruipen zaken zoals welke kaasrasper hierboven aanroert, nog door het hoofd.

Op 77-jarige leeftijd nog zo'n film maken is inderdaad iets bijzonders, en ik kan weinig voorbeelden bedenken van regisseurs die that late in the game stug nieuwe paden verkennen. Een Lynch is ook behoorlijk non-conformistisch, maar vindt hij zichzelf ook nog steeds weer opnieuw uit? Ik weet het niet. Verhoeven doet dat hier in elk geval wel. Elle is overigens meer een drama dan een thriller denk ik. Het is af en toe even spannend, maar de droge humor en tegendraadse plotontwikkeling maken het moeilijk te kwalificeren. Mijn aanvankelijke 3,5* gisteravond zijn vermoedelijk illustratief voor de worsteling die ik er even mee had. Veel waaroms en de nog onbeantwoorde vraag wat voor een film ik nu eigenlijk gezien had. Visueel degelijk, maar onopvallend gefilmd, was het naast het acteerwerk vooral de score van Anne Dudley die me positief opviel. Ze schreef eerder de muziek bij Zwartboek en ik vond het erg passen bij Verhoevens stijl. Ik moest af en toe zelfs even vluchtig aan Rogier van Otterloo denken, al is dit toch ook weer behoorlijk anders. It just fits.

Als ik iets meer tijd genomen had om erover na te denken, dan waren we nooit onder de acht uitgekomen. En ik ga Elle beslist dit jaar nog een keer herzien. Aardig is ze niet echt, maar biologerend is ze absoluut.

4*

Wat een film. Een aangrijpende situatie is het uitgangspunt voor een karakterstudie van de hoofdpersoon Michele. De film is strak geregisseerd met een prachtige vertolking van Isabelle Huppert als Michele. De film valt van afschuw in humor en deze mix klopt als geen ander. Het hoort bij Michele. Haar acties passen bij haar. Waanzinnig dat een film die het thema misschien wel het meest realistisch benaderd niet zwaar op de hand voelt. Trots op Paul Verhoeven!

Elle zweeft ergens etiketloos tussen Siegmund Freud, Claude Chabrol, Alfred Hitchcock en Michael Haneke, ongrijpbaar, onevenwichtig. Het is een rijk en divers psychologisch portret van een succesvolle vrouw die de controle verliest en die vervolgens vastberaden teruggrijpt. En tenslotte een samenwerking tussen twee van de belangrijkste en unieke figuren uit de moderne Europese filmgeschiedenis. Verhoeven is bijna tachtig en eindelijk een Franse cineast geworden. Chapeau.

Lees verder: Cinema Interruptus

Volgens mij dienen al die randzaken juist om het hoofdpersonage uit te diepen. Zij, Michèle, vormt de handtekening van Verhoeven die over de hele film is uitgeschreven. Het gaat dan ook niet zozeer om de huidskleur van dat kleinkind maar om hoe de protagoniste daarop reageert, en de camera is ook altijd met haar bezig tijdens dergelijke situaties. Narratief zitten er trouwens allerlei gaten in de zijpaden, zo komen we bijvoorbeeld niet te weten waarom zoon Vincent ineens thuis is om de aanvaller neer te slaan, maar dat doet niet ter zake en versterkt soms zelfs het mysterieuze karakter van de film (dat de katholieke buurvrouw er aan het einde ineens blijk van geeft wel te weten waar haar man mee bezig was is een goed voorbeeld daarvan). Elle staat wat mij betreft thematisch verrassend dicht bij Basic Instinct en dat heeft alles te maken met de even verontrustende als intrigerende vrouw die Verhoeven portretteert. Je wilt haar als kijker begrijpen maar telkens ontglipt ze je, ze trekt je aan en stoot je af. Hoewel in de details de geloofwaardigheid niet altijd gewaarborgd is en Verhoeven soms iets teveel z'n mannelijke blik laat spreken, zo komt het mij althans voor, vind ik Elle over de gehele linie toch een sterke psychologische thriller.

Een pageturner die maar niet van de pagina’s los kan komen. Een aaneenschakeling van ‘verrassende’ ontwikkelingen en ‘enerverende’ wendingen, maar een echte film wordt het nergens. De lol zit ‘m volledig in de aparte plot en het schijnbaar onnavolgbare hoofdpersonage (het enige personage in de film dat die naam waardig is eigenlijk, de rest is bordkarton), maar ja, dit is geen boek.

