Meningen

Minstens twintig minuten te lang en toch vol half uitgewerkte plotelementen (het carrièrepad van de moeder) en personages die je niet of nauwelijks leert kennen. Gelukkig is er met de mooie rol van Sofía Otero als Aitor/Cocó/Lucia een solide basis, maar na een tijdje beginnen de vele meanderende scènes wel erg veel op elkaar te lijken. Ik neigde nog naar een nipte voldoende, maar het rare einde zorgde ervoor dat dit onder de streep toch als een verspilling van twee kostbare uren voelde. Het helpt waarschijnlijk ook niet dat ik met Cowboys en L'Immensità al twee betere films over dit onderwerp heb gezien...

Sympathieke van-de-regen-in-de-drupfilm uit dezelfde mal als After Hours. Tamelijk lollige taferelen die gelukkig nu eens niet resulteren in hysterisch acteerwerk. Wel ietwat spijtig dat nogal braafjes binnen de lijntjes wordt gekleurd door de babysitter te laten eindigen in de armen van een wel erg koene ridder, die eventjes huppakee haar nijpende geldprobleem oplost. Haar zelf deze situatie tot een goed einde te zien brengen, zou een bevredigender kijkervaring opleveren. Mij bekroop daarnaast de indruk dat het oorspronkelijke script aanstuurde op romantiek tussen haar en de autodief (die een stuk actiever en sympathieker wordt neergezet dan de 'love interest'), maar een relatie tussen een blank meisje uit de buitenwijken en zwarte crimineel uit een slechte buurt zal waarschijnlijk een brug te ver zijn geweest in het Reagan-tijdperk.

