John Lee Hooker

Origineel, geniaal, waanzinnig, en bovenal spannend.

A lot of respect naar de makers toe. De camera wordt naar de achtergrond geschoven, je kijkt stiekem mee, alles lijkt zich werkelijk af te spelen en je bent als het ware een ooggetuige van de gebeurtenissen.
Dat begin in het brandweerkazerne is ook erg sterk uitgevoerd, bijvoorbeeld toen ze naar die tafel liepen waar de brandweermannen aan het eten waren. Ze reageerden toen echt allemaal alsof ze van niks wisten, zeer knap gedaan..

Het oude huis met die verschillende verdiepingen is erg geschikt.

Aan de ene kant is het lichtelijk cliché met die groep mensen in het gebouw: langzaamaan sterft iedereen, zoals je wel vaker ziet. Maar aan de andere kant is het best logisch want het is een appartementencomplex en tja... daar wonen toch mensen. Wel goed dat ze het dan een beetje in de mix hadden gegooid: een Chinees gezin, een moeder met dochter, een alleenstaande man, twee oudjes... redelijk goeie samenstelling.
Die twee oudjes trouwens vond ik ook erg overtuigend overkomen, vooral in dat interview.

Het wordt goed opgebouwd. Eerst vroeg ik me af waarom ze niet naar buiten mochten maar toen het bekend werd dat het om een besmettelijk virus ging kon ik het wel begrijpen. Eigenlijk kon je dan wel raden dat men stuk voor stuk het loodje ging leggen maar dat had ik toch niet verwacht. Die oude vrouw vond ik iets te overdreven reageren, ze werd meteen heel erg wild, maar later blijkt ook dàt logisch te zijn (door die ziekte).

Tot overmaat van ramp valt het licht ook nog eens uit, en daarna de spot van Pablo's camera.

Manuela Velasco is een leuk grietje en ze is zeer geschikt voor deze rol.

Ik kan me zo niet herinneren dat er sound-effecten of muziek is gebruikt en die keuze waardeer ik wel.

Die wonden van de brandweerman en de politieman zagen er ook realistisch uit.

Enige minpunten voor mij zijn de sommige 'domme' kills en het einde wat me teveel aan The Blair Witch Project deed denken.


Knaller.

Ook al heb je het eerste deel gezien en weet je dat alles gewoon in scène is gezet, toch wordt je getrakteerd op een zeer overtuigend schouwspel en dat is voornamelijk te danken aan de ijzersterke acteurs die ook tijdens de zeer lange shots gemakkelijk in hun rol kunnen blijven. Daarbij heb je natuurlijk het realistische camerawerk, de make-up (met kleurlenzen?) en het brute geweld en geschreeuw. De chaos kan ieder moment uitbreken en de uitslag kun je niet altijd vantevoren bepalen. Doordat de leden van de Special Unit camera's op hun helmen hadden bevestigt konden we op verschillende plaatsen aanwezig zijn en ook de drie jongeren die stiekem naar binnen waren geslopen zorgden voor wat verlegging in het perspectief. Wat ik jammer vond, en waar ik me in het voorgaande deel minder aan heb geërgerd, is het feit dat het betreffende groepje zo onvoorzichtig was met de geïnfecteerde personen. Ze wisten dat er een besmettelijke ziekte rondhing maar toch pastte ze er niet echt op dat er geen bloed werd gespuugd of dat iemand gebeten werd. Van mij mochten ze dus eerder ingrijpen met een shotgun of welk voorwerp dan ook. Verder vond ik het raar dat Martos niet probeerde om het raam door te slaan of te schoppen toen hij ingesloten zat op de badkamer (hij maakte zich meteen van kant met een pistool). Het einde vond ik niet helemaal bevredigend omdat we slechts een terugverwijzing krijgen en daar houd het bij op. Zo lijkt het in ieder geval wel alsof er nog een vervolg aan gaat komen en als dat het geval is ben ik weer van de partij.

