Meningen

Heerlijke Hitchcock. Scherp, spannend maar vooral ontspannend om te kijken. Los van het complot van het verhaal, wordt een ambiguïteit vertelt, wat zich in aantal vormen vertelt wordt. Als eerst de familie Newton het 'typisch amerikaans gezin, het portrait heeft iets cynisch, wat het cynisme helder maakt is Charlie haar klasgenootje tegenkomt, in wie 2 baantjes heeft gehad in 3 weken, maar ook de vriend van vader Newton, wie aansluiting zoekt bij het gezin, maar niemand geeft hem erkenning, Niemand in het gezin lijkt gelukkig en missen allemaal iets. Een tweede vorm ambiguïteit zien we terug in de relatie tussen Oom charlie en de moeder, de haast trieste en onbegrijpelijke blindheid en naiviteit van de moeder, In hun zo schijnbaar diepe band komen we het dezelfde cynische portrait van uiterlijke schijn en oppervlakkigheid terug. Te gelijk kan deze band ook uitgelegd worden als een zus die begrijpt wat er gebeurt en ondansk alles haar broetje het hand boven het hoofd houudt. Als laatst zien ew deze elementen terug in de relatie tussen Charlie en Charlie waar het thriller plot zich om het leren kennen van wie oom Charlie werkelijk is. De stad, de mensen en atmosfeer wat opgewekt oogt, is vooral een decor van oppervlakkigheid, zoals ik al aan haalde: het mmeisje uit haar klas, maar ook het voorbeeld van de kerken wie niet gevuld raken, het nieuws wat Vader en zijn collega bespreken is altijd negatief en afstandelijk. Ook hierin zien we die oppervlakkige schijnbaar sereniteit wat te gelijk een stad in verval lijkt te zijn. Hitckcock brnegt deze elementen zeer subtiel naar voren, maar helpt gigantisch bij de opbuw van de suspence.

Al met al een zeer leuke hitchkock.

Zeer vermakelijke superheldenfilm die eindelijk weer iets verfrissend doet

Laat ik gelijk met de deur in huis vallen: dit is mijn minst favoriete Tarkovsky die ik heb gezien (moet alleen Sacrafice nog zien) En tergelijk de eerste die ik na stalker heb geprobeerd, maar door omstandigheden had ik hem nooit afgezien. Dus vannacht ben ik er helemaal op nieuw aan begonnen. Ik geef de film 3,5* en op WiW een 7.0, Maar zou ik ook een 3.0* kunnen geven en een 6.8 op WiW, dit ligt er aan of de positieve gevoelens over de film morgen ook beklijven.

Ik had hoge verwachtingen van deze film, heel erg hoog. Maar dat heeft elke tarkovsky gehad sinds de aller eerste kennismaking. Eigenlijk hebben ze het allemaal waargemaakt. 1 heeft het geschopt tot top 10 film (Zerkalo), 1 staat te springen om die zelfde plek in te nemen (Nostalghia). Een ander denkt bij zich zelf ik zou er ook niet verkeerd staan, en is verzekerd van een top 30 plek (Stalker).Weer een ander wringt al bijna 3 jaar in mijn geheugen dat ik hem te laag heb beoordeeld met 4* (Andrey Rublyov). En Ivan is gewoon een erg leuke film.

Hierom vind ik dat ik best hoge verwachtingen mag hebben van Tarkovsky .

Ik voel (wonderbaarlijk) de behoefte om uit te leggen waarom ik deze 'maar' 3,5* geef. Kort samen gevat deze mist voor mij: Tarkovsky. Dit klinkt misschien erg raar. Maar groten deels van de film (het begin en laatste 45 minuten niet) mis ik dat gevoel wat Tarkovsky zo goed weet op te wekken. Zonder zoveel te willen vertellen, juist zo ongeloofelijk veel juist weten te vertellen en duidelijk te maken. Op een niveau dat ratio en basis emoties het niet begrijpen, en toch begrijp en voel je precies wat hij bedoelt en naar toe wil. Solyaris weet een paar keer dat gevoel op te wekken, maar slaagt er uit eindelijk in om heel lauw over te komen.

Tijdens Solyaris had ik een paar keer het idee: Andrei wat heb je toch voor een haast. Soms mooie shots (dit typische Tarkovsky element zijn in de latere films nog vele malen mooier worden!!!) worden dan heel abrupt afgebroken. Er mist dat stukje proza, wat zijn andere films juist tot een van mijn favorieten laten behoren.

Wat je echter wel heel goed kunt zien, deze film laat juist zien wat er allemaal gaat komen, en dat maakt hem juist leuk. Het ligt denk ik ook niet aan solyaris dat ik wat mis en wat negatief overkom. Het komt meer door de andere films en vooral die latere. Deze overtreffen Solyaris, zoals Messi de gemiddelde ere divisie speler overtreft.

Wat een heerlijk sfeervolle film. Monotoon maar te gelijk zo charmant. Ondanks er 'niks gebeurt' verveeld de film geen seconden. 90 minuten lang weet de film te verwonderen. En waarmee vraag je? Geen idee!!!

Niet vaak heb ik het gevoel te willen applaudisseren voor een film van enthousiasme. Maar heel even had ik dat gevoel hier.

Gewoon een prachtig deze film!

Prima gangster filmpje. Filmisch een paar prachtige momenten. Maar verhaal en hoe het verfilmd is brengt niet echt iets nieuws. Een sterkere hedendaagse Italiaanse gangster film is wat mij betreft; black souls