Inherent Vice (2014)

Door de cast, regisseur en fantastische trailer waren mijn verwachtingen bijzonder hoog. Maar die werden eigenlijk geen van alle waargemaakt. Want ondanks een aantal hilarische en originele scenes voelt Inherent Vice aan als los zand. Als een inside joke waarvan je de oorsprong niet kent. Het is een mengeling van The Big Lebowski en The Big Sleep, maar dan niet op een goede manier. Eindeloos zonde.

Gebaseerd op Thomas Pynchon's boek, die destijds door zijn fans heel erg lauw werd ontvangen en een belediging bleek voor zijn talent en oeuvre. Grappig genoeg kan nu hetzelfde gezegd worden over PTA.

Toegegeven, er zit in het bronmateriaal al genoeg tekortkomingen maar van een kundig regisseur als PTA zou je toch mogen verwachten dat ie dat met verfilmen wel kan neutraliseren. Het narratief is één grote warboel en de over the top-heid krijgt nooit de komische hoogtepunten die zo'n belachelijk concept verdiend. Soms wel, maar heel vaak niet. Vooral Phoenix weet met zijn geslaagde awkward gedragspatronen wel voor wat hilariteit maar die momenten zijn helaas wel schaars.

In het begin is het nog wel leuk maar het wordt al gauw erg vermoeiend. Vooral omdat de komische ammunitie niet uit meer bestaat dan uit wat poep en pies termen. PTA is niet kundig om dat te verwerken in een transcendente sferische ervaring. Aan Elswit ligt het niet, zijn zonovergoten daytime exterieuren en zijn schaduwdonkere nachten zijn zeer aangenaam.

De algehele ervaring is stompzinnig en infantiel, en van PTA mag je veel en veel beter verwachten. Maar daarmee kom ik ook het punt waarom PTA niet de reality check zal krijgen die Inherent Vice moet zien, hij is bij critics en filmliefhebbers zo'n enorme lieveling dat alles wat krom is straks recht gepraat wordt. PTA is niet onsterfelijk gebleken en zijn volgende project is een hele belangrijke, hopelijk herpakt ie zich.

Tja. De film is wazig en stuurloos als de hoofdpersoon, Doc en het schip, The Golden Fang, maar heeft iets intrigerends met een optocht van kleurrijke personages en situaties.

In ieder geval heeft Katherine Waterston indruk gemaakt. Echter het plot is dermate vaag dat ik me af en toe heb afgevraagd of doorkijken nog zin had. Nou is dat laatste enigszins een filosofische kwestie, maar ik heb de film afgekeken. Ben geen herkijker maar dit is wel een film waarbij een tweede kijkbeurt misschien van toegevoegde waarde kan zijn.

Inherent Vice heeft wellicht de ingrediënten van een cultfilm maar een vergelijking met bijvoorbeeld The Big Lebowski gaat mijns inziens toch grotendeels mank.

Redelijk.

PTA is mijn favoriete regisseur, die altijd een sterke basis heeft voor een film, en daaromheen zijn thema's bouwt, altijd oog heeft voor personages en vooral filmisch mij vaak omver weet te blazen met zijn cameravoering, muziekkeuze en spel met geluiden. Nu was het sowieso na het online komen van de screener het wel eenvoudiger te wachten dan twee jaar terug bij The Master om naar de bios te gaan. Niet enkel omdat de kwaliteit van de digitale kopie vrij belabberd was, maar ook door de lauwe kritieken die de film kreeg, waaronder enkele van users wiens mening ik wel als leidraad wil nemen. Zo een stinker is de film niet geworden, maar waar Anderson me bij zijn vorige films helemaal klem zette, is dit toch een wat makke film geworden.

We schrijven 1970, echt het einde van een tijdperk waarin de love and peace langzaamaan naar de achtergrond verdwijnen en waarin de hippiewereld oplost. Ongetwijfeld dat Pynchon dat allemaal in zijn roman heeft gestopt, maar het lukt Anderson niet- ondanks de stevige lengte- dit allemaal naar de film om te zetten. Ja, we krijgen een mooi aangeklede wereld te zien, een zonnig Californië mooi in beeld gevat en wel enige hints van het 'einde van een tijdperk', maar meer dan flarden zijn het niet. En in de grote chaos van de plotloze plot komt dit nooit echt naar voren. Dan deed Chinatown, met zijn eveneens weinig heldere verhaallijnen, dat toch een stuk beter. En ik begrijp wel dat de film vrij plotloos is, en volstrekt onbegrijpelijk, met een constant kneiterstonede detective als protagonist, maar dat maakt het geen goede film.

Nu toch kan ik echter wel een goede voldoende geven, doordat Anderson wel excelleert in net die punten die ik altijd bij hem waardeer. De film ziet er prachtig uit, niet alleen de kostuums en decors, maar ook tijdens het zonlicht dat speelt met de haren van een Katherine Waterston in de branding met niets meer dan een nat shirt en slip aan. En die visuele flair blijft de hele film, vaak een soort dromerige sfeer gevend, met fijne liedjes van Neil Young of de voor de film gemaakte klanken door Jonny Greenwood. Denk aan dat eerste lange tracking shot, dat kikvorspunt met die vlaggetjes boven Phoenix wapperend en het vaak langzaam naar voren glijden van de camera. Maar het is wel te weinig, en het zijn momenten, terwijl juist zijn vorige films dat doorheen de hele film hadden met veel meer ritme en flow. Dat mist deze Inherent Vice toch echt. Het eerste uur is nog sterk en goed, maar als de waanzin de overhand neemt na anderhalf uur, dan neemt de interesse af maar ook de kwaliteit. Omdat de film oprecht soms goed (droog)komisch was, toch nog 3,5*.

