Inherent Vice (2014)

Grote teleurstelling, met moeite uitgekeken. Vooral die voice over was erg irritant

kan iemand even vertellen hoe ik punten/sterren kan geven.? bvd

Bovenin naast de gemiddelde MovieMeter waardering staat een lege ster met 'mijn stem'. Daarop klikken. Je hebt je vraag overigens gemarkeerd als 'mening' (de ster voor je post is geel), dat zou ik weer even weghalen, want dat is voor je 'recensies'/beoordelingen of hoe je het ook noemt.

Thanks John.!

Ik heb The Master drie keer gekeken, echt geprobeerd te zien wat de liefhebbers van de film er in zagen, en dat is niet gelukt. 2 sterren. Ik had goede hoop op Inherent Vice, maar hij is zowaar nog minder boeiend, nog vager, en Joaquin Phoenix is nog irritanter. Vergeleken met There Will be Blood verdienen ze eigenlijk alletwee een halve ster.

Ik had ook weinig met The Master. Voor de gloriedagen van Anderson moeten we toch echt een tijdje terug. Hopelijk is dit er weer een als vanouds.. met visueel geweld, virtuoze characters en een 'subtiele' narratieve benadering.

I Vice heeft iig 3 beloftes: Anderson, Phoenix en Greenwood

Verwacht er niet te veel van. Ik vond het schrikbarend wat PTA liet zien. Morgen Meer.

Het enige lichtpuntje is Josh Brolin, hoewel die rol ook erg getypecast is.

Oef, dit had ik niet gedacht.

Ai, ai, hier hetzelfde sentiment. Onsamenhangend gebeuren. Waarbij de ene "coole" scene aan de ander geplakt wordt. Er schoten me allemaal scene's binnen van 70-ies films die er sterk op leken. Op de een of andere manier is het ook nog eens zo geacteerd dat je, je er continue bewust bent van bent dat je naar acteurs zit te kijken die heel erg hun best doen. Wat een teleurstelling, ik heb me met moeite naar de aftiteling gewerkt. De neiging onderdrukkend hem niet af te kijken.

Nog onwerkelijker is de imdb critic score van 8.1 huh, wat maf dit. Nou goed, dan maar wat films die als inspiratie dienden voor deze mash up die aanvoelt alsof ie niet af is.

The Long Goodbye

China Town

Big Lebowski

Cisco Pike

Cheech & Chong

En nog een hele sloot aan Noir detective's, maar die vergelijking gaat mank, want het tempo in een gemiddelde Noir is 2 a 3 keer zo snappy.

Mischien maken we nog mee dat Soderbergh er een nieuwe kortere versie van maakt

Gebaseerd op Thomas Pynchon's boek, die destijds door zijn fans heel erg lauw werd ontvangen en een belediging bleek voor zijn talent en oeuvre. Grappig genoeg kan nu hetzelfde gezegd worden over PTA.

Toegegeven, er zit in het bronmateriaal al genoeg tekortkomingen maar van een kundig regisseur als PTA zou je toch mogen verwachten dat ie dat met verfilmen wel kan neutraliseren. Het narratief is één grote warboel en de over the top-heid krijgt nooit de komische hoogtepunten die zo'n belachelijk concept verdiend. Soms wel, maar heel vaak niet. Vooral Phoenix weet met zijn geslaagde awkward gedragspatronen wel voor wat hilariteit maar die momenten zijn helaas wel schaars.

In het begin is het nog wel leuk maar het wordt al gauw erg vermoeiend. Vooral omdat de komische ammunitie niet uit meer bestaat dan uit wat poep en pies termen. PTA is niet kundig om dat te verwerken in een transcendente sferische ervaring. Aan Elswit ligt het niet, zijn zonovergoten daytime exterieuren en zijn schaduwdonkere nachten zijn zeer aangenaam.

De algehele ervaring is stompzinnig en infantiel, en van PTA mag je veel en veel beter verwachten. Maar daarmee kom ik ook het punt waarom PTA niet de reality check zal krijgen die Inherent Vice moet zien, hij is bij critics en filmliefhebbers zo'n enorme lieveling dat alles wat krom is straks recht gepraat wordt. PTA is niet onsterfelijk gebleken en zijn volgende project is een hele belangrijke, hopelijk herpakt ie zich.