Filmisch valt hier bijzonder weinig aan te beleven. Qua drama /thriller ontbeert dit elke sfeer en spanning; het zal ook zo zijn dat Verhoeven dit meer als satire, dan wel komedie bedoelde. Maar Verhoevens ‘lachen’ is een beetje honend, het heeft iets vernietigends.

Ik lach niet met hem mee.

Voelde de film niet.

Dit gevoel had ik vooral na het zien van deze film. Het is vooral een wat onduidelijke film. Ik zag wel dat Verhoeven wat speelt met humor, thriller en het b genre werk. Maar is allemaal niet bijster sterk uitgewerkt. Waardoor het vaak best slaapverwekkend is. Zo is de verkrachting best wel lame. Het herhalen is ook erg matig. Visueel is deze film erbarmelijk. Het mag lijken op welke Franse regisseur dan ook. Het blijft lelijk. Niet eens alleen de makkelijke belichting. Ook bepaalde scenes zijn hilarisch slecht. Die belachelijke storm en dat de buurman komt helpen. Die scene was echt slecht. In al zijn facetten.

Soms leeft de film iets op. Huppert heeft wel charisma, en als haar schoondochter een baby krijgt is dat best geestig. Maar die lijn wordt nooit doorgetrokken. Daarvoor is het nog een soort who dunnit. Die nergens boeiend is. Neem dat lijntje met haar vader en de moeder die een te jonge man heeft. Het werkte gewoonweg niet.

De game was uiteraard slecht. Vond het niet eens zo erg, maar grootste issue was wel dat het vol in beeld kwam de eerste keer. Daardoor nam het echt een visueel onderdeel van de film aan. En daarvoor zag het er gewoon te lelijk uit.

Wat ik wel opvallend vond na het zien van de film was dat ik mij wel kan voorstellen dat mensen het een betere film vinden dan ik. Maar echt recensies hier en daarbuiten wat in de buurt komt van meesterwerk sterren/cijfers dat vind ik toch wat vreemd. Zaten toch wel een hoop matige dingen in. Die vreemde poging ook om die fotograaf verdachter te maken. Door midden in de werkruimte een naakte vrouw ruw te behandelen? En die poppetjes fotografeerde het wel in een prive ruimte!?

O ja die muziek? Wat een vreemde keuze bij deze film.

2 sterren.

Verrassend goede film van Verhoeven en eindelijk weer eens een spannende thriller met diepgang. De film is leuk, spannend, maf en weet sowieso alle 130 minuten te boeien doordat het alle clichés weet te vermijden. Bovenal is het een intelligente film die de duistere kanten van onze psyche/seksualiteit onderzoekt en ons doet verwonderen over de menselijke natuur. Een van de beste films van 2016.

Ik verbaas mij er werkelijk over dat zoveel mensen deze film serieus nemen.

Het lijkt mij alleen maar door te komen als een soort zwarte komedie over een dysfunctionele familie/vriendenkring rondom een sociopathe, want komop, het slaat natuurlijk helemaal nergens op. Wat een vergezochte onzin.

En dat je overal de festisjes van de inmiddels vieze oude man achter de camera ziet maakt het allemaal nog onguurder

Nee, als komedie is het wel geinig, lekker villeine humor. Tot het laatste half uur of zo. Dan is de rek er wel uit.

Huppert is wel geweldig.

Maar dat men dit zoveel sterren heeft en zelfs Cannes wilde laten winnen... wtf? Zo'n idote lompe film??

Goed idee om de Franse obsessie met eruditie, charme en fijne dressoirs eens te injecteren met een stevige dosis Nederlandse platvloersheid (Huppert: "van de kippensalade moest ik ongelofelijke scheten laten") en je kunt Elle dan ook zien als een parodie van L'Avenir (en duizend andere Franse praatfilms). Huppert – het mag gezegd worden – is meesterlijk goed. Snel vind ik haar iets te aanwezig in haar acteren waardoor films dan al gauw 'Huppert-vehikels' worden, maar ze is op haar best wanneer ze zich volledig onderwerpt aan het materiaal en er op een haast vernederende manier de draak wordt gestoken met haar kille, verfijnde persona (zie ook Breillat's uitstekende Abus de Faiblesse) of om het met de woorden van haar personage te zeggen: "schaamte is geen gevoel dat ons kan weerhouden om wat dan ook te doen".

