Meningen

Zeer onder de indruk! Ik had nog nooit van deze film gehoord, maar toen ik er laatst bij toeval op stuitte, en de samenvatting op MoMe las, was ik meteen geïnteresseerd. Het klonk als een briljante film, en hij was nog beter dan ik had gehoopt!

De hele film (vrijwel) speelt zich af in een kamer, waar 12 juryleden hun oordeel moeten vellen over een zaak, die alleen beslist kan worden, als iedereen het met elkaar eens is. Het gaat om een moordzaak, en die lijkt heel duidelijk te zijn, er zou geen misverstand over kunnen bestaan dat de vermeende dader schuldig is. Maar natuurlijk is er één persoon die daar toch niet zo zeker van is, en dat terwijl iedereen graag naar huis wil, en het bloedheet is. Wat volgt is bijna anderhalf uur lang gediscussieer over of de vermeende dader schuldig of niet is.

Het is een prachtig psychologisch spel, waarbij elk persoon een ander karakter heeft, andere overwegingen, andere uitgangspunten. Er is van alles in terug te zien, groepsgedrag, etc. Ik heb het niet heel vaak bij films, maar ik heb werkelijk de volle anderhalf uur lang geboeid zitten kijken. Je weet natuurlijk al hoe het af zal lopen, maar de weg ernaartoe is ontzettend interessant, en ook nog eens vermakelijk.

Vooral de rol van Henry Fonda, degene die vanaf het begin al er over wil praten in plaats van meteen de jongen schuldig te verklaren, is briljant, hoe hij in eerste instantie vooral als een vervelende dwarsligger wordt gezien, en naargelang de film steeds meer de mensen op zijn hand krijgt, en mensen kan overtuigen, eigenlijk vooral door goed te praten. Fantastisch gespeeld, en ook de andere acteurs deden het uitstekend.

Echt een ge-wel-dige film waar zoveel inzit, en ook nog eens ontzettend vermakelijk is. Het heeft ook nog eens een hoop herkenbaarheid in de personages, en nog wat maatschappijkritiek. Hier kan ik niet anders dan de volle vijf sterren aan kwijt!

The Dark Knight moet toch wel één van de populairste films van de afgelopen vijf jaar zijn. Dat maakt een mens nieuwsgierig, en aangezien het een trilogie is, ben ik eens begonnen met deze film. Hoge verwachtingen natuurlijk, maar zo bijzonder bleek het ook weer niet te zijn.

Voor mijn gevoel hoort het een beetje thuis in de categorie 'best vermakelijke actiefilms', en ik zie niet helemaal waarin het zich daarvan echt weet te onderscheiden. Natuurlijk, ze kan nog wat dieper in op de achtergrond van Wayne zelf, etc, maar dat vond ik nog het matigste gedeelte van de film ook. Echt een sterk verhaal vond ik het niet, ook al volgen ze, geloof ik, de strips. Er komen vooral wat clichés langs (in een put met vleermuizen vallen, vleermuizen zien tijdens een voorstelling). Hoe het begint, dat ie ergens in oost-Azië in een gevangenis zit, en dan ineens wordt bezocht door Ra's al Ghul, etc., dat vond ik allemaal vrij vergezocht (waarom komt die kerel ineens precies naar hem toe?). Overigens wel een prachtige omgeving, heeft wel voor wat mooie beelden gezorgd.

Hoe dan ook, als Wayne daadwerkelijk zich als batman gaat voordoen, en in actie komt, dan wordt het toch wat interessanter, en vooral vermakelijker, en dat ondanks dat de actie eigenlijk vrij matig in beeld wordt gebracht. Overigens vond ik de stem die Bale opzet als ie batman is echt lachwekkend. En dat is negatief. Overigens vond ik Bruce Wayne als personage wel interessant, ondanks dat ie niet echt sympathiek was. Verder nauwelijks interessante personages. Geen al te sterk verhaal, matige actie. Maar toch heeft het me bij vlagen nog wel weten te vermaken, dus laat ik soepel zijn met een krappe 3*.

Natuurlijk heeft deze film een gigantische status als klassieker. Ik had er vaak genoeg van gehoord, een film waar zelfs m'n ouders (totaal geen filmkijkers) het over hebben. Een gedeelte van de soundtrack kende ik ook al. Maar, eerlijk gezegd, heeft het me nooit zo aangesproken. Het hele western-gebeuren trok me totaal niet aan. Een tijdje geleden begon ik ineens met een stuk meer films te kijken, waaronder een aantal klassiekers, waarbij deze film er ook aan moest geloven, en wat zat ik ernaast zeg! Geweldige film!

