Inherent Vice (2014)

Het lijkt wel het slotakkoord van een heuse trilogie: Paul Thomas Andersons rise-and-fallvertelling van de Verenigde Staten van Amerika.

In There Will Be Blood toont PTA ons het Amerika vlak voor zijn opkomst als wereldmacht, waarin haar grondbeginselen (religie en kapitalisme) het land vorm beginnen te geven.

In The Master krijgen we personages te zien die gedesillusioneerd rondwaren in het Amerika dat inmiddels door de wereld wordt aanbeden en waarin bovengenoemde beginselen tot idealen verheven zijn.

En nu, in Inherent Vice, zien we het Amerika van tijdens de Vietnamoorlog: een land waar iedere moraal en ideologie betekenisloos geworden is; een land in faillissement.

Och, zo lang daar nog zulke films gemaakt worden, valt het wel mee joh. En hoe betekenislozer ideologie wordt, hoe beter, dunkt me. Heb je nog last van ‘ideologie’, geloof in oplossingen, laatste waarheden, of andere waandenkbeelden? PTA weet er wel raad mee!

Zo op het eerste gezicht het beste wat ik van Anderson zag (alleen Punch-Drunk Love niet gezien, geloof ik), evenwichtiger dan The Master, en een stuk beter dan het wat schematische There Will Be Blood.

Ja, dit is natuurlijk óók aangezet en over the top, maar op één of andere manier veel raker, en (daarom) ook veel geestiger. Ik heb - zeker de eerste anderhalf uur - haast voortdurend met een opkomende lachkriebel in mijn buik gezeten.

‘t Zou best kunnen dat ik ‘m in de herziening nog meer waard vind dan de 4 sterren die ik hem nu geef. Don’t worry, the thinking comes later!

Haha, goeie. Maar toch, een melancholische ondertoon is me niet ontgaan. Nazi's te gast bij hippiefeestjes? Alsof Anderson zijn eigen 'nihilistische' "overtuigingen" betreurt...

Nee hoor, die swastika is een Indiaas symbool dat ‘Everything is alright’ betekent

Volgens mij een film met een vette knipoog.

Een goede maar speciale film, die ik nog eens moet bekijken... De acteerprestaties zijn top! De gekke en rare personages zijn grappig en intressant, maar vooral goed vertolkt toch zou ik hem nog eens willen terug zien om misschien nog meer te weten te komen van de film.

Ik moet 'm maar ook een keer herzien, want ik zat 148 minuten lang in volle bioscoop op de eerste rij.

Film zelf is leuk, maar verwachtte er iets meer. Joaquin Phoenix zet echt een heerlijke rol neer als stonede detective. Maar ook de bijrollen van Owen Wilson en Martin Short waren een leuke toevoeging. De setting en het tijdsbeeld waren heel mooi en erg goed in beeld gebracht. Er is veel op details gelet waardoor ik echt het gevoel had dat het eind jaren 60 was. Het verhaal was niet altijd even sterk. Halverwege de film kakte ik soms in. Gelukkig werd het daarna weer beter.

Voorlopig 3*

Dat sexy halve lachje van Shasta

Phoenix is een geweldige acteur maar hij, en de andere vele bekende koppen die voorbij komen, kunnen deze prent niet redden. Een oersaai verhaal die me op geen enkel moment wist te boeien. Alles wordt enorm aangedikt. En of het nou grappig bedoeld is of niet, ik kon er in ieder geval niet om lachen. De voice-over is bloedirritant evenals het overvloedige gebruik van muziek. Ik heb deze film met zeer veel pijn en moeite af gekeken. Was het de lange zit waard? Absoluut niet!

Doelloos, stuurloos ronddobberend drama waarin Phoenix als doped-up tandarts-detective een mysterie op te lossen krijgt. Niet dat het daar nou echt om gaat overigens, meer om de absurde situaties rond Phoenix en de kleurrijke figuren die hij tegenkomt. Best leuk. Jammer van de verschrikkelijk cliche soundtrack - films die spelen de jaren-70 of -80 die vooral proberen te drijven op de soundtrack beginnen me ondertussen zo absurd tegen te staan dat ik al vanzelf sacherijnig wordt als ik zo'n plaat langs hoor komen.

Gelukkig zit in deze film ook een heleboel mooi beeld en is de cast leuk aan het spelen. Maakt weer wat goed. Blijft wel een sfeer-over-substance film, en daar moet je tegen kunnen. Kennelijk was ik in een goede bui.