Ik heb de film inmiddels gezien en ja, ik vond hem ook niet boeiend. Het is echter geen onplezierige film: elke scene is op zichzelf best om aan te zien, maar het frustreerde mij (en blijkbaar vele anderen) dat het verhaal alleen maar steeds ingewikkelder wordt en geen ontknoping vindt. De film begint ermee dat een privé-detective zijn ex-vriendin (waar hij nog steeds verliefd op is) op bezoek krijgt en zij hem vertelt dat de echtgenote (en haar minnaar) van haar hele rijke minaar hem zijn geld afhandig wil maken. Dan verdwijnt die rijke minaar en ook de ex-vriendin. Daarmee begint het mysterie dat de privé-detective probeert op te lossen. De film lijkt veel op The Big Lebowski doordat ook Inherent Vice een ietwat suffige (want altijd stonede) man laat zien die roekeloos de wereld van de misdaad en maffia binnenstapt om een mysterie op te lossen. Maar in plaats van dat er verrassende wendingen of een ontknoping komt, wordt het verhaal alleen maar steeds complexer en verwarrender omdat er een eindeloze stoet aan nieuwe personages aan het verhaal c.q. mysterie worden toegevoegd (allemaal gespeeld door bekende acteurs zodat je heel Hollywood voorbij ziet komen) die het verhaal alleen maar onbegrijpelijker c.q. het mysterie groter maken. Op een gegeven moment verlies je ook je geduld of zin om het verhaal nog te volgen: sommige delen van het mysterie worden wel opgelost (zo vindt de privé-detective bv. de verdwenen miljonair terug in een gesticht), maar het leidt evengoed tot niets omdat er altijd nog veel niet is opgelost en bovenal omdat het hele verhaal sowieso geen doel of opbouw lijkt te hebben. Waarom zou het ons uberhaupt iets kunnen schelen wat er met de miljonair is gebeurd, nu de scenes als los zand bijeen lijken geplakt zoals een TV-serie die geen begin of einde heeft en maar eindeloos doorgaat met nieuwe intriges in plaats van een film te zijn met een kop en een staart? De privé-detective lijkt zelf ook alleen maar het mysterie in te duiken om zijn ex-vriendin terug te vinden en als die dan aan het einde net zo plotseling weer opduikt (letterlijk!) als ze verdween en ze in elkaars armen liggen heeft de film wel een goed einde (de geliefden die elkaar hadden verloren hebben elkaar weer gevonden).

Van de critici begrijp ik dat de film bewust die verwarring schept: het is ook helemaal niet de bedoeling om het mysterie op te lossen of voor de kijker om het verhaal te begrijpen. De film zou gaan over het verval van de hippiebeweging in ‘bad craziness’ in haar nadagen hetgeen wordt geillustreerd door het verhaal net zo maf en incoherent te maken als de geest van Charles Manson. Daar verwijst ook de titel naar: ‘Inherent Vice’ is een term uit de verzekeringswereld om aan te geven dat iets niet te verzekeren is omdat het naturlijkerwijs kapot gaat. Bovendien zou de film teruggrijpen op film noirs als Chinatown waarin evenzo de oplossing van het mysterie achter de horizon verdwijnt: achter elke dader zit weer een andere dader en uiteindelijk is de ultieme dader de (corrupte) overheid zelf die te machtig is om te kunnen worden geidentificeerd of te verslaan. De film laat zo de wereld zien van een hippie die paranoide is geworden van de drugs maar die ook wel drugs moet gebruiken om te ontsnappen aan de slechte, corrupte wereld zodat zijn paranoia ook wel waar is (de overheid dealt zelf de drugs en is dus niet te vertrouwen). Nu spelen drugs of drugservaringen niet een grote rol in de film (het is geen Fear and Loathing in Las Vegas) maar zo beschouwd is de film toch een ‘bad trip’.

Oke, deze ook maar eens gezien. Was er uiterst nieuwsgierig naar, maar kan me achteraf alleen maar aansluiten bij de negatievere recensies.

Inherent Vice is een film waarbij ik totaal geen idee heb waar ik nou naar zit te kijken. Dit hoeft absoluut geen probleem te zijn, aangezien ik wel van de wat abstractere cinema hou, maar Anderson slaat de plank volledig mis. In het begin zat het sfeertje er nog wel aardig in, en worden er enkele mooie shots voorgeschoteld, maar naarmate het vordert ontaard het in een oeverloos saai praatfilmpje. Saaie dialogen, saaie personages, en saaie, bordkartonnen decors en visuals. Combineer dit alles met wat vreselijk flauwe (en veel te brave) humor, en je hebt Inherent Vice in een notendop.

