Meningen

Eén van de meest existentiële vragen in onze westerse wereld is: wat doen we met de kerst met moeder? Een kwestie die geheel in het niet valt bij het volgens overlevering in bepaalde delen van Japan gebruikelijke ritueel “obasute”, waarbij improductieve ouden van dagen naar een berg werden gebracht om daar te sterven en zo het aantal monden dat gevoed moest worden te reduceren.

De Japanse schrijver Shichiro Fukazawa wijdde er een kortverhaal aan dat als “Narayama Bushi-ko” tweemaal werd verfilmd.

De eerste keer gebeurde dat in 1958 door Keisuku Kinoshita die er een kabuki-theater-achtige verfilming van maakte, overduidelijk in de studio opgenomen. Het is even wennen dat de theaterlichten de overgang van dag en nacht vormgeven, maar het verhaal en de acteerprestaties zijn zo sterk dat je dat binnen een paar minuten vergeten bent.

Eén van de meest existentiële vragen in onze westerse wereld is: wat doen we met de kerst met moeder? Een kwestie die geheel in het niet valt bij het volgens overlevering in bepaalde delen van Japan gebruikelijke ritueel “obasute”, waarbij improductieve ouden van dagen naar een berg werden gebracht om daar te sterven en zo het aantal monden dat gevoed moest worden te reduceren.

De Japanse schrijver Shichiro Fukazawa wijdde er een kortverhaal aan dat als “Narayama Bushi-ko” tweemaal werd verfilmd.

De eerste keer gebeurde dat in 1958 door Keisuku Kinoshita die er een kabuki-theater-achtige verfilming van maakte, overduidelijk in de studio opgenomen.

Hoe anders is de interpretatie van Shohei Imamura uit 1983. Hij filmde juist op locatie en gebruikte natuuropnames als illustratie voor het verhaal over een keiharde samenleving. De scene waarin Orin (Sumiko Sakamoto) haar eigen tanden op een steen kapotslaat is voor tandarts-vrezers nog heftiger dan de fameuze martelscene uit ‘Marathon Man’ (John Schlesinger, 1976). Beide Narayama-films zijn meesterlijk en de versie uit 1958 staat in goede kwaliteit geheel op youtube

Charles Laughton kreeg slechts één keer de gelegenheid in de regisseursstoel plaats te nemen. Dat het niet tot een tweede poging kwam lag aan het desastreuze commerciële resultaat. Wij zitten met de gebakken peren daardoor, want 'The Night Of The Hunter' hoort bij de beste debuutfilms ooit. Zelden zo'n stoute snoodaard gezien als Robert Mitchum in zijn rol van Reverend Harry Powell. Zijn profiel tegen de horizon of zijn zich vooruitwerpende schaduw zijn voldoende om de spanning ondraaglijk op te voeren.

George Romero regisseerde in 1968 de ultieme horrorfilm 'Night Of The Living Dead'. Vanwege beperkt budget in zwart/wit van niet al te beste celluloid-kwaliteit en dat is maar goed ook. Het is de dood in de pot voor de griezelfactor als je alle details goed kunt onderscheiden. Dan zou je meteen doorhebben dat het bloed eigenlijk chocolade-saus is en dat de afgerukte ledematen vers vlees van de slager om de hoek bevatten. Echt revolutionair wordt Romero aan het einde van de film wanneer de held van het verhaal (zwarte acteur Duane Jones) totaal onverwacht in navolging van de rest van het ensemble ook het loodje legt. No one here gets out alive, hetgeen voor het Amerikaanse publiek associaties met het drama in Vietnam van die jaren opriep.

De Senegalese regisseur Ousmane Dembène maakte met 'La Noire De...' in 1965 zijn eerste langere film, welke soms wordt beschouwd als de eerste ten zuiden van de Sahara gemaakte Afrikaanse rolprent. Het verhaal springt heen en weer in tijd en lokatie tussen Dakar in Senegal en Antibes in Frankrijk, waar hoofdrolspeelster Mbissine Thérèse Diop als au-pair haar (on)geluk beproeft. Met zijn speelduur van minder dan een uur een klein meesterwerkje

Deze zet alle latere vampierenfilms meteen in de schaduw (sic).

Inkoppertje uiteraard, deze Hitchcock, maar genoeg om van te genieten: een lange camerabeweging door het landhuis eindigend bij de hand van Ingrid Bergman, die ook nog een lange geile zoen deelt met Cary Grant. Desalniettemin voldeed deze aan de strenge en preutse Production Code. Lange neus van Hitchcock naar die angstige Amerikanen. Er staat zowaar een (technisch matige) kopie op youtube

'La Notte' is het sterkste deel van Antonioni's trilogie die verder uit 'L'Avventura' en 'L'Eclisse' bestaat. De ondraaglijke leegheid van een huwelijk in jetset-kringen komt tot een beklemmende climax in de slotscene waarin het misverstand van de belevenis van sex bij man en vrouw met een fileermes wordt ontleed. Ik kan er ook niks aan doen, mensen. 'La Notte' stemt niet vrolijk, ondanks de stoet aan rare types die in deze nacht voorbij komt.

'Le Notte Di Cabiria' is de verbindende schakel tussen Fellini's meer bekende 'La Strada' en 'La Dolce Vita'. Cabiria is net zo onnozel (en innemend) als Gelsomina (uit 'La Strada), maar komt wel in aanraking met de Romeinse jet-set (die we later leren kennen in 'La Dolce Vita'). Het hoerenbestaan van Cabiria is al niet vrolijk en de mannen die ze uitkiest duwen haar nog verder in de shit. Toch eindigt de film met een optimistische scene en een lachende hoofdrolspeelster Giulietta Masina.