Het verhaal an sich vind ik niet heel bijzonder, maar goed genoeg om je geïnteresseerd te houden. Deze film is echter een aaneenschakeling van geniale scenes. Wat ik continu dacht bij het kijken was: "wow, dat was alweer een ontzettend gave scene!". Alles wordt op een zeer sfeervolle en indrukwekkende manier weergegeven, de muziek (die me hiervoor nooit echt veel gedaan heeft) ondersteunt de scenes perfect, en dan de acteurs...

Henry Fonda kende ik al van 12 Angry Men, waarna ik hem eigenlijk niet in een rol als de slechterik kon voorstellen. Eerlijk gezegd vind ik hem nog steeds de perfecte persoon daarvoor, hij wekt daarbij op een of andere manier te veel sympathie op. Maar wat is dat wel een fantastische acteur, zeer overtuigend. Nog toffer vond ik echter de rollen van Jason Robars en Charles Bronson. Beiden zeer leuke rollen die ook nog eens ijzersterk worden vertolkt. En dan heb je er ook nog een waanzinnig knappe vrouw in de vorm van Claudia Cardinale bij, wat wil je nog meer?

Alles bij elkaar zorgt natuurlijk al voor iets moois, maar ik vind het eigenlijk heel moeilijk om te zeggen wat deze film voor mij nou écht goed maakt, waardoor het een zeker x-factor heeft, waardoor ik het een 4,5* geef en niet een 4*. Wellicht de sfeer, ik weet het niet, maar ik heb in ieder geval de hele film lang genoten.

Sinds zo'n vijf jaar geleden ben ik een ontzettende muziekfreak geworden, en op die manier dus op Musicmeter terechtgekomen. De zustersite Moviemeter heb ik echter maar sporadisch gebruikt, namelijk door zo af en toe eens een stem te plaatsen. Ik heb me, raar genoeg, dan ook nooit zo in films geïnteresseerd, en de films die ik zag waren over het algemeen dan zo af en toe met vrienden. En de paar films die echt indruk hebben gemaakt heb ik leren kennen door school (maar blijkbaar was ook dat geen trigger om me meer te verdiepen in films). Toch zijn er altijd wel wat namen geweest die altijd wel in m'n hoofd rond hebben gespookt, en ik toch weleens zou willen zien. Ik keek echter nooit uit mezelf films. Casablanca was één van die namen, overigens gedeeltelijk ook door het (overigens fantastische) nummer 2 H.B. van Roxy Music, een ode aan Humphrey Bogart. Een paar weken geleden besloot ik echter zomaar ineens deze film te downloaden en te gaan bekijken, waarmee uit het niets een interesse voor films begon, en sindsdien kijk ik vrij regelmatig films, iets waarmee ik mezelf heb verbaasd, en ik ben benieuwd hoe lang het aanhoudt. Daarom heb ik besloten om op Moviemeter met een schone lei te beginnen, door al m'n oude stemmen te verwijderen, en hierbij dus mijn eerste bericht, een poging tot het bespreken van de film Casablanca. Het bespreken en beoordelen van films is immers iets wat ik nog lastig vind, aangezien ik maar een erg beperkt referentiekader heb.

Wellicht een opvallende keuze om te beginnen met een film van zeventig jaar oud, maar het bleek zeker geen slechte keuze te zijn. Ik had er totaal geen moeite mee, en het deed me geen moment op een vervelende manier gedateerd aan. Casablanca, een film die zich afspeelt in de tweede wereldoorlog, en ook gemaakt is tijdens de tweede wereldoorlog. Iets dat ik al meteen opvallend vond, lag dat onderwerp toentertijd niet ontzettend gevoelig? Was dat niet heel erg gewaagd? Het speelt zich af in Casablanca, een stad via welke veel mensen uit Europa probeerden te ontsnappen, als een soort tussenstation, om uiteindelijk in de VS uit te komen. In deze stad runt de coole Amerikaan Rick Blaine een populair café. Dit personage, gespeeld door Humphrey Bogart, is ook echt de coolheid zelve, waarbij het extra mooi is om te zien hoe de emoties hem overnemen als ie onverwachts een oude liefde tegenkomt. Ja, Casablanca is meer een liefdesdrama dan een oorlogsfilm.