Uiteraard duurt de film ook veel en veel te lang. Bij een opgeblazen drama als Magnolia snap ik die noodzaak nog enigszins, maar om dit nou 2,5 uur lang te laten duren... Tja, ik snap het niet. Trouwens een bekend probleem bij veel PTA films wat mij betreft, de veel te lange speelduur. Al is het natuurlijk een bekend feit dat dat soort films juist hoog schijnen te scoren bij het grote publiek.

Geen idee wat PTA's bedoeling hiermee was. Dacht dat dit wel een positieve vooruitgang zou zijn op het stoffige There Will Be Blood, maar dit is nog veel slaapverwekkender. Mijn ergernis bereikte zijn hoogtepunt eigenlijk pas na de film, toen ik wat studenten hoorde roepen wat voor een ''maffe tripfilm'' dit wel niet was. Laat me niet lachen... Anderson kan het maar beter bij zijn opgeklopte dramafilms houden, al stellen die meestal ook niet zoveel voor. 1,5*, die er voornamelijk staan voor Phoenix en Brolin.

PS: de poster is wel erg mooi.

Ik kon het verhaal niet echt volgen, maar dat zal de bedoeling zijn. De film voelde (te) lang aan en sommige stukken waren ronduit saai, maar als geheel vond het toch een prima film. Sfeervol, leuke personages, goede humor, absurde situaties, prima muziek. En Joaquin Phoenix speelt een fantastische rol. Op het lijf geschreven, zoals ze dat dan noemen. Ook Brolin was geweldig. 3,5*

The Big Sleep in the seventies.

Het is jammer, maar misschien onvermijdelijk dat Inherent Vice nu vooral bekend staat als een film met een onnavolgbaar plot. Ik had de waarschuwing vooraf ook al gekregen, maar al te wakker lag ik daar niet van. The Big Sleep is immers één van mijn meest favoriete detectivefilms en is ook moeilijk te begrijpen op een plotniveau. Wie precies wat heeft gedaan is vaak niet het meest interessante van zulke verhalen. Wel het milieu waarin ze zich afspelen en eventueel het waarom van de misdaden. Inherent Vice scoort in ieder geval op het eerste vlak hier.

Ik zeg er maar meteen bij dat ik, in tegenstelling tot The Big Sleep, het hier totaal verdedigbaar vind dat het verhaal moeilijk te begrijpen is. Sterker nog, het is essentieel voor de bijzondere sfeer. Het zette mij dichter bij Doc en zijn stonede conditie. Het is net alsof je af en toe een glimp opvangt van een of andere samenzwering, maar te veel met je hoofd in de wiet (en wat al niet meer) zit om er precies een coherent geheel van te maken. Het is moeilijk met concrete voorbeelden te staven, maar ik kreeg ook sterk de indruk dat Doc zelf onzeker was of alles wat hij zag nou wel werkelijk gebeurde of een combinatie was van hippie-paranoia en slechte drugs. Geen wonder dat Bigfoot ook altijd vooraf vroeg of nieuwe informatie niet slechts een waanbeeld was.

Het creëert een heel eigen sfeer. Dromerig bijna; een soort bijna-surrealistische nachtmerrie vol maffe figuren en gebeurtenissen die maar half verklaarblaar lijken. Wel helpt het dat tussen dit rariteitenkabinet aan personages Doc zelf wel heel helder als karakter geschetst wordt. Met een meer nuchtere held zou het allicht een meer frustrerende film worden. Het tijdsbeeld is ook heel goed gedaan en voor een deel voelt dit ook wel wat aan als een van de meer out-there-films die je eind jaren '60, begin jaren zeventig aantrof. Natuurlijk is daar ook bewust op ingespeeld, niet alleen door aankleding en de muziek, maar ook door camerawerk bijvoorbeeld. Dat laatste is erg fraai, al viel vooral het kleurgebruik me op. Die introductie van Shasta aan het begin is een bijzonder mooi staaltje van gebruik van licht en kleur.

Helaas een groots meesterwerk is het naar mijn gevoel niet, wat extra jammer is want de vijf films van Anderson hiervoor hadden een opzienbarende reeks aan vijf sterren of vier en een half. Inherent Vice is vaak briljant, mooi, grappig en soms zelfs licht ontroerend, maar het sleept ook zo nu en dan. Daarbij had ik soms wat moeite met de humor. Nou is Inherent Vice al een wat vreemde mix van elementen, met zijn hard-boiled detective-plot, hippie-vibe, arthouse-stileringen en melancholische ondertoon, maar op een bepaalde manier komt dat altijd samen. De subtiele humor, vooral in de dialogen, werkt uitstekend, maar het was vreemd om daarnaast ook zeer platte, bijna puberale grappen te zien, evenals wat slapstick. Dit soort humor zit door heel de film, maar wel altijd enorm kort. Een kort, lomp grapje en weer verder. Fris misschien en hier en daar werkt het, maar ook even vaak voelde het wat geforceerd aan of doorbrak het de toon te veel.

Voor het grootste deel werkt dit zeer goed, gelukkig. Ik hoor her en der dat dit een groeier zou zijn. Misschien. Het is nu bijna een week geleden dat ik hem zag en hij is door mijn hoofd malen. Een goed teken hoop ik. Zo goed als Andersons voorgaande werk is het misschien niet, maar het is ook niet iets waarvoor hij zich moet schamen.