Gister even meegepakt in de mini bioscoop in Middelburg...leuk klein bioscoopje trouwens.

Wel een aardige film...sterk acteerwerk en best een boeiend verhaal.

Hier en daar iets te langdradig en had het iets minder drama gemogen en meer thriller.

Toen de aap uit de mauw kwam was ik ook niet heel verrast.Voor mij waren dat de minpunten.

Ook best wat zwarte humor te bekennen en vond dat zeker grappig.

Deze film is voor de liefhebber en zal vast niet door iedereen gewaardeerd worden.

Voor mij een goede voldoende.

Pervers, amoreel, o .. Relaties worden voortdurend op de helling gezet ...

Meer dan twee uur heb ik ademloos zitten kijken naar dit ontstellend verhaal.

De film is veel meer dan de ontmaskering van een verkrachter. Je zit je wel de hele tijd af te vragen wie de man wel kan zijn. Iemand die Michèle kent Wees gerust, je komt het te weten. En hoe.

Achter een sterke film gaat een goed scenario schuil. Het boek wordt omschreven als een psychologische thriller. Welke sprongen maakt onze geest?

De opmerking dat de film af en toe naar het langdradige nijg, klopt. Maar dat mag je er niet van weerhouden ijskoningin (?) Isabeelle Huppeert (Michèle) te gaan bewonderen.

Deze twee weken geleden in het Chassé theater te Breda gaan zien.

Matige en teleurstellende, pretentieuze film van Verhoeven.

Zowel het thriller element als het zgn. komische/satirische gedeelte werkte niet echt.

De film is nooit echt spannend genoeg om als thriller te kunnen boeien, maar van de andere kant wordt het ook nooit echt scherp qua satire. Sowieso werkt de combinatie van thriller en satire hier niet en is de film op momenten ook gewoon saai te noemen, zeker tegen het einde.

Echter de casting van Huppert in hoofdrol was een sterke zet, zij weet met haar uitmuntende spel de film toch nog redelijk interessant en boeiend te maken, maar minder mag je eigenlijk ook niet verwachten van Frankrijks beste actrice van de laatste decennia. Zonder haar was de film een totale ramp geweest, rest van cast weet dit hoge niveau ook totaal niet te halen.

Je kunt je natuurlijk ook afvragen welke vrouw in het echt zo zal reageren op een verkrachting, maar dat is een andere discussie. Erg ongeloofwaardig en ook wat ongemakkelijk, vond ik het in ieder geval.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Het bekijken van deze film lang uitgesteld omdat ik er simpelweg niets van verwachtte. Maar ja, het is een alom bejubelde film van Paul Verhoeven, dus ik dacht; toch maar even bekijken. Maar oh oh wat viel dit tegen en wat duurde het toch allemaal verschrikkelijk lang. Behalve de schrikmomenten en de scènes met de kat wist deze film mij totaal niet te boeien. Ook het verhaal sloeg helemaal nergens op. Tja, wat valt hier verder nog over te zeggen: eigenlijk niks.

2.0*

Vervelende film. Zonde van de tijd.

Sterke film. Het verhaal is niet bijzonder, maar wordt fraai neergezet door Verhoeven. De opbouw is goed en iedereen krijgt voldoende tijd om zijn karakter te presenteren. Het mooie is de samenhang tussen de diverse personages en de ontwikkeling daarvan. De prima rol van Huppert draagt daar veel aan bij. Eveneens fraai zijn de settings en de sfeer die perfect worden neergezet door Verhoeven. De film bevat een aantal memorabele scenes. Laat maar komen die Oscar. 4.0/4.5

Franse films sla ik meestal over, kibbelende Fransen vind ik namelijk verschrikkelijk, maar ben deze film toch maar gaan kijken aangezien de waarderingen vrij hoog zijn. En het is me meegevallen, het is best een redelijke film zelfs. Aan de ene kant is het best spannend maar aan de andere kant zitten er ook wat onnodige verhaallijnen in die wat minder interessant zijn. Er wordt wel prima gespeeld, vooral Huppert zet haar rol als ijskoude, lichtelijk geschifte tante uitstekend neer. Als het iets meer to the point was gebleven had ik wel een hoger cijfer gegeven maar voor nu toch wel 3 dikke sterren.

