Elle (2016)

Wederom een film waarin ik bij niemand sympathie voel. Het spel is prima maar de drijfveer is vaag, wordt nergens interessant. Vragen blijven onbeantwoord. Er zit voor mij geen enkel moment in de film dat me raakte. Derhalve dus een matige film.

Elle.

Wat is verschrikkelijk goed en natuurlijk op zijn verhoevens eigenzinnge film.

De regisseur laat naast zichzelf met name zijn vrouwelijk hoofdrol schitteren .

Deze wat kille Michèle een genadeloze houding,berekenend ,,en toch wekt zij empathie op.

De film laat je regelmatig totaal verbaasd staan,met de richtingen die zij volgt.

En de twists die de film neemt zijn niet heel vaak heel raar,,het is de manier waarop.

En het is een acteer werk waar je U tegen zegt.

Ook de soundtrack mag er wezen,,net als basic instinct .

Dit moet toch wel een oscar opleveren?

vond "by the way "the uitleg van earth of beter zijn toelichting erg goed,en verhelderend .

Elle

Vreemde film. De film zit propvol met onuitstaanbare personages die rare beslissingen nemen, en een aangename filmervaring levert het niet op. Voor een Paul Verhoeven film vond ik het ook opvallend tam en preuts.

Toch krijgt de film van mij een voldoende en dat heeft een paar redenen. Het personage Michéle is een wat naargeestig personage die discutabele beslissingen neemt, maar intrigerend is ze zeker. Dat komt ook door Huppert, die een geweldige acteerprestatie neerzet. Het is ook allemaal uitermate sfeervol en de regie van Verhoeven is sterk. Verhoeven laat veel over aan de interpretatie van de kijker en dat kan ik altijd wel waarderen. Het einde is vreemd en kon me niet echt bekoren. Maar Elle zal ik niet snel vergeten, en dat telt ook mee.

Rommelig filmpje van Verhoeven. Het begint met een verkrachting (motief geheel volgens Hannibal Lecter's: "How do we begin to covet Clarice. (...) We covet by what we see everyday.") maar de uitdieping van de psychologische gevolgen blijft minimaal. In plaats daarvan krijgen we een soap opera voorgeschoteld met relaties en affaires waarbij clichés allerminst worden geschuwd. Toch kijkt dit alles lekker weg, zoals eigenlijk elke in Frankrijk gesitueerde film lekker wegkijkt. Conclusie: te makkelijk script en karakterisering, maar zeer kijkbaar.
3*

Een schaatswedstrijd op de achtergrond, zomaar in een film: dat moet wel van een Nederlandse maker zijn dan.

Aparte film. Dit is geen film over de gevolgen van een verkrachting, of een echte karakterschets. Daarvoor zijn de personen en situaties allemaal te vreemd. Nee, dit is gewoon een prent van Verhoeven die wil vermaken (en allicht shockeren) en daarbij geholpen wordt door een fenomale Huppert die in al het belachelijke nog zowaar geloofwaardig blijft en iets echt menselijks meebrengt. Haar mimiek, een kleine glimlach soms als het moet, haar zwart-witdenken in stiekem alle nuance. Geweldig personage, door een nog steeds bijzonder appetijtelijke vrouw op leeftijd. Maar een goede film kan ik dit noemen, noch een film die een bepaald punt wil duidelijk maken. En film die iets wil vertellen. Hij vermaakt uiteindelijk wel, maar het blijft wel een lege huls die je al snel vergeten bent. 3,0*.

Onaangename film over een koppige, eigenzinnige vrouw die tamelijk raadselachtig reageert op een verkrachting. Paul Verhoeven zal het allemaal wel schertsend bedoeld hebben, maar ik kan de humor daarvan niet inzien. Dat neemt niet weg dat Isabelle Huppert op indrukwekkende wijze invulling geeft aan haar veelzijdige rol. Dat acteerwerk is dan ook veruit het beste aspect van deze tegenvallende film, die je voorstellingsvermogen nogal uitdaagt. Verhoeven heeft betere films gemaakt.

Waar gaat het nu over?

Een vraag die een aantal keren door mijn hoofd ging tijdens het kijken naar Elle. De focus op het verhaal verandert heel erg vaak. Soms werkt dat goed, soms niet. Veel verhaal lijnen zijn best overbodig en de film duurt daardoor onnodig lang. Dit had best nog een half uurtje ingekort kunnen worden. Het kat en muis spel wordt ook behoorlijk naar de achtergrond gedrukt zo af en toe. Toch blijft de film op best intrigeren en is de film erg vermakelijk. Michèle is best een interessant personage. Hoe ze op een erg gelaten manier met haar verkrachting omgaat. Alsof het haar helemaal niets kan schelen, hoe ze met haar verleden omgaat en de mensen om haar heen. En we krijgen later in de film nog wel de meest boeiende ontwikkeling in het verhaal.