Om elf uur vanochtend startte ik met twee vrienden aan filmdag geweijd aan Christopher Nolans Batmantrilogie. Eerst de zoveelste kijkbeurt van Batman Begins, vervolgens Gotham Tonight als inwijding op het daarna volgende The Dark Knight. Bijna twee uur en een absurd grote kapsalon later was het dan eindelijk tijd voor de film waar ik het laatste jaar misschien het meest naar heb uitgekeken: The Dark Knight Rises. Tja, waar te beginnen? Oké... adem in, adem uit... And here we... go!
Wat hierna volgt is een uitgebreide uiteenzetting waarom The Dark Knight Rises zijn torenhoge verwachtingen niet heeft kunnen waarmaken. Zelfs met getemperd enthousiasme (door een lichtelijk tegenvallende RottenTomatoes-score) bleek de film een redelijke teleurstelling. Het is geen ontzettend slechte film (mijn allergrootste kritiekpunt is dat hij zich simpelweg niet kan meten met zijn twee voorgangers), maar niet bepaald waarop ik had gehoopt. Ik heb volgens mij genoeg punten om een Mr. Plinkett-achtige video te maken, maar daarvoor heb ik de tijd noch de middelen, dus bereid u voor op een flinke lap tekst met hier en daar milde spoilers.
De herkijkbeurten van Batman Begins en The Dark Knight eerder vandaag onderstreepten voor mij nog maar eens wat voor ontzettend knap gemaakte films het zijn. Van deze twee een favoriet hieruit kiezen is erg moeilijk omdat ze voor mij allebei op hun eigen manier enorm sterk zijn. Batman Begins is dat vooral door zijn compleetheid met maar weinig minpuntjes terwijl The Dark Knight weliswaar iets diepere dalen heeft maar daar ook weer hogere pieken tegenover kan zetten. Daarbij overlapt de een nauwelijks met de ander.
Beide films overstijgen hun genre. Niets in het superheldengenre kan tippen aan het niveau van deze giganten, omdat ze méér zijn dan superheldenstripverfilmingen. Het zijn in de eerste plaats gelaagde misdaaddrama’s en pas daarna superheldenfilms. Bizar genoeg is juist het slotstuk van deze trilogie een tamelijk reguliere stripverfilming geworden, compleet zelfs met een aftikkende tijdbom. Nu heb ik niets tegen de Iron Mans en Spider-Mans van deze wereld, maar Nolans vorige twee Batmanfilms waren allesbehalve conventionele genrefilms en ik rekende er zelfs op dat dit keer de grenzen van het genre nog wat verder zouden worden uitgerekt.
Even bij het begin beginnend: acht jaar na het einde van The Dark Knight zijn de straten van Gotham volledig schoongeveegd en is Batman niet meer te zien geweest. Werkelijk? Dus de wetshandhaving heeft dit werk geheel zelf gedaan? Enkel met behulp van een leugentje om bestwil en het voorbereidende werk van Harvey Dent? Was het hele punt van The Dark Knight niet juist dat Batman een strijd zonder einde voerde, waarbij zware offers moesten worden gebracht om kleine (Pyrrus)overwinninkjes te behalen? Ik had verwacht dat Batman nog wel een tijdje zou moeten blijven doorvechten. Criminaliteit verdwijnt immers niet zomaar.
Daarbij ontdoet deze setting de slotwoorden van Jim Gordon aan het einde van The Dark Knight van hun impact. Zou Batman immers niet worden opgejaagd door de politie aangezien de situatie hem ertoe dwong de schurk te zijn? Hoe boeiend was het niet geweest als Batmans missie om misdaad uit bannen steeds zou zijn bemoeilijkt door constant de politie achter zich aan te krijgen? We krijgen hier weliswaar iets van te zien in een van de vroege actiescènes, maar het is helaas net iets te weinig om de woorden van Gordon te concretiseren.
Nu de rol van de maffia is uitgespeeld (vreemd genoeg wordt het criminele machtsvacuüm door niemand opgevuld), zijn we aanbeland bij de klasse superschurken. Enter Bane. Een redelijk effectieve schurk, maar zijn doelen en motieven zijn een stuk minder helder dan die van Ra’s Al Ghul of de Joker. De onthulling aan het eind dat Talia het brein is achter het plan[/i] is interessant, maar helpt niet echt. Immers, waarom sluiten zich zichzelf maandenlang op in een stad die ze uiteindelijk volledig zullen vernietigen? Zijn ze echt bereid zichzelf hierbij te laten omkomen? Waarom doen ze het dan niet meteen?
Overigens heb ik me altijd lichtelijk gestoord aan mensen die een probleem maken van Batmans stem, aangezien deze naar mijn idee heel goed te verklaren is: de stem moet zowel criminelen intimeren als Batmans ware identiteit maskeren. Tot mijn schaamte moet ik echter bekennen dat de stem van Bane mij irriteerde om precies de omgekeerde redenen: het constante gewauwel in een dik Brits accent botste voor mij constant met de fysieke aard van de rol. Ik snap dat men iets anders probeerde te doen dan het gebruikelijke, maar dit klonk meer als een dikke professor dan als een levensgevaarlijke huurling.
De bezetting van Gotham zorgt nochtans voor een aantal aardige scènes en put zowel uit de opkomst van Adolf Hitler (populisme als wapen tegen de elite), de Franse Revolutie (compleet met de bestorming van een gevangenis) en de recente Occupybeweging (waardoor de film waarschijnlijk al heel snel verouderd zal aandoen). Ik glimlachte weliswaar om de rol die Scarecrow in deze situatie toebedeeld kreeg, maar voelde me later bijna beledigd om deze goedkope vorm van crowdpleasing. Je zou je haast gaan afvragen wat voor rol men hierbij aan de Joker had gegeven, mocht Heath Ledger nog in leven zijn geweest.
Verder met misschien wel het meest overbodige personage van allemaal: Selina Kyle. Je zou haar ook Catwoman kunnen noemen, maar of ze die naam echt verdient, laat ik over aan de striplezers onder ons. Voor mij was het echter niets meer dan een dief met een leuk koppie en een voorkeur voor gekke pakjes. Echter geen moraal, ideeën, ontwikkeling of inbreng. Misschien een oneerlijke vergelijking, maar de Catwoman uit Batman Returns was tenminste een redelijk volwaardig personage wiens tragische plotlijn de film naar een hoger niveau tilde. Serieus, noem mij eens drie kernachtige karaktereigenschappen van dit personage. Dat wordt lastig.
Op terugkomers Fox, Gordon en Alfred kan ik gelukkig niet zoveel afdingen. Vooral die laatste is fantastisch in al zijn scènes. Jammer dus dat hij na het eerste uur niet meer te zien is tot pas helemaal op het einde, waardoor Bruce Wayne een goed emotioneel klankbord mist. Speaking of Gordon… ben ik eigenlijk de enige die het gek vindt dat in een stad van tientallen miljoenen mensen slechts een handjevol mensen een ondergrondse beweging start? Tuurlijk, bijna de voltallige politiemacht zit ondergronds opgesloten, maar tijdens WO II waren er volgens mij maar weinig verzetshelden die voorheen politieagent waren…
Al met al lijkt het erop dat ik met deze film grotendeels hetzelfde probleem heb als met het laatste deel in de Harry Pottercyclus: in plaats van de voorheen opgeworpen thema’s verder te ontwikkelen richting een afsluitende climax, wordt ervoor gekozen de personages uit de voorgaande delen (plus enkele nieuwe gezichten) te droppen in een allerlaatste strijd waarin ineens alles op het spel is komen te staan. Grootste probleem daarmee is dat deze strijd nauwelijks iets te maken heeft met de eerder uitgezette ontwikkeling van het hoofdpersonage. Oh, en in tegenstelling tot Harry Potter sterft er hier niemand van betekenis.
Eerlijk is eerlijk: Batman Begins en The Dark Knight waardeerde ik na een tweede kijkbeurt meer dan na de eerste, maar dat kwam vooral doordat de plots van beide films dusdanig gedetailleerd zijn dat ik de eerste keer niet alles volledig kon bevatten (zelfs vandaag ontdekte ik nog allerlei interessants, ook al was het de vijfde keer). Voor mijn gevoel heb ik bij The Dark Knight Rises alles prima kunnen volgen; een tweede kijkbeurt zal enkel op de rol van Talia een enigszins interessant licht kunnen werpen. Er is praktisch niets waarvoor ik verdere uitleg nodig heb.
Als we The Dark Knight tot de The Empire Strikes Back van deze trilogie benoemen, (aangezien hierin alles groter, steviger, dieper wordt aangepakt en sterk wordt voortgebouwd op het voorgaande en hieraan zelfs nog extra betekenis weet toe te kennen) dan lijkt het me gerechtvaardigd om The Dark Knight Rises te vergelijken met Return of the Jedi. Oftewel: geen ronduit slechte film, prima actie, mooie momenten en een heel aardig slotakkoord, maar niets wat we nog niet kennen, niets wat het voorgaande versterkt en vooral niets wat écht beklijft.

