Inherent Vice (2014)

Een matige komedie/misdaad/drama/mysterie en romantiek film...

Redelijk en saai verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Joaquin Phoenix....

Mooi redelijk HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digitial)...

Niet te moeite waard...

Ik heb niet snel dat ik een film uitzet - en al helemaal niet met Joaquin Phoenix in de hoofdrol. Maar na een uurtje Inherent Vice heb ik de handdoek in de ring gegooid. De warrige structuur van de film zal ongetwijfeld een ingenieus stukje regiewerk zijn, maar het kan mij totaal niet bekoren. Wellicht dat ik hem nog een keer een tweede kans geef, maar dan zal de motivatie van diep moeten komen.

“If it's a quiet night out at the beach and your ex-old lady suddenly out of nowhere shows up with a story about her current billionaire- developer boyfriend, and his wife, and her boyfriend, and a plot to kidnap the billionaire and throw him in a loony bin...”

Geweldige film van P.T. Anderson. Meestal kiest hij voor donkere en wat naargeestige verhalen, maar Inherent Vice is eigenzinnig, uitzinnig en soms ronduit hilarisch. Inherent Vice is een kleurrijke cocktail waarin Anderson de teugels wat laat vieren. Het verhaal zit ingewikkeld in elkaar en de film is lang, maar toch zat ik tweeënhalf uur met een glimlach op m'n gezicht naar alle chaos te kijken. Phoenix, Waterston, Brolin, Wilson, Del Toro etc. Allemaal zijn ze geweldig op dreef. En daar komt dan ook nog het heerlijke jaren 70 sfeertje en de schitterende muziek en cinematografie bij.

Niemendalletje.

Van Paul Thomas Anderson verwacht ik toch ietsje meer dan een wat stuurloos verhaal dat nergens interessant is, maar wel af en toe wel grappig uit de hoek komt. Dat is mede te danken aan de wederom uitstekend acterende Joaquin Phoenix, die na The Master ook hier onder de regie van Anderson uitblinkt.

Verder vind ik het niet al te speciaal. Slecht is het niet, maar daar blijft het ook bij. Inhoudelijk is dit alleszins de minst interessante van Anderson die ik tot dusver gezien heb.

2,5

Op Junun na, maar dat is een soort documentaire, eigenlijk alles gezien van PTA. Met wisselende gevoelens, maar steeds met hoge verwachtingen. Magnolia, zijn beste film in mijn ogen, staat erg hoog bij me aangeschreven. En ook Boogie nights was erg fijn. Nog andere films waren degelijk, maar werden de verwachtingen niet geheel ingelost. Zijn films zijn ook niet altijd even toegankelijk, zwaar en log bij momenten. Hetzelfde gevoel heb ik trouwens bij de acteur Daniel Day-Lewis die een paar keer meespeelde in zijn films.

Inherent vice verder beviel me eigenlijk helemaal niet. Ik ergerde me aan vele zaken: het plot, de setting, de humor, de personages. Ondanks het irritante personage dat Phoenix speelde toch wel bewondering gehad voor zijn veelzijdigheid. Inhoudelijk ook te weinig boeiend om écht aan te slaan. Fijn dat er anderen zijn die er wel van genoten, maar ik zag het niet, jammer eigenlijk.

Het moet ook zijn dat ik niet mee was met het verhaal, ik hier en daar iets gemist heb. Maar als je je naar het einde moet slepen, nooit goed natuurlijk al kon je hier en daar wel losstaande quality van PTA ontwarren. Schade ...

Vandaag gezien in Pathe City Amsterdam. Bijzondere film, met veel informatie waar je je aandacht bij moet houden. Toch blijft er ondanks dat ruimte voor een hele ontspannen sfeer.

De film deed me sterk denken aan the Big Lebowski, maar dan met een wat serieuzere inslag. Want Phoenix is een fantastische acteur, maar natuurlijk heel anders dan Bridges. De film lijkt soms, net als TBL eindeloos voort te kabbelen, en voor de kijker is het een steeds grotere puzzel, maar toch komt uiteindelijk alles passend samen.

Vooral de sfeer, en het geweldige acteerwerk tillen deze film omhoog. Ook het camerawerk is, zoals altijd bij Anderson, fantastisch.

