Inherent Vice (2014)

Uit de uitgebreide discussies over Inherent Vice in de /Filmcast heb ik twee constateringen meegenomen van de presenterende critici.

- Probeer Inherent Vice niet te beoordelen op het (gebrek aan) verhaal, maar meer te zien een als een ervaring. Vergeleken met mainstream narrative cinema, zou Inherent Vice meer als een grote 'avant-garde' productie kunnen worden gezien. Karakters, scènes, sfeer etc. Het is geen narratieve film in de klassieke zin.

- Bij tweede viewing viel de film volgens een van de twee heren beduidend beter.

(Waarop de ander antwoorde dat hij niet wist of hij daar wel zo'n trek in had)

Ik ga dat eerste punt proberen mee te nemen, wanneer ik hem kijk. En als hij niet goed valt zien we vanzelf of ik me er nog toe kan zetten aan dat tweede punt te voldoen.

Wauw, wat een vette film zeg! Een onconventionele, tegendraadse schets van het verval van het hippietijdperk, gedrapeerd rond het avontuur van een constant stonede privédetective, doorspekt met absurde situaties en vervreemdende dialogen, en minstens even bizarre, doch toffe personages die dankzij het prima acteerwerk overeind blijven. Ik heb de hele film met een brede grijns op mijn porem gezeten, en denk dat deze bij herzieningen zelfs nog verder kan groeien tot één van mijn favoriete films.

Melige film over een dude die detective is die een bepaalde zaak nodeloos complex maakt en daarom steeds stoner wordt. Het kan ook zijn dat de dude steeds steeds stoner wordt zodat zijn zaak ook complexer wordt. Maar dat leek niet belangrijk, alleen jammer dat het zo lang duurt.

Josh brolin als maniac cop is wel briljant!! Daarom zou je de film al moeten proberen

Na twee stinkers gelukkig weer een leuke film van PTA. Niet zo goed als zijn beste film PDL. Misschien zou ik Boogie Nights eens moeten herzien, daar had het denk ik het meeste van weg.

Hij wilde niet de standaard Jaren 70 muziek, dus opent met "Vitamin C", toch wel erg 70ies maar wel een heerlijk nummer natuurlijk. Verder een trip met een best coherent verhaal. Veel personages, maar wel met een zekere samenhang en Josh Brolin als banaan (ijs?) met chocolade eter moet je gezien hebben.

Ik heb de film inmiddels gezien en ja, ik vond hem ook niet boeiend. Het is echter geen onplezierige film: elke scene is op zichzelf best om aan te zien, maar het frustreerde mij (en blijkbaar vele anderen) dat het verhaal alleen maar steeds ingewikkelder wordt en geen ontknoping vindt. De film begint ermee dat een privé-detective zijn ex-vriendin (waar hij nog steeds verliefd op is) op bezoek krijgt en zij hem vertelt dat de echtgenote (en haar minnaar) van haar hele rijke minaar hem zijn geld afhandig wil maken. Dan verdwijnt die rijke minaar en ook de ex-vriendin. Daarmee begint het mysterie dat de privé-detective probeert op te lossen. De film lijkt veel op The Big Lebowski doordat ook Inherent Vice een ietwat suffige (want altijd stonede) man laat zien die roekeloos de wereld van de misdaad en maffia binnenstapt om een mysterie op te lossen. Maar in plaats van dat er verrassende wendingen of een ontknoping komt, wordt het verhaal alleen maar steeds complexer en verwarrender omdat er een eindeloze stoet aan nieuwe personages aan het verhaal c.q. mysterie worden toegevoegd (allemaal gespeeld door bekende acteurs zodat je heel Hollywood voorbij ziet komen) die het verhaal alleen maar onbegrijpelijker c.q. het mysterie groter maken. Op een gegeven moment verlies je ook je geduld of zin om het verhaal nog te volgen: sommige delen van het mysterie worden wel opgelost (zo vindt de privé-detective bv. de verdwenen miljonair terug in een gesticht), maar het leidt evengoed tot niets omdat er altijd nog veel niet is opgelost en bovenal omdat het hele verhaal sowieso geen doel of opbouw lijkt te hebben. Waarom zou het ons uberhaupt iets kunnen schelen wat er met de miljonair is gebeurd, nu de scenes als los zand bijeen lijken geplakt zoals een TV-serie die geen begin of einde heeft en maar eindeloos doorgaat met nieuwe intriges in plaats van een film te zijn met een kop en een staart? De privé-detective lijkt zelf ook alleen maar het mysterie in te duiken om zijn ex-vriendin terug te vinden en als die dan aan het einde net zo plotseling weer opduikt (letterlijk!) als ze verdween en ze in elkaars armen liggen heeft de film wel een goed einde (de geliefden die elkaar hadden verloren hebben elkaar weer gevonden).