Nou ben ik zelf al behoorlijk vatbaar voor emotionele liefdesverhalen, dus wat dat betreft was het de perfecte film voor mij. Zelfs als alle clichés bovenop elkaar gestapeld worden, kan ik het nog erg mooi vinden (neem een Love Actually). Het toffe aan deze film is echter dat het nauwelijks in clichés vervalt. Het verhaal is interessant, en (voor mij als beginnende filmkijker tenminste) helemaal niet voorspelbaar. Het heeft dan ook een aantal interessante wendingen, die je bij de les houden. Daar komt bij dat de emoties zeer goed overgebracht worden, door de sterke acteerprestaties. Humphrey Bogart weet zoals gezegd perfect een ontzettend cool personage neer te zetten, maar weet dat erg knap te combineren met de emoties die er ook bij een dergelijk personage vrijkomen. Ook Ingrid Bergman, die de (ex-)geliefde Isla Lund speelt, zet haar rol zeer overtuigend neer, en is sowieso een prachtige vrouw, wat de film nog aangenamer maakt om te kijken. Combineer dit met interessante dialogen, een mooie, sfeervolle setting, en een mooi einde, en je hebt een zeer geslaagde film, en dus een terechte klassieker.

Eerlijk is eerlijk, Joseph Merkins aka The Elephant Man is best een makkelijk onderwerp om een aangrijpende film over te maken. Het verhaal zelf is namelijk al ontzettend aangrijpend. Maar, ook hierin moet ik eerlijk zijn, het is daarbij heel makkelijk om te vervallen in vals sentiment, en daarmee wellicht de massa te bereiken. Als de regisseur David Lynch is weet je je dat dat echter niet zal gebeuren. Deze man doet gewoon z'n eigen ding.

Dat hoef je niet geweldig te vinden, natuurlijk, en echt geweldig vind ik het ook niet, hoezeer ik Lynch ook waardeer. Ik had weleens vaag van The Elephant Man gehoord, maar zijn verhaal kende ik nog niet, en dat wist me zeker te raken. De manier waarop het gebracht werd vond ik echter bij vlagen niet heel sterk, althans, ik had het gevoel dat er meer in had gezeten. Dat het in zwart-wit is, heb ik geen enkel probleem mee, en vond ik ook wel passend. Het klinkt misschien raar, maar ik had af en toe het gevoel dat het verhaal een beetje werd afgeraffeld. Wellicht was het verhaal net iets te lang om goed in een film van twee uur te verwerken, en werd het daarom soms wat te oppervlakkig danwel afgeraffeld. Slaat misschien nergens op, maar dat was het gevoel dat ik erbij had.

Daarbij waren er ook een hoop scènes die totaal niet bij me overkwamen. Daarentegen stonden ook wel een aantal prachtscènes, maar dat wist Lynch niet de hele film lang vol te houden. Dat neemt niet weg dat het een mooi verhaal is om verfilmd te zien, en ik moet zeggen, de olifantenman zag er realistisch uit, ik vond hem zeer goed gelukt. En daarbij was de allerlaatste scène wel weer waanzinnig mooi, dat maakte heel veel goed. Sommigen zie ik zeggen dat Lynch het er makkelijk vanaf brengt met de muziekkeuze, maar ik vond Adagio for Strings juist perfect bij de scène passen. Het zou pas oversentimenteel zijn als het een veel dramatisch gespeeldere versie van het lied zou zijn, dat ook nog eens meer op de voorgrond geplaatst zou zijn. Want ik vond het vrij subtiel en op de achtergrond, maar toch perfect de beelden ondersteunend. Prachtige beelden overigens. Bij het einde heb ik wel een traantje weggepinkt.

Al met al een prima film, maar er had voor m'n gevoel toch meer in gezeten.

Entre Les Murs is vooral een erg sympathieke film. Een film gebaseerd op het gelijknamige boek, geschreven door François Bégaudeau, een man die daadwerkelijk leraar is (geweest?), en zijn boek lichtjes op de werkelijk heeft gebaseerd, op de dingen die hij in de klas heeft meegemaakt. Aan de verfilming heeft hij ook meegewerkt, en daarbij speelt hij ook nog eens de rol van de leraar, dus daarmee klopt het helemaal.