4*

Ik moet 'm maar ook een keer herzien, want ik zat 148 minuten lang in volle bioscoop op de eerste rij.

Film zelf is leuk, maar verwachtte er iets meer. Joaquin Phoenix zet echt een heerlijke rol neer als stonede detective. Maar ook de bijrollen van Owen Wilson en Martin Short waren een leuke toevoeging. De setting en het tijdsbeeld waren heel mooi en erg goed in beeld gebracht. Er is veel op details gelet waardoor ik echt het gevoel had dat het eind jaren 60 was. Het verhaal was niet altijd even sterk. Halverwege de film kakte ik soms in. Gelukkig werd het daarna weer beter.

Voorlopig 3*

Doelloos, stuurloos ronddobberend drama waarin Phoenix als doped-up tandarts-detective een mysterie op te lossen krijgt. Niet dat het daar nou echt om gaat overigens, meer om de absurde situaties rond Phoenix en de kleurrijke figuren die hij tegenkomt. Best leuk. Jammer van de verschrikkelijk cliche soundtrack - films die spelen de jaren-70 of -80 die vooral proberen te drijven op de soundtrack beginnen me ondertussen zo absurd tegen te staan dat ik al vanzelf sacherijnig wordt als ik zo'n plaat langs hoor komen.

Gelukkig zit in deze film ook een heleboel mooi beeld en is de cast leuk aan het spelen. Maakt weer wat goed. Blijft wel een sfeer-over-substance film, en daar moet je tegen kunnen. Kennelijk was ik in een goede bui.

Prettig gestoorde misdaadfilm, een soort kruising van The Big Lewboswki en Chinatown. Hier en daar ook wel een duister David Lynch-sfeertje. Joaquin Phoenix is geweldig in de laid back hoofdrol en is omringd door een eersteklas supporting cast, waarin verder vooral Josh Brolin hilarisch is. Met 150 minuten aan de lange kant en van de plot is regelmatig geen brood te bakken, maar het geschepte sfeertje is zo fijn dat de film goed te genieten blijft. Wellicht nog beter wanneer je zo stoned als een garnaal bent.

Paul Thomas Anderson is zonder twijfel mijn favoriete regisseur. Natuurlijk heb ik er weer tijden naar uitgekeken om z'n nieuwe productie te mogen bewonderen. Ik blijf het mooi vinden dat PTA steeds met wat nieuws komt, qua stijl, verhaal, muziek, sfeer, noem het maar op. Ook 'Inherent Vice' is weer niet te vergelijken met een eerdere PTA. Het LA in de jaren 60 kun je gerust aan Anderson overlaten.

Want wat een sfeer wordt er weer gecreëerd. Prachtig tijdsbeeld. Van het verhaal zelf wil Anderson het de kijker al net zo vaag en lastig maken als dat het voor de constant stonede privé detective Doc Sportello is. Doc ziet wel waar hij terecht komt. Van een vermiste ex, een gestoorde agent genaamd Bigfoot, tot nazi's, drugssmokkel en veel vage dialogen. Er valt regelmatig geen touw aan deze vage wolk vast te knopen.

Maar dat hoeft ook niet, want als kijker voelde ik me daardoor redelijk één met Doc. Het zijn vooral de sfeer, de (kleine) gebeurtenissen, de muziek en alle kleurrijke personages op zich die dit een genietbaar geheel maken. Anderson verwerkt weer grote Amerikaanse thema's in z'n film, dit keer een land dat vol in verwarring is, tijdens de Vietnam oorlog. Een grootse indruk laat dat niet achter, vooral omdat het hier op een luchtige en weinig beklemmende manier wordt gebracht. Maar regelmatig genieten is het wel.

Shasta is een heerlijk personage. Leuk, mysterieus en één die je bijblijft. Net als 'Inherent Vice' zelf, hoop ik. Een film om vaker te zien. Nu ik weet wat ik precies kan verwachten (nou had ik al zoiets als dit verwacht natuurlijk), zal een volgende kijkbeurt waarschijnlijk nog beter bevallen. Verwarrend, komisch, vol met leuke personages en vooral een film waar je je niks van het verhaal moet aantrekken, maar je mee moet gaan in de mooie verwarrende sfeer en de vage gebeurtenissen. Wel moet ik mijn laagste score ooit aan een PTA gaan toekennen. Qua gevoel deed het me nog niet erg veel. Volgende keer hopelijk, Doc.

Geef hem toch vier sterren!! Vooral omdat het één grote trip is.Weet nog steeds niet wat ik er mee aan moet! Bizar en apart! Ten eerste is de sfeer en aankleding van de film fantastisch. Er is een constante stroom van bizarre en rare typetjes. Rare vage dialogen afgewisseld met platte schunnige. Op sommige momenten kreeg ik een beetje een Fear and Loathing in Las Vegas gevoel. (geen vergelijking met die film). Een bijna compleet niet te volgen verhaal! Maar er zijn veel memorabele scene`s. Die me echt bij blijven.Zoals b.v. de liefdes scene naar dat ze met het Quija - bord een willigkeurig nummer draaien en dope willen scoren. En dan op de achtergrond Neil Young Daarom toch een hogere waardering .

