Inherent Vice (2014)

Ik heb Inherent Vice halverwege afgezet. Wat een babbelzieke film! En dan al die bekende koppen die één voor één komen opdraven! Ik vond het in het begin nog wel aardig en grappig maar na een tijdje had ik er genoeg van. Te bedenken dat PTA ooit één van mijn favoriete regisseurs is geweest. Als dat zo doorgaat hou ik geen enkele regisseur meer over. Nou ja, Haneke moet me nog teleurstellen.

Nu dringend de openingsscène van There Will Be Blood opzetten om mijn geloof te herstellen! Of de scène in Punch-Drunk Love waar Adam Sandler het orgeltje gaat halen ... ook mooi!

Ik vind hem wel goed! Wel een film om sowieso nog een keer te herzien voor een definitief cijfer. Doet me meer denken aan de speelse Anderson van Magnolia maar vooral Boogie Nights. Wat minder serieus dan There will be Blood en The Master.

Berichten verplaatst naar Paul Thomas Anderson

Niet een film waar ik enthousiast van word.

2.0

Nou, ik wel. Alsof je naar een verouderde film kijkt. Maar daar alle voordelen van pakt. Heel knap. Paul Thomas Anderson is echt heel heel erg goed.

Lijkt me wel een heel ontoegankelijke film van PTA, niet? Ik zag het begin van Inherent Vice en miste die gebiedende vertelstijl waar je PTA zo goed in is. Het leek me vooral een praatziek rommeltje en had er niet zo'n zin in.

Driemaal is scheepsrecht. Wat een heerlijke film!

5*****

Ik raad je aan de film een tweede kans te geven. De verwarrende structuur is bewust zo opgezet. De kijker waant zich net zo verward als de protagonist.

Naar mijn mening een van de best geschreven films ooit. Elke scene lijkt schijnbaar toevallig met minimaal twee andere scenes in verband te staan. Buitengewoon ingenieus metselwerk.

Nou, ik kan mijn eigen advies niet eens opvolgen. Zelf wanneer ik de narratief volkomen buiten beschouwing laat, zat ik me nog veel te regelmatig te vervelen. Het is een leuk blik acteurs, en het is heel aardig gefilmd en mooi belicht. Een charmante one-liner hier en daar. Maar het interesseerde me allemaal weinig, helaas.

Een ietwat armzalige filmervaring dus, zeker na het (soms immense) genieten van eerdere films als Boogie Nights, Punch Drunk Love, Magnolia en There Will be Blood. Zelfs van zijn docu Junun (2015) van dit jaar heb ik beduidend meer genoten dan van deze rommelige film. Het mag dan bewust zo geconstrueerd zijn, maar voor mij werkte het niet. Ik sta dan ook een beetje te kijken van die hoge Metacritic waardering. Hopelijk geniet ik van The Master meer, de laatste PTA die ik nog moet zien.

"The Big Sleep in the seventies.", kopt The One Ring, waarmee ik het alleen maar eens kan zijn. Die viel me om dezelfde reden ook al zo tegen.

De meeste films zijn eenheidsworst, sommige een 3 gangen menu met voor-, hoofdgerecht en dessert. Met Inherent Vice schotelt PTA je een 12 gangen chef's menu voor. Fantasievol, rijk van smaak, spannend en verfrissend. Het zet je soms op het verkeerde been, maar uiteindelijk blijkt alles perfect in balans.

Je moet er wel in fijnproevers stemming voor zijn, want het is niet bepaald een snelle hap.

Meesterlijk!

Prachtige poster!

Uitermate oninteressante film. Een pretentieuze janboel zonder kop of staart en daartussenin een verzameling beelden, die nauwelijks iets met elkaar te maken lijken te hebben. Met uitzondering van Magnolia ben ik toch al niet enthousiast over de films van PTA. Dat is er met deze film beslist niet beter op geworden. Ronduit vervelend.

Eindeloos voortkabbelende film die nooit interessant wordt en vaag is om het 'vaag zijn'. Phoenix speelt een goede rol, dat zeker, verder komen er allerlei (semi) bekende acteurs opdagen die alleen maar afleiden. Ook als je het instinctieve gevoel van een verhaal willen volgen los laat is er geen bal aan, heel anders dan bijvoorbeeld bij Inland Empire (van Lynch). Die film is al helemaal niet te volgen, maar wel interessant! Kortom, het probleem is niet dat het wellicht niet goed te volgen is, de 'ervaring' waar het om zou moeten draaien is de ervaring van bijna 2.5 uur verveling.

Mweh.