Niet zo interessant als de beschrijving doet vermoeden. Het is wel degelijk een apart verhaal en er gebeuren gekke dingen maar het wordt allemaal niet erg goed uitgewerkt.
Het heeft wat weg van een CSI of NCIS, het grootste deel van de film gaat over het onderzoeken. De bijfiguren zijn vrij saai en blijven op de achtergrond. Het gaat voornamelijk om Phil Pitch, de onderzoeker die altijd het laatste woord heeft, totdat hij zelf een verdachte wordt in de zaak en in dezelfde onbegrijpelijke 'droomwereld' terecht komt als die andere vier figuren.
Er zijn een hoop bestaande zwart/wit beelden gepakt uit verschillende situaties in de menselijke geschiedenis, om het allemaal wat aangrijpender te maken. Veel voegde het voor mij niet toe, dat heb ik al wel vaker gezien en gehoord.
Het boek, dit moet een groot mysterie zijn en naar mijn idee hadden ze het veel spannender kunnen maken door het verder uit te leggen en aan te halen. Nu wordt er eigenlijk maar weinig mee gedaan.

Toch een lichtelijke tegenvaller, maar apart is het wel.

Ik heb hier wel degelijk leuke tijden aan beleeft. Het zal vandaag de dag een stuk minder zijn maar ik herinner de film liever zoals toen ik 'm vroeger zag. Ik laat het dus bij een zeven.

Erg mooi ineengestoken dit. Vele flashbacks en dubbele scenes die als het ware die 'in elkaar vallen'.

Prima acteurwerk, en een tintje humor zorgt ervoor dat de sfeer levendig blijft.

De poster is wel erg lelijk, jammer.

- 4-

Behoorlijke film...

Ik moest even aan Buried denken toen ik in de zaal zat. Ook één persoon die vastzit. Alleen is deze film wat beter uitgewerkt.

Ik ben nooit zo'n fan van die split-screens. Maar ik snap niet waarom hij zo'n haast had in het begin, hij nam niet even tijd om z'n Zwitsers zakmes te zoeken.

Het was wel leuk dat hij nog twee chicks ontmoet waarmee hij in dat water springt.
Gelukkig duurde het niet al te lang voordat hij klem komt te zitten, want je weet dat het gaat gebeuren.
Je ziet dat Aron in verschillende fases terecht komt. Eerst probeert hij nog uit alle macht die rots weg te duwen, later gebruikt hij dat als tafeltje. Flashbacks en hallicunaties volgen.

Er zijn best leuke dingen verzonnen.
De weg naar het Gatorade flesje in de auto.
De raaf.
Familie in de canyon.
Overstroming.
Feestje in de sneeuw.
Shot van dat mes op het bot (rood beeld).
Komedie-show met klappend publiek.

Tijdens het amputeren hoor je een scherp geluidje wat aangaf dat hij z'n pees of zenuw doorknipte. Was lekker passend. Verder heb ik nooit problemen met bloed ofzo, het is allemaal gewoon menselijk maar normaal zit er nog wat vlees overheen en zie je het niet.
De muziek had wel iets beter gekunt. Er kwamen een paar bekende nummers voorbij en dat vind ik nooit zo fijn. Een film moet iets 'eigens' hebben.

Het einde had ik iets anders verwacht. Meteen al toen hij die plas water zag dacht ik: oke, hij gaat alsnog sterven. Want hij drinkt veel te veel water in één keer en misschien was dat wel vervuild ofzo. Daarna krijgt hij ook nog allemaal water aangeboden van die wandelaars. Ik vond dat hij iets te snel met die heli werd opgehaald en van mij hadden ze daar nog wel iets op mogen bedenken. Een open einde, dat hij de uitgang nog moest zoeken ofzo...


James Franco doet het goed. Verassende dingen, prima spanning. Speelduur leek langer dan 94 minuten.

Leuk idee, twijfelachtige uitwerking.