Echt? Een cliché-soundtrack? Vond de keuze van Can, The Marketts, The Cascades, Les Baxter, Jack Scott, Cliff Adams, Kyu Sakamoto en Chuck Jackson toch vrij verrassend. Zelfs Neil Young is niet de eerste waar je aan denkt als je de psychedelische jaren '70 zou moeten begeleiden (Tja, enkel Sam Cooke op de achtergrond was niet zo opzienbarend).

Ben overigens ook een enorme "sfeer-over-substance"-liefhebber...

Ehhh Sam Cooke?

Maar daar gaat het me nog niet eens om, het is algemener het gebruik van jaren-70/80 top 40 plaatjes wat me echt begint tegen te staan. Er zijn echt veel te veel films de afgelopen jaar of vijf die daarmee proberen de sfeer te zetten.

Ja, zoals ik al zei: "enkel Sam Cooke op de achtergrond was niet zo opzienbarend", maar verder zitten er nogal wat onverwachte nummers tussen. Als Cooke dan de enige is waar je je aan stoort (nota bene een diëgetisch nummer dat in de film op de radio gedraaid wordt), snijdt de kritiek niet zoveel hout.

Had het misschien duidelijker kunnen uitleggen: het gaat me er niet zozeer om welke platen gebruikt worden, maar dat er platen gebruikt worden. Een stereotype 'hippe', 'coole' soundtrack, zeg maar. Het is echt niet zo dat alle muziek uit die tijd me de keel uitkomt, maar dat ik het elke keer bij een film moet horen begint me echt te irriteren.

Op die fiets. Begrijpelijk, maar stoorde ik me dan totaal niet aan dit keer (gebeurt me vaak genoeg als ik een Guy Ritchie-film zie). Komt denk ik door het feit dat Anderson júist die nummers gebruikt die niet voor de hand liggen bij een film die zich afspeelt in de jaren '70. Ieder andere regisseur had de geluidsband waarschijnlijk volgestopt met Bob Dylan, Rolling Stones, Jefferson Airplane, The Mamas and the Papas en Buddy Holly, met als bijkomend effect dat het nummer alle aandacht opeist. Nu overheerste de soundtrack tenminste niet (bij mij althans).

De muziek was wel aardig gekozen, ook sfeervolle beelden, een prima cast, maar eigenlijk miste deze film alleen nog een interessant verhaal. Al was het maar een beetje spannend, of meer humor had ook niet misstaan. Heb een enkele keer kunnen glimlachen, maar verder is het erg langdradig en leek er maar geen einde aan te komen. Wat was dit een hele lange zit zeg. Steek er maar gauw weer één aan.. (:

Prettig gestoorde misdaadfilm, een soort kruising van The Big Lewboswki en Chinatown. Hier en daar ook wel een duister David Lynch-sfeertje. Joaquin Phoenix is geweldig in de laid back hoofdrol en is omringd door een eersteklas supporting cast, waarin verder vooral Josh Brolin hilarisch is. Met 150 minuten aan de lange kant en van de plot is regelmatig geen brood te bakken, maar het geschepte sfeertje is zo fijn dat de film goed te genieten blijft. Wellicht nog beter wanneer je zo stoned als een garnaal bent.

Paul Thomas Anderson is zonder twijfel mijn favoriete regisseur. Natuurlijk heb ik er weer tijden naar uitgekeken om z'n nieuwe productie te mogen bewonderen. Ik blijf het mooi vinden dat PTA steeds met wat nieuws komt, qua stijl, verhaal, muziek, sfeer, noem het maar op. Ook 'Inherent Vice' is weer niet te vergelijken met een eerdere PTA. Het LA in de jaren 60 kun je gerust aan Anderson overlaten.

Want wat een sfeer wordt er weer gecreëerd. Prachtig tijdsbeeld. Van het verhaal zelf wil Anderson het de kijker al net zo vaag en lastig maken als dat het voor de constant stonede privé detective Doc Sportello is. Doc ziet wel waar hij terecht komt. Van een vermiste ex, een gestoorde agent genaamd Bigfoot, tot nazi's, drugssmokkel en veel vage dialogen. Er valt regelmatig geen touw aan deze vage wolk vast te knopen.

Maar dat hoeft ook niet, want als kijker voelde ik me daardoor redelijk één met Doc. Het zijn vooral de sfeer, de (kleine) gebeurtenissen, de muziek en alle kleurrijke personages op zich die dit een genietbaar geheel maken. Anderson verwerkt weer grote Amerikaanse thema's in z'n film, dit keer een land dat vol in verwarring is, tijdens de Vietnam oorlog. Een grootse indruk laat dat niet achter, vooral omdat het hier op een luchtige en weinig beklemmende manier wordt gebracht. Maar regelmatig genieten is het wel.