Inherent Vice, de nieuwste film van Paul Thomas Anderson is er eentje, die je moet ondergaan. De film is in ieder geval totaal niet plot gedreven en draait om plaats en vooral sfeer, iets waar Anderson wel goed in is. Dat laat hij ook hier zien, want het jaren zestig sfeertje wordt erg goed neergezet.

Dat zelfde geldt voor de hoofdrol. Joaquin Phoenix is een prima acteur, die zijn rollen altijd zorgvuldig lijkt uit te kiezen. Ik vond zijn personage erg boeiend neergezet. Hij lijkt constant onder invloed van drugs te zijn, wat de opsporing van de moordenaar een soort van surrealistische trip maakt. Het leuke vond ik daarbij, dat ik het idee kreeg, dat de kijker zich net zo moest voelen als Phoenix, wat goed lukte.

De rest van de cast doet het ook naar behoren, waarbij vooral Brolin de meeste indruk weet te maken. Wilson deed het trouwens ook verrassend goed, voor zo'n atypische rol als deze. Ik moet alleen wel zeggen dat ik het in de tweede helft toch wel wat vind inzakken en het geheel hier en daar wat begint te slepen. Ook de muziekkeuze is soms iets minder.

Het zijn dat soort zaken die ervoor zorgen, dat Inherent Vice weliswaar nog steeds bovengemiddeld goed is, maar zich niet mag rekenen tot de echte toppers. Toch is het allemaal behoorlijk genietbaar en durft Anderson er iedere keer toch weer vol voor te gaan.

3,5*

Extreem saaie en langdradige film met een geestdodend 'private investigation'-verhaal. Niet dat het verhaal er werkelijk toe doet; het lijkt eerder een vehikel voor het scheppen van een jaren-60-sfeerbeeld, met hier en daar een komische situatie en extravagante, karikaturale personages. De rollen worden bezet door een prima cast met grote namen, maar ondanks dat was ik er na een uur al helemaal klaar mee. Uiteindelijk heb ik met moeite de volgende dag de rest van de film afgekeken.

Bij een naam als P.T. Anderson verwacht ik doorgaans meer dan een flauwe private-investigationfilm, die met 2,5 uur aan de lange kant is.

In zekere zin deed Inherent Vice me denken aan The Big Lebowski, maar dan zonder de humor of aantrekkingskracht. Ook in TBL was het verhaal van ondergeschikt belang aan de film, maar toch bleef die film wél boeien. Misschien kwam het omdat The Dude veel meer 'relatable' was voor de kijker; hem overkwam alles zonder dat hij precies snapte wat er gebeurde. Dat leverde verrassende situaties op, waardoor je je als kijker met The Dude kon identificeren.

Doc Sportello (een overigens prima rol van Phoenix) is bijna net zo'n slacker, maar is veel bewuster van wat er gebeurt; hij is immers een private detective. Omdat hij een actievere rol speelt in het saaie verhaal, creëerde dat een afstand tussen hem en mij als kijker. Kortom, ik verloor mijn interesse.

Ik sluit niet uit dat ik iets geniaals over het hoofd heb gezien, maar voorlopig kan ik er niet veel meer van maken dan een magere 1,5*.

Edit: nog wel props voor de mooie poster.

Erg goede film. Snap de kritiek enigszins wel, Inherent Vice is stukken minder vlot en krachtig als Magnolia of There Will Be Blood. Het verhaal is echter erg grappig en interessant. De film staat dan ook meer in dienst van de gebeurtenissen dan in Anderson's andere films die wat emotioneler en meeslepender zijn. Vooral voor mensen die sommige aspecten van het verhaal gemist zouden hebben, kan ik begrijpen dat het kwartje niet altijd valt. Ook miste de film wat afwisseling in stijl en scène. Veel dezelfde soort scènes en weinig spectaculaire momenten. De dialogen zijn daarentegen grandioos. Joaquin Phoenix is vanuit mijn oogpunt zo ongeveer de beste Amerikaanse acteur van het moment en de hoge acteerprestatie's in de film zijn dan ook voor een groot gedeelte aan hem te danken. Dankzij hem dus ook die 4 dikke sterren. Fijne film dus, ook al is ie af en toe een beetje bitter om doorheen te bijten.

Best onderhoudend, maar wel een beetje los zand qua structuur, het lijkt allemaal een beetje bedoeld om zoveel mogelijk figuren te introduceren, blijft leuk kijken wie er nu weer komt opdraven, maar qua plot had er meer gedaan kunnen worden met die mysterieuze golden fang.

Verder is het helemaal goed qua camerawerk, soundtrack en net ietsje beter dan de vorige van de regisseur (The Master), maar Anderson begint toch een beetje te zwalken nu.

Bekijk het maar als een soort van (bijna) serieuze variant op The Big Lebowski.

Niet het absolute meesterwerk waar ik op hoopte, maar toch weer een erg verrassende film van PTA. Inherent Vice lijkt me ook een prent die beter wordt bij meerdere kijkbeurten, want nu verdwaalde ik nog af en toe in het universum van Doc Sportello & co. Hierdoor werd de beleving naar het einde toe wat vermoeiend.

Een beetje zoals bij The Master eigenlijk, waar Inherent Vice ook de enorme filmische kwaliteiten mee gemeen heeft. Op visueel vlak wordt dit wel eens een 'kleine' film genoemd van Anderson, maar ik zag toch weer een Grote Cineast aan het werk. De zonnige, kleurrijke cinematografie is prachtig en ook de liedjessoundtrack paste wonderwel.