Nadrukkelijk onnavolgbaar, bijna onverschillig plotloos, met vreemde, pover getimede humor. Dan ook nog zonder de visuele flair van Punch Drunk Love, het bezwerende camerawerk van Magnolia of een geluidsband die bij beide je aandacht vastgreep; nee, dan blijft er voor mij weinig over. Ik heb afscheid genomen van PTA als favoriete regisseur. 2,5*

Tamelijk briljante en fascinerende film, die me deed denken aan 'n soort psychedelische versie van Chinatown. Weet niet of de term "Stoner noir" film bestaat, maar denk dat dit redelijk de lading dekt.

Saillant detail: de vrijwel constant onder invloed van softdrugs verkerende hoofdpersoon is (ironie) blijkbaar de enige die alles op 'n rijtje heeft.

Bij mij viel het kwartje overigens pas bij herziening.

Ik vind echt alles aan deze film briljant. Inmiddels 6 keer gekeken en hij wordt er enkel beter op. Idd mooi omschreven door RaoulDuke

Voor je de film gaat bekijken en het verhaal wilt volgen, raad ik aan eerst te bestuderen: wie is wie?

Sommige schrijven: de film is de tweede maal beter! Bah, voor mij moet de film de eerste maal goed zitten en begrijpbaar zijn. Maar ieder zijn smaak natuurlijk!

Een privédetective die de hele film onder de dope zit.

Zelf werd ik er een beetje moe van, net als de acteur zelf zo te zien.

Niet mijn "cup of tea'' .

Film van de bovenste plank?

Lekker laten liggen...

Een nieuwe versie van The Big Sleep, Chinatown of L.A. Confidential. Met Joaquin Phoenix als privé detective die het eigenlijk niet zo slecht doet. Zo'n film moet het vooral van plot hebben. Dat is er wel, maar Paul Thomas Anderson mikt vooral op sfeer dan op verhaal. Helaas blijft hij op beiden wat steken. Het wordt een rubberbootje dat meer dan 2 uur blijft dobberen. Even genieten, niets memorabel en achteraf gezien toch wel wat saai. Jammer van de cast, waar toch meer vuur in had mogen zitten. Een gemiste kans.

Dat lijkt me niet de insteek van Anderson.........

Kan zijn, maar zo kwam het wel over.

Ondanks de sterrencast die het overigens heel goed doet, kon deze film me maar matig boeien.

Ook vind ik hem veel te lang, 2 uur en 20 minuten.

Het was niet echt wat ik ervan had verwacht.

Anderson is een van de weinige regisseurs die elke keer weer met iets compleet anders komt. Elke PTA is anders dan de andere films die hij heeft gemaakt, en is niets zoals het gros in Hollywood maakt waar veel regisseurs voor de makkelijke weg kiezen en telkens iets middelmatig afleveren. Net als Kubrick weet hij telkens weer te verassen.

Dit keer doet Anderson dat met Inherent Vice. Een film waar ik vanaf de eerste berichten enorm naar uitkeek. Dit moest gewoon erg leuk gaan worden. En dat is het uiteindelijke product ook zeker geworden. Vanaf de toch wel aandoenlijke opening scene waar Shasta Fay Doc om hulp vraagt zit je er meteen goed in. En dan wordt Vitamin C van Can ingezet. En vanaf dat moment begint de gekte. Het verhaal zit zo volgestouwd met situaties en personages dat het je erg lastig wordt gemaakt om alles te kunnen volgen. De manier waarop Anderson dit verhaal aan ons verteld past precies bij wat het personage van Phoenix ervaart. Door alle drugs ervaart Doc alles op een andere manier, en Anderson neemt zijn publiek daar in mee. Geweldig gedaan. Hoewel het een rommeltje lijkt, is de film briljant geschreven.

Er zo veel in deze film. Alles staat met elkaar in verbinding. Er is geen enkele scene in de film te vinden die niets met het verhaal te maken heeft. Alles in het verhaal is belangrijk. Alles wat je in het eerste half uur ziet, komt ergens in de film wel weer terug. De basic structuur is een detective verhaal. En Anderson verliest dat nergens uit het oog door het te "trippy" te maken. Er zitten wel degelijk scenes is waarbij Anderson, Phoenix en de rest van de cast voluit gaan, maar nimmer wordt de focus op Doc's onderzoek/zoektocht verloren. In het onderzoek en de zoektocht komen er enkele erg leuke en knotsgekke situaties voorbij. Wat dat weer zo goed maakt is dat je net als Doc geen idee hebt wat er allemaal gaande is en je ook niet weet wat nu echt of niet echt is. Ook de off-beat humor werkte goed bij mij. De timing is daarin niet altijd even goed, maar maakt de film wel extra bizar. Het is juist die "crazyness" wat ik zo waardeer in Inherent Vice.