Shasta is een heerlijk personage. Leuk, mysterieus en één die je bijblijft. Net als 'Inherent Vice' zelf, hoop ik. Een film om vaker te zien. Nu ik weet wat ik precies kan verwachten (nou had ik al zoiets als dit verwacht natuurlijk), zal een volgende kijkbeurt waarschijnlijk nog beter bevallen. Verwarrend, komisch, vol met leuke personages en vooral een film waar je je niks van het verhaal moet aantrekken, maar je mee moet gaan in de mooie verwarrende sfeer en de vage gebeurtenissen. Wel moet ik mijn laagste score ooit aan een PTA gaan toekennen. Qua gevoel deed het me nog niet erg veel. Volgende keer hopelijk, Doc.

Nogal aparte film, en eigenlijk best intrigerend. Met het verhaal en de gebrachte sfeer zit het wel goed. Het acteerwerk is van sterk niveau, en phoenix zit goed in de hoofdrol. Brolin zet ook een overtuigende bijrol neer. 3,5 Ster.

Geef hem toch vier sterren!! Vooral omdat het één grote trip is.Weet nog steeds niet wat ik er mee aan moet! Bizar en apart! Ten eerste is de sfeer en aankleding van de film fantastisch. Er is een constante stroom van bizarre en rare typetjes. Rare vage dialogen afgewisseld met platte schunnige. Op sommige momenten kreeg ik een beetje een Fear and Loathing in Las Vegas gevoel. (geen vergelijking met die film). Een bijna compleet niet te volgen verhaal! Maar er zijn veel memorabele scene`s. Die me echt bij blijven.Zoals b.v. de liefdes scene naar dat ze met het Quija - bord een willigkeurig nummer draaien en dope willen scoren. En dan op de achtergrond Neil Young Daarom toch een hogere waardering .

Helemaal mee eens ook met pijn en moeite afgekeken en ben eigenlijk een fan van Phoenix.

Film kon me nergens boeien.

Ik zal hem wel niet snappen, draak van een film. De waardering is in dit geval alleen voor Josh Brolin.

Wat een saaie film.

Vond het verhaal helemaal niks. We hebben de hoop op een wat interessanter en vlotter verhaal na 1,5 uur opgegeven en hebben de bioscoopzaal verlaten. (En wij waren niet de enige, er waren een aantal die het na een uur al voor gezien hielden)

Fantastische sfeertekening van California begin jaren 70. Het verhaal ontvouwt zich traag (stoned?) en is daardoor kennelijk voor sommigen niet goed te volgen. Het overkomt de hoofdpersoon vooral. Iets wat eigen is aan iemand in zijn state of mind.

De personages zijn stuk voor stuk geweldig, de pedofiele tandarts en de agent stelen de show. Heerlijke film!

PTA's oeuvre, een kroniek van de 20e eeuw?, raakt zo steeds verder ingekleurd. Wat zo het volgende tijdperk zijn, waar hij zich op stort.

4,5

Inherent Vice, de nieuwste film van Paul Thomas Anderson is er eentje, die je moet ondergaan. De film is in ieder geval totaal niet plot gedreven en draait om plaats en vooral sfeer, iets waar Anderson wel goed in is. Dat laat hij ook hier zien, want het jaren zestig sfeertje wordt erg goed neergezet.

Dat zelfde geldt voor de hoofdrol. Joaquin Phoenix is een prima acteur, die zijn rollen altijd zorgvuldig lijkt uit te kiezen. Ik vond zijn personage erg boeiend neergezet. Hij lijkt constant onder invloed van drugs te zijn, wat de opsporing van de moordenaar een soort van surrealistische trip maakt. Het leuke vond ik daarbij, dat ik het idee kreeg, dat de kijker zich net zo moest voelen als Phoenix, wat goed lukte.

De rest van de cast doet het ook naar behoren, waarbij vooral Brolin de meeste indruk weet te maken. Wilson deed het trouwens ook verrassend goed, voor zo'n atypische rol als deze. Ik moet alleen wel zeggen dat ik het in de tweede helft toch wel wat vind inzakken en het geheel hier en daar wat begint te slepen. Ook de muziekkeuze is soms iets minder.

