Inherent Vice (2014)

Er is nog helemaal geen dvdrelease bekend geloof ik?

Volgende week komt ie in Noord-Amerika op blu-ray uit, een Nederlandse release is nog niet bekend.

Het haast niet te vatten plot van Inherent Vice heeft een vergelijkbaar doel als dat van the The Big Sleep: "it's a story about the process of a criminal investigation, not its results"

Niet abnormaal dus dat het je petje te boven gaat, dat was ook exact de bedoeling.

Best onderhoudend, maar wel een beetje los zand qua structuur, het lijkt allemaal een beetje bedoeld om zoveel mogelijk figuren te introduceren, blijft leuk kijken wie er nu weer komt opdraven, maar qua plot had er meer gedaan kunnen worden met die mysterieuze golden fang.

Verder is het helemaal goed qua camerawerk, soundtrack en net ietsje beter dan de vorige van de regisseur (The Master), maar Anderson begint toch een beetje te zwalken nu.

Bekijk het maar als een soort van (bijna) serieuze variant op The Big Lebowski.

Niet het absolute meesterwerk waar ik op hoopte, maar toch weer een erg verrassende film van PTA. Inherent Vice lijkt me ook een prent die beter wordt bij meerdere kijkbeurten, want nu verdwaalde ik nog af en toe in het universum van Doc Sportello & co. Hierdoor werd de beleving naar het einde toe wat vermoeiend.

Een beetje zoals bij The Master eigenlijk, waar Inherent Vice ook de enorme filmische kwaliteiten mee gemeen heeft. Op visueel vlak wordt dit wel eens een 'kleine' film genoemd van Anderson, maar ik zag toch weer een Grote Cineast aan het werk. De zonnige, kleurrijke cinematografie is prachtig en ook de liedjessoundtrack paste wonderwel.

Zowel The Master als Inherent Vice zal ik dus waarschijnlijk pas helemaal naar waarde kunnen schatten na herziening, maar in beide films zat ook de eerste keer al genoeg om van te genieten.

Van het begin tot het einde van zitten genieten. Heel soms raakte hij me even kwijt, maar zat er ook snel weer bij. Goed acteerwerk met goede en vooral homorvolle dialogen. Kon het niet helpen, maar Lebowski schoot wel een paar keer door mijn hoofd.

Zeer goede cast, en prima camerawerk. Sfeer was ook goed. Enige minpunt was in mijn ogen dat er nou niet echt een lijn of einde in zat, die alles duidelijk maakt... Beetje anti climax.

Maar toch ook wel voldoening!

Grote poging op een klassieker neer te zetten, en die poging is bijna gelukt.

Toch een 4**

Iedereen heeft vast wel eens een film stoned gekeken en de ervaring gehad dat je totaal niet meer wist wat er gaande was. Zo voelde Inherent Vice voor mij (zonder stoned te zijn). Laat dit voor mij ook juist het sterkste aspect van de film zijn. Net als de (stonede) hoofdpersoon (een soort Big Lebowski) baan je je een weg in vage intriges en onduidelijke subplotjes waar je na drie kijkbeurten pas je vinger op kan leggen. Een bijna psychidelische trip. Anderson speelt duidelijk met de kijker, de ene keer denk je het te snappen, dan draait hij het gebeuren weer helemaal om. Ik kan dan ook aanraden het plot niet meer proberen te begrijpen, maar te genieten van de geweldige regie. Elke scène kent geweldige poëtische dialogen of voice-over, prachtige mise-en-scène, bijzondere en hilarische personages, sterk acteerwerk en een heerlijke soundtrack. Anderson haalt duidelijk het beste uit cinema.

Voor nu geef ik hem een 4,5*. Maar de film moet duidelijk groeien. Waarschijnlijk als ik het plot beter kan vatten zit er een dikke 5*. Alleen moet ik de film daarvoor nog een paar keer kijken

Deze film probeert alles te halen uit zijn dialogen en personages maar man, wat wordt dit saai op den duur. Vind het hoofdpersonage een goede acteur maar wat een droge boel. Geen enkel aangrijpend moment in de gehele film op enkele kleine scènes na. Had het gevoel dat ze deze film zo lang konden maken als ze wilden maar opeens doorhadden dat 2,5 uur wel genoeg was. Nooit gedacht mij zo te vervelen in de cinema.

Ik sluit me aan bij Gregory804

Die film ging echt snel, met ondertiteling Ik heb 'm snel afgezet,

ff kijken of ik nog een old-school film heb staan op m'n externe

Stilletjes aan iets beter.