De film richt zich dus op een klas van een middelbare school in Frankrijk, hoofdzakelijk ook in de Franse les die gegeven wordt door Bégaudeau. Daarbij richt de film zich toch vooral op enkele probleemkinderen, wat natuurlijk ook de interessantste gevallen zijn. Bij dergelijke films zijn er talloze valkuilen om in te vallen, maar deze film weet daar juist heel mooi om heen te manoeuvreren. Nergens belerend, nauwelijks clichématig of stereotyperend (wel lichtjes, maar het is dan ook op de werkelijkheid gebaseerd). Het fijne aan de film is juist de heel erg ongedwongen sfeer. Je observeert als het ware de klas, zonder dat je het vanuit één van de personages bekijkt.

Ondanks dat er daardoor niet een personages is waarbij je écht gaat meeleven, vorm je toch wel een zekere emotionele band. Niet een heel sterke, daarvoor blijft de film wat te oppervlakkig, en is 'ie wat te kort, wat natuurlijk ook met elkaar samenhangt. Ik zat me ook af te vragen of je er geen serie van zou kunnen maken, wat nog veel moeilijker is, maar op de juiste manier wel iets heel moois zou kunnen opleveren. Hoe dan ook, het is een film, en dus blijft het wat oppervlakkig. Daardoor ben je wel weer elk moment geboeid, en vlieg je erdoorheen.

De film is ook realistisch en de kinderen zetten met z'n allen een mooie prestatie neer, evenals Bégaudeau zelf. En bij de eindscène wist de film me dan toch ook nog te raken. Geen échte topper, maar over het geheel gezien wel gewoon in alle facetten sterk, sympathiek en vermakelijk.

Na het zien van Casablanca had ik meteen de smaak te pakken wat betreft dergelijke oude klassiekers. Ik waagde me daardoor ook meteen aan Gone With the Wind, zonder verder enige voorkennis van de film. Ik had nog geen idee dat ie 4 uur duurt en door sommigen gezien wordt als de moeder aller soaps.

Ik heb het geweten. Dit is toch wel andere koek dan Casablanca, dit was een behoorlijke zit. Niet dat ik hem in één keer heb gegeken, overigens, maar dan nog. De lange speelduur op zich vind ik niet erg, maar er spelen meer factoren waardoor deze film nogal 'moeilijk' is.

De film verhaalt over ene Scarlett o'Hara, die smoorverliefd is op Ashley. Ashley, daarentegen, kan deze liefde niet beantwoorden, en trouwt met Scarletts night, Melanie. Scarlett zelf wordt op haar beurt achternagezeten door ene Rhett Butler. Dit alles speelt zich af met als achtergrond de burgeroorlog in de VS. Dat laatste is ook meteen het interessantste aspect van de hele film. De oorlog wordt mooi weergegeven, en het geeft de nodige sfeer aan de film. Verder is het niet veel, namelijk. Het verhaal bestaat uit een hoop drama, maar echt veel memorabels gebeurt er niet. Er sterven wel een aantal mensen, veel liefdesdrama, etc. Dit lijkt slechts een matige poging om de inhoudsloosheid te verbergen. Maar dat is niet het ergste.

Het ergste is de actrice die Scarlett o'Hara speelt, Vivien Leigh. Ten eerste acteert ze bijzonder overdreven en dramatisch, terwijl de film op zich al dramatisch genoeg is. Ten tweede, wat overigens niet zozeer aan de actrice alleen ligt, is het personage Scarlett bijzonder onsympathiek. Het is één van de minst sympathieke hoofdpersonen in een film die ik ooit heb gezien. Als je dan vier uur lang naar een vervelende, egocentrische dramaqueen moet kijken, ja, dan gaat dat wel tegenstaan.

Gelukkig was er nog Clark Gable, de acteur die Rhett Butler speelt, en dat in mijn ogen erg goed deed. Hij maakt de film bij vlagen nog enigszins de moeite waard om te kijken, plus de Amerikaanse omgeving. Maar verder zal het best een klassieker zijn (erg populair toentertijd), maar zou ik deze film absoluut afraden.

Ik had ontzettend veel van deze film verwacht, want hij ligt me ontzettend goed, en mensen wiens smaak ik waardeer vinden hem ook ontzettend goed. Waren mijn verwachtingen hoog? Wellicht, want hij viel toch wat tegen.

