Meningen

Het romantische filmgenre Horror staat in bijzonder laag aanzien onder de critici en net als haar muzikale equivalent – metal – wordt zij dan ook bijna altijd of volkomen genegeerd of de grond in geschreven. Toen de horrorfilm It Follows echter jubelende kritieken kreeg, moest ik de film daarom wel zien want dat beloofde iets bijzonders. Maar dat viel vies tegen: de film is misschien goed gemaakt maar ik heb geen idee wat er bijzonder aan is. De film leent duidelijk van eerdere horrorklassiekers en het verhaal is daarmee al weinig origineel (maar de critici lijken een zwak te hebben voor meta-horrorfilms waarin uitbundig uit de filmhistorie wordt geciteerd: zo werd de uitermate slappe horrorfilm ‘The Cabin in the Woods’ die alle horrorclichés uit de historie oplepelde ook al door de critici de hemel in geprezen). Maar wat erger is: het verhaal is ook buitengewoon zwak. Eigenlijk gebeurt er niets in de film: uit de premisse – meisje krijgt seksueel overdraagbare spook – volgt geen conclusie. Je zit tevergeefs op een interessante plotwending te wachten. De kracht van de film lijkt ‘m in de metafoor te zitten (zoals elke goede horrorfilm bepaalde diepe angsten visualiseert in haar monsters), maar het is niet duidelijk wat hier de metafoor zou moeten zijn. Er is wel gesuggereerd dat het ‘it’ dat zijn slachtoffers achtervolgt een metafoor is voor een SOA, maar dat komt niet overeen met hoe het zich gedraagt. Wel lijkt het iets over seks te willen zeggen en ik vermoed dat de boodschap is dat seks niet alleen een bevrijding op het moment zelf is – zoals de jeugd seks ziet en gebruikt – maar ook een last geeft omdat seks consequenties heeft. Seks heeft een donkere zijde: de jongere die haar/zijn maagdelijkheid verliest, verliest daarmee ook zijn onschuld/jeugd. De bevrijding die seks geeft is ook een stukje bevrijding van het leven richting de dood. Zoiets. Op zo’n manier kan men enige diepgang in de film vinden. Het vervelende is alleen dat het gissen blijft – misschien heeft de maker de bedoeling opzettelijk vaag gehouden zodat ‘elke kijker zijn eigen interpretatie kan maken’ – en dat je eventuele diepgang er zelf in moet stoppen. Want in de film zelf komt het niet echt overtuigend naar voren.

Het idee en de boodschap van de film is simpel: George, een ambitieuze en succesvolle jongen (hij droomt ervan te reizen en rijk te worden en hij lijkt ook de wereld aan zijn voeten te hebben liggen), wordt echter tegengehouden door het leven maar ook door zichzelf want hij is heel sociaal en geeft alles weg aan andere mensen waardoor hij eindigt als een ‘mislukkeling’, maar doordat hij altijd anderen helpt helpen die ook hem waardoor het goed komt (‘zolang je vrienden hebt ben je geen mislukkeling’). In dit verhaal is ook een metafysisch element gestopt: enigszins à la Dickens A Christmas Carol krijgt hij op het moment dat hij zelfmoord wil plegen bezoek van een engel die de wederkerigheid (door mij te redden, heb je jezelf gered en door jou te helpen help je mij) en de verbondenheid van alle mensen leert. Door de wens te laten uitkomen dat hij nooit geboren was raakt George ook al zijn geliefden kwijt en heeft de vrek van de stad alles in handen gekregen: zijn bestaan heeft zin want brengt goedheid in de wereld (en goedheid wordt beloond in wederkerigheid: we geven elkaars leven zin). Dit is uiteraard een perfecte kerstgedachte en je houdt het niet droog aan het eind. Een minpunt is dat het een lange weg is naar de climax – het is een lange film voor het eenvoudige verhaal – en dat soms het drama wat oubollig en de humor wat flauw aanvoelt.

Een aantal eenzame personen vindt elkaar rond Kerstmis rond een cursus Italiaans. De film is vermakelijk maar lijkt zo sterk op de beroemde Love, Actually (2003) dat het me afleidde: is Love Actually de Engelse versie van deze film of is Italian For Beginners de Deense versie van Love Actually? Italian For Beginners blijkt zoals verwacht het origineel maar omdat ik Love Actually eerder zag voelde Italian For Beginners voor mij juist als een herhalingsoefening. Als het origineel is de film beter dan het voelt en zeker origineler dan Love Actually, al denk ik dat Love Actually grappiger is (de Britse humor steekt de Deense humor naar de kroon) alsmede rijker. Italian for Beginners is zo beschouwd de primitieve versie van Love Actally.

Ik vond het een mooie documentaire maar ik ben fan van Itzhak Perlman dus ik geniet altijd als Perlman speelt. Maar voor het overige heeft de documentaire weinig te bieden: we leren slechts dat Itzhak als jonge musicus oppervlakkig en weinig ambitieus was, dat hij meer met zijn joods zijn dan met zijn handicap bezig is, dat hij gelukkig getrouwd is, van honkbal houdt en ook met popartiesten speelt. Voor niet-fans zal de documentaire supersaai zijn.

M’n tweede film van Tarkovsky maar waar Stalker enorme indruk op me maakte, maakte deze film juist geen indruk op me. De film gaat over een 12-jarige jongen die verweesd door de oorlog wordt opgevangen door hoge legerofficieren en omdat hij persé wil vechten (wraak wil nemen) wordt hij gebruikt voor een gevaarlijke verkenningsmissie waarbij de jongen door de Duitsers wordt gepakt en gefusilleerd. De film lijkt in eerste instantie juist een oorlogspropagandafilm te zijn in de trant van ‘je bent nooit te jong om wraak te nemen en dus in een oorlog mee te vechten’ maar het zal wel een anti-oorlogsfilm zijn met als boodschap ‘zie hoe oorlog zelfs een onschuldig kind in z’n kolk van geweld en wraak meesleurt en psychisch en lichamelijk kapotmaakt’. Er zal een hoop meer symboliek en boodschappen in de film zitten – wat is dat bv. toch met dat constante geluid van watergedruppel? – maar die heb ik niet kunnen ontcijferen. De film is ook niet boeiend genoeg om me nieuwsgierig te maken naar de betekenissen.