Als op zichzelf staande film is The Dirty Dozen: The Deadly Mission geen ontzettend slechte film, maar in vergelijking met de voorgaande twee delen is het eigenlijk maar een mager prulwerkje. De actiescènes zijn weliswaar vrij aardig in beeld gebracht (in ieder geval beter dan in The Next Mission) maar zonder een interessante inzet of aansprekende personages blijkt je daar weinig aan te hebben. Wat dat laatste betreft is de film sowieso weinig inspirerend; de meeste personages zijn doordrukjes van degene uit de vorige twee films (met soms zelfs tot exact dezelfde scènes als resultaat) en hooguit drie van de twaalf vrijwilligers krijgen na introductiescène (die overigens in tweeën is gespleten omdat men de aandacht blijkbaar niet te lang kon vasthouden) nog enige vorm van uitdieping.

Interessant genoeg is de hoofdrol van Telly Salvalas aan de ene kant een reddende factor (hij speelt zijn rol immers prima, al is ie duidelijk te oud om een actieve officier te spelen), maar aan de andere kant een van de grootste missers van de film. Zijn Maj. Wright fungeert namelijk niet als opvolger van Lee Marvins Maj. Reisman uit de eerste twee films, maar als complete vervanger. Via wat onhandig uitleggerige dialoog komen we aan de weet dat Wright al twee keer eerder een missie geleid heeft met twaalf (zo goed als) ter dood veroordeelde soldaten. Waarom is dan niet gewoon een nieuwe acteur gecast als Reisman? Of had anders Wright gewoon geïntroduceerd als een nieuw personage, wiens missie geïnspireerd was door de eerdere successen van Reisman.