Het viel me vooral op hoe Nederlands de film is. Het verhaal rondom de intriges van de familie en vriendengroep, de situatie rondom de baby, de schaatswedstrijd op de achtergrond, de humor, het geweld en de platte seks scenes. In de eerste minuut een verkrachting laten zien is ook typisch Verhoeven. Het taalgebruik is net zo plat als we in eerdere films van Verhoeven als Spetters hebben gezien. Je kunt je bijna voorstellen hoe het was geweest als deze prent in Nederland was gemaakt met Monique van de Ven in de hoofdrol die die vreemde teksten uitspreekt.

Maar nergens zou ze in de buurt komen van het niveau wat Huppert hier laat zien. Een fantastische prestatie. Ze weet je helemaal mee te nemen in de situatie en wereld waar zij in leeft. De rest van de cast kan bijna niet tegen haar op, maar ze doen wel erg hun best.

Verhoeven is een goede regisseur. Hij weet hier echt zijn stempel op te drukken. We krijgen hier erg veel typische Verhoeven dingen te zien. Alleen hij kan het op deze manier. De film is erg conventioneel geschoten en verder is er qua mise-en-scene niet veel bijzonders te ontdekken. De muziek is best verrassend. Niet helemaal wat je zou verwachten bij een film als deze.

En dat geld voor de gehele film. Je krijgt iets heel anders voorgeschoteld dan je zou verwachten, je wordt in scenes constant op het verkeerde been gezet en laat ze een heel andere kant op gaan waar je als kijker niet meteen aan zou denken. Ondanks wat minpunten is dat juist wat de film zo goed maakt.

De film wist mij van begin tot het einde te boeien door het geweldige acteerwerk van Isabelle Huppert die haar vertolking van haar bizar en mysterieus personage perfect weet weer te geven.

Zonder haar zou de film zeker al minder scoren. Subliem ! 7/10

Isabelle Huppert acteert ijzersterk, maar dat is wel meteen het grootste lichtpunt van deze veelbesproken film. Voor een revenge-film duurde Elle mij veel te lang, met nodeloze zijplotjes (die game ) en (bij)personages die geen indruk maken. Ook het motief van de verkrachter was dunnetjes en wat mij betreft überhaupt afwezig. Ik viel daar flink over, omdat dat motief van cruciaal belang is voor het bestaansrecht van dit plot an sich. Als film dus zeer matig, maar Huppert houdt Elle ver van de ondergrens vandaan.

Lastig om deze bijzondere film op waarde in te schatten. Is het een meesterwerk of juist een slap aftreksel? Eenieder zal deze film op geheel eigen wijze beleven. Natuurlijk het is gek raar dat iemand die wordt verkracht daar luchtig mee omgaat. Maar wat zit erachter? Waarom reageert zij zo? Wat is haar jeugd, waarom shockeert zij mensen zo in het openbaar? Ze is direct en zegt wat ze ervan vindt. Eigenlijk een beetje zoals Paul Verhoeven dat altijd graag wil in zijn films.

De keuze om deze film juist in Frankrijk op te nemen is een juiste beslissing. Dit had in Amerika niet gewerkt. Grappig is dat Fransen het niet zo nou nemen met de liefde. Zoals ze praten zo neuken ze ook. Over praten gesproken, Frans is een snelle taal, maar en dat is zeker wel een minpunt, alles moet snel. Enige rust is ver te zoeken. Een thriller ala Basic Instinct is het niet (jammer), vond het meer een drama op luchtige toon. Zeg maar vooral hard en onverschillig. Overigens Volvo's zijn uitgerust met technieken voor beesten die ineens voor je auto verschijnen. Haar verkrachter is op een gegeven moment een soort vriend, maar duidelijk geen Stockholm syndroom. Meer van waarom hij het deed?.