Je vindt de film geweldig of vreselijk. Iets er tussenin lijkt mij onwaarschijnlijk. Ik behoor overigens tot de laatste categorie. Het plot is vrij karig en duurt te lang . De niet geringe hoeveelheid sex neigt eerder naar fetish en porno dan naar erotiek wat mij doet vermoeden dat de formule "sex sells" is toegepast. Het is wat mij betreft een typisch Nederlands tussendoortje dat niet echt lekker wegsnackt.

Enerzijds een interessante schets van een Parijs mini biotoop met een sterke rol van Isabelle Huppert maar wat betreft het kat en muisspel valt het mij nogal tegen. Bijzonder personage deze Michèle en ondanks wat subplotjes is zij de enige die echt weet te boeien. De film ziet er keurig uit maar ik heb geen cinematografische hoogstandjes gezien.

Het beoogde drama versus thriller bleek voor mij niet meer dan een komisch geheel. Het spannende omschreven kat-en-muis-spel dat elk moment uit de hand kon lopen voelde voor mij behoorlijk saai aan. Ik had weinig binding met de protagonist en haar levensstijl i.c.m. het spel klopte voor mij niet. Dit soort genres kunnen beter of het zal er inderdaad mee te maken hebben dat je er van houdt of nu juist niet.

La Pianiste, by Verhoeven.

Gezien de professionele recensies is dit zo ongeveer de beste Verhoeven ooit. Helaas komt dat niet overeen met hoe ik de film heb ervaren. De film mengt twee genres, drama en thriller, niets ongebruikelijks, maar dat mengsel wil hier maar niet lukken. Daardoor heb je eerst een langdradig en stuurloos drama, en daarna een niet onaardige thriller, de laatste drie kwartier vond ik het beste wat de film te bieden heeft. Als het eerste anderhalf uur ook tot drie kwartier was teruggebracht dan had dat denk ik een betere film opgeleverd, ook al haalt het dan niet de oneindige lengte die oscarfilms lijken te vereisen.

Het begin probeert te choqueren, maar dat botst direct met de monotone vertoning zonder richting dat het vervolgens wordt. We zien het alledaags leven van een zogenaamd succesvolle zakenvrouw (want ze heeft één computerspel verkocht!) die ook nog als bitch wordt neergezet. Hopelijk waren er meer redenen om het computerspelverhaal erbij te halen dan alleen het promoten van de PS4, want het voelde behoorlijk misplaatst aan. Even (2 minuten) deed het me qua stijl, sfeer en decors aan Haneke denken, maar Verhoeven is geen Haneke (hoeft ook niet) en dan krijg je dus een heel ander resultaat. Het rustige voortkabbelende wat Haneke kan tonen wordt hier saai en langdradig.

Het personage van Michèle wordt door Isabelle Huppert gered, zij slaagt erin om dit eendimensionale (oké, vooruit dan, tweedimensionale) personage tot leven te brengen. Daar hapert het al, want Michèle is erg onnatuurlijk, maar gelukkig kan Huppert er toch nog wat van maken. Met een mindere actrice had dit een enorme flop kunnen worden. Het schijnt dat Nicole Kidman eerst was gevraagd, gelukkig is dat niet doorgegaan want een botoxdochter met een botoxmoeder zonder Franse setting zou de film teveel zijn geworden. Net als de andere relevante personages in de film wordt ook Michèle door lust gedreven, veel meer is er niet. Zwarte humor kan ik wel waarderen, maar hier voelt het vaak erg misplaatst aan, wat bijdraagt aan het onnatuurlijke van Michèle, neem bijvoorbeeld die scene aan het sterfbed van haar moeder waar Michèle aan de TV gaat sleutelen omdat ze de alarms van de medische apparatuur hoort afgaan, grappig! (niet dus). Ik mag hopen dat het publiek waar deze film op is gericht dit soort puberale humor is ontgroeid.