Overigens speelt de eerste film zich af in de maanden voorafgaand aan D-Day. Reisman maakt dat zeer duidelijk met zijn opmerking dat de mannen pas terug naar Engeland kunnen wanneer de invasie eenmaal heeft plaatsgevonden. In de opening van deze film zien we Wright echter in actie in Italië. De strijd in Italië was al een dikke maand voorbij toen D-Day plaatsvond, dus als dit deel zich afspeelt na de voorgaande twee, klopt hier totaal niets van. Hebben de voorgaande delen in het universum van deze film überhaupt wel plaatsgevonden?

Maar goed, ik heb The Fatal Mission, het vierde en schijnbaar minste deel uit de serie, nog niet gezien, dus misschien dat ik na het zien daarvan wat milder gestemd raak. Echter, vooralsnog beschouw in The Deadly Mission als een tamelijk lui in elkaar gezette film waarin weinig elementen echt goed werken... en dat terwijl de toegepaste formule nauwelijks verschilt van die uit het origineel.

Is dit het nou? Is dit nou die grote misdaad tegen de goede smaak? Het megalomane ijdelheidsproject van Mariah Carey waarvoor ze terecht aan het kruis werd genageld? Want sorry, ik zie slechts een middelmatig werkje naar een beproefde formule dat vooral erg braaf binnen de lijntjes kleurt. Dat Carey geen ervaren actrice is zal niemand ontgaan, maar ik heb ervaren acteurs een stuk slechter zien spelen met uitdagender materiaal. Er valt van alles wat op Glitter af te dingen (alles loopt van een leien dakje, de muziek is buitengewoon oninteressant, het verhaal speelt zich af in de jaren tachtig maar alles oogt en klinkt als de jaren negentig), maar uiteindelijk is deze film simpelweg te saai om echt te verafschuwen. Ik vraag me oprecht af of iemand zich hier ooit druk over zou maken als de hoofdrolspeelster niet Mariah Carey had geheten.

Tja, wat moet ik dit nou beoordelen? Ik beschouw de originele How to Train Your Dragon als een nagenoeg perfecte film, dus is het niet heel verwonderlijk dat een-op-een-remake daarvan best goed werkt. Maar ook weer niet. De oude versie was heel bewust gemaakt als een animatiefilm. Als die niet bestond, dan had een speelfilm op basis van hetzelfde script er waarschijnlijk heel anders uitgezien. Wellicht voelt dit daarom soms niet echt als een speelfilm, al kan dat ook komen doordat een groot deel ervan alsnog uit de computer komt rollen. Op momenten oogt het haast als cosplay, die menselijke acteurs in de tamelijk cartooneske uitdossingen op overduidelijk geanimeerde draken.

Maar ja, het blijft wel een steengoed verhaal met een innemend hoofdpersonage. De beelden zijn prachtig en de muziek is waanzinnig. Want ja, die maakten de animatiefilm zo goed en daar is vrijwel niets aan veranderd. Het is zielloos, maar wel effectief. Ik ben in deze speelfilm niets tegengekomen dat ik beter vond werken dan in de animatiefilm, maar zelfs de mindere variant is goed genoeg. Het is daarmee een betere film dan The Lion King uit 2019, dat op zowat elk vlak de plank missloeg, maar in ieder geval had die film nog een paar kleine aanpassingen. Zeker geen goede, maar het was tenminste iets.

Waarom Hollywood dit soort films maakt en daarbij zo enorm op veilig speelt, hoef je mij niet uit te leggen. Maar het is wel een ergerlijke trend. Iemand zei het het ooit treffend: het is alsof een vrouw ziet hoe gelukkig ik ben met mijn vriendin en besluit mij dubbel zo gelukkig te maken door mijn tweede vriendin te worden. En dus gaat ze zich kleden als mijn vriendin, neemt ze hetzelfde kapsel als mijn vriendin en ondergaat ze zelfs plastische chirurgie om maar zoveel mogelijk om mijn vriendin te lijken. Maar ik héb al zo'n vriendin. Wat moet ik met een tweede, die eigenlijk maar een vreemde kopie is?