Dat Anderson altijd het beste uit zijn acteurs haalt weten we inmiddels wel. Elke film leunt naast het weergaloze technische gedeelte ook veel op de prestaties van de acteurs en actrices. Inherent Vice is natuurlijk een heel ander type film dan de vorige twee films, There Will Be Blood en The Master, en gaat weer een beetje terug naar het speelse in Boogie Nights. En dat is zeer goed gelukt. Iedereen is weer perfect gekozen en Anderson weet samen met hen de juiste toon te vinden voor deze film. Phoenix is fantastisch als Doc, die naast zijn constante "trippen" ook serieus en slim kan zijn. Dit weet Phoenix op een geweldige manier te combineren en over te brengen. Katherine Waterston als Shasta Fay Hepworth is eveneens geweldig. Ondanks dat ze overall maar zo'n 20 minuten aan screentime heeft, weet ze heel erg te overtuigen in haar rol. Ze legt in de opening zoveel emotie in haar performance. Je voelt gewoon haar angst mee. Ook sterk is ze in een latere scene. Erg memorabele rol. De rest van de supporting cast is eveneens goed. Del Toro in een rol die je niet zo snel van hem zou verwachten en Brolin die geweldig zijn rol uitspeelt. Degene die misschien nog wel het meest memorabel is, is Martin Short. Compleet geschift personage die hij met verve tot leven brengt. Er is weer zoveel talent in een PTA film samen gekomen, want naast de reeds genoemde acteurs en actrice hebben we nog Roberts, Rudolph, Malone, Wilson (die laat zien meer te kunnen dan wat we van hem gewend zijn) en zo kan ik nog wel even doorgaan. De lijm om alles nog een klein beetje logisch te laten verlopen is het personage van Newsom als de mysterieuze Sortilège. Erg ondergewaardeerde performance.

De film is precies wat het zou moeten zijn. Anderson heeft bewust voor deze aanpak gekozen. Waar ik veel kritiek lees over oa. het verhaal, kan ik me niet voorstellen dat een man die keer op keer films van een zo'n hoge kwaliteit dit keer een slecht-middelmatig product heeft afgeleverd. Hij wist precies waar hij mee bezig is. En dat kun je niet van veel regisseurs meer zeggen. De muziek is weer goed verzorgd. Enige minpunt daaraan is dat ik toch wel graag wat meer nummers op de voorgrond had willen horen. Veel is nu alleen maar op de achtergrond te horen. Jammer, want het is echt een fantastische soundtrack. De score van Greenwood is ook erg sterk. Hij heeft sinds TWBB een erg fijne band met hem opgebouwd. Voor wie dat ook geld is Robert Elswit, die helaas niet The Master voor Anderson kon doen. Hier is hij weer terug. En dat is zichtbaar. Toch een unieke samenwerking. Ze weten precies wat ze van elkaar willen en niet willen. Prachtige plaatjes heeft hij hier geschoten en die belichting is super mooi. Ook fijn dat ze nog een van de weinigen zijn die nog niet zijn overgestapt op het digitale format en er no steeds voor kiezen om op film op te nemen. Hoewel digitaal geshoten films ook erg mooi kunnen zij, blijft film toch mijn voorkeur behouden. Verder is alles van de production design tot aan de kostuums weer tot in de kleinste details erg goed verzorgd. Ook al ligt het verhaal je misschien niet echt, er blijft genoeg anders over om van een PTA film te genieten.

Inherent Vice is een beetje een ondergewaardeerde film in het oeuvre van Anderson. Zelf vind ik het een enorm leuke, luchtige film waarbij ik dat geschifte enorm kan waarderen en is van een net zo hoge kwaliteit als zijn voorgaande films. Anderson blijft mijn favoriete regisseur en ik kijk al weer reikhalzend uit naar zijn volgende project.

Mooi stuk!

Thanks

Blu-ray voor € 5 uit een bak getrokken laatst, krijg weer zin om hem te zien na het stuk van DVD-T.

Goeie film over een privédetective wiens ex-vriendin hem op het pad stuurt van een nieuwe zaak. Een nogal ingewikkeld en omvangrijk plot. Maar dat is niet waar het om draait in deze film. Licht eigenzinnige personages ingevuld door een bijzonder fijne cast. Een aantal grappige en spitse dialogen en ook zeker de tijdsgeest van de jaren '70 wordt goed gevangen. Het gaat allemaal wel iets te lang door voor 4.0 sterren.

Een matige komedie/misdaad/drama/mysterie en romantiek film...

Redelijk en saai verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Joaquin Phoenix....

Mooi redelijk HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digitial)...

Niet te moeite waard...

Heerlijke film, dat was weer even genieten. Phoenix een topper, Waterston en Newsom weer om verliefd op te zijn. Heerlijk sullig maf verhaal, zalig sfeertje.