Van de critici begrijp ik dat de film bewust die verwarring schept: het is ook helemaal niet de bedoeling om het mysterie op te lossen of voor de kijker om het verhaal te begrijpen. De film zou gaan over het verval van de hippiebeweging in ‘bad craziness’ in haar nadagen hetgeen wordt geillustreerd door het verhaal net zo maf en incoherent te maken als de geest van Charles Manson. Daar verwijst ook de titel naar: ‘Inherent Vice’ is een term uit de verzekeringswereld om aan te geven dat iets niet te verzekeren is omdat het naturlijkerwijs kapot gaat. Bovendien zou de film teruggrijpen op film noirs als Chinatown waarin evenzo de oplossing van het mysterie achter de horizon verdwijnt: achter elke dader zit weer een andere dader en uiteindelijk is de ultieme dader de (corrupte) overheid zelf die te machtig is om te kunnen worden geidentificeerd of te verslaan. De film laat zo de wereld zien van een hippie die paranoide is geworden van de drugs maar die ook wel drugs moet gebruiken om te ontsnappen aan de slechte, corrupte wereld zodat zijn paranoia ook wel waar is (de overheid dealt zelf de drugs en is dus niet te vertrouwen). Nu spelen drugs of drugservaringen niet een grote rol in de film (het is geen Fear and Loathing in Las Vegas) maar zo beschouwd is de film toch een ‘bad trip’.

Lekker sfeervol, prima muziek en ik had absoluut geen problemen met het feit dat het verhaal nergens naartoe ging, vond dat juist wel verfrissend.

Toch zal er weinig blijven hangen, een film die heel prettig voorbij fladdert en daar blijft het ook bij.

Oke, deze ook maar eens gezien. Was er uiterst nieuwsgierig naar, maar kan me achteraf alleen maar aansluiten bij de negatievere recensies.

Inherent Vice is een film waarbij ik totaal geen idee heb waar ik nou naar zit te kijken. Dit hoeft absoluut geen probleem te zijn, aangezien ik wel van de wat abstractere cinema hou, maar Anderson slaat de plank volledig mis. In het begin zat het sfeertje er nog wel aardig in, en worden er enkele mooie shots voorgeschoteld, maar naarmate het vordert ontaard het in een oeverloos saai praatfilmpje. Saaie dialogen, saaie personages, en saaie, bordkartonnen decors en visuals. Combineer dit alles met wat vreselijk flauwe (en veel te brave) humor, en je hebt Inherent Vice in een notendop.

Uiteraard duurt de film ook veel en veel te lang. Bij een opgeblazen drama als Magnolia snap ik die noodzaak nog enigszins, maar om dit nou 2,5 uur lang te laten duren... Tja, ik snap het niet. Trouwens een bekend probleem bij veel PTA films wat mij betreft, de veel te lange speelduur. Al is het natuurlijk een bekend feit dat dat soort films juist hoog schijnen te scoren bij het grote publiek.