Het zijn dat soort zaken die ervoor zorgen, dat Inherent Vice weliswaar nog steeds bovengemiddeld goed is, maar zich niet mag rekenen tot de echte toppers. Toch is het allemaal behoorlijk genietbaar en durft Anderson er iedere keer toch weer vol voor te gaan.

3,5*

Extreem saaie en langdradige film met een geestdodend 'private investigation'-verhaal. Niet dat het verhaal er werkelijk toe doet; het lijkt eerder een vehikel voor het scheppen van een jaren-60-sfeerbeeld, met hier en daar een komische situatie en extravagante, karikaturale personages. De rollen worden bezet door een prima cast met grote namen, maar ondanks dat was ik er na een uur al helemaal klaar mee. Uiteindelijk heb ik met moeite de volgende dag de rest van de film afgekeken.

Bij een naam als P.T. Anderson verwacht ik doorgaans meer dan een flauwe private-investigationfilm, die met 2,5 uur aan de lange kant is.

In zekere zin deed Inherent Vice me denken aan The Big Lebowski, maar dan zonder de humor of aantrekkingskracht. Ook in TBL was het verhaal van ondergeschikt belang aan de film, maar toch bleef die film wél boeien. Misschien kwam het omdat The Dude veel meer 'relatable' was voor de kijker; hem overkwam alles zonder dat hij precies snapte wat er gebeurde. Dat leverde verrassende situaties op, waardoor je je als kijker met The Dude kon identificeren.

Doc Sportello (een overigens prima rol van Phoenix) is bijna net zo'n slacker, maar is veel bewuster van wat er gebeurt; hij is immers een private detective. Omdat hij een actievere rol speelt in het saaie verhaal, creëerde dat een afstand tussen hem en mij als kijker. Kortom, ik verloor mijn interesse.

Ik sluit niet uit dat ik iets geniaals over het hoofd heb gezien, maar voorlopig kan ik er niet veel meer van maken dan een magere 1,5*.

Edit: nog wel props voor de mooie poster.

Erg goede film. Snap de kritiek enigszins wel, Inherent Vice is stukken minder vlot en krachtig als Magnolia of There Will Be Blood. Het verhaal is echter erg grappig en interessant. De film staat dan ook meer in dienst van de gebeurtenissen dan in Anderson's andere films die wat emotioneler en meeslepender zijn. Vooral voor mensen die sommige aspecten van het verhaal gemist zouden hebben, kan ik begrijpen dat het kwartje niet altijd valt. Ook miste de film wat afwisseling in stijl en scène. Veel dezelfde soort scènes en weinig spectaculaire momenten. De dialogen zijn daarentegen grandioos. Joaquin Phoenix is vanuit mijn oogpunt zo ongeveer de beste Amerikaanse acteur van het moment en de hoge acteerprestatie's in de film zijn dan ook voor een groot gedeelte aan hem te danken. Dankzij hem dus ook die 4 dikke sterren. Fijne film dus, ook al is ie af en toe een beetje bitter om doorheen te bijten.

Wat een zit...pffff. Wat langdradig en vermoeiend. Met moeite kunnen afkijken.

Een nietszeggend verhaal met mooie beelden. Sommige dialogen zijn grappig, maar alles behalve scherp, het gaat helemaal nergens over... Veel termen en namen, praten om het praten. Dat deze onzin zo goed geacteerd kan worden is een kunst... enkel daarvoor petje af, voor de rest ben ik het petje kwijt geraakt al na een paar minuten en nooit meer terug gevonden...

Hetzelfde hier, had het op een gegeven moment wel gehad, slaapverwekkend evenals TWBB. Wel magistrale beelden en wát een oog voor detail, dat kan niet vaak genoeg gezegd worden. Zonde dat er zo nu en dan toch weer foutjes in de continuïteit te zien zijn. Vooral een aantal zaken die op de achtergrond spelen vallen op, het in de neus graven van die FBI-agent is hiervan een voorbeeld. Hilarische scènes zitten er dus zeker in, jammer dat er niet gewoon een komedie van gemaakt is. Het scenario met het conspiracy misdaad verhaaltje is gewoonweg niet interessant, de vrouwelijke voice-over maakt het allemaal net nog even iets minder aantrekkelijk. De dialogen met de telkens nieuwe en niets toevoegende personages worden op den duur zelfs vervelend. Had liever een constant puur trippende Doc Sportello gezien in een kortere film. Puur voor het beeld, de acteerprestaties en komische noot 3*. Muziek viel ook een beetje tegen.