Na PDL is het sterk achteruit gegaan met PTA, al zit er wel weer een stijgende lijn in z'n films. Met deze grijpt hij weer wat terug naar z'n oudere werk, al moet ik zeggen dat het mij iets te vaak onberoerd liet.

De kritiek op het onnavolgbare plot verbaast mij een beetje. Misschien omdat de sfeer mij niet zo heel veel deed, maar ik vond het toch allemaal redelijk bij te houden. Niet dat alles even duidelijk en coherent is, maar er zijn toch duidelijke stapjes en uiteindelijk een duidelijk doel. Ik vond het op dat gebied niet zo heel anders dan een L.A. Confidential bijvoorbeeld, al is dit dan wel een soort van bezopen remake.

Phoenix doet me weinig, vind hem de laatste tijd veelal vervelende, zelfingenomen rollen spelen, en dat is hier niet anders. Leek af en toe ook een beetje op Mel Gibson in sommige shots vond ik, ook niet echt positief. De rest van de cast is vooral heel uitgebreid en ze komen allemaal stuk voor stuk een keertje voorbij. Vooral in het middenstuk wordt er elke scene een nieuw personage geïntroduceerd, om daarna weer uit de film te verdwijnen (al komen ze naar het einde toe meestal wel terug). Vond het wat vervelend worden, vooral omdat het toch allemaal bekende koppen zijn. Leek soms meer op een modeshow/sketchprogramma dan een film.

Sfeertje was redelijk verder maar wist me niet echt te grijpen. Dat stonede gedoe vind ik meestal niet zo boeiend, ook de 60s/70s interesseren me niet geweldig veel, ben in ieder geval blij dat ik er zelf niet heb moeten rondwaren. Leuker is het af en toe komische karakter van de film. Niet enorm uitgesproken maar uiteindelijk is dat hetgeen de aandacht vasthoudt. Niet altijd even subtiel (de opvallende verbazende reacties) maar wel lollig. Het is uiteindelijk hetgene wat deze film rechthoudt.

Véél beter dan z'n twee vorige films, maar PTA is er nog niet helemaal. Dat frisse van z'n eerste films moet er weer in, zowel visueel als qua gebruik van muziek. Dat is allemaal wat afgezaagd en beproefd hier. Niet héél vervelend, maar vroeger sprankelde het toch veel meer. In ieder geval lijkt het ergste ondertussen wel weer voorbij.

3.0*

Sydney?

FilmS, foutje

Verschijnt 8 juli op blu-ray combo-pack, dvd en digital HD

Bedankt!

Zeer goede film, genoten. Verhaal was wat warrig maar uiteindelijk wel in elkaar te puzzelen. Ik heb het werkje van Pynchon nog niet gelezen, maar het deed me wat denken aan 'Pulp' van Charles Bukowski, één van mijn favoriete boeken; een detective die niet echt weet waar hij mee bezig is en steeds weer dezelfde mensen tegen komt.

Het warrige verhaal stoorde me niet; Doc is het hoofdpersonage en volgt het allemaal ook niet echt, in die zin mooi in beeld gebracht. De droge humor zorgde ervoor dat het niet ging vervelen.

Dit trok werkelijk gewoon op niets.

Wat een pretentieus afkooksel van The Big Lebowski met ipv the dude, the doc (ik verzin het niet). Ze vinden zichzelf zo ontzettend stoer met hun drug name dropping waterval, om het van te krijgen. Dit ging gewoon nergens over. Een oude hippie die wat jointjes rookt, amai wat psychedelisch, zelfs de muziek trok helemaal nergens op. Wat een gezeik om niets. Het is bovendien zo tergend saai, dat je zelfs na sloten pepdrank halverwege in slaap moet vallen.

Vermoeiende zit deze nieuwe van Paul Thomas Anderson met een complexe en wat belachelijke plot vol kleurrijke randfiguren die even op mogen draven. Had er een stuk of 5 bijrolletjes uit gelaten. Aan de andere kant, dat is kennelijk ook deels de bedoeling want Doc snapt het ook allemaal niet, en dat levert een grappige shot op dat hij wat suf naar een whiteboard zit te staren waar hij wat namen en lijntje op heeft getekend.