Geen idee wat PTA's bedoeling hiermee was. Dacht dat dit wel een positieve vooruitgang zou zijn op het stoffige There Will Be Blood, maar dit is nog veel slaapverwekkender. Mijn ergernis bereikte zijn hoogtepunt eigenlijk pas na de film, toen ik wat studenten hoorde roepen wat voor een ''maffe tripfilm'' dit wel niet was. Laat me niet lachen... Anderson kan het maar beter bij zijn opgeklopte dramafilms houden, al stellen die meestal ook niet zoveel voor. 1,5*, die er voornamelijk staan voor Phoenix en Brolin.

PS: de poster is wel erg mooi.

Ik kon het verhaal niet echt volgen, maar dat zal de bedoeling zijn. De film voelde (te) lang aan en sommige stukken waren ronduit saai, maar als geheel vond het toch een prima film. Sfeervol, leuke personages, goede humor, absurde situaties, prima muziek. En Joaquin Phoenix speelt een fantastische rol. Op het lijf geschreven, zoals ze dat dan noemen. Ook Brolin was geweldig. 3,5*

Wat mij opvalt in de vele kritieken is de klacht dat er nauwelijks een rode draad in het verhaal zit en al helemaal geen kop of staart. Dat dit de film ingewikkeld en verwarrend maakt. Maar dat was ook het geval met het bronmateriaal. Mijn vermoeden is dat de meeste mensen die de film hebben gezien nooit het boek hebben gelezen. Pynchon is niet de meest toegankelijke auteur, en het is dan ook geen verrassing dat Anderson grotendeels zijn eigen interpretatie van het boek heeft gefilmd.

De structuur van het verhaal en het hoofdpersonage zijn een afspiegeling van Amerika in de tijd waar het zich afspeelt. Een gefragmenteerd land in constante verwarring. Niets is meer wat het lijkt, zekerheden bestaan er niet meer. Amerika bevond zich in een zeer verwarrende en onzekere tijd, Pynchon en Anderson hebben beide die tijd goed neergezet in het medium van hun eigen voorkeur. Elk personage op zich zelf vertegenwoordigd een deel van de maatschappij. Het boek heeft ook nog eens de vrijheid om meer te kunnen neerzetten op de achtergrond. Waardoor er dingen kunnen worden vermeld/voorspeld die wij tegenwoordig kennen uit het dagelijkse leven die toentertijd hun geboorte beleefde. Voorbeeld, tegen het eind van het boek vind er een gesprek plaats tussen Doc en een ander personage over een nieuw soort computer netwerk dat wij later zullen kennen als internet, en de mogelijkheden die het creëert voor een totale toezichtstaat. Dit soort dingen voegen achtergrondkleur toe aan het verhaal dat bij een film niet mogelijk is. Je moet nu eenmaal snijden, anders heb je een film van 24 uur.

Het acteerwerk is uitstekend en vooral Phoenix en Brolin springen er tussen uit. Brolin en zijn vertolking van een politieagent, die door het feit dat hij zo dom is als een koe onnodig wreed en lomp is, is echt perfect. Daar heeft Anderson beter werk geleverd dan Pynchon, in het boek was hij minder scherp omlijnd. Phoenix is de Doc die ik me voorstelde toen ik het boek las, al had ik een leeftijd van eind twintig begin dertig in gedachten. Ook hij is wat meer scherp omlijst dan in het boek. De andere personages zijn ook uitstekend ingevuld en uitgewerkt. Zoals het boek is dit geen film voor iedereen, door de sterren cast kunnen zich mensen vergissen en denken dat dit een gebruikelijke Hollywood productie is, dat is dus niet het geval. Dit is een acteurs film, die zijn voor een groot publiek vaak niet de meest toegankelijke films. Dit soort films drijft op de vertolkingen van zijn cast en die zijn in dit geval uitstekend. Intelligente vertolkingen door de acteurs, ook voor de personages die uitermate dom zijn. De film is humoristisch door het uitstekende acteerwerk van de cast zonder dat er ooit wordt teruggevallen op de melige humor van films als Up in Smoke [1978]. Een punt van kritiek, Anderson had iets strakker mogen zijn in zijn regie waardoor er wat minder ruimte is aan de randen van de film en het geheel wat compacter is, dat betekend overigens niet korter. Maar dat is maar een heel klein puntje van kritiek. De lengte was precies goed, zeker in deze tijd dat films als maar langer en langer worden ook als er niet meer te vertellen is. Het is het waard om hem meer dan eens te zien. De eerste keer als geheel en de tweede keer voor zijn individuele delen. Ik raad hem aan, maar niet voor iedereen.