Zowel The Master als Inherent Vice zal ik dus waarschijnlijk pas helemaal naar waarde kunnen schatten na herziening, maar in beide films zat ook de eerste keer al genoeg om van te genieten.

Stilletjes aan iets beter.

Na PDL is het sterk achteruit gegaan met PTA, al zit er wel weer een stijgende lijn in z'n films. Met deze grijpt hij weer wat terug naar z'n oudere werk, al moet ik zeggen dat het mij iets te vaak onberoerd liet.

De kritiek op het onnavolgbare plot verbaast mij een beetje. Misschien omdat de sfeer mij niet zo heel veel deed, maar ik vond het toch allemaal redelijk bij te houden. Niet dat alles even duidelijk en coherent is, maar er zijn toch duidelijke stapjes en uiteindelijk een duidelijk doel. Ik vond het op dat gebied niet zo heel anders dan een L.A. Confidential bijvoorbeeld, al is dit dan wel een soort van bezopen remake.

Phoenix doet me weinig, vind hem de laatste tijd veelal vervelende, zelfingenomen rollen spelen, en dat is hier niet anders. Leek af en toe ook een beetje op Mel Gibson in sommige shots vond ik, ook niet echt positief. De rest van de cast is vooral heel uitgebreid en ze komen allemaal stuk voor stuk een keertje voorbij. Vooral in het middenstuk wordt er elke scene een nieuw personage geïntroduceerd, om daarna weer uit de film te verdwijnen (al komen ze naar het einde toe meestal wel terug). Vond het wat vervelend worden, vooral omdat het toch allemaal bekende koppen zijn. Leek soms meer op een modeshow/sketchprogramma dan een film.

Sfeertje was redelijk verder maar wist me niet echt te grijpen. Dat stonede gedoe vind ik meestal niet zo boeiend, ook de 60s/70s interesseren me niet geweldig veel, ben in ieder geval blij dat ik er zelf niet heb moeten rondwaren. Leuker is het af en toe komische karakter van de film. Niet enorm uitgesproken maar uiteindelijk is dat hetgeen de aandacht vasthoudt. Niet altijd even subtiel (de opvallende verbazende reacties) maar wel lollig. Het is uiteindelijk hetgene wat deze film rechthoudt.

Véél beter dan z'n twee vorige films, maar PTA is er nog niet helemaal. Dat frisse van z'n eerste films moet er weer in, zowel visueel als qua gebruik van muziek. Dat is allemaal wat afgezaagd en beproefd hier. Niet héél vervelend, maar vroeger sprankelde het toch veel meer. In ieder geval lijkt het ergste ondertussen wel weer voorbij.

3.0*

Vermoeiende zit deze nieuwe van Paul Thomas Anderson met een complexe en wat belachelijke plot vol kleurrijke randfiguren die even op mogen draven. Had er een stuk of 5 bijrolletjes uit gelaten. Aan de andere kant, dat is kennelijk ook deels de bedoeling want Doc snapt het ook allemaal niet, en dat levert een grappige shot op dat hij wat suf naar een whiteboard zit te staren waar hij wat namen en lijntje op heeft getekend.

De soundtrack is erg sterk, cameravoering, acteerwerk (Joaquin Phoenix en Josh Brolin met name), allemaal dik in orde, maar het is een film die toch niet echt indruk maakt omdat het zo dichtgeslibt is met ontwikkelingen dat ik gaandeweg mn interesse begon te verliezen. Het kon me weinig schelen hoe de vork nou in de steel zat, waarom die vader van die ene meid opeens met Doc aan tafel zat en hoe het nou ook weer zat met de nazi's.

Misschien moet ik hem nog een keer kijken, voor nu toch wel de minste Anderson die ik heb gezien.

Hilarisch filmpje. Totaal niet verwacht.

Inderdaad een soort Big Lebowski meets Chinatown.

Zo onnavolgbaar ingewikkeld vond ik het allemaal niet zo, als dat ik hier overal lees. Vooral door PTAs vlekkeloze en typisch gedetailleerde regie.

Enige smetje was volledig miscaste Owen Wilson

Maar met name Phoenix speelt echt geweldig. Paar keer kapotgelachen.

Dames, mijne heren: un sortilège. De hocus pocus van cinema, de magie van LSD, wiet en andere geestverruimende middelen. Man verliest lief en geraakt verslaafd – voor zover hij het niet altijd geweest is natuurlijk – aan milde hallucinogenen, die de werkelijkheid vervormen tot een onontwarbaar kluwen van verbanden, complotten, hypothesen, werkelijkheden. Gezien: een psychose, keurig gekadreerd op het witte doek. Een trip waar je in gezogen wordt, zonder marihuana, zonder lachgas, zonder heroïne…puur door de kracht van de verbeelding. De fantasie die iets construeert dat totaal irreëel is, en tegelijk heel veel weg heeft van een dystopische realiteit die verdacht veel op een kruising lijkt tussen het Amerika van de jaren ’70 en het Amerika van vandaag. De macht koopt de wet af, het kapitaal bepaalt het morele kompas. Een scherpe kritiek, of, misschien, een juist heel onscherpe kritiek, want er hangt een waas van blauwe rook voor. Kuch kuch!