Een bijzondere ervaring.

4*

Een soort van Lebowski meets LA Confidential, qua sfeer wel lekker apart maar mijns inziens niet boeiend genoeg voor 2,5 uur.

Het verhaal is mij wat te gekunsteld waarbij sommige scenes en karakters wel heel erg geinspireerd zijn door Lebowski.

Joaquin Phoenix was de reden dat ik 'm uit kon zitten, erg goed acteerwerk, z'n gezichtsuitdrukkingen maken 't verhaal en de sfeer, knap!

Gisterenavond in bed gekeken, viel na een uur al in slaap en het was nog niet eens middernacht geweest. Slecht teken. Vandaag opnieuw vanaf het begin gekeken, maar wat ik gisteren al had, ik kan het gewoon echt niet volgen, hoe mijn best ik ook deed om te focussen had ik vandaag weer. Ik kijk veel films, ben eclectisch aangelegd dus van komedie tot drama en van actie tot horror en blockbuster tot arthouse en zelfs pulp. Ik slik het allemaal.

Inherent Vice is gewoon ronduit saai. Het is heel veel blabla en dat kan leuk zijn zoals Quentin Tarantino al menig maal heeft laten zien, maar de conversaties in deze film zijn niet boeiend. Het is ook een waterval van namen en het is net memorie spelen, heb je eindelijk het juiste personage bij de juiste naam gedacht mag je weer opnieuw beginnen want die waterval stroomt natuurlijk door. En memorie vind ik niet een heel leuk spel.

Wat ik eigenlijk nog het meest had is dat Paul Thomas Andersson geforceerd probeerde om David Lynch na te doen, maar alles waar Lynch mee wegkwam – ik snap eigenlijk heel veel van zijn films narratief bekeken niet en vind dat prima omdat ik meer dan genoeg gestimuleerd wordt op het visuele vlak – lukt het P.T.A. niet om mij als kijker gefascineerd vast te houden.

Wel afgezien en wat me is bijgebleven zijn de scenes in de auto met Benicio Del Toro's karakter die tijdens het rijden out of focus op iets zit te knagen, likken en zuigen is en Phoenix daar in focus helemaal gefixeerd naar zit te kijken, stukje herkenning uit mijn tijd dat ik elke dag stoned was echt een halfjaar lang. En de scene dat Phoenix langs gaat bij het karakter gespeeld door Maya Rudolph (PTA's vrouw) en hij een foto te zien krijgt (die wij niet te zien krijgen) en ineens een ijselijke schreeuw slaakt – zo compleet random dat het gigantisch op m'n lachspieren werkte.

Verder vond ik de performance van Josh Brolin heel goed en Phoenix als vanzelfsprekend omdat we het vanuit zijn perspectief allemaal meekrijgen en hij constant onder invloed is en dat speelt hij prima. Voor de rest heeft deze film geen 'redeeming qualities' dus ga ik hem nooit meer zien. Ik hou het maar op een misser 2*.

Gordita Beach, California, 1970. Detective Larry “Doc” Sportello [Joaquin Phoenix] krijgt bezoek van zijn ex-vriendin Shasta Fay Hepworth [Katherine Waterston] die zijn hulp vraagt om te voorkomen dat haar huidige minnaar, vastgoedontwikkelaar Mickey Wolfman [Eric Roberts], wordt ontvoerd door zijn echtgenote [Serena Scott Thomas] en haar minnaar [Andrew Simpson]. Docs onderzoek brengt hem in contact met een bont gezelschap aan personages (Thomas Pynchons boek bevat er 130) die onder Andersons regie stuk voor stuk indruk maken en ook dankzij de technische crew een inkijkje geven in de Californische cultuur van begin jaren 70 waarin seks, drugs en flamboyante kleding aan de orde van de dag waren. Erg dialoog gedreven, maar het acteerwerk is van zo’n hoog niveau dat dat in dit geval geen enkel bezwaar is. De ondersteunende cast bestaat verder onder anderen uit Benicio Del Toro, Reese Witherspoon, Martin Short, Maya Rudolph, Jena Malone en Owen Wilson. Om je vingers bij af te likken dus.

