Meningen

Wonder Woman 1984. Toen ik de trailer zag dacht ik: ha leuk, de 80s. Mijn favoriete decennium. Sowieso zijn de jaren 80 bezig aan een revival en dat juich ik van harte toe. Maar de beoordelingen waren slecht. Ik zag lage ratings, maar had nog niet gelezen waaróm men deze film zo slecht vindt. Tijd om het te gaan zien.

Allereerst de cijfers. 151 minuten. Dik tweeënhalf uur. Niet zo raar als je ziet dat scènes ontzettend lang uitgesponnen zijn. Het is bij vlagen echt niet vooruit te branden. Dan de rating: 9 jaar. Negen. Toen ik negen was keek ik de cartoons van Super Mario, Dungeons & Dragons (vond ik soms eng) en de Turtles. Ik was zelfs nog niet aan The A-Team begonnen.

Geen wonder (haha, woordgrap) dat Wonder Woman aanvoelt als een kinderfilm. En niet alleen omdat niemand echt gewond raakt laat staan sterft. Of omdat de badguys niet intens slecht zijn maar meer door omstandigheden zo geworden zijn.

De film draait uiteraard om een doomsday device, dit keer heet het de Allspark, nee wacht, The One Ring, nee uhm Infinity Stone? Oja: Dreamstone. Dit ding zorgt ervoor dat de dood gewaande Chris Pine weer ten tonele verschijnt, maar het kan ook zijn dikke broer zijn. Was die in het eerste deel ook zo vadsig? Verder maken we kennis met Barbara, een parodie op alle parodieën van klungelige kantoorklerk, uiteraard met bril en vanzelfsprekend ziet niemand haar staan. Totdat... Juist.

Last but not least is daar Pedro Pascal, die goed heeft gekeken naar The Wolf of Wall Street en een onbedoeld hilarische persiflage op Leonardo Dicaprio neerzet. Maar blijkbaar had hij bij de opnames al zijn twijfels over de kwaliteit van de film dus heeft hij zijn kenmerkende snor afgeschoren, zodat hij nu kan zeggen dat hij geen idee heeft wie die acteur is die zo vreselijk aan het schmieren is.

Als Diana in het verleden duikt van de Dreamstone dan weet de film nog een beetje origineel uit de hoek te komen. Helaas blijft het daarbij en is de rest behoorlijk ongeïnspireerd. Een held die krachten kwijtraakt en iemand die zijn (haar) krachten ontdekt. Duizend keer gezien. Zelfs de actiescènes maken nergens indruk. Wanneer de personages grote sprongen maken is het pijnlijk duidelijk dat ze aan touwtjes hangen. Zelfs de muziek van Hans Zimmer klinkt alsof je het al tien keer hebt gehoord.

Daarbij komt nog eens dat de CGI zo beroerd is dat het lijkt op een hommage aan de originele Wonder Woman TV serie met Lynda Carter van dik 40 (!) jaar geleden. Als ze op 10 kilometer hoogte vliegt, wappert haar haar amper meer dan tijdens een lentebriesje op de grond. Het is te knullig voor woorden. Over Lynda Carter gesproken: die mag in een mid-credits scène nog even opdraven voor een cameo met haar vreselijk onnatuurlijke, gladgetrokken gezicht.

Al met al is het natuurlijk vooral ook een policor girlpower vehikel, met een vrouwelijke regisseur, een stoere heldin, vrouwelijke antagonist, een blanke boef die om niet nader genoemde redenen een Aziatisch zoontje heeft en veel mensen van kleur. Maar soit.

Het bonte jaren 80 decor begint met popmuziek, fitnesspakjes in neonkleuren, punk kapsels en meer open deuren. Het ligt er allemaal wel erg dik bovenop maar als liefhebber vond ik dit juist leuk. Jammergenoeg verdwijnt het 80s thema op zeker moment geheel naar de achtergrond.

Wanneer je het ziet als kinderfilm, is het nog wel te pruimen allemaal. Dan let je niet op het feit dat museumstraaljagers blijkbaar startklaar en volgetankt in het museum staan. Of dat een muur weliswaar helemaal uit het niets kan verschijnen, maar dat Chris Pine voor zijn wederopstanding blijkbaar een 'donor lichaam' van een willekeurige kerel nodig heeft. Niet te kritisch zijn.

Daarbij komt dat Gal Gadot weer de show steelt met haar oogverblindende schoonheid. Wel vermoed ik dat deze film veel meer dialoog heeft dan de vorige, want ik vond haar acteerwerk minder en hoorde veel meer een accent dan in het eerste deel. Maar kniesoor die daar op let. Lekker ding.

2,5 sterren

Alleraardigst.

Een verademing om een rampenfilm te zien met een gezin waarbij men logische keuzes maakt en niet alleen het gezinshoofd, maar beide ouders enigszins de handen uit de mouwen steken om de problemen het hoofd te bieden. Het begin, met het schreeuwende kind "I want my blanket" beloofde wat dat betreft weinig goeds. Maar er zaten opvallend weinig ergernissen en "doe dat nou niet!!" momenten in de film.