De noodzakelijke voorwaarden voor deze toverachtige excursie: een feilloos esthetisch kader (hulde Paul Thomas Anderson!), een naadloos gecomponeerde, hybride soundtrack (hulde Jonny Greenwood!) en een cast die geen enkele steek laat vallen (hulde Joaquin Phoenix!). Bijgevolg verdrink je in de wereld van het “eigen gebrek”, van een gebrek aan logica dat voortkomt uit de kortsluiting in de geest van de protagonist, die op zijn beurt voor een kortsluiting zorgt in de geest van de toeschouwer. Net die kortsluiting kortsluiten, net dat raadsel ontrafelen – voor zover mogelijk – is een geschenk. Geen voorgekauwde cinema, maar een film die – eindelijk! eindelijk nog een keer! – participatie eist van zijn publiek. Kauwen, herkauwen, herherkauwen. En kuchen.

Slechte kritieken? Inherent vice; aard van het beestje. Genoten…zoals ook ‘Birdman’ me intens genoegen deed trouwens, omdat Iñárritu mijns inziens evenzeer raakt aan de essentie van cinema, namelijk: dat erin kan zijn wat niet kan zijn, dat ze waarheid kan voorliegen. Begoocheling. Un sortilège. De hocus pocus van ons menselijk brein. Kuch - paradox! - kuch?

3,5*

De meeste films zijn eenheidsworst, sommige een 3 gangen menu met voor-, hoofdgerecht en dessert. Met Inherent Vice schotelt PTA je een 12 gangen chef's menu voor. Fantasievol, rijk van smaak, spannend en verfrissend. Het zet je soms op het verkeerde been, maar uiteindelijk blijkt alles perfect in balans.

Je moet er wel in fijnproevers stemming voor zijn, want het is niet bepaald een snelle hap.

Meesterlijk!

Uitermate oninteressante film. Een pretentieuze janboel zonder kop of staart en daartussenin een verzameling beelden, die nauwelijks iets met elkaar te maken lijken te hebben. Met uitzondering van Magnolia ben ik toch al niet enthousiast over de films van PTA. Dat is er met deze film beslist niet beter op geworden. Ronduit vervelend.

Eindeloos voortkabbelende film die nooit interessant wordt en vaag is om het 'vaag zijn'. Phoenix speelt een goede rol, dat zeker, verder komen er allerlei (semi) bekende acteurs opdagen die alleen maar afleiden. Ook als je het instinctieve gevoel van een verhaal willen volgen los laat is er geen bal aan, heel anders dan bijvoorbeeld bij Inland Empire (van Lynch). Die film is al helemaal niet te volgen, maar wel interessant! Kortom, het probleem is niet dat het wellicht niet goed te volgen is, de 'ervaring' waar het om zou moeten draaien is de ervaring van bijna 2.5 uur verveling.

Mweh.

Nadrukkelijk onnavolgbaar, bijna onverschillig plotloos, met vreemde, pover getimede humor. Dan ook nog zonder de visuele flair van Punch Drunk Love, het bezwerende camerawerk van Magnolia of een geluidsband die bij beide je aandacht vastgreep; nee, dan blijft er voor mij weinig over. Ik heb afscheid genomen van PTA als favoriete regisseur. 2,5*

Een nieuwe versie van The Big Sleep, Chinatown of L.A. Confidential. Met Joaquin Phoenix als privé detective die het eigenlijk niet zo slecht doet. Zo'n film moet het vooral van plot hebben. Dat is er wel, maar Paul Thomas Anderson mikt vooral op sfeer dan op verhaal. Helaas blijft hij op beiden wat steken. Het wordt een rubberbootje dat meer dan 2 uur blijft dobberen. Even genieten, niets memorabel en achteraf gezien toch wel wat saai. Jammer van de cast, waar toch meer vuur in had mogen zitten. Een gemiste kans.

Anderson is een van de weinige regisseurs die elke keer weer met iets compleet anders komt. Elke PTA is anders dan de andere films die hij heeft gemaakt, en is niets zoals het gros in Hollywood maakt waar veel regisseurs voor de makkelijke weg kiezen en telkens iets middelmatig afleveren. Net als Kubrick weet hij telkens weer te verassen.

Dit keer doet Anderson dat met Inherent Vice. Een film waar ik vanaf de eerste berichten enorm naar uitkeek. Dit moest gewoon erg leuk gaan worden. En dat is het uiteindelijke product ook zeker geworden. Vanaf de toch wel aandoenlijke opening scene waar Shasta Fay Doc om hulp vraagt zit je er meteen goed in. En dan wordt Vitamin C van Can ingezet. En vanaf dat moment begint de gekte. Het verhaal zit zo volgestouwd met situaties en personages dat het je erg lastig wordt gemaakt om alles te kunnen volgen. De manier waarop Anderson dit verhaal aan ons verteld past precies bij wat het personage van Phoenix ervaart. Door alle drugs ervaart Doc alles op een andere manier, en Anderson neemt zijn publiek daar in mee. Geweldig gedaan. Hoewel het een rommeltje lijkt, is de film briljant geschreven.