Een directe kopie van een film waar ik een grote liefde voor koester maakt mij niet dubbel zo gelukkig. In tegendeel, die film voelt hiervoor alleen maar minder uniek.

Moeilijk voor te stellen dat deze film is gemaakt door de regisseur van de eerste Ironclad. Waar die film zijn banale opzet wist te verbloemen met een sterke cast en degelijk in beeld gebrachte actie, oogt dit als het amateuristische gebroddel van iemand die net komt kijken. Voorspelbaar plot, slecht camerawerk, te dik aangezette muziek en vooral hopeloos weinig invulling van verhaal en personages. Met zijn voorganger heeft de film overigens weinig van doen: er wordt weliswaar naar gehint dat de 'hoofdpersoon' een overlever is van de Rochester-belegering, maar de vorige film liet zien we er levend uit de strijd kwamen en daar zat deze Guy de Lusignan (over het gebruik van die naam zal ik het maar wijselijk zwijgen) overduidelijk niet tussen. Geen wonder dus dat hij er met geen woord over spreekt; waarschijnlijk gewoon een oplichter. Uw held voor dit avontuur, dames en heren!

Toch een beetje een tegenvaller. Het vorige deel was mij al iets te veel sciencefiction en The Final Reckoning doet daar nog een schepje bovenop. Het wordt daardoor allemaal wel erg futuristisch en doomsdayerig, wat de lol een beetje in de weg zit. Er staat enorm veel op het spel, maar de oplossingen worden gezocht in serieuze doch onnavolgbare plannen in plaats van het koddige theater en dubbelspel waar deze reeks altijd zo goed mee wist te vermaken. Waar de voorgaande film dat nog enigszins wist op te vangen met uiterst solide setpieces, zijn die ditmaal – hoewel goed uitgevoerd – iets minder creatief. De ontknoping is zelfs behoorlijk schatplichtig aan die van Fallout. En ja, het is een slotfilm, dus wordt er volop terugverwezen naar voorgaande films (naar de Langley-inbraak uit deel één zelfs een keer of vijf), maar het voelt allemaal nogal geforceerd. Was er iemand die écht wilde weten wat de Rabbit's Foot uit het derde deel nou eigenlijk was? Onder de streep alsnog een prima blockbuster die bijna drie uur de aandacht vasthoudt, maar echte verrassingen of adrenaline heb ik niet ervaren.

Gemengde gevoelens.

Tijdens het eerste halfuur dacht ik mijn favoriete film van het jaar te hebben gevonden. Uiteraard speelt daarbij mee dat ik tien jaar in Amsterdam heb gewoond, waarvan de laatste twee samenvielen met de coronapandemie. Maar zelfs zonder die ervaring weet McQueens aanpak indruk te maken: geen pratende hoofden, geen archiefbeelden, geen bloemrijke vertelling, maar gewoon heerlijk eenvoudige beelden van Amsterdam tijdens de pandemie terwijl Carice van Houten op uiterst neutrale toon vertelt over de gruwelen die hier in de periode 1940-1945 hier hebben plaatsgevonden.

Maar op den duur begint allemaal wat te vervelen. Weer een nieuwe locatie, weer een nieuw verhaal. Er zit niet echt een ontwikkeling in en de enige keer dat er van de vorm wordt afgeweken voelt dat als een onnodige stijlbreuk. Zo nu en dan matchen de beelden mooi met het WO2-verhaal, maar andere keren doen ze dat niet of nauwelijks. Daarbij breekt vooral het gebrek aan structuur op. We reizen kriskras door Amsterdam, zonder duidelijke reden waarom we nu dit verhaal te horen krijgen.

Misschien hadden deze verhalen gewoon chronologisch moeten worden verteld ? Ik wist bijvoorbeeld niet dat in mei 1940 veel Joden zelfmoord pleegden uit angst voor wat de Duitse bezetting met zich mee zou brengen. Enkele van die verhalen worden aan het begin verteld en vervolgens krijgen we er twee uur later weer een hoop, inclusief de informatie dat ziekenhuizen volop mensen moesten helpen waarbij de zelfmoordpoging mislukt was. Had die verhalen dan gewoon bij elkaar geveegd voor een stevig openingssegment.