Ik geef hem 90/100.

Tja, een film kan al een keer tegenvallen, een Duvel daarentegen

Die snap ik niet.

Kan je hier iets meer over vertellen Charlie Brown

In het boek zijn er veel zijdelingse verhalen die ingevlochten zijn in het hoofdverhaal en die een rol spelen in het inkleuren van het geheel, die in het boek niet gemist kunnen worden. Ze maken de roman drie-dimensionaal. Gezien de trend die er nu heerst onder filmmakers om films alsmaar langer te maken, had het voor Anderson verleidelijk kunnen zijn om dat ook te doen met Inherent Vice. Maar voor een film zijn deze zijdelingse verhalen niet nodig. Anderson had de beheersing die filmmakers de laatste jaren steeds meer missen. Ook al spelen vooral de studiobazen hier een kwalijke rol in. In de 19de eeuw werden schrijvers betaald per woord, tegenwoordig lijkt het of men in Hollywood per film-minuut word betaald.

En ja, ik ben me er van bewust dat 148 minuten lang is.

Zal ik zo snel mogelijk doen. Ben de laatste tijd wat in tijdnood en kan niet zo vaak op MM zijn als ik wil.

Dus waar slaat je opmerking dan op vraag ik me af?

In bijvoorbeeld 'Election' heb je archetypes die de politiek zouden vertegenwoordigen. Als deel van de maatsschappij. Maar dat haal ik niet uit deze film. Ik zag slechts verdoofde en gestoorde personages.

Ik begrijp niet zo goed waarom er steeds wordt aangehaald dat Incoherent Vice geen standaard Hollywood film is om de lage waarderingen te verklaren. Ik ervaar dat als flauw. Net of mensen die het niet weten te waarderen niet ingewijd zijn in de tempel der schone kunsten.

Ik ga toch ook niet lopen katten dat mensen dit niet kunnen waarderen als ze Cisco Pike niet gezien hebben.

Tjah meningen verschillen, hoe kinderachtig ze worden geformuleerd. Ik was al bekend met het bronmatariaal dus wist wat ik kon verwachten en Anderson klaart de klus geweldig.

De film is een slome express warrige pulp detective die niet diep is en dit vooral niet probeert te zijn. Losse eindjes worden niet vastgeknoopt, er word veel gebrabbeld en soms geschreeuwd en er is vooral heel veel drugs. Raymond Chandler zal er van genieten. Er is flink wat gesneden uit het orgineel van Pychon maar de hoofdlijn zit er nog in, dit is ook alles wat nodig is om de film boeiend te houden.

Voor de rest is het prachtig vloeiend geschoten en is de casting gewoon perfect. Ook al zijn de meeste acteurs behalve Phoenix en Brolin een max van 20 minuten in beeld.

Rommelig maar daar ligt ook zijn charme. Blij dat Anderson eens iets anders doet dan stoffige coming of age dramas.

Ik kan me prima in je recensie vinden, maar Boogie Nights, Punch-Drunk Love, There Will Be Blood en The Master coming-of-age-drama's?

Hij heeft zelfs nog nooit een coming-of-age-drama gemaakt. Hooguit in Magnolia is het in een van de verhaallijnen een beetje een thema, maar die film gaat als geheel ook over iets heel anders.

Was ook de énige reden dat ik die titel maar verzweeg, al zie ik dat ik Hard Eight onterecht niet genoemd heb. Nogmaals: Paul Thomas Anderson coming-of-age-drama's?

Coming of age was de foute benaming maar ik bedoel vooral de meer kroniek(langdurige periodes, verschillende personen) achtige films die hij hiervoor maakte. Ook daarin zit veel verschil want Magnolia werkt als een raamvertelling en Punch Drunk Love is vooral echt een (positieve) groei.

