Meningen

Film die (vrijwel) volledig leunt op de kracht van suggestie en daarin behoorlijk effectief slaagt. De banaliteit van de holocaust en de wijze waarop de dagelijkse massaslachting van mensen voor de 'gewone' nazi bij het dagelijks leven hoort als de hond uitlaten of de was opvouwen. Rookwolken die aan de hemel verschijnen, het voortdurende uitzicht vanuit de tuin op de ijsberende bewaker in de wachttoren, het zijn de glimpen die je meekrijgt vanuit het kamp zelf die de sfeer perfect neerzetten.

Tegen dit decor leven het echtpaar Höss en kinderen hun leven. Terwijl zich achter de muren van het kamp buiten beeld een drama van ongekende proporties voltrekt, is de overplaatsing van Höss en het (dreigende) scenario dat zijn vrouw haar geliefde huis en tuintje achter zich moet laten het 'drama' dat zich op het doek afspeelt. Het beoogde shockeffect wordt daarmee m.i. goed bereikt, mede dankzij het overtuigende, ingehouden acteerwerk. Enkele ijzingwekkende dialogen doen de rest - o.a. wanneer een nieuw verbrandingssysteem voor de lijken wordt besproken in huize Höss, waarbij de aanwezigen het consequent hebben over een 'lading' en bij het noemen van de aantallen het woord 'mensen' niet hun mond uit kunnen krijgen.

Het is altijd spannend of zo'n film tot het einde toe zijn soberheid vasthoudt, zich niet toch laat verleiden tot het laten zien van enkele verschrikkingen. Maar The Zone of Interest trapt bijna niet in die val. Slechts één keer vliegt hij dan toch iets uit de bocht, als we horen hoe een ruzie over een appel leidt tot de verdrinking van een gevangene. Even wordt de suggestie ingeruild voor het expliciete, maar het is slechts een klein schoonheidsfoutje.

Belangrijkste kritiekpunt is dat het punt na een tijdje wel duidelijk is. Het contrast is neergezet, de boodschap is ingedaald. En dan gaat het nog net even te lang door voor wat er zich afspeelt: bitter weinig. Vanaf de uiteindelijke overplaatsing van Höss en de scènes in Berlijn is het beste er duidelijk af.