De personages (en de film) missen wat mij betreft de diepgang die ze aan de oppervlakte lijken te tonen, er zit niet veel onder die oppervlakte. Overigens geldt dit evengoed voor La Pianiste (2001) die ik met 2* ook niet bepaald geslaagd vond. Die misplaatste zwarte humor en de absurde personages (dochter van seriemoordenaar en excentrieke botoxmoeder die het lekker vindt om door mannen neergeslagen en verkracht te worden) passen meer in een parodie op The Addams Family dan in een serieus bedoelde thriller.

Bijna anderhalf uur later, wanneer eenmaal alle kaarten op tafel liggen, kan de thriller eindelijk beginnen. De film krijgt dan de vaart, richting en spanning die je van een thriller mag verwachten. De bijgesleepte zijplotjes en de misplaatste humor gaan grotendeels aan de kant en dan krijg je een idee van wat de film zonder dat had kunnen zijn geweest.

Maar het geheel lijdt onder een kunstmatig en eendimensionaal script dat aangedikt is met wat saaie zijplotjes en misplaatste humor. Dankzij Isabelle Huppert, de Franse setting en de laatste drie kwartier (mits je tegen die tijd nog wakker bent en de interesse niet bent verloren) weet het nog nipt de 2,5* te bereiken. Verhoeven kan veel betere films maken dan dit.

Persoonlijk vond ik het "kat en muisspel" niet zo zeer aanwezig, had wat dat betreft wat meer actie en spanning verwacht. Dus voor mij was het meer drama dan thriller.

Toch een prima film die je wel bij de zinnen houdt, daarmee bedoel ik dat je niet in slaap zal vallen, spanning is er wel maar niet het thriller niveau.

Ook is er voldoende humor aanwezig, vooral de interactie dochter-moeder is fantastisch. Zo heerlijk cynisch onderling, onderkoelde humor, dat spreekt mij wel aan. Een mooie 7 voor de film!

De eerste franstalige film van Paul Verhoeven, maar verder op en top herkenbaar. Veel seks, bloed en geweld dus. En een weinig subtiele aanpak. Onderhoudend en best interessant, met een geweldige rol voor Isabelle Huppert, maar uiteindelijk toch niet helemaal bevredigend. Daar is de plot net iets te onbestendig voor.

Uitstekende film van Verhoeven, heb hem in één adem uitgekeken, en dat gebeurt me niet vaak meer. Lijkt qua opzet en uitwerking wel een beetje op Basic Instinct, dus vernieuwend is het niet wat onze Paul hier fabriceert, maar het is goed om te zien dat hij de meesterlijke touch om een stevig verhaal te vertellen nog steeds beheerst.

Niets is hier wat het lijkt te zijn, niets is zo complex en ondoorgrondelijk als de mens, en terwijl we daarmee worden geconfronteerd gaan we ondertussen gewoon door met zoiets als ons dagelijkse leven. Dat lijkt me de boodschap van dit kleine meesterwerkje, en ondertussen word de kijker getriggerd om hier zijn eigen gedachten op los te laten....Heerlijk.

Geweldig die steeds terug kerende ambivalentie in deze film. Neem het personage van Huppert. Bijna elke shot van de film is ze in beeld. Je kunt niets anders zeggen dat ze hier haar sterkste rol uit haar loopbaan aflevert. Tegelijkertijd realiseer je je dat het toch onwerkelijk is dat ze zo emotieloos blijft bij al het ergs wat haar in zo'n korte tijd allemaal overkomt. Dat je feitelijk dus naar een volstrekt ongeloofwaardig personage zit te kijken. Maar je haakt niet ergens halverwege af, nee, je blijft kijken omdat je wil weten hoe het verder gaat en met haar afloopt.

Dit noemen ze dus de magie van film. Verhoeven beheerst dat kunstje, ook nu nog altijd op oudere leeftijd. Jammer toch dat hij enkele van zijn ideëen(een film over Jezus, de kruistochten) nooit heeft kunnen realiseren. We zullen nooit weten wat we precies gemist hebben, maar ik denk een hoop moois.