Magnolia is een film die verschillende levens laat zien, waarvan de verhaallijnen zich op enkele punten doorkruisen. Wat dat betreft is het vergelijkbaar met Babel, die ik erg tof vond. Magnolia lijkt zich, gezien de eerste en laatste scene, wat te focussen op het aspect toeval en dat dingen soms juist geen toeval kunnen zijn. Sowieso vind ik drama's waar je als het ware een kijkje krijgt in het leven van ogenschijnlijk normale mensen altijd erg mooi.

Dat vind ik in Magnolia ook best mooi gedaan, dat wel. Hetgeen wat me echter het meest tegenstond was het einde (de kikkerregen). Ik vond het simpelweg te vergezocht, en te overdreven. Ik wist niet helemaal goed wat ik ervan moest denken, maar ik kan er niet zoveel mee. Daarbij miste het naar mijn idee juist een mooie eindscène die de verschillende levens op een erg mooie manier aan elkaar verbindt. De kikkerregen, of ie nou belachelijk is of niet, slaagde daar in mijn ogen niet in.

Verder was het in zijn genre een prima film, maar het miste net wat extra's om echt een topper te zijn. Ik kon best genieten van de verschillende verhaallijnen, het was prima geacteerd, er was allemaal weinig op aan te merken, en ik vind het ook zeker geen slechte film. Maar... het mist gewoon iets. Het overtuigde me niet, al heb ik met plezier gekeken.

Overigens had het alsnog zeker een aantal zeer mooie, geslaagde scènes, zit er een mooie boodschap in, ga je aardig meeleven met de personages. Prima dus, maar niet goed genoeg om écht te overtuigen.

Drie jaar na Sneeuwwitje kwam de tweede Disneyfilm Pinokkio uit. Deze keer niet gebaseerd op een sprookje, maar op het verhaal van de Italiaan Carlo Collodi. Een verhaal dat ik niet helemaal kende, in tegenstelling tot het sprookje Sneeuwwitje. Dat maakte het net wat interessanter voor me, dat een groot deel van het verhaal nieuw voor me was.

Ook dit verhaal is niet heel bijzonder, aangezien het behoorlijk voorspelbaar is. Vanaf het begin wordt al de nadruk gelegd op de naïviteit van Pinokkio, zodat je weet dat ie de hele tijd verkeerde dingen doet, maar je weet ook dat het een Disneyfilm is en dus dat het einde toch wel goed zal zijn. Erg is het allemaal niet overigens, zolang je er maar niet te veel van verwacht.

Wat me opviel is dat de film er ontzettend mooi uitziet (het jaartal in acht nemend natuurlijk), er is duidelijk een behoorlijke stap vooruit gezet sinds Sneeuwwitje. Op een gegeven moment zat ik me te verbazen over een stukje waar het donker was en regende, hoe goed en sfeervol dat eruitzag. Ook de muziek komt hier een stuk beter uit de verf. Simpele liedjes, maar over het algemeen lekker vrolijke, aanstekelijke deuntjes, die je zo meezingt, en in je hoofd blijven hangen. Af en toe een ballad.

Al met al een simpel, vlot filmpje, die erg aandoenlijk en charmant overkomt. Geinig, ruime 3* (waar Sneeuwwitje een erg krappe 3* van me kreeg).

Ooit had ik Pulp Fiction weleens half gezien, met twee vrienden, maar de film maakte toentertijd niet echt indruk op ons, kwam rommelig over, en waarschijnlijk zaten we ook niet genoeg op te letten, zoals dat nog weleens gaat als je met vrienden bent. Halverwege moest ik naar huis, en dat was dus mijn kennismaking met deze klassieker. Geen al te beste, dus dat moest ik eens overdoen. Bij deze heb ik dat gedaan, en blijkt inderdaad dat die eerste keer totaal geen recht deed aan deze film, en dat bij deze film het einde ook vrij essentieel is (naar mijn mening). Toen ie afgelopen was, was ik erg onder de indruk, en heb ik nog een tijdje stil zitten nadenken over wat ik had gezien.

Het gebrek aan een duidelijk verhaal zat me in eerste instantie wat dwars, waarschijnlijk omdat ik dat niet heel erg gewend bent als beginnende filmkijker. Ik zocht naar een verhaal om me aan vast te houden, wat natuurlijk helemaal niet perse hoeft, en daarbij zaten er ook wel wat met elkaar verbonden verhaallijnen in, maar voor mij gevoel ging het niet echt duidelijk ergens heen en eindigde het vrij open. Maar aan de andere kant deed het einde me ook ineens begrijpen waar deze film omging, niet om het verhaal, maar om een boodschap over te brengen. En dat heeft Tarantino naar mijn mening op een geweldige manier gedaan.