Het zit allemaal niet echt lekker in elkaar. De scènes lijken maar willekeurig door elkaar zijn gegooid en het is niet altijd duidelijk hoe de zaken ervoor staan. Ik mistte af en toe een totaalshot, om even 'n overzicht te krijgen van de locatie. In dat slachterhuis bijvoorbeeld bleven we steeds dicht op de personages en dat zorgde aan de ene kant voor wat spanning maar soms vroeg ik me af waar iedereen zich bevond en hoe het spelletje precies bestuurd werd. Ik had bijvoorbeeld wel even de beveiliging van buitenaf willen zien. Gelukkig werd het nergens echt storend, maar als ik Géla Babluani was had ik wat andere beslissingen gemaakt.

Ook dit is weer zo'n typisch gevalletje dat probeert te pronken met zijn cast. 50 cent, Jason Statham, Mickey Rourke... ze krijgen allemaal rolletjes aangeboden die menig andere acteur ook zou kunnen invullen.
Sam Riley is gewoon de man in deze thriller, hij zet zijn personage piekfijn neer.

De spanning tijdens de roulette zat er wel in... en het was toch enigszins een unieke ervaring wanneer we om de lamp heen draaiden, wachtend op het signaal om de trekker over te halen. En de muziek was hier weggelaten, we zaten gewoon in stilte toe te kijken en dat werkte wel.

Het einde was redelijk suprising. Vince stuurt zijn geld op, koopt een lammetje voor 100 dollar en wordt neergeschoten in de trein door Jasper (die er met lege handen vandoor gaat). Nu heeft Vince's vader toch nog geld voor een tweede operatie.


Boeiend genoeg maar het had van mij wat sterker en strakker gemogen.

Schrikmomenten horen hier ook echt niet thuis. En spannend, daar kun je over twisten maar er zat behoorlijk vaart in.
Hele aparte film, weet je lang te boeien op dezelfde plek en er gebeurt van alles wat je totaal niet verwacht. Lekker mysterieus met een leuk sfeertje.

- 4 -

En er worden weer wat mensen afgeslacht. Best raar eigenlijk, dat zo'n afgelegen dorpje het bezoek van wat vreemdelingen niet kan waarderen, vanwaar toch al die haat en kannibalisme? Ieder volk zo z'n gewoontes blijkt wel weer.
Een groep jongeren is uit op plezier en krijgen het tegenovergestelde voor de kiezen. Er arriveert nog een cliché op de moterbike: een negro en Chinese maken de samenstelling compleet. Het is niet echt storend maar ik vraag me wel af waarom er steeds weer die bekende keuze wordt gemaakt qua casting.
Het blijft allemaal redelijk eenvoudig en de vraag is niet wie, wanneer of waarom er wordt gekilld, het is juist leuk om te zien hoe de slachtoffers het loodje leggen.
Het einde met dat kerkhof was me niet helemaal duidelijk maar dat komt misschien omdat ik in een leanback-modus was geschakeld. In ieder geval is het heerlijk om de laatste twee overlevers, het gelukkige stelletje, alsnog te zien sneuvelen door een prikkeldraad.

Best aardig.

Waar is de muziek??

Ik had hier zo veel van verwacht.. en het is gewoon... niks. Je kunt het zo mooi aanprijzen als je wilt, maar ik vond er echt maar weinig aan. Het verloopt veel te traag allemaal en de muziek ontbreekt in een groot deel van de film, erg vreemd ( bijvoorbeeld wanneer Frank Poole wegzweeft, daar had echt wel wat onder gemogen. Terwijl de muziek van ervoor juist overmatig aanwezig is, echt ergelijk.
Het begon nog aardig, met de plaatjes en de apen ( ook al was de pret er deels af nadat ik realiseerde dat er natuurlijk gewoon mensen onderzaten ).

Het acteerwerk is ook niet echt klasse te noemen. De scene waarin ze in dat compartiment zitten (om het zo even te noemen): 'Do you really think that?'.. 'Yes'.. 'Oh'..'You?' 'I don't know'. En dan nog met wat stalen gezichten erbij ook. Ook de rest is erg emotieloos gespeeld.

Dan krijgt Bowman nog een hele reeks animatiebeelden te zien wat veel en veel te lang duurt en die je net zo goed windows media player ( en andere programma's ) kunt afspelen. Dat was verre van spannend of fascinerend.