Er zo veel in deze film. Alles staat met elkaar in verbinding. Er is geen enkele scene in de film te vinden die niets met het verhaal te maken heeft. Alles in het verhaal is belangrijk. Alles wat je in het eerste half uur ziet, komt ergens in de film wel weer terug. De basic structuur is een detective verhaal. En Anderson verliest dat nergens uit het oog door het te "trippy" te maken. Er zitten wel degelijk scenes is waarbij Anderson, Phoenix en de rest van de cast voluit gaan, maar nimmer wordt de focus op Doc's onderzoek/zoektocht verloren. In het onderzoek en de zoektocht komen er enkele erg leuke en knotsgekke situaties voorbij. Wat dat weer zo goed maakt is dat je net als Doc geen idee hebt wat er allemaal gaande is en je ook niet weet wat nu echt of niet echt is. Ook de off-beat humor werkte goed bij mij. De timing is daarin niet altijd even goed, maar maakt de film wel extra bizar. Het is juist die "crazyness" wat ik zo waardeer in Inherent Vice.

Dat Anderson altijd het beste uit zijn acteurs haalt weten we inmiddels wel. Elke film leunt naast het weergaloze technische gedeelte ook veel op de prestaties van de acteurs en actrices. Inherent Vice is natuurlijk een heel ander type film dan de vorige twee films, There Will Be Blood en The Master, en gaat weer een beetje terug naar het speelse in Boogie Nights. En dat is zeer goed gelukt. Iedereen is weer perfect gekozen en Anderson weet samen met hen de juiste toon te vinden voor deze film. Phoenix is fantastisch als Doc, die naast zijn constante "trippen" ook serieus en slim kan zijn. Dit weet Phoenix op een geweldige manier te combineren en over te brengen. Katherine Waterston als Shasta Fay Hepworth is eveneens geweldig. Ondanks dat ze overall maar zo'n 20 minuten aan screentime heeft, weet ze heel erg te overtuigen in haar rol. Ze legt in de opening zoveel emotie in haar performance. Je voelt gewoon haar angst mee. Ook sterk is ze in een latere scene. Erg memorabele rol. De rest van de supporting cast is eveneens goed. Del Toro in een rol die je niet zo snel van hem zou verwachten en Brolin die geweldig zijn rol uitspeelt. Degene die misschien nog wel het meest memorabel is, is Martin Short. Compleet geschift personage die hij met verve tot leven brengt. Er is weer zoveel talent in een PTA film samen gekomen, want naast de reeds genoemde acteurs en actrice hebben we nog Roberts, Rudolph, Malone, Wilson (die laat zien meer te kunnen dan wat we van hem gewend zijn) en zo kan ik nog wel even doorgaan. De lijm om alles nog een klein beetje logisch te laten verlopen is het personage van Newsom als de mysterieuze Sortilège. Erg ondergewaardeerde performance.

De film is precies wat het zou moeten zijn. Anderson heeft bewust voor deze aanpak gekozen. Waar ik veel kritiek lees over oa. het verhaal, kan ik me niet voorstellen dat een man die keer op keer films van een zo'n hoge kwaliteit dit keer een slecht-middelmatig product heeft afgeleverd. Hij wist precies waar hij mee bezig is. En dat kun je niet van veel regisseurs meer zeggen. De muziek is weer goed verzorgd. Enige minpunt daaraan is dat ik toch wel graag wat meer nummers op de voorgrond had willen horen. Veel is nu alleen maar op de achtergrond te horen. Jammer, want het is echt een fantastische soundtrack. De score van Greenwood is ook erg sterk. Hij heeft sinds TWBB een erg fijne band met hem opgebouwd. Voor wie dat ook geld is Robert Elswit, die helaas niet The Master voor Anderson kon doen. Hier is hij weer terug. En dat is zichtbaar. Toch een unieke samenwerking. Ze weten precies wat ze van elkaar willen en niet willen. Prachtige plaatjes heeft hij hier geschoten en die belichting is super mooi. Ook fijn dat ze nog een van de weinigen zijn die nog niet zijn overgestapt op het digitale format en er no steeds voor kiezen om op film op te nemen. Hoewel digitaal geshoten films ook erg mooi kunnen zij, blijft film toch mijn voorkeur behouden. Verder is alles van de production design tot aan de kostuums weer tot in de kleinste details erg goed verzorgd. Ook al ligt het verhaal je misschien niet echt, er blijft genoeg anders over om van een PTA film te genieten.

Inherent Vice is een beetje een ondergewaardeerde film in het oeuvre van Anderson. Zelf vind ik het een enorm leuke, luchtige film waarbij ik dat geschifte enorm kan waarderen en is van een net zo hoge kwaliteit als zijn voorgaande films. Anderson blijft mijn favoriete regisseur en ik kijk al weer reikhalzend uit naar zijn volgende project.

Goeie film over een privédetective wiens ex-vriendin hem op het pad stuurt van een nieuwe zaak. Een nogal ingewikkeld en omvangrijk plot. Maar dat is niet waar het om draait in deze film. Licht eigenzinnige personages ingevuld door een bijzonder fijne cast. Een aantal grappige en spitse dialogen en ook zeker de tijdsgeest van de jaren '70 wordt goed gevangen. Het gaat allemaal wel iets te lang door voor 4.0 sterren.