Veel vragen dus die je zelf best kunt invullen. Kort samengevat treffen we hier een vrouw die al zwaar beschadigd is door haar verleden en de rest haar niet zoveel uitmaakt. Enige vorm van liefde is ver te zoeken. Ze zoekt de confrontatie telkens weer op en doet daar heel luchtig over. Normaal gesproken gevaarlijke types

Is Elle geslaagd? Deels wel, het geheel is strak geregistreerd. Isabelle speelt haar rol voortreffelijk. Spannend in de vorm van een thriller is hij zeker niet. HD beeld vond ik wat wazig. Geluid prima. Muziek speelde niet echt een rol. Oscar waardig? Nee. Hij is best wel druk en ik heb zeker betere Franse films gezien, maar heb me toch niet echt verveeld. Vooral omdat hij zo anders is!

Ondertussen drie keer gezien, verspreid over dik een half jaar... en ik ben er nog steeds niet erg uit wat ik er nou van vind. Mijn vriendinnetje wel, die vind het echt helemaal niks - Verhoeven is een vies oud mannetje met de moraal van een puber, en dan hou ik het nog netjes.

Sowieso heeft Verhoeven wel weer alles uit de kast getrokken om discussie mee op te roepen, te shockeren. En dat lukt grotendeels ook wel, hoewel er wel ietwat met een erg brede kwast geschilderd wordt om het karakter van Michèle Leblanc in te kleuren. En waarom die slapjanus van een mislukte zoon daar dan nog bijgesleept moet worden? wellicht om het einde extra onbevredigend te laten aanvoelen. Dat lukte bij mij dan toch.

Visueel is het ergens tussen wat al te plat (en dan bedoel ik vooral die scene waar Michèle een bad neemt), en intrigerend als de kat met heerlijk feliene afstandelijkheid het noodlot van z'n baasje aankijkt. En in de actiescenes dacht ik wat slordigheidjes te zien. Niet heel ernstig overigens, maar wel wat een aangever dat het toch echt om het shockeffect moest gaan. Minder vraagtekens bij de soundtrack, dat zeker - die vond ik meer dan mooi passen.

Maar dan de uitsmijter waar ik nog op was blijven zitten - waar nogal unaniem lof voor lijkt te zijn, de rol van Huppert. Ik vond dat ze vooral heel erg hetzelfde type neerzette dat ze al zovaak gespeeld heeft - de licht mysterieuze, onaantastbare en onraakbare Franse 'Grande Dame'. Veel herhaling, en nauwelijks overtuigend eigenlijk.

Ik vind Elle ook zeer lastig te beoordelen. Enerzijds vond ik de film erg intrigerend en speciaal, anderzijds toch ook een beetje raar. Huppert speelt natuurlijk fantastisch, maar haar personage maakt vreemde keuzes en de appel is duidelijk niet ver van de boom gevallen wat haar vader betreft. Haar gedrag is al even ziek als van haar vader met het verschil dat zij er uiteindelijk wel mee zal wegkomen.

Het interessante aan de film zijn de gemengde gevoelens die Michèle voor haar aanrander overhoudt. Enerzijds is ze uiteraard gedegouteerd over haar verkrachter, maar anderzijds geilt ze op haar buurman die wat later haar verkrachter blijkt te zijn. Je zou kunnen spreken van een Stockholmsyndroom dat naar het einde toe misschien eerder wordt omgekeerd. Bovendien worden de rollen op het einde wat omgedraaid vind ik. Haar zoon slaat Patrick het hoofd in dus ik zie hem hier even als het slachtoffer, hoewel hij eigenlijk niets beters verdiend. Het is in feite hetgeen hij sinds de verkrachting verdiende.

Elle is dus duidelijk een film die wat dient te bezinken. Ik heb me er hoe dan ook wel aardig mee vermaakt. Ik vond de film totaal niet rommelig of verwarrend, natuurlijk heeft zowat iedereen er een eigen kijk op en dit is een duidelijke love it or hate it film. Elle is erg apart maar toch een film die volgens mij een lange tijd gaat blijven hangen in het geheugen.

Eigenaardige Verhoeven.

Een wat aparte film waar best veel over te vertellen valt, maar eigenlijk ook weer niet. Er gebeurt echt een hele hoop, maar veel wordt er niet mee gedaan. Beetje raar omdat het toch allemaal "grote" gebeurtenissen zijn waar andere regisseurs een hele film mee vullen. Maar in Elle zijn ze er blijkbaar gewoon voor de reactie van Huppert te tonen.

Een uur lang is dat op zich wel leuk. De film wordt steeds grotesker en alle personages lijken wel hun koffertje aan geheimen te hebben, probleem is een beetje dat Huppert's personage eigenlijk op alles hetzelfde reageert. Met een soort van venijnig, semi-apatisch cynisme worstelt ze zich door elke ontwikkeling heen.