Ook aan dat gehijg van Bowman wat maar niet ophield begon ik me langzaam te ergeren. Er is opzich niets mis mee dat ze dat ademen laten horen, want het brengt je wat 'dichter bij de situatie' maar dat duurt ook gewoon veel te lang. Ook sommige handelingen mochten ze wel cutten, bijvoorbeeld in de kamer op het laatst. De man draait om en gaat weer naar zijn tafel ( ik dacht echt: nee he, moet er echt heel die afstand getoont worden, daar gaan we weer... )
Ook de verschillende alarms die ertussendoor komen piepte alleen maar in m'n oren en waren irritant.

Het beste in zijn totaal vond ik toch de stem van Hal, en het gesprek tussen Bowman en Hal. Daar heb ik nog flink om moeten lachen, samen met andere in de bioscoop. Man wat was dat, ik hoop niet dat het sirieus moest overkomen.
Verder is het idee wel goed, voor het jaar 1968, 1 jaar voordat Armstrong er arriveerde. En de eindscene met het reusachtige schepsel ziet er wel leuk uit.

Jammer maar helaas, ik laat het bij één keer.

BBC, Yes. Echt heerlijk zonder die reclame.

Boeiende film. Wel jammer van al die Amerikaanse vlaggen.

Een Cool Hand Luke poster in de huiskamer, ik ben benieuwd of Spike Lee werkelijk zo'n fan van die film is. In de film Serendipity (een saaie romantische komedie) zat ook al die poster verwerkt dus ik neem aan dat Cool Hand Luke wel een goede film zal zijn. Binnenkort eens checken.

Edward Norton doet het weer eens formidabel. Barry Pepper zie ik ook graag op het toneel en de rest deed het allemaal goed.

Het is mooi en tragisch om te zien hoe iemand zijn laatste dag in moet vullen. Echter gaat het meer om de emotionele waarden van alles. Monty probeert alles op een rijtje te zetten en zich enigszins voor te bereiden. Hierbij volg je ook zijn vrienden, zonder Monty zelf.

Flava in ya Ear draaide ze in die club, dat vond ik wel geinig. Die leerling van Jacob was een goede toevoeging en zorgde voor wat afleiding.

Die scène onder dat tunneltje laat wel even zien wat voor vrienden Monty heeft. Knap zeg.

Het viel me ook op dat er tijdens de dialogen van veel verschillende standpunten werd gefilmd. Bij die scène met Jacob en Frank aan dat barretje waren er vijf verschillende posities ofzo, terwijl ze gewoon door bleven praten. Dat wil dus zeggen dat ze die scène vijfmaal hebben uitgevoerd en het aan de montagetafel in de mix hebben gegooid. Mijn respect daarvoor maar ik vond het eigenlijk toch niet heel strak overkomen.

Het einde is slim aangepakt. Vader verteld tegen zoon wat hij moet doen wanneer hij vrijkomt. Dit zien we denkbeeldig.


Aangrijpend, apart, en prima uitgevoerd.

Ik had hier wat meer van verwacht.

Het openingsshot met de aap was indrukwekkend, evenals de scène die daarop volgt. Al die wilde apen in die kooien brengt al genoeg heisa met zich mee. Ik vond het stiekem wel jammer dat we hier niet verder mee gingen.

Toen Jim wakker werd en rond ging lopen moest ik direct aan I Am Legend en The Road denken. Verlaten, grauw. Jim in z'n groene patiënt-pakje valt goed op tussen die gebouwen.

