Meningen

Stevig gehypete horror die nogal tegenviel. Dit hebben we toch allemaal wel eens eerder - en vaak beter - gezien.

Groepje tieners betreedt geestenwereld en dat gaat mis. Een 0 voor originaliteit dus. De kracht zou hem dan moeten zitten in de uitvoering, maar die was ook maar zeer matig. Er is wat geshopt bij films als The Exorcist en Insidious maar het ontbreekt aan een eigen smoel. Een sterke sfeer neerzetten lukte niet echt en echt spannend werd het nergens. De belangrijkste elementen om een horror echt goed te maken kwamen dus niet uit de verf.

Toch zijn er wel wat positieve punten. De film is in een goed tempo opgebouwd en verzandt niet in lachwekkende absurditeiten, een bekende valkuil van het genre. Ook zitten er enkele sterke scènes in, waaronder de eerste keer dat Mia contact maakt met de geesten en de uit de hand lopende sessie van Riley. Acteerwerk was doorgaans oké.

Door het gebrek aan sfeer, spanning, scares of visuele hoogstandjes werd het al met al een wat saaie zit. De muziek was ronduit vervelend.

Het begin zet eigenlijk al de toon. Vijf minuten credits, begeleid door irritant gejengel. Een dikke middelvinger naar de kijker als je het mij vraagt.

De veel te lange film die zich vervolgens ontvouwt is vooral langdradig en vaag. Waar gaat het nu eigenlijk echt over? Welk punt wordt er gemaakt? Het blijft onduidelijk. De zogenaamde beschuldigingen blijken uiteindelijk nogal een storm in een glas water: een geknutseld filmpje en een zelfmoord die je toch onmogelijk de schuld van Tár kunt noemen. Toch is dat voldoende om haar carrière te verwoesten en te dwingen op de vlucht te slaan. Is Tár daarmee een slachtoffer van een doorslaande cancelcultuur of toch vooral een vrouw met macht die haar positie misbruikt?

Met een beetje goede wil kun je dan zeggen: het is een genuanceerde film. Geen zwart/wit dader-slachtoffer verhaal. Vul zelf maar in, kijker. Een film om je aan het denken te zetten. Prima, maar op het scherm gebeurt onvoldoende om tweeënhalf uur boeiend te vullen. Het verhaal ontwikkelt zich tergend traag, de shots zijn overwegend saai. Neem het oeverloze, vaak technische gezwam over klassieke muziek en componisten. Vast boeiend voor de liefhebber/kenner. Ben je dat niet, dan is het moeilijk de gedachten erbij te houden. Scènes als de lunchafspraken van Tàr zijn haast niet door te komen. Het enige echt positieve is het consistent sterke acteerwerk - niet alleen van uitblinker Blanchett, maar over de hele linie.

Een film om óf uren onder het genot van een gembertheetje over na te babbelen, óf snel te vergeten. Bij mij gaat hij snel de vergetelheid in.

Een diepgaand en volmaakt logisch verhaal hoeft inderdaad niet bij een slasher maar géén verhaal is wel weer erg lui. Gewoon een moordclown zijn gang laten gaan. De clown is wel goed eng, maar dat is helaas wel het enige positieve aan de film. De schrikmomenten zijn zo voorspelbaar dat je er niet van schrikt, het acteerwerk een ramp. Van personages is geen sprake, iedereen is figurant in dienst van de clown. Voor de pure splatterfan is het wel smullen geblazen want ik kan me zo geen slasher voor de geest halen met brutere kills.

Een stuk leuker dan deel 1. Met name het eerste uur/anderhalf uur is een mooie mix van humor en horror. Ok, de 'karakteruitdieping' had niet per se gehoeven, maar wordt ook weer niet zo serieus aangepakt dat het irriteert. Meer als een extraatje, het is niet dat deze film nu ineens 'verhaal' heeft. De speelduur is wel echt te lang en richting het einde wordt het allemaal wat minder. Door de overdaad aan gore raak je daar op een gegeven moment op ingesteld en is dat niet zo spectaculair meer. Echt erg wordt het pas als het zwaard van de hoofdpersoon ineens superkrachten bevat waardoor ze weer kan terugkeren voor een eindgevecht, of zoiets. Het einde - na de aftiteling, de halve zaal was al leeg - is dan wel weer grappig en laat in ieder geval weer ruimte voor een Terrifier 3.

Prima hersenloos vermaak, meer niet.

Ik ging er eigenlijk van uit dat dit een remake zou zijn maar het blijkt een sequel. In het begin had ik nog goede hoop op een sfeergerichte film. Een stoffig spookstadje in Texas, daar moet je toch wat leuks mee kunnen. Dat gebeurt nog in een paar inleidende scènes, maar zodra Leatherface ten tonele verschijnt is het gewoon een rechttoe rechtaan slasher. Geen sfeer meer, alleen nog kills en gore.

De reeks kills is zo constant dat er niet echt spanning in zit. Weinig rustigere scènes die opbouwen naar iets, of schrikmomenten. Gewoon hakken en zagen. De kills waren op zich prima maar niet speciaal.

Gelukkig een niet al te lange film want het wordt na een tijdje wel wat eentonig allemaal. Het einde was nog aardig, al zie je dat eigenlijk wel aankomen op het moment dat ze het dak van de auto open doen.

Matig en a-origineel slashertje. De hele film ademt dat de makers gedacht hebben: hoe maken we een soort Scream-ripoff maar dan anno 2023? Oplossing: door de personages voortdurend met hun smartphone bezig te laten zijn, wat termen als 'stream' en 'viral' erin te gooien. En hup, een eigentijdse slasher!