Huppert stelt haar talent ter beschikking van Paul Verhoeven voor zijn nieuwe controversiële film. Ik had er tot nog toe weinig over gelezen dus ik heb me laten verrassen. Elle leunt vrij dicht bij Basic Instinct aan, met de erotisch geladen thriller, maar het is de bijzondere karakterstudie die het zwaarst doorweegt. Verhoeven brengt het niet op zijn Hollywoodiaans, maar steekt de film in een arthouse kleedje. De thriller is ondergeschikt aan het werkelijk thema in de film: seksuele fantasieën en verlangens. Na een verkrachting verwacht je doorgaans een getraumatiseerde vrouw. Hier niet. Michèle is een sterke ijzige vrouw en na de verkrachting wordt ze aangetrokken door een donker kantje in haar zelf, die haar geleidelijk aan weg houdt van haar morele waarden. Ze krijgt dan ook nog een erg aparte familiegeschiedenis mee. Elle gaat ook over de machtspositie in het seksspel: ik stelde vast dat ze voortdurend de personen in de dominante positie vernederde (wellicht de onbewuste reactie op de verkrachting)... zo is ze niet teder voor haar bitchy schoondochter en wil ze een punt zetten aan een overspelige relatie met de echtgenoot van haar beste vriendin. . Dat de film doorspekt is met een vreemd soort humor kwam vooral voort uit de absurditeit van sommige situaties. Zo krijgt de zoon van het personage op een bepaald moment een zwart kind, duidelijk niet van hemzelf, maar reageert daar niet op . Dit zegt natuurlijk ook weer iets over de zwakke machtspositie waar hij zelf voor kiest maar die hem tenminste stabiliteit biedt. Merk op dat hij op het einde nog samen is met zijn vrouw. .

Vreemd dat deze film als drama bestempeld wordt, zeker omdat de vrouw net sterker wordt na haar verkrachting (what doesn't kill us makes us stronger) ? Eigenlijk heb ik geen enkele dramatische scène kunnen ontdekken in deze film.

Ongetwijfeld een sterke rol van Huppert; met 40 jaar ervaring en een lange filmografie hoeft men haar de kneepjes van het vak niet meer te leren. Geen wonder dat Verhoeven in de zevende hemel was om met haar te werken. Verder kon ik de aanpak van deze film wel waarderen. Verhoeven heeft nog altijd een sleazy en pervert kantje maar doet het kleinschaliger dan we van hem gewend zijn. Soms sleept de film wat aan, is het einde te makkelijk te nomen, en de familiale achtergrond van Michèle inclusief de moeder en haar toyboy vond ik het minste aan deze verder heel intrigerende film.

Deze aparte (waarbij iedereen eigenlijk reageert op een manier welke je niet verwacht) Franstalige Drama / Thriller film van onze Nederlandse bekende regisseur Paul Verhoeven, had ik al een tijdje op de plank liggen, maar het bekijken ervan is me gisteravond pas gelukt en dat komt vooral omdat ik best sceptisch was over deze film.

Het verhaal welke draait om Michèle Leblanc (gespeeld door Isabelle Huppert), die de CEO is van een bedrijf dat videogames ontwikkelt en welke in haar woning verkracht wordt en ook een bizar verleden heeft m.b.t. haar vader, zit best raar in elkaar en dat komt omdat alle personages in het verhaal zicht vreemd en raar gedragen. Zo doet Michèle geen aangifte bij de politie omtrent haar verkrachting (al in de eerste minuut van het verhaal te zien) en als ze halverwege het verhaal erachter komt wie haar verkracht heeft, doet ze er weer niets mee en gaat ze ook gewoon om met de verkrachter, waarbij ze hem belt voor hulp als ze een auto-ongeluk heeft en laat ze hem ook nog een keer (dus opnieuw laten verkrachten) zijn gang gaan als ze samen met haar zoon uitgenodigd wordt voor een etentje bij hem thuis. Ze vraagt op een gegeven moment ook aan de verkrachter waarom hij haar heeft verkracht, waarop de verkrachter dan zegt "Het was nodig"