Die muur met letters voegde zeker iets toe. Maar wat stond er nou precies... 'Repent the end is extremely fucking nigh'

Opzich is de samenstelling van de groep wel aardig: een dikke man, stille dochter, chiquita bonita uit Suriname en de redelijk normale Jim.Ik ergerde me wel aan dat blije gedoe ( bijvoorbeeld in de supermarkt ): zowat alles is verwoest en er zijn mensen dood maar hun doen alsof ze een dagje uit gaan... dat vond ik ook al zo overkomen bij Dawn of the Dead.
Op 'n gegeven moment komen ze bij die blokkering op de snelweg. Pas nadat die bolle zichzelf infecteerd knallen die soldaten hem neer. Ook lekker subtiel.
En als Hannah's vader dan gesneuveld is reageert zij alles behalve begrijpelijk. Geen schreeuw, geen close-up, niks. Ze staart gewoon recht voor zich uit in de jeep net als Jim en Selena. Dan leef ik toch 'n stukje minder met ze mee.

Verder zagen er sommige dingen niet echt soepel uit. Zo was er een stuk waar een paar 'besmette personen' uit het bos renden waarbij het geluid en beeld erg vreemd in elkaar zat.

Verassend wel dat we in een legerbasis terechtkomen waar het ook niet eens pluis blijkt te zijn. Die neger aan de ketting bij die witte lakens was nog enigszins freaky.


Hier en daar een surprise maar overal komt het allemaal 'n beetje geforceerd over. Het einde is lichtelijk afgeraffeld omdat er opeens de ene na de andere moord plaatsvind.
Duidelijk een Engels- en geen Amerikaans product natuurlijk, het heeft zo z'n eigen karakter.
Maar erg onder de indruk ben ik niet.

Ik ben niet super onder de indruk.

Russell Crowe is wel oke. Ik zag 'm laatst in A Beautiful Mind en daar speelt 'ie toch een heel ander personage.
Leuk dat 't een keer niet gaat om wraak. Eigenlijk gaat Dan vrijwillig mee om Wade weg te brengen. Het wordt vrij rustig opgebouwd, de voornamelijkste actie heb je op het einde.
Grappig dat Dan en Wade bij elkaar aan tafel zitten.
Wade is erg sluw en heeft overal wel een antwoord op. Hij had Dan's vrouw bijna overgehaald. 'Have you ever been to San Fransisco?'
Ik vind dat Wade té makkelijk ontsnapte in die vallei, hij ging er zomaar tussenuit met de paarden terwijl dat echt wel voorkomen had kunnen worden met een beetje scherpte van het groepje.
Aardige plaatjes verder...
Het einde is nog best spannend totdat Dan en Wade alleen overblijven in de kamer. Ik had verwacht dat die sheriff en z'n kameraden niet zo'n mietjes waren. Dan gaan ze dus richting spoor en Dan Evans kan dat allemaal doen in z'n eentje: badguys afschieten en Wade bij zich houden. Wade doet geen poging om weg te rennen terwijl hij kansen zat had.
Dan doet Wade alsof hij vrijwillig naar Yuma gaat en werkt vervolgens mee. Vooral voor het zoontje van Dan, omdat die dan denkt dat z'n vader niet voor niets is gestorven (maar fluit naar z'n paard en springt eruit natuurlijk...) Tenminste, zo zie ik dat.

Lichte tegenvaller door het gebrek aan spanning en de enigzins voorspelbaarheid van de zoon.

Hmm.. ik heb 'm laatst voor de 2e keer gezien en toen was hij een stuk minder interessant.

Het gaat er in deze film vooral om de mooie plaatjes zoals eerder gezegt en het is ook wel mooi, maar het verhaal vind ik niet heel erg sterk.

Maar ik denk dat je niet te kritisch moet zijn bij deze film. Hij is prima om naar te kijken. De scene op het ijs bijvoorbeeld is aardig spannend.

Mooie poster trouwens

- 3,5 -

Slechte poging tot horror met behulp van een afgesloten militaire basis waarin een schepsel al vijfentwintig jaar op scheikundige wijze gevangen wordt genomen en toevallig tijdens het bezoekje van een aantal journalisten de tent afbreekt. Acteurs zijn belabberd, er is op bepaalde momenten sprake van overbelichting en het buitenaardse leven ziet er aanstellerig uit. Ook hebben ze hetzelfde idee van The Thing overgenomen waarbij het kwaadaardige monster zich kan transformeren in een menselijke gedaante (maar dan met de ogencheck met een zaklamp i.p.v. de bloedtest in plastic schaaltjes). En die paddestoel met zijn magische krachten leek zo uit Star Wars te komen. Qua camerabeelden zitten we continu opgescheept met medium shots net als bij een GTST aflevering en dat komt erg gehaast en afgeraffeld over. Erg cheap en er is zowel een gebrek aan spanning als originaliteit.