Woensdagavond bracht Inherent Vice waar ik al langere tijd zin in had. En wat viel de film vlak na uitkomst tegen waar een samenwerking tussen Paul Thomas Anderson en Phoenix toch wel verwachtingen schepte. Aanvankelijk bewees Anderson dat het wel vaker 'hit or miss' is met zijn laatste films waar ik met Inherent Vice hoopte dat ik inmiddels anders tegen de film aan zou kijken waar de titel zoveel betekent als 'ondeugd inbegrepen ' hoewel het gelijknamige boek 'Eigen Gebrek' heet.

Maar goed, Doc dus die verrast worden door zijn ex Shasta die vervolgens de bal aan het rollen brengt met haar verhaal rond Wolfman en wat daar allemaal achteraan komt of volgt in Doc's onderzoek met neo-nazi's, de politie, een vreemde tandarts, andere karakters en vooral een opmerkelijke massage salon waar het personeel het vooral erg druk heeft met elkaar. Het is soms amper te volgen, iets dat ik net zo over het boek begrijp, en het is een wonder dat Doc ondanks zijn overmatig drugsgebruik iets uitvindt, snapt of begrijpt. Het wekt regelmatig de vraag of de dingen wel waar zijn die hij ziet en of dingen wel kloppen, maar goed dan ga ik wellicht een richting uit die helemaal niet bedoeld is want Inherent Vice heeft verder niet de kenmerken van een raadsel of mysterie.

Wat het wel heeft zijn een aantal ontzettend lekkere dames, en vooral Katherine Waterston is om op te vreten. Ging dat eens even zo op mijn schoot liggen. Buiten dat is het absurdisme ten top waar de film waarschijnlijk door moet gaan voor een ode aan de kleurrijke, rijkelijk door drugs benevelde chaotische jaren '60. Buiten dat heeft het toch een paar aardige momenten van humor zoals de twee werknemers van de massagesalon die niet van elkaar af kunnen blijven of de kreet die Doc uit wanneer hij de de foto van de Harlingen baby ziet, en tilt het op van de vreemde gebeurtenissen en rare karakters. En ergens heb ik wel het idee dat dit er waarschijnlijk op papier grandioos uitzag maar het gevoel toch net niet voldoende benaderd wordt want de film is veel te lang, gebeurt er toch net iets te weinig, is het begin erg stroef met de voice over die maar namen, karakters en lijntjes spuid die vervolgens heel warrig zijn en komt het geheel simpelweg niet goed uit de verf.

En dat is jammer, want ik heb wel de indruk dat hier meer in had kunnen zitten, maar helaas. Daarom een drie voor de moeite.

De eerstte van de drie ongeziene PTA films die ik de komende tijd ga inhalen. Als voorbereiding op de nieuwe. Een erg stijlgerichte neonoir die de verwarring die ook in sommige oude steeds ingewikkelder wordende film noirs te vinden is als stijlmiddel inzet. Het leven als een grote kluwen aan intriges die allemaal weer andere intriges veroorzaken. Bij film noirs zag je dat bij bijvoorbeeld The Big Sleep of Murder My Sweet. Hoe leuk ook, de film mist in het plot wel iets dat het meer maakt dan een liefdevolle stijloefening.

Genrecombinatie van regisseur Paul Thomas Anderson kent goed acteerwerk, een vol verhaal en genoeg excentrieke figuren, maar mist alle frisheid en onderscheiding die zijn eerste films hadden en zo bijzonder maakten. Inherent Vice is vooral een soort ode geworden aan de jaren 70, met alle wacky figuren van dien. Het maakt van deze film een boeiend geheel waarin voortdurend wel wat aan de hand is, maar de hand van Anderson zelf is slechts spaarzaam op te merken. Het narratief lijkt na enige tijd ook te verwateren, helaas was dat nu wel hetgeen dat deze film van richting voorzag. Omdat Inherent Vice bij elkaar 149 minuten duurt, is het trucje waarbij Joaquin Phoenix voortdurend een nieuwe vreemde verschijning tegenkomt na enige tijd uitgewerkt en de pogingen van Anderson om dat op te vullen met ellenlange monoloogscènes compenseren dat beslist niet. Ik mis de oude PTA.