Na een uur heb je dat wel door, maar dan volgt er nog een uur, met meer van hetzelfde. En als je je dan nog afvraagt waar het allemaal heengaat ... wel, op 10 minuten van het einde worden de meeste verhaallijntjes mooi uitgesponnen met elke hun semi-happy end. Credits rollen over het scherm en eigenlijk zit je zo'n beetje hetzelfde naar die credits te kijken als Huppert's personage zich de hele film lang gedragen heeft.

Wel grappig, niet bijster interessant en veel meer dan een cynicsh lachje kan er niet vanaf. Oh, en best een lelijk game met serieus wat framerate issues zo te zien. En dat op een PS4, ook geen reclame voor Sony

2.5*

Michèle, het hoofd van een videogamebedrijf, wordt op een dag verkracht in haar huis. In plaats van aangifte te doen, doet ze alsof er niets gebeurt is. Ondertussen speelt ook de rechtszaak tegen haar vader, een massamoordenaar, weer op in de pers.

Elle is Paul Verhoeven's eerste Franstalige film. Hij wilde de film aanvankelijk in de VS maken, maar alle actrices die hij benaderde wezen het project vrijwel meteen af. Isabelle Huppert was echter al langer geïnteresseerd om een rol te spelen in een verfilming van het boek van Philippe Djian en toen de productie zich naar Frankrijk verplaatste nam zij de rol op zich.

Het camerawerk was prima verzorgt en het acteerwerk van Huppert was ook sterk. Het drama was ook best goed gedaan en het gegeven dat je in je eigen huis niet veilig bent voor verkrachters is op zichzelf al een goed uitgangspunt voor een thriller. Toch vond ik nu net dat thriller-gedeelte tegenvallen.

Het probleem van Elle is dat de film minstens een half uur te lang is en een clue of omslag in de personages ontbreekt. De hele film door blijft Michèle de zelfde houding aannemen; ze doet alsof er niets gebeurt is. Van een kat-en-muis-spel is niet echt sprake, Michéle gaat niet opzoek naar de moordenaar, maar die zoekt haar op. De vele zijweggetjes die de film bewandelt (zoals de videogame met de tenenkrommende graphics) helpen ook niet echt.

Al met al was Elle een vermakelijke film, al had ik toch iets beter verwacht van Verhoeven.

Wat onschuldig begon bij Turks Fruit eindigt met Elle in een bizarre climax.

Een verontrustende film die toch wel tot het einde toe blijft boeien.

De toch wel merkwaardige keuzes van Hupert om al dan niet bepaalde dingen wel/niet te doen blijven ook na de mondjesmaat vrijgekomen informatie enigszins vreemd.

Maar ach, de Franse Carice van Houten zet met haar toch niet al te sympathieke personage wel een geweldige performance neer.

Een goede misdaad/drama/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Isabelle Huppert...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

Verhoeven maakt met Elle een aardige comeback, de critici waren lovend, het publiek misschien net wat minder. Leuk voor hem aangezien hij altijd te maken heeft gehad met matige kritieken. Toch vind ik deze film juist wat minder.

Het verhaal draait wel erg veel om seks, het houdt, soms tot vermoeiends toe, iedereen bezig in deze film. Daarnaast zijn de karakters vervelend; de cynisch apatische rol van Hupport, haar vervelende zoon met irritante vriendin in een plotje dat niets toevoegt, vervelende collega's, vreemdgaan, horkerige vrienden, een pa als moordenaar, ga zo maar door. Als drama zijn de karkaters te oppervlakkig en heb je te weinig (of geen) symphatie met ze. Als thriller werkt de film ook niet echt, spannend wordt het nergens, hoofdzakelijk vanwege de apatisch rol van Huppert.

Desondanks levert Verhoeven wel een eigenaardige film af die niet verveelt, soms boeit en van het het karakter Michelle bijna een studie heeft gemaakt.

Snap niet dat deze film in de prijzen viel. Ik vond hem langdradig. Had er meer van verwacht. Er zijn zo veel films met dit onderwerp. En hij duurt ook nog zo lang. Huppert speelt heel goed dat wel.

Landradig, ongeloofwaardig verhaal van Paul Verhoeven. Tenenkrommend hoe de hoofdrolspeelster omgaat met haar verkrachting. Zeer ongeloofwaardig. Daarom 1 ster voor de moeite.

Eindelijk deze ook eens gezien en was wel nieuwsgierig hoe het verhaal ging evolueren en wie de dader ging zijn. De film duurt wel redelijk lang en mocht misschien een tikkeltje korter. De cast deed het wel prima.