Tja, de hele fundering bestaat uit een samenstelling van clichés, overdreven situaties, voorspelbare momenten en de toegevoegde waarde binnen dit genre is gewoon ver te zoeken. Echt rampzalig of beschamend wil ik het niet noemen. Daarvoor is het te onderhoudend en weet het op sommige vlakken prima naar voren te komen. Acteurs zijn misschien verkeerd gecast maar eigenlijk doen zij niet veel verkeerd. De spanning is ver te zoeken, maar in deze simpele wegkijker kun je toch genieten van een aantal brute afslachtingen.

Best een prima filmpje. Maar niets bijzonders eigenlijk, er wordt een carrière weergegeven inclusief tegenslagen, van iemand uit de muziekbusiness.

Eminem acteert best redelijk voor een rapper.

Zoals vaker bij dit soort films is er drama maar ook geluk. En komt er een vriendinnetje bij het spel, als een soort supporter. Zijn moeder kan amper rondkomen, en Eminem probeert het allemaal in toom te houden. Eerst lijkt hij op een kneus van het kamp, maar dan krijgt hij steeds meer belangstelling van het publiek. Niets verassends eigenlijk.

Het kijkt allemaal lekker weg, de tijd ging redelijk snel en ik had het einde niet echt zien aankomen. Toen het nummer 'Lose yourself' ging draaien was ik automatisch op zoek naar een soort climax of enigszins een nieuwe wending, maar het hield opeens op. Ik vind deze film dan ook niet heel erg geschikt als een biografie van Eminem, maar waarschijnlijk was dat ook een beetje overbodig geweest omdat er dan nog 87 andere battles aan bod kwamen.


Aardig, maar nothing special.

Van een animatie verwacht ik automatisch wat meer omdat je werkelijk alle registers open kan trekken en als regisseur hoef je je nergens voor te beperken. Als dan blijkt dat er niet veel geks aan te treffen is blijf ik teleurgesteld achter en vind ik het hele zooitje maar een beetje nietszeggend. Leuk vormgegeven, maar inhoudelijk stelt het bizar weinig voor en met behulp van een groep stereotype personages en voorspelbare patronen wordt hier een vrij clichématig avontuur neergezet. Jammer.

Leuk filmpje. De eerste van monsieur Godard zie ik nu, ik zie weinig Franse films maar deze uit 1960 draaide toevallig. Vreemd monteerwerk wel, zie er weinig positiefs in. Juist de langere scenes in het begin van de film vond ik indrukwekkender omdat het gewoon lastiger is om dat goed uit te voeren voor de acteurs. Bemondo en Seberg, vind ik wel een leuk koppeltje. Ik had wel iets meer van de 'misdaad' verwacht, blijft een beetje beperkt. Belmondo moet zwarte longen hebben gehad na de opnames, sjeezes wat rookt hij hier veel weg. Verder vind ik zwart/wit films altijd wat meer sfeer hebben dus dat geld hier ook. Prima.

Subtiel, zeker niet standaard.

Ik hou wel van die Franse filmstijl. Er wordt een keer niet continu geswitched tussen medium shot, close-up en allerlei fratsen. Je wordt gewoon in de situatie gegooid en daar moet je het maar mee doen. Naar mijn weten is er ook geen muziek gebruikt en dat zorgt merkwaardig genoeg voor een erg dramatisch effect.

De cast vond ik ijzersterk, er waren soms hele lange shots maar toch leek het erop alsof er gefilmd werd met een verborgen camera, de personages zaten diep in hun rol.


Het mag dan over zomaar een tiener gaan die wat problemen heeft, maar dit is toch een unieke kijkervaring.

Goed.