Ah zo. Tja, er is inderdaad een groot verschil tussen PTA van vóór Punch-Drunk Love en PTA van ná Punch-Drunk Love. Ben zelf fan van de PTA van erna. Maar vond je TWBB en The Master dan ook stoffig?

The Master vond ik persoonlijk sloom en slepend op de slechte manier. Stoffig is misschien het juiste woord maar ik vond het vooral een boeiend onderwerp dat door nogal opervlakkige uitwerking en dialogen vast liep rond het midden. Onderhond legt het mooi uit:

TWBB is goed maar sleept ook nogal. Vooral de geweldige over de top rol van Daniel Day-Lewis en het juist ondergewaardeerde rustige spel van Paul Dano redden die film voor mij. Het probeert episch te zijn maar verliest daarbij de fijne dialogen ook uit het oog. Dan heb ik liever de onderkoelde minimale sfeer van Sydney/Hard Eight.

The Big Sleep in the seventies.

Het is jammer, maar misschien onvermijdelijk dat Inherent Vice nu vooral bekend staat als een film met een onnavolgbaar plot. Ik had de waarschuwing vooraf ook al gekregen, maar al te wakker lag ik daar niet van. The Big Sleep is immers één van mijn meest favoriete detectivefilms en is ook moeilijk te begrijpen op een plotniveau. Wie precies wat heeft gedaan is vaak niet het meest interessante van zulke verhalen. Wel het milieu waarin ze zich afspelen en eventueel het waarom van de misdaden. Inherent Vice scoort in ieder geval op het eerste vlak hier.

Ik zeg er maar meteen bij dat ik, in tegenstelling tot The Big Sleep, het hier totaal verdedigbaar vind dat het verhaal moeilijk te begrijpen is. Sterker nog, het is essentieel voor de bijzondere sfeer. Het zette mij dichter bij Doc en zijn stonede conditie. Het is net alsof je af en toe een glimp opvangt van een of andere samenzwering, maar te veel met je hoofd in de wiet (en wat al niet meer) zit om er precies een coherent geheel van te maken. Het is moeilijk met concrete voorbeelden te staven, maar ik kreeg ook sterk de indruk dat Doc zelf onzeker was of alles wat hij zag nou wel werkelijk gebeurde of een combinatie was van hippie-paranoia en slechte drugs. Geen wonder dat Bigfoot ook altijd vooraf vroeg of nieuwe informatie niet slechts een waanbeeld was.

Het creëert een heel eigen sfeer. Dromerig bijna; een soort bijna-surrealistische nachtmerrie vol maffe figuren en gebeurtenissen die maar half verklaarblaar lijken. Wel helpt het dat tussen dit rariteitenkabinet aan personages Doc zelf wel heel helder als karakter geschetst wordt. Met een meer nuchtere held zou het allicht een meer frustrerende film worden. Het tijdsbeeld is ook heel goed gedaan en voor een deel voelt dit ook wel wat aan als een van de meer out-there-films die je eind jaren '60, begin jaren zeventig aantrof. Natuurlijk is daar ook bewust op ingespeeld, niet alleen door aankleding en de muziek, maar ook door camerawerk bijvoorbeeld. Dat laatste is erg fraai, al viel vooral het kleurgebruik me op. Die introductie van Shasta aan het begin is een bijzonder mooi staaltje van gebruik van licht en kleur.

Helaas een groots meesterwerk is het naar mijn gevoel niet, wat extra jammer is want de vijf films van Anderson hiervoor hadden een opzienbarende reeks aan vijf sterren of vier en een half. Inherent Vice is vaak briljant, mooi, grappig en soms zelfs licht ontroerend, maar het sleept ook zo nu en dan. Daarbij had ik soms wat moeite met de humor. Nou is Inherent Vice al een wat vreemde mix van elementen, met zijn hard-boiled detective-plot, hippie-vibe, arthouse-stileringen en melancholische ondertoon, maar op een bepaalde manier komt dat altijd samen. De subtiele humor, vooral in de dialogen, werkt uitstekend, maar het was vreemd om daarnaast ook zeer platte, bijna puberale grappen te zien, evenals wat slapstick. Dit soort humor zit door heel de film, maar wel altijd enorm kort. Een kort, lomp grapje en weer verder. Fris misschien en hier en daar werkt het, maar ook even vaak voelde het wat geforceerd aan of doorbrak het de toon te veel.