Zeldzaam is het aantal irritante personages. Die heb je altijd wel in die tienerslashertjes, maar hier is echt bijna iedereen vervelend. Veel overacting, louter onsympathieke types.

Paar scènes zijn de moeite waard. Met name die in de winkel in het begin en de optocht tegen het einde. Daarnaast enkele vermakelijke en creatieve kills.

Ongelofelijk vervelende verzameling clichés verpakt als halfslachtige roadmovie.

De bedoeling is ongetwijfeld dat je meeleeft met Thelma & Louise maar beide dames zijn zo onsympathiek en irritant dat ik ze nauwelijks een goede afloop kon toewensen. Overdreven en gewoon slecht acteerwerk, een hoop hysterisch gegil en ik weet niet wat die accenten moesten voorstellen, maar ze klonken nergens naar. Belachelijke rol van Pitt ook. Als die accentjes probeert is 't ook nooit wat.

De humor is flauw, kinderachtig en enorm voorspelbaar. Het enige originele aan het verhaaltje zelf is (voor die tijd) dat het twee vrouwen zijn die het avontuur opzoeken maar dat is niet genoeg voor een boeiende film, en zeker niet een van dik twee uur. De personages zijn allemaal uit de grote grabbelton met clichés gehaald: de goedzakkerige en niet bepaald doortastende rechercheurs, de lompe truckchauffeur en natuurlijk de beide partners van T&L: een ouderwetse dominante hardwerkende man en een type stoer-maar-met-klein-hartje.

Af en toe een paar mooie shots van de omgeving, die dan weer van elke sfeer ontdaan worden door de willekeurig klinkende muziek die er maar wat doorheen tettert de hele tijd. Soms wordt geprobeerd een soort westernsfeertje op te roepen door een oude man met een cowboyhoed voor zich uit te laten staren, mondharmonicaatje erachter, komt allemaal wat geforceerd over. Laatste stuk met de politieachtervolging was echt een lange zit en het was dan ook een opluchting toen T&L eindelijk de afgrond in reden zodat het afgelopen was.

Onvoorstelbaar trouwens dat dit in 1991 nog een controversiële film was. Twee vrouwen in de hoofdrol, 't is wat.

Vind het ook maar vreemd dat dit als een feministische film wordt gezien. T&L komen niet bepaald snugger of onafhankelijk over. Ze zijn nog nauwelijks op pad of Louise moet al naar manlief bellen voor geld. Ook de wijze waarop Thelma zich laat inpalmen en vervolgens naïef beroven door J.D. is weinig vleiend. Ook wel ironisch dat ze de tips van deze zelfde man nodig hadden om gewapend een supermarkt te kunnen beroven.

Dit derde deel in deze niet al te beste reeks rond pop Robert speelt zich af in WO II, vóór de eerste twee delen. In deze film wordt enige achtergrond geschetst rond het ontstaan van Robert en komen ook nog een paar andere poppen tot leven.

Hoewel de film nog geen anderhalf uur duurt is hij nogal langdradig. Vooral het eerste deel, waarbij een groepje nogal koddige nazi's op zoek gaat naar een occult boek met toverspreuken die voorwerpen tot leven kunnen wekken, is tergend langzaam opgebouwd. Ergens valt het wel te waarderen dat er in ieder geval een verhaaltje rond Robert wordt bedacht, al is het nogal dun.

Robert en zijn vriendjes zijn in deze film niet echt eng. Hun aanvallen kondigen zich ruim van tevoren aan, waardoor schrikmomenten uitblijven. Cinematografisch oogt het allemaal weer knullig als vanouds. De nazi-acteurs doen hun best maar het is echt niet om aan te zien - en te horen, in dat Engels met poging tot Duits accent.

Er zitten een paar kille droge scènes in waaronder de moord op het jonge echtpaar door de nazi's. Het duurt vrij lang voordat de poppen in beeld komen. Eenmaal zover is het verloop nogal voorspelbaar. Zeldzaam hoogtepunt is als een van de poppen de hitlergroet brengt.

Marketingproject voor de muzikale carrière van dochter Shyamalan, verpakt als film. Klinkt wat cynisch maar heel veel meer kan ik er toch echt niet van maken.

Neemt niet weg dat de film lange tijd best vermakelijk is. Het verhaalconcept is origineel en leuk om te volgen. Niet alles is even realistisch/geloofwaardig, maar alles wat zich binnen de muren van de concertlocatie afspeelt is best grappig. Niet echt spannend, maar gewoon aangenaamd wegkijkend.

Zodra de setting zich verplaatst naar buiten de concertzaal volgt een vermoeiende, veel te lange ontknoping met steeds weer nieuwe twists waardoor het weer langer duurt. De ongeloofwaardigheden stapelen zich op en de mysterieuze sfeer van het eerste deel wordt tenietgedaan. Een vreemde keuze en zonde van de film. Had het bij de oorspronkelijke zoektocht/ontsnappingspoging gehouden en er had meer in gezeten. Het laatste halfuur heeft niets meer te bieden.

Tot slot nog een tip voor Lady Raven/Saleka om het vooral bij de muziek te houden, want acteren kan ze niet.

Aardig verhaalconcept maar de uitwerking had veel beter gekund. Als Truman eenmaal door heeft hoe het zit is de lol er eigenlijk wel vanaf. Het acteerwerk houdt bepaald niet over, oogt allemaal nogal goedkoop. Gekkebekkenkoning Jim Carrey is natuurlijk ook niet de man om een film als deze te dragen. De humor, voor zover die er al in zit, is van bedenkelijk niveau. Al met al best nog wel vermakelijk door het leuke basisidee maar de klassiekerstatus begrijp ik niet echt.