De film is geen meesterwerk, het hoofdpersonage is toch iets te koel om echt mee mee te leven, maar vond hem wel eens het bekijken waard.

Ten dele is dit een thriller; ten dele is het een psychologisch drama. Het hoofdpersonage is diep onderbouwd, met innerlijke conflicten en een pijnlijk verleden en een web van persoonlijke en professionele relaties. De chronologische verteltrant wordt doorbroken met vervormde herinneringen en computeranimatie.

Het begint als een whodunit met verschillende mannelijke verdachten. Een aanwijzing is wanneer Patrick opschept over z'n atletische vermogens. Hij is dus sterk genoeg om de verkrachter te zijn. Ik vind het goed dat de ontknoping niet tot het einde bewaard wordt. Daardoor kan het derde bedrijf zich toespitsen op de psychologie van de dader en zijn verhouding met het slachtoffer. Even lijkt het erop dat ze naar elkaar toegroeien en dat Michèle het zelfs leuk vindt. De verhoudingen worden echter omgekeerd met een penetratie van haar schaar in zijn hand. In haar fantasieën zie je haar evolueren van weerloos slachtoffer naar overheerser.

Dit ligt niet zo ver van de oudere thrillers van Verhoeven, alleen is het in het Frans en wat ernstiger van sfeer. Hij bewijst dat hij het nog steeds kan. Isabelle Huppert zet op briljante wijze een personage met meerdere gezichten neer.

Prima thriller/ drama van Verhoeven, wiens niet-Nederlandse films ik toch stukken sterker vind (al moet ik de Vierde Man nodig herzien). Dat komt niet in de laatste plaats door de acteurs: Huppert is erg sterk als slachtoffer van een brute verkrachting.

Erg fijnzinnig gaat Verhoeven nooit te werk, maar hier werkt zijn soms wat lompe stijl prima. De achtergrond was wat over the top (vaderlief die 27 (!) mensen vermoordt) maar gelukkig ligt de focus op Huppert in het hier en nu. Film duurt iets te lang en niet alle zijplotjes waren even interessant (nogal flauw gedoe, die zoon met de donkere baby) maar al met al goede film.

Het centrale gegeven; mensen worden niet gesnapt door de buitenwereld, wordt in Elle mooi geïllustreerd en vormgegeven met behulp van thriller-, erothische en komische elementen.

Uitstekende film over een vrouw die in haar eigen huis op brute wijze verkracht wordt. Een film met een sterke opening en een bijzonder boeiend hoofdpersonage (Isabelle Huppert in één van haar beste rollen). De vele zij-paden die het verhaal kent worden goed op het hoofdpersonage betrokken. Een bepaalde spanning blijft aldoor voelbaar en de mooie muziek draagt hier ook een steentje aan bij.

Vond het echt een prima film. Met name omdat het personage van Huppert uitstekend is uitgewerkt. Haar voor sommigen onlogische gedrag past perfect bij het door het verleden geteisterde karakter. Het is dan ook een karakterstudie die je niet veel ziet. Ik snap ook nooit zo wat voor zin het heeft om veilig vanaf de bank je eigen gevoel voor logica toe te passen. Gebrek aan inlevingsvermogen zal de filmbeleving geen goed doen, ik vond het geheel erg kloppen en de moeite waard.

Absoluut GEEN thriller en niet geschikt voor wie de Amerikaanse leest teveel gewend is geraakt, de film doet zeer Europees/Frans aan qua psychologie van de karakters. Een bijzonder drama over een complexe, oudere vrouw met een sociale omgeving waarin zowat iedereen lijkt aan te rommelen met iedereen. Ook Elle zelf is op dat gebied zeker niet heilig. Er zit wel een wraakthema in het verhaal, maar dit heeft niet de overhand. Het is vooral een karakterstudie en je moet soms je best doen de hoofdpersoon te begrijpen, zonder meteen te gaan oordelen wat je zelf zou doen. Centraal lijkt te staan de continue strijd om macht. En hoe men zich soms overgeeft aan de meest absurde situaties.

Voorbeelden: de zoon die de zwarte baby als die van hemzelf beschouwt. Elle die als kind haar vader helpt met alles verbranden. Elle die met haar verkrachter aanpapt (hebben we eerder gezien in Spetters).

Hoewel ik het best een goede film vond, voelde ik me toch totaal misleid door de manier waarop deze film onder de aandacht is gebracht. Ik had een soort vigilante film verwacht, dat is het zeker niet.