De soundtrack is erg sterk, cameravoering, acteerwerk (Joaquin Phoenix en Josh Brolin met name), allemaal dik in orde, maar het is een film die toch niet echt indruk maakt omdat het zo dichtgeslibt is met ontwikkelingen dat ik gaandeweg mn interesse begon te verliezen. Het kon me weinig schelen hoe de vork nou in de steel zat, waarom die vader van die ene meid opeens met Doc aan tafel zat en hoe het nou ook weer zat met de nazi's.

Misschien moet ik hem nog een keer kijken, voor nu toch wel de minste Anderson die ik heb gezien.

Joaquin Phoenix tegen Josh Brolin:

Waar ging deze film nou eigenlijk over?

Brolin: Weet ik veel, voornamelijk over mijn bankrekening.

Phoenix: Maar hebben we dan niet een film over ons zelf gemaakt?

Brolin: Ik ben bang van wel, en scheer nou die bakkebaarden eens af!

Phoenix: het was toch wel stoer met die zonnebril!

Brolin: Ach man, een jaar geleden zat je nog met een besturingssysteem

te neuken, je leent je ook overal voor!

Phoenix: ja nou ja, je moet niet zo zeuren Brolin, zonder jou kan ik mijn

kunstje ook wel maken.

Brolin: Doe je best, mijn vader is getrouwd met Barbra Steisand!

Phoenix: Echt waar? Daar moeten we een film over maken!

Brolin: Best, doen we!

Hilarisch filmpje. Totaal niet verwacht.

Inderdaad een soort Big Lebowski meets Chinatown.

Zo onnavolgbaar ingewikkeld vond ik het allemaal niet zo, als dat ik hier overal lees. Vooral door PTAs vlekkeloze en typisch gedetailleerde regie.

Enige smetje was volledig miscaste Owen Wilson

Maar met name Phoenix speelt echt geweldig. Paar keer kapotgelachen.

Dames, mijne heren: un sortilège. De hocus pocus van cinema, de magie van LSD, wiet en andere geestverruimende middelen. Man verliest lief en geraakt verslaafd – voor zover hij het niet altijd geweest is natuurlijk – aan milde hallucinogenen, die de werkelijkheid vervormen tot een onontwarbaar kluwen van verbanden, complotten, hypothesen, werkelijkheden. Gezien: een psychose, keurig gekadreerd op het witte doek. Een trip waar je in gezogen wordt, zonder marihuana, zonder lachgas, zonder heroïne…puur door de kracht van de verbeelding. De fantasie die iets construeert dat totaal irreëel is, en tegelijk heel veel weg heeft van een dystopische realiteit die verdacht veel op een kruising lijkt tussen het Amerika van de jaren ’70 en het Amerika van vandaag. De macht koopt de wet af, het kapitaal bepaalt het morele kompas. Een scherpe kritiek, of, misschien, een juist heel onscherpe kritiek, want er hangt een waas van blauwe rook voor. Kuch kuch!

De noodzakelijke voorwaarden voor deze toverachtige excursie: een feilloos esthetisch kader (hulde Paul Thomas Anderson!), een naadloos gecomponeerde, hybride soundtrack (hulde Jonny Greenwood!) en een cast die geen enkele steek laat vallen (hulde Joaquin Phoenix!). Bijgevolg verdrink je in de wereld van het “eigen gebrek”, van een gebrek aan logica dat voortkomt uit de kortsluiting in de geest van de protagonist, die op zijn beurt voor een kortsluiting zorgt in de geest van de toeschouwer. Net die kortsluiting kortsluiten, net dat raadsel ontrafelen – voor zover mogelijk – is een geschenk. Geen voorgekauwde cinema, maar een film die – eindelijk! eindelijk nog een keer! – participatie eist van zijn publiek. Kauwen, herkauwen, herherkauwen. En kuchen.

Slechte kritieken? Inherent vice; aard van het beestje. Genoten…zoals ook ‘Birdman’ me intens genoegen deed trouwens, omdat Iñárritu mijns inziens evenzeer raakt aan de essentie van cinema, namelijk: dat erin kan zijn wat niet kan zijn, dat ze waarheid kan voorliegen. Begoocheling. Un sortilège. De hocus pocus van ons menselijk brein. Kuch - paradox! - kuch?

3,5*

Wat heb jij gerookt man? Dat spul wil ik ook!

Nochtans: zo clean als maar zijn kan!

Zou niet eens in me opkomen dat iemand die zo iets schrijft, iets zou hebben gebruikt. Dit stukje tekst is zowaar nog pretentieuzer dan de film zelf. Dit is op zichzelf al een hele prestatie en vereist een nuchter stel hersens. Zoek en gij zult vinden, zegt men wel eens.