We vliegen lekker vlot door het verhaal heen en "World War Z" kakt geen moment in. Het neemt op de juiste momenten pauze, geeft op de juiste momenten uitleg en gaat op de juiste momenten in sneltreinvaart weer verder. Dat is echt heel erg goed gedaan. Je krijgt zelfs redelijk wat informatie over "the big picture". Bij de meeste global disaster films mag je als kijker gissen hoe het er in de rest van de wereld aan toe gaat, omdat de film zich enkel focusst op een handvol mensen. In "World war Z" pakken ze dat beter aan en heb je als kijker die ergernis ook niet. Misschien is dit aspect beter uitgewerkt omdat aan deze film een boek aan ten grondslag ligt, maar goed.

Zowel het acteerwerk als de stunts en special effects waren natuurlijk ook prima.

Kritiek? Een beetje. Ik werd door de film vermaakt, maar niet verwonderd. Ik heb recent "Het Ares Akkoord" van Robert Ludlum (+ghostwriter) gelezen en het gedrag van de zombies deed me daar enorm aan denken. Maar het is natuurlijk onmogelijk om gelijkenissen te voorkomen.

Sowieso heb ik het idee dat zombies voor de jaren '10 van de 21e eeuw zijn wat ninja's voor de jaren 80 waren. Overdaad schaadt. En 20 jaar later herinner je je alleen de goede films nog. We zullen zien wat we over 20 jaar van World War Z vinden...

3,5 sterren

Een film over aliens. En bier. Op papier de meest briljante combo sinds Cowboys and Aliens. Toch?
Minder dan verwacht, maar toch goed.

Duidelijk wel de minste die het trio Pegg/Frost/Wright tot nu toe heeft gemaakt. De grootste grap is net als in Shaun of the Dead de manier waarop de personages met de bizarre voorvallen omgaan. In Shaun zag je als kijker dat het hele dorp was overgenomen door zombies, terwijl het personage van Pegg veel te druk was met zijn eigen zorgen om dat op te merken. Dat was hilarisch.

The World's End herhaalt die grap, doordat de vijf vrienden niet doen wat normale mensen zouden doen (maken dat je wegkomt!!) maar het totale omgekeerde. En dat levert een erg leuke film op. Helaas valt het een heel klein beetje tegen als je eerst bijvoorbeeld Shaun of Hot Fuzz hebt gezien. Ook de geniale montage en andere visuele kwinkslagen zijn wat minder dan je zou verwachten.

Desalniettemin zitten er weer de nodige briljante momenten in die de draak steken met alien-invasion-films. Bijvoorbeeld het gesprek met de "leider" van de aliens dat heel anders gaat dan in films met een serieuze insteek

Al met al een leuke film maar wat minder frissssss dan zijn voorgangers. Het einde laat je ook niet echt met een heel erg euforisch gevoel achter.

3 sterren

Leuke film. Ziet er mooi uit en heeft een leuk verhaal.

De vele verwijzingen en kwinkslagen naar bekende spelletjes zijn erg leuk. Verrassend genoeg zijn het vooral verwijzingen naar arcade spelletjes en games uit de 80's / early 90's. Hoewel ik al 10 jaar geen console meer heb aangeraakt, was het dus ook voor mij erg leuk. Er had meer in gemogen, maar zoals iemand hierboven al schrijft, is dat nogal moelijk met auteursrechten. Als je goed nadenkt zijn vooral niet-bestaande (Fix It Felix, Sugar Rush) games en stokoude (Q-Bert) games veel in beeld. Dat zal daarmee te maken hebben.

De manier waarop de game-wereld wordt gepresenteerd, met een groot venster in de hemel die een beeldscherm voorstelt, is heel erg leuk gevonden.

3,5 sterren

Prachtige film van begin tot eind. Rourke is 100% geloofwaardig in alles wat hij doet, of hij nou aandoenlijk, stoer of grappig is. Briljant.

Als binkie keek ik vroeger veel worstelen (inclusief spelletjes op de Nintendo), dat helpt ook wel. Er komt zelfs een 8-bit NES in deze film voor, HOE COOL IS DAT. Als je nog nooit iets van worstelen hebt gezien kan het onbegrip voor deze 'sport' je wel ietwat belemmeren in je waardering, denk ik. En dat is zonde want de film is niet alleen geweldig geacteerd maar ook heel passend gefilmd. Rauw, uit de hand, zonder poespas.

4.5 sterren.

P.S. in de periode dat Mickey Rourke zelf bokste (vandaar ook die kapotgeslagen kop), was "Sweet Child O'mine" zijn entrance song, net als in de film. Leuk feitje

Enkele geniale grappen (Nielsen zoekt een wapen in een gevecht, trekt de schooltas van een toevallig passerend kind open en heeft de keus uit talloze stiletto's en pistolen) worden teniet gedaan door veel te veel grappen die de plank totaal misslaan.

Het is wel weer leuk om allerlei geparodieerde films te zien. The Fugitive, Titanic (flauw scène trouwens op het eind maar goed), North by Northwest met het maïsveld, Fargo, Usual Suspects, Baywatch etc etc.

Alleen de naam van Nielsen's personage al: Harrisson van Harrison Ford, die weer de rol van Jack Ryan speelde in twee Tom Clancy verfilmingen, vandaar de voornaam Ryan (denk ik). Grappig.

Al met al 2.5 sterren met moeite. Ik was er vandaag wel voor in de stemming, dat scheelt.