Cinematografisch misschien wel de minst bijzondere Verhoeven. Misschien was het budget te laag, maar het ziet er nergens bijzonder uit, noch is de soundtrack ook maar enigszins memorabel. Met een budget van 9 miljoen klopt er dan iets niet.

Maar de acteurs zijn uitstekend, met Laurent Lafitte als lichte uitschieter. Al met al een voldoende.

Gezien alle media-aandacht destijds had ik best wel interesse om de film snel te zien, maar het gebeurde niet. Wel afgelopen week eens kunnen zien, maar uiteindelijk had ik er veel meer van verwacht. De film duurt vrij lang, met een relatief laag tempo en niet al te veel interesse gebeurtenissen. Huppert is wel erg goed in haar rol en de hand van Verhoeven valt qua stijl zeker wel terug te zien, maar hij heeft ze in zijn loopbaan wel beter gemaakt. Dat het geen wraakfilm zou worden wist ik, maar wat dan wel wist ik weer niet.

En eigenlijk wist ik het na afloop nog steeds niet. Beetje een mix van drama, psychologie en zwartgallige humor, maar het wist me niet te pakken. Je blijft afstand voelen met Huppers personage en veel sympathie wekte niemand op. Ook vond ik wat verhaallijnen zoals met het gamedesign (overigens ontzettend lelijk, alsof we een game van 10 jaar terug zagen) en de donker getinte baby niet echt sterk. Ook waren de keuzes die gemaakt werden door Huppert gewoon lastig te volgen. Alles bij elkaar is het wel een voldoende, maar meer ook niet. Opvallend dat deze Elle internationaal prijzen heeft gewonnen. Kan niks bedenken wat hier prijswaardig aan is. Huppert was goed, maar ook weer niet onvergetelijk.

3*

Een veel geprezen film, maar niet voor mij weggelegd. Ik kon er niet in komen en het verhaal interesseerde mij niet erg. Daardoor vond ik het nogal saai en kon ik het niet zo goed volgen. Het acteerwerk vind ik prima. Isabelle Huppert vind ik sowieso een goede actrice. Ik vind haar heel naturel acteren en ik heb in korte tijd veel films met haar gezien, maar ook zij kan er niet voor zorgen dat ik Elle een hoge score geef. 2*

Er wordt behoorlijk ongevoelig omgesprongen met gevoeligheden, als ik dat zo mag uitdrukken.

"Schaamte is niet sterk genoeg om u te weerhouden van om het even wat ge doet"...

Had het er wat moeilijk mee omdat niets verloopt zoals ge het zoudt verwachten, maar uiteindelijk, stapt ge daarover, dan huist er toch in deze "Elle" een film waar ge wel geboeid blijft naar kijken.

Veel is wel te danken aan een dubbel ijzesterke Isabelle Huppert en ook de rest van de cast drijft goed mee.

Overgewaardeerde film. Wie de verkrachter is, wordt al ruim voor het einde van de film duidelijk. Waar is dan nog het wachten op? Bizar: Michèle wordt meerdere keren zeer gewelddadig verkracht, klappen en trappen op het gezicht. Na de eerste verkrachting zijn de sporen van dat geweld duidelijk zichtbaar. Als verklaring zegt ze tegen familie en vrienden dat ze met de fiets is gevallen. De volgende drie, vier verkrachtingen zijn minstens even gewelddadig, wéér met trappen en harde klappen op haar gezicht. Maar nu zonder enig spoor na te laten. Bizar: haar (?) kleinzoon wordt geboren als zwarte, in de loop van de film wordt hij donker getint en eindigt als licht getint. Verkeerd wasmiddel gebruikt? Bizar: Michèle verlaat het feestje op de zaak vroegtijdig, het is nog maar net begonnen. Als ze thuis opnieuw verkracht wordt, komt haar zoon tussenbeide. Maar die zoon was de manager van het feestje op de zaak, hij kreeg nadrukkelijk de opdracht daar te blijven tot het feest was afgelopen. Heeft hij de boel de boel gelaten en is hij als een speer naar het huis van zijn moeder gereden? Bizar: Michèle gaat vreemd met de echtgenoot van haar beste vriendin. Als ze dat aan haar vertelt, is de vriendin niet boos op Michèle, maar op haar eigen man. Vreemde vriendschap. Iedereen die door zijn/haar beste vriend(in) op deze wijze wordt belazerd, wordt toch minimaal óók kwaad op de bedriegende vriend(in)?