Meningen

Sommige films hebben nogal wat moeite hun publiek te vinden. Dat geldt zeker voor Charles Burnett's 'Killer Of Sheep'. Opgenomen in 1972, 1973 en 1975 en pas in 1977 mondjesmaat uitgebracht. Dertig jaar later zorgde Steven Soderbergh er voor dat de rolprent uitgebreider werd gedistribueerd. Zeer terecht, want dit is een verloren parel uit de onafhankelijke Amerikaanse cinema. Bijna documentaire-achtig filmt Burnett de niet al te florissante levensomstandigheden van een gezin in probleemwijk Watts in Los Angeles. De schapenslachter uit de titel verwijst naar het beroep dat vader Stan uitoefent, ook al liggen de verleidingen van een crimineler bestaan op hem te loeren. Het resultaat is een fraaie combinatie van neorealisme a la Roberto Rossellini en dicht op de huid filmen a la John Cassavetes.

John Cassavetes was de chroniqueur van het menselijke tekort in de Amerikaanse samenleving van de jaren zestig en zeventig. Met een cast van dikwijls dezelfde acteurs zette hij dicht op de huid gefilmde, vaak herkenbaar pijnlijke portetten neer van alledaagse mannen en vrouwen. Dat hij ook een misdaadfilm maakte lijkt dan ook niet helemaal in dat beeld te passen. ‘The Killing Of A Chinese Bookie’ uit 1976 is echter een typische Cassavetes: de crime-story dient slechts als vehikel voor de verfilming van het sappelende leven van een nachtclubeigenaar, gespeeld door de geweldige Ben Gazarra.

‘The Killing’ (1956) is één van de vroegste films van Stanley Kubrick. Hoewel het in eerste instantie een doorsnee film noir is valt er meer dan genoeg te genieten van de manier waarop deze heist (overval)-thriller is vormgegeven.

Met name het non-lineair verteld verhaal, waarin sommige scenes vanuit verschillende perspectieven worden herhaald heeft grote invloed gehad op Tarantino’s ‘Reservoir Dogs’ en ‘Jackie Brown’.

Ook wie latere films als Coppola’s ‘The Godfather’, Lumet’s ‘Dog Day Afternoon’, Cameron’s ‘Terminator 2’ en Nolan’s ‘The Dark Knight’ bekijkt zal citaten uit ‘The Killing’ herkennen.

Lekkere over-the-top Britse komedie waarin seriemoord en humor een prettig geheel vormen. Nog zo goed als niet gedateerd en een voorbode van wat allemaal nog zou komen (Monty Python, The Young Ones, Ricky Gervais, The Thick Of It etc.)

De gouden Hollywood-jaren 30 en 40 hebben voldoende fraais opgeleverd. De originele King Kong blijft een goed verhaal, met lekker klungelige special effects, die desondanks niet storen. It was beauty that killed the beast. Zo is het maar net.

Eind jaren zestig en begin jaren zeventig stond In Amerika een generatie nieuwe filmmakers op die met inhoud en vorm durfden te experimenteren. In 1971 kwamen kort na elkaar twee films uit waarvan het de moeite loont deze vlak na elkaar te bekijken. Alan J. Pakula's 'Klute' en William Friedkin's 'The French Connection' delen zowel onderwerp (de zelfkant van New York) als decors (de, laten we zeggen, niet echt toeristische trekpleisters van The Big Apple). New York is een moderne versie van de hel, waarin pooiers, hoeren, junkies, dealers, agenten en detectives ieder hun eigen rol spelen zonder dat er veel vooruitzicht is dat er aan die rollen ooit een einde zal komen. De verhaallijnen in beide films zijn flinterdun: 'The French Connection' is in feite één lange achtervolging en 'Klute' een who-dun-it met in feite maar één verdachte. De uitvoering is in beide gevallen echter geweldig: veel hand-held camera-beelden en (zeker in 'Klute') veel donkere naargeestige scenes.

Eind jaren zestig en begin jaren zeventig stond In Amerika een generatie nieuwe filmmakers op die met inhoud en vorm durfden te experimenteren. In 1971 kwamen kort na elkaar twee films uit waarvan het de moeite loont deze vlak na elkaar te bekijken. Alan J. Pakula's 'Klute' en William Friedkin's 'The French Connection' delen zowel onderwerp (de zelfkant van New York) als decors (de, laten we zeggen, niet echt toeristische trekpleisters van The Big Apple). New York is een moderne versie van de hel, waarin pooiers, hoeren, junkies, dealers, agenten en detectives ieder hun eigen rol spelen zonder dat er veel vooruitzicht is dat er aan die rollen ooit een einde zal komen. De verhaallijnen in beide films zijn flinterdun: 'The French Connection' is in feite één lange achtervolging en 'Klute' een who-dun-it met in feite maar één verdachte. De uitvoering is in beide gevallen echter geweldig: veel hand-held camera-beelden en (zeker in 'Klute') veel donkere naargeestige scenes.

‘Koyaanisqatsi’ was de debuutfilm van de Amerikaanse regisseur Godfrey Reggio, die de titel ontleende aan de Indiaanse Hopi-taal, waar het woord zoveel betekent als “een leven uit evenwicht”. Het is dan ook een pamflet-achtige film, waar de schoonheid van ongerepte natuur wordt afgezet tegen door de mens gecultiveerd en geïndustrialiseerd gebied. En ja, het is druk in de steden, maar de oneindige slierten voetgangers en autolichten leveren ook weer hun eigen schoonheid op. De beelden zijn strak gemonteerd op de voor de film gechreven minimal music van het door componist Philip Glass geleide ensemble. De soundtrack betekende (tot afschuw van veel van zijn collegae) de definitieve doorbraak van Glass naar een mainstream publiek.