Voor het grootste deel werkt dit zeer goed, gelukkig. Ik hoor her en der dat dit een groeier zou zijn. Misschien. Het is nu bijna een week geleden dat ik hem zag en hij is door mijn hoofd malen. Een goed teken hoop ik. Zo goed als Andersons voorgaande werk is het misschien niet, maar het is ook niet iets waarvoor hij zich moet schamen.

4*

Een raadselachtige film waarin ik de wijze van vertellen volstrekt onduidelijk vond (zowel de gestelde vragen als de gegeven antwoorden leken in rook op te gaan). Ik zag een absurde, vrolijke, melige, verwarrende, maar ook wel vermoeiende, ondoorgrondelijke en onoverzichtelijke en daardoor onevenwichtige en ongrijpbare misdaadkomedie. De personages waren bijzonder kleurrijk en de dialogen klonken best slim.

Echt heerlijk dat sfeertje dat een combinatie is van film noir en ontspannen en trippy jaren zestig. Ik werd gelijk geabsorbeerd door de geweldige openingsscène en een van de gaafste openingscredits die ik heb gezien (en gehoord) en dacht even dat dit wel eens echt iets heel speciaal kon worden. Dat is ook wel zo, maar helaas slaat de film al vrij snel wat al te duidelijk de richting van komedie in. Dat is vaak erg grappig en een voorbeeld voor een matige film als Fear and Loathing in Las Vegas, maar ik vind het vooral teleurstellend dat de balans zo overslaat naar de humor (met een droevige ondertoon) terwijl de film in het begin juist zo'n ongelofelijk aangename mix is. Misschien maar heel kort, maar dat smaakte echt naar meer.

In het laatste deel van de film slaat de film weer de iets meer ernstige richting in, maar dan is het sowieso al te laat omdat we dan al het grote middenstuk aan komedie hebben gehad, met het bizarre en bewust rommelige plot dat alle kanten opgaat, telkens weer nieuwe intriges en personages introducerend. Bovendien benadert dit slot ook niet de magie van het begin van de film. Ik verbaas me trouwens over de kritiek op het onduidelijke verhaal. Voor mij was het al vroeg in de film duidelijk dat we alles echt volgen door de ogen van een continu gedrogeerd personage. Er steekt inhoudelijk veel meer achter de film dan in de eerste plaats misschien zo lijkt en dat warrige is juist al een punt op zich. Dat is misschien ook wel het meest knappe aan de film, hoe gelaagd hij is en op verschillende manieren bekeken kan worden.

De acteurs film zijn verder ook wel echt heel fijn. PTA heeft een heel fijne cast samengesteld van bekende en minder bekende gezichten. Phoenix is echt onvergetelijk in zijn rol als hippie-detective. Wat een acteur is dat toch. Verder valt vooral ook Brolin erg positief op in een rol die hem op het lijf is geschreven en van mij nog best wat groter had gemogen, en Waterston en Short springen er ook echt uit. De dialogen en andere teksten zijn sterk en de hele aankleding van de film is ook subliem heel geloofwaardig en aangenaam. En uiteraard ook een zeer fijne soundtrack. Vond Joanna Newsom als voice-over een zeer toffe vondst. Een zeer leuke en goede film die nog veel meer had kunnen zijn. Was de film vanaf het begin al zo'n komedie geweest dan had ik hem misschien meer gewaardeerd. Nu maakte het beginstuk me hongerig naar meer. Ik verlang nu diep naar een echte en grotendeels bloedserieuze film noir van PTA. Een dikke 3.5*.