Maar de appel valt schijnbaar niet ver van de boom want de hele familie Leblanc is een geval apart. Zo blijkt de vader van Michèle een gestoorde moordenaar (27 personen in zijn wijk vermoord met een riotgun, slagershamer en keukenschaar, omdat hij van de ouders in de wijk moest stoppen met het plaatsen van een kruisje op het hoofd van hun kinderen) te zijn die zit opgesloten in de gevangenis en die naderhand ook zelfmoord pleegt als hij te weten komt dat Michèle hem wilt komen opzoeken. De moeder van Michèle gaat om met jonge mannen die ze financieel onderhoudt en die haar seksueel moeten bevredigen en met de jonge man waar ze nu een verhouding mee heeft wil ze zelfs mee gaan trouwen. Ze kondigt dit ook aan tijdens het familie kerstdiner bij Michèle, maar krijgt later tijdens dat kerstdiner een beroerte waar ze ook aan zal overlijden. De zoon van Michèle is niet bepaald de slimste en ziet o.a. niet dat zijn pasgeboren kind niet van hem is maar van een ander (vanwege de donkere kleur van het kind). Ook de andere personen (o.a. van het werk) waar Michèle mee omgaat, gedragen zich niet bepaald normaal zoals de man van de beste vriendin (tevens collega op het werk) van Michèle, waar Michèle ook vreemd meegaat en dat best op een rare manier.

Hoewel deze film betiteld staat als een Drama / Thriller film, vond ik beide genres niet echt goed tot zijn recht komen in dit verhaal. M.b.t. "Thriller" weet het verhaal nauwelijks te boeien en wordt het ook nergens spannend (gezien het gedrag van Michèle is daar ook geen enkele reden voor) en m.b.t. "Drama", vond ik het nergens aangrijpend, schokkend of ontroerend en dat heeft ook weer te maken met het gedrag van Michèle, die verkrachting schijnbaar normaal vindt. Het verhaal weet gelukkig wel nog enigszins te vermaken en dat heeft vooral betrekking op de seks gerelateerde scenes in het verhaal. Zo begluurt Michèle haar buurman (die overigens de verkrachter is) een keer met een verrekijker, als deze samen met zijn vrouw een kerststal zijn aan het opzetten in hun tuin, waarbij ze zich dan gaat masturberen en als dezelfde buurman wordt uitgenodigd bij het familie kerstdiner bij Michèle thuis, bevredigt ze hem tijdens het diner met haar voeten, waarbij de buurman het wel prettig vindt. Overigens valt er ook wat bloot te bewonderen in dit verhaal en dat komt vooral op conto van hoofdrolspeelster Isabelle Huppert (in de rol van Michèle Leblanc). Gezien haar leeftijd (al in de 60), zit je daar wel niet echt op te wachten, maar lelijk is Isabelle Huppert zeker niet.

Het einde van het verhaal was gezien de rest van het verhaal ook best raar en bizar, maar kwam voor Michèle wel goed uit (als zoonlief de buurman dodelijk neerslaat met een stuk hout, terwijl die zich weer aan het vergrijpen is aan Michèle in haar woning en waarna de buurman met zijn laatste woorden zegt "Waarom ?"), want dan hoefde ze tenminste niet de vuile was buiten te hangen en komt ze er ook goed mee weg. Deze film moet het vooral hebben van de sfeer, de cast en dialogen (vooral sterk tijdens het kerstdiner, zoals het verhaal welke Michèle vertelt aan haar buurman m.b.t. het verleden van haar vader in combinatie met haar) en daar zit het wel goed mee en dat redt naar mijn mening ook enigszins deze film.

Van de cast vond ik het vooral hoofdrolspeelster Isabelle Huppert in de rol van Michèle Leblanc het leuk en goed doen en dat geldt ook voor Laurent Lafitte in de rol van buurman Patrick (die getrouwd is met de mooie en streng gelovige Rebecca, die gespeeld werd door Virginie Efira). Het was verder leuk om de bekende Duitse acteur Christian Berkel (vooral bekend van de geweldige Drama / Oorlog film "Der Untergang (2004)") weer terug te zien in een film. Hij speelt overigens de rol van de man van de beste vriendin van Michèle.

Al met al best een aparte Drama / Thriller film, waarbij het lijkt of iedereen gek is in het verhaal. Maar echt hoogstaand of bijzonder is deze film zeker ook niet en het verhaal had men ook makkelijk kunnen afhandelen in circa 90 minuten i.p.v. iets meer dan 120 minuten (daardoor te langdradig). Wat dat betreft kan ik me goed voorstellen dat deze film bij het Cannes filmfestival 2016, niet in de prijzen is gevallen.