Het viel me ook pas na een heel lange tijd op dat er een chronologie zat in de beelden, want bij een groot deel ervan is nauwelijks merkbaar dat ze zijn gefilmd tijdens de pandemie. Uiteraard gingen we destijds van lockdown naar lockdown, met daartussen soms maandenlang vrij normale periodes, maar focus dan gewoon op de ongebruikelijke beelden. Zijn het niet de lege straten, dan wel de anderhalve meter afstand die mensen overal moesten aanhouden of het schoonmaken van winkelwagentjes alvorens boodschappen te gaan doen. Mensen die gezellig samen in een park hangen zeggen niets over die periode.

Tegen het einde is er moment waarop het centraal station wordt getoond als aankomstplek voor Oekraïense oorlogsvluchtelingen, wat goed contrasteert met hoe vanaf deze plek destijds vooral mensen werden afgevoerd die niet zouden terugkeren. En het past redelijk qua tijdsbeeld, omdat de Russische invasie van Oekraïne min of meer begon toen de pandemie hier zo goed als voorbij was. Maar daarna gaat de film nog een tijdje door, met onder meer een klimaatprotestmars die wordt gekoppeld aan een demonstratie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Maar protestacties in Amsterdam vinden constant plaats; daar is weinig bijzonders aan. Hedendaagse protesten zijn ook niet te vergelijken met die van destijds, toen deelname mogelijk je dood kon betekenen.

Waarom dit vierenhalf uur moest duren is me een raadsel. Met twee à tweeënhalf uur was echt wel prima geweest. Had de langere versie dan maar bewaard voor de dvd-uitgave of een miniserie. Na een tijdje begon ik me zelfs af te vragen of dit eigenlijk wel een bioscoopfilm had moeten zijn. Is dit niet meer iets voor in een museum over de oorlog? Daarin heb je vaak documentaires waarbij je op elk moment kunt binnenwandelen en kunt kijken zolang je het interessant vindt, zonder dat het uitmaakt of je het begin of het einde ziet. Dat Steve McQueen een cineast pur sang is, hoeft niet te betekenen dat alles wat-ie maakt per definitie cinema is...

Ik heb tal van films gezien die genekt werden door een slechte slotakte. Maar géén slotakte? Dat zie je wat minder vaak. Ik weet niet wat ze allemaal van plan zijn voor het derde deel, want voor mijn gevoel kon alles in een kwartier wel worden afgerond. Jammer wel, want tot dat onverwachte einde zat ik er best lekker in. Waar het eerste deel wat saaie stukken en onhandig uitgevoerde scènes bevatte, heeft dit vervolg een lekker tempo en wat smeuïge actiescènes. Daardoor zou ik die losse eindjes en matig uitgewerkte personages nog best voor lief hebben genomen, mits er een een goed slotstuk was geweest. Of überhaupt een slotstuk. Maar ja, daar doen we kennelijk niet meer aan...

Pas goed over de helft besefte ik me pas dat dit eigenlijk een make-overfilm is, alleen niet met een vrouw als lijdend voorwerp maar een restaurant. Slim gedaan, want make-overfilms hebben vrijwel altijd de problematische insteek dat ‘verbeterde’ vrouwen met hun nieuwe uiterlijk en/of stijl eindelijk in smaak vallen bij mannen die hen voorheen nooit opmerkten. Bij restaurants is een dergelijke metamorfose heel wat beter te verdragen, omdat die juist bestaan bij de gratie van de bezoekers. En het aardige aan Tampopo is dat aan de kern van het restaurant niets wordt veranderd; het is enkel de uitvoering die wordt geperfectioneerd. Wat dan wel weer schuurt, is het gegeven dat het restaurant gepersonifieerd wordt door een vrouw wiens kookkunsten vijf mannen moeten zien te bekoren. Een daarvan ontwikkelt zelfs romantische gevoelens voor haar wanneer zij zich ontwikkeld heeft tot serieus te nemen kokkin. Pygmalion anyone? Desondanks zeer smakelijk.