Ik persoonlijk ben totaal niet blij met de richting die PTA op lijkt te gaan: Bijna niemand kon menselijke (fucked up) emoties zo goed en heftig neerzetten als hij, tot het punt dat het (op een goede manier) genant werd. Je voelde je zo bertokken bij alles wat gebeurde, dat je jezelf als een gluurder begon te beschouwen. Zo krachtig was de impact, die zijn karakters op mij maakte.

Met deze film (en in mindere mate zijn voorganger) heb ik het compleet tegenovergestelde. Het kon me na een half uur allemaal al niets meer schelen. Zo groot was de afstand die ik de hele film ervaarde. Deze mix tussen Fear and loathing in Las Vegas en The Big Lebowski komt mijns inziens totaal niet uit de verf. Best wel bizar aangezien beide films in mijn top tien staan.

Ook de soundtrack (die notabene door een aantal users geprezen werd) vind ik bijzonder mager. Gezien het belachelijk enorme aanbod aan top muziek uit de jaren 60/70 vind ik dit een behoorlijk kwalijke zaak. "(What A) Wonderful World" in plaats van vette acid rock (gezien de psychedelische fibe die de film PROBEERD uit te dragen). Really PTA??? Really????

Na dergelijke (eloquente) dithyramben voelt een zeven als een wat povere beoordeling.

Ik ben van de ingesteldheid: alles kan groeien.

El Duderino: ik zie eigenlijk niet in waar ik het verwijt "pretentieus" aan verdiend heb. Ik heb de film geapprecieerd en probeer daar een impressie van te geven. Punt. Verschil met hart en ziel van mening als je gevoel je dat opdraagt, beschouw mijn hersenspinsels gerust als dwalingen, scroll met zwier over mijn schrijfsels heen - doe! doe! doe wat je niet laten kunt! - maar hou het, als het even kan, beleefd. We zitten op dit forum om van gedachten te wisselen, niet om elkaar uit te schelden voor alles wat lelijk en verwerpelijk is. Toch?

Hahahaha.

Ik vond deze film zo saai dat ik hem een half uur voor het einde heb uitgezet.

Tamelijk slaapverwekkend, alsof de hele cast en crew, zelf bedwelmd waren van een sterk versuffend middel, onder de invloed van Neptunus.. ��

Pretentieus? Dat is de film absoluut niet. Wie dit pretentieus vindt zoekt iets dat er niet is. Of denkt dat er iets is dat hij mist en geeft de film daar vervolgens de schuld van. Niet iedere film is een hapklare brok, gelukkig niet. Sommige films hebben dat ook helemaal niet nodig, die moet je ondergaan, over je heen laten komen zoals je klassieke muziek of jazz ook heel anders consumeert dan de hapklare popmuziek van de radio.

Het is een film in de lijn van The Big Lebowski, met een antiheld uit een subcultuur die zich een weg baant in de grote mensen wereld. Fantasie, herinnering of hallucinatie, het loopt soms door elkaar, wat de plot vrij ondoorzichtig maakt. Maar dat is helemaal niet erg, er is genoeg te genieten, de personages zijn kleurrijk, de sfeer is prachtig, de verwikkelingen zijn komsich en absurd. Doc is ondanks alles een man met het hart op de goede plek, wat ook geldt voor zijn tegenpool, de ogenschijnlijk brute en platte Josh Brolin. Die twee hebben elkaar nodig om zichzelf te kunnen zijn. De scene bijna aan het eind waarin Brolin en Phoenix elkaar spreken over de telefoon en Brolins vrouw zich er mee bemoeit is prachtig.

Net als de broeierige bankscene (fantasie of werkelijkheid?) waarin de mooie Shasta Fay Hepworth (Katherine Waterston) Doc (Phoenix) het hoofd op hol brengt.

Phoenix speelt de rol, zoals hij bijna al zijn rollen speelt, precies afgestemd op de juiste golflengte. De mimiek, de kleine geluidjes die hij maakt als er iets onverwacht gebeurt, het maakt zijn personage tot iemand die je ondanks zijn vaag- en viezigheid (Dirty Hippie) sympathiek gaat vinden. Je blijft kijken. Ook omdat je wilt weten waar dit verhaal nu eigenlijk heen gaat.

Samen met Ex Machina, de beste film van dit jaar tot nu toe.