Ouch, lijkt dus de eerste grote misser van het wonderkind dat PTA heet te worden.

Zelden zo gelachen op MM Ben het wel helemaal met je eens verder. Maar dit is echt een pareltje. Een Svankmaier zou dat wel goed kunnen denk je?

Hoofdpersoon is de structureel gedrogeerde privédetective Larry ''Doc'' Sportello. Gelijke delen The Dude en Philip Marlowe, stort hij zich met volle overgave, doch zonder duidelijk doel, in de onontwarbare kluwen van zijn opdracht. Het is een echte Thomas Pynchon-verfilming geworden, want zoals het voor de lezer van diens boeken gekkenwerk is om het mysterie te willen ontrafelen, is het ook hier het beste om je vooral niet te druk te maken over futiliteiten als verhaalontwikkeling en betekenis.

lees verder

Fijne stoner-noir die wordt gedragen door Phoenix. Doet denken aan The Big Lebowski maar stijgt ondanks een goede cast helaas niet tot die hoogte. Tikkeltje aan de lange kant. Paar fijne tracks van Neil Young komen voorbij en UFC legend Keith Jardine acteert almaar beter. 7+

Uiteraard, maar ik snap die 'oef' wel. Als users wiens smaak je kent en respecteert enorm teleurgesteld blijken in een film waarvan zowel jij als zij verwacht hadden dat ze hem goed zouden vinden, dan verbaast dat toch even. In die zin is zijn oef vermoedelijk nog geen mening, maar meer dat hij niet gedacht zou hebben dat de film zo teleur zou stellen bij die users. Althans, zo was mijn eigen anders geformuleerde 'oef'.

Maar zoals je zegt, we gaan hem eerst zelf zien!

Big Lebowski gemaakt door Tarantino naar een verhaal van Murakami. Maar die had Pynchon weer als voorbeeld dus dat klopt.

Ik heb me kostelijk vermaakt met deze film. Mooie stijl, Phoenix vind ik altijd geweldig, de humor was heerlijk droog en het verhaal lekker dopy meanderend genoeg om te blijven verrassen en boeien alsof je zelf inDocs benevelde brein zat. En Joanna Newsom!

Maar goed, heel origineel is het allemaal dus niet maar Anderson doet wel een mooi vermakelijke poging.

Licht vermaak, niks mis mee in mijn bescheiden optiek. De film wordt wel geplaagd door de voice-over, en nog erger, het plot dat niet echt spannend wil worden en enigszins anticlimactisch eindigt. Echter, de typecasting is best grappig, in elk geval bij Brolin (motto pannokeekoe!) en er zijn genoeg leuke shots en rare karakters die de film toch leuk maken.

Een film van Anderson die matige kritieken krijgt voor de verandering. Mijn interesse is in ieder geval gewekt.

Combinatie Thomas Pynchon/Paul Thomas Anderson spreekt tot de verbeelding. Zie nog niet echt de overeenkomsten in hun werk eigenlijk.

Misschien zie ik wel verbanden die er absoluut niet zijn, maar het lijkt wel of er een zekere continuïteit zit in de periodes die hij in zijn laatste drie films behandelt.

Beide richten zich meer op sfeer, karakterpsychologie en verrassingselement dan op een rechtlijnige vertelling. Een verrassing vind ik deze adaptatie dan ook niet.

Al die negatieve reviews maken me juist meer geïnteresseerd. Het Pychon boek is inderdaad geen hoogvlieger maar zo is het ook niet bedoeld, het is duidelijke een ode aan de pulp misdaad boekjes van o.a Raymond Chandler. De film lijkt in zijn promotie zelf dit ook uit te dragen, de lamme bioscoop trailer maar vooral het duidelijk grindhouse/sleaze 70's Trailer.

Ik denk dat mensen ook vooral nogal zwaar leunen op de Master en Boogie Nights bij het bekijken van deze film terwijl het duidelijk weer geeft dat het geen 'way of life' drama word. Duidelijk meer een oefening in stijl en vernieuwing van Anderson die nogal vast liep op zichzelf in The Master.