Ah, daar is-ie dan: de vervolgfilm van dit jaar die mijn waardering voor het origineel doet toenemen. Een onderdeel daarvan is waarschijnlijk dat ik Twister recentelijk weer heb gezien en aangenaam verrast was hoe effectief die toch alweer bijna dertig jaar oude film nog altijd is. Het enige onderdeel dat ietwat overbodig aanvoelde, is het vijandige team geleid door Cary Elwes. Ik denk dat Twister prima zonder schurk had gekund; het natuurgeweld is al vijandig genoeg. Maar in ieder geval is de rivaliteit in Twister enigszins logisch, omdat beide teams hetzelfde doel nastreven.
In Twisters daarentegen heb je twee teams die elkaar het licht in de ogen niet lijken te gunnen, terwijl ze eigenlijk niets met elkaar te maken hebben. Het zou misschien begrijpelijk zijn als ze elkaar in de weg zouden zitten, maar daar lijkt niet echt sprake van... Ik dacht aanvankelijk nog dat ditmaal het bij elkaar geraapte zootje van kleurrijke figuren in allerlei voertuigen (zoals team Paxton/Hunt) een wat minder sympathiek gezelschap zou blijken. Maar nee, de schurken zijn uiteindelijk toch weer de stugge figuren die allemaal in dezelfde auto rijden....
Iets anders wat opviel aan de hernieuwde kennismaking met Twister, was het technische vakmanschap. Jan de Bont heeft mogelijk meer slechte dan goede films gemaakt, maar technisch verstond hij zijn vak wel. Van de vele shots van rijdende auto's wist De Bont altijd wel iets boeiends maken, maar in Twister zijn het vaak uitermate ongeïnspireerde beelden. Misschien omdat ze zijn uitbesteed aan de second unit, maar ik sluit ook niet uit dat het komt doordat Lee Isaac Chung geen actie-ervaring heet.
Dat wreekt zich helaas ook in de tornadoscènes. Het ziet er allemaal nét niet overtuigend uit. De acteurs lijken nooit echt in gevaar. Misschien hadden ze wat extra's windmachine moeten neerzetten in plaats van te verwachten dat het in de computer allemaal wel kon worden gefixt. Qua visuele effecten kan het er best mee door, maar het voelt wel alsof de technologie sinds 1996 weinig ontwikkelingen heeft doorgemaakt. Ook het geluid voelde onderbenut; een belangrijker onderdeel bij dit soort films dan je denkt.
Maar toen ik halverwege eigenlijk wel klaar was om de film af te schrijven, begon die alsnog interessant te worden. Misschien kwam het door lage verwachtingen, maar in de tweede werkt alles best goed, ook al ligt het er allemaal duimendik bovenop. En ja, voor een legacysequel (of hoe je dit soort films ook wilt noemen) was het prettig dat de verwijzingen naar het origineel tot een absoluut minimum beperkt waren. Ik zat echt af te tellen tot het moment waarop zou blijken dat een van de hoofdpersonen verwant was aan de personages uit het origineel – ik sloot zelfs een cameoverschijning van Helen Hunt niet uit – dus ik was aangenaam verrast dat dat niet gebeurde.
Maar toch, deze film had niet gemaakt hoeven worden. En als je hem dan toch echt wilt maken, huur dan alsjeblieft iemand in met de juiste ervaring. De Minari-regisseur strikken voor een dergelijk project klinkt leuk op papier, maar in de praktijk is duidelijk dat-ie gewoon nog een maatje te klein is. Het doet denken aan hoe Jurassic World werd toevertrouwd aan de regisseur van Safety Not Guaranteed. Die film kon er ook best mee door, maar met zo'n onervaren regisseur krijg je natuurlijk nooit iets van het niveau van Jurassic Park. Kan Hollywood die indiefilmmakers niet gewoon lekker hun indiefilms laten maken en zich voor de grote spektakelfilms gewoon beperken tot de regisseurs die technisch hun vak verstaan?