Het verhaalgedeelte was namelijk het enige punt dat me dwarszat, verder is het werkelijk een briljante film. De acteurs spelen geweldig (vooral leuk als je Travolta alleen van Grease kent), stuk voor stuk, de film zit vol met geniale scenes en dialogen, en het is nog op een geweldige manier gefilmd ook. Elk punt weet me verder te overtuigen van het briljante van deze film, dus dat wordt gewoon een hele mooie 4,5*.

Het leek me wel geinig om af en toe een Disney-klassieker te bekijken, en waarom dan niet beginnen bij de allereerste? Sneeuwwitje dus, en met de zeven dwergen. Disney brengt gewoon simpele, kinderlijke feelgood-films uit, met een lach en een traan, en altijd een goed einde. Meer moet je er ook niet van verwachten. Zelf vind ik een Disney-filmpje op z'n tijd best vermakelijk, ook al zijn het verder allicht geen geniale meesterwerken.

Het verhaal van Sneeuwwitje is algemeen bekend, neem ik aan. Erg simpel, maar wel een klassieker onder de sprookjes natuurlijk, zo'n verhaal dat je je kinderen vertelt (al heb ik die (nog) niet). Het meest geinige zijn nog de dwergen zelf, die elk hun eigen eigenschap hebben.

Wat deze film echter erg interessant maak, is hoe het eruit ziet. De animaties waren toentertijd revolutionair, heb ik begrepen. Disney had alleen nog korte animatiefilmpjes gemaakt, en het was daarom best een gok, want een dergelijke lange film was toen, met vergeken met nu behoorlijk beperkte middelen, natuurlijk ontzettend veel werk. Wellicht sloeg een dergelijk lange animatiefilm wel helemaal niet aan. Maar dat deed het wel, en de rest is geschiedenis.

En het moet gezegd: de film ziet er, zeker als je bedenkt dat ie 75 jaar oud is, erg mooi uit. Het is bijna niet te geloven dat dit 75 jaar geleden is gemaakt, ik was dan ook erg onder de indruk. En natuurlijk zijn er de kenmerkende liedjes, al zijn die in deze eerste lange Disneyfilm nog niet erg bijzonder, en klinken ze vooral niet echt heel goed. Begrijpelijk, daar hadden ze ook nog niet de middelen voor, eind jaren '30, om fatsoenlijk muziek op te nemen. Het maakt wel dat ik net wat minder van de liedjes kan genieten, die in dit deel toch al niet geweldig zijn. Al met al is deze film dus niet al te boeiend, maar lang duurt ie ook niet. Doordat ie er zo mooi uitziet, en doordat het allemaal zo aandoenlijk is, kan ik er echter nog wel drie sterren aan kwijt. Kon er nog best van genieten.

Zonder te weten wat ik moest verwachten gewoon deze film ingedoken, en dat viel aan de ene kant bijzonder mee omdat de film me erg goed beviel, maar aan de andere kant had ik geen ondertiteling, wat soms best lastig was met dat schotse accent. Maar ach, dat had ook wel wat.

Hoe dan ook, een film over jongeren in Edinburgh, die volledig voor de lol in het leven kiezen, werkeloos zijn, veel uitgaan, veel drugs gebruiken, etc. De film richt zich op een vriendengroepje, met als hoofdpersoon Mark Renton. Ook precies de persoon die, ondanks dat ie door een diep dal gaat door de drugs, uiteindelijk aan het slechte leven ontsnapt en naar Londen verhuist. Uiteindelijk komt z'n oude leven hem echter toch weer achterna.

De (schijnbare) uitzichtloosheid in Edinburgh, en het leven van uitgaan en drugs is zeer treffend en vooral sfeervol neergezet. Ik kan me volledig verplaatsen in de sfeer die daar hangt, en dat vind ik vooral erg mooi aan deze film. Het verhaal is aardig, maar de manier waarop het gebracht wordt, maakt dit tot een zeer geslaagde film. De personages vond ik interessant en goed neergezet. De muziekkeuze was erg fijn. De scène waarin Mark nogal ligt te trippen vond ik een briljante scène. En een mooi einde! Mooie film over het ontsnappen aan het leven dmv drugs, en uiteindelijk het ontsnappen aan een dergelijke manier van leven.