Tja. De film is wazig en stuurloos als de hoofdpersoon, Doc en het schip, The Golden Fang, maar heeft iets intrigerends met een optocht van kleurrijke personages en situaties.

In ieder geval heeft Katherine Waterston indruk gemaakt. Echter het plot is dermate vaag dat ik me af en toe heb afgevraagd of doorkijken nog zin had. Nou is dat laatste enigszins een filosofische kwestie, maar ik heb de film afgekeken. Ben geen herkijker maar dit is wel een film waarbij een tweede kijkbeurt misschien van toegevoegde waarde kan zijn.

Inherent Vice heeft wellicht de ingrediënten van een cultfilm maar een vergelijking met bijvoorbeeld The Big Lebowski gaat mijns inziens toch grotendeels mank.

Redelijk.

Ik ga de film denk ik wel kijken, maar zal er door bovenstaande opvallend negatieve reacties met niet al te hoge verwachtingen heen gaan. Zie trouwens ook mijn recensie over de film Mr. Turner (http://www.moviemeter.nl/film/99628/info/30#4261569) en wat de NRC over de film schrijft qua afwezigheid van plot:

Paranoia in het paradijs - nrc.next (zie de laatste alinea van 'Een cynische odyssee' van Dana Linssen.

PTA is mijn favoriete regisseur, die altijd een sterke basis heeft voor een film, en daaromheen zijn thema's bouwt, altijd oog heeft voor personages en vooral filmisch mij vaak omver weet te blazen met zijn cameravoering, muziekkeuze en spel met geluiden. Nu was het sowieso na het online komen van de screener het wel eenvoudiger te wachten dan twee jaar terug bij The Master om naar de bios te gaan. Niet enkel omdat de kwaliteit van de digitale kopie vrij belabberd was, maar ook door de lauwe kritieken die de film kreeg, waaronder enkele van users wiens mening ik wel als leidraad wil nemen. Zo een stinker is de film niet geworden, maar waar Anderson me bij zijn vorige films helemaal klem zette, is dit toch een wat makke film geworden.

We schrijven 1970, echt het einde van een tijdperk waarin de love and peace langzaamaan naar de achtergrond verdwijnen en waarin de hippiewereld oplost. Ongetwijfeld dat Pynchon dat allemaal in zijn roman heeft gestopt, maar het lukt Anderson niet- ondanks de stevige lengte- dit allemaal naar de film om te zetten. Ja, we krijgen een mooi aangeklede wereld te zien, een zonnig Californië mooi in beeld gevat en wel enige hints van het 'einde van een tijdperk', maar meer dan flarden zijn het niet. En in de grote chaos van de plotloze plot komt dit nooit echt naar voren. Dan deed Chinatown, met zijn eveneens weinig heldere verhaallijnen, dat toch een stuk beter. En ik begrijp wel dat de film vrij plotloos is, en volstrekt onbegrijpelijk, met een constant kneiterstonede detective als protagonist, maar dat maakt het geen goede film.

Nu toch kan ik echter wel een goede voldoende geven, doordat Anderson wel excelleert in net die punten die ik altijd bij hem waardeer. De film ziet er prachtig uit, niet alleen de kostuums en decors, maar ook tijdens het zonlicht dat speelt met de haren van een Katherine Waterston in de branding met niets meer dan een nat shirt en slip aan. En die visuele flair blijft de hele film, vaak een soort dromerige sfeer gevend, met fijne liedjes van Neil Young of de voor de film gemaakte klanken door Jonny Greenwood. Denk aan dat eerste lange tracking shot, dat kikvorspunt met die vlaggetjes boven Phoenix wapperend en het vaak langzaam naar voren glijden van de camera. Maar het is wel te weinig, en het zijn momenten, terwijl juist zijn vorige films dat doorheen de hele film hadden met veel meer ritme en flow. Dat mist deze Inherent Vice toch echt. Het eerste uur is nog sterk en goed, maar als de waanzin de overhand neemt na anderhalf uur, dan neemt de interesse af maar ook de kwaliteit. Omdat de film oprecht soms goed (droog)komisch was, toch nog 3,5*.

R.I.P Paul Thomas Anderson

1 *

Review van de maand, imo