Logboek

Net als Les Parapluies de Cherbourg (1964) is deze eerste film van Demy een romantische film die tegelijk antiromantisch is: de dromerige hoofdpersoon krijgt het meisje waar hij verliefd op is niet. En de reden is dat hij niet haar eerste liefde is: de boodschap van de film is dat de eerste liefde de sterkste of ware liefde is. Tegelijk wordt de liefde gekoppeld aan fysieke afstand: mensen die de liefde niet vinden vertrekken om het geluk elders te beproeven en tegelijk is een fysieke afstand een beproeving die ware liefde doorstaat. En mensen reizen naar hun liefde of verlaten juist hun geliefde omdat ze hun werk elders hebben. Of ze reizen naar dezelfde stad zonder elkaar te treffen. Wat de film echter bovenal interessant maakt is de verdubbeling: de kleine Cecilia is een afspiegeling van de oudere Cecilia en lijkt dezelfde toekomst tegemoet te gaan. De films van Demy staan ook qua plot met elkaar in verband zodat ze een eigen universum vormen: zo wordt Roland in Lola afgewezen maar krijgt hij in Parapluies de Cherbourg (1964) wel het meisje dat in die film niet wacht op haar eerste, ware liefde. Zo worden de personen in dat universum steeds ouder, volwassener en cynischer en de films steeds tragischer ondanks hun sprookjesachtige kleuren en musical-achtige vrolijkheid.

De film bestaat uit vier korte en alle interessante verhalen en het is wat lastig om de rode draad in deze verhalen te vinden, maar het heeft te maken met een transformatie, een over de drempel stappen waarbij ondanks de moeilijkheid toch een zekerheid aan de oppervlakte komt dat het goed komt. En dat ze alle afspelen rond of op hetzelfde meer in de zomer (zoals ook de zomervakantie zelfs de overgang is tussen twee levensfasen) waarbij het water zelf de problemen lijkt op te lossen alsof het leven een taoïstische stroom is waar je je op kunt en moet laten meevoeren. Het is een bitterzoete maar vooral mooie, warme film. Het is ook de eerste lange speelfilm van Sierra Falconer en ik verheug me nu al op haar volgende film.

De film lijkt in eerste instantie bij wijze van een toeristisch bezoek aan Napels wat te laten zien van de opgegraven Romeinse tijd, waarvan iedereen weet dat we er bij het uitgegraven Pompeï en andere steden het leven zien zoals dat abrupt wordt afgebroken door de vulkaanuitbarsting, en van het huidige leven, maar de documentaire maakt van dat unieke feit omtrent Pompeï gebruik om verbindingen te leggen met het leven toen en het leven in onze tijd (zoals de internationale handel toen en nu waardoor culturen versmelten en er toen een Indiaas Lakshmi-beeldje stond in een villa in Pompeï en er nu graan uit Oekraïne wordt uitgeladen) en uiteindelijk te mediteren over de tijd of geschiedenis: zoals iemand bij een stapel beeldhouwwerken uit een verwoeste Napels zegt vernietigt en vermengt de tijd of geschiedenis alle verleden maar bewaart die ook en komt het verleden ook weer terug. Dat kan letterlijk worden genomen bij de nog altijd actuele grafrovingen (die vernietigen en oud en nieuw vermengen), de door de plotselinge vulkaanuitbarsting bedolven maar intact bewaarde omtrekken van lichamen en huizen in Pompeï en de inmiddels door Japanners opgepakte uitgravingen waarmee het verleden weer tevoorschijn komt, maar kan ook figuurlijk worden opgevat: in positieve zin zoals dat verwoeste steden weer worden herbouwd maar vooral ook in negatieve zin dat er altijd opnieuw de dreiging is van een verwoestende natuurramp of oorlog zoals de aardbevingen in Napels de bewoners nog altijd verrassen en schrik aanjagen maar ook de oorlog in Oekraïne die de graanvoorraad in Napels bedreigt.

De documentaire verbindt zo verleden, heden en toekomst waarbij ook volkeren met elkaar in verbinding staan met als boodschap dat we allemaal op de rand van de vulkaan leven of zoals de titel van de documentaire suggereert: het ogenschijnlijk gewone leven hier op Aarde speelt zich af onder de mogelijk giftige wolken van de Vesuvius. Het is een interessant idee dat ook heel aardig is uitgewerkt met de 112-alarmcentrale van de brandweer dat klaar staat voor rampen maar vooral nog kleine problemen moet opossen als mooie metafoor.

De film heeft misschien elementen van de stomme slapstick van Buster Keaton en Charlie Chaplin alsmede van modernere videogames maar ik moest toch vooral denken aan Bugs Bunny of andere cartoons van Looney Tunes maar dan uitgevoerd door mensen in dierenpakken. Dat werkt prima omdat het de humor ondersteunt (kinderprogramma’s kennen natuurlijk ook genoeg mensen in dierenpakken naast de cartoons). Je vraagt je wel af of dat bijna twee uur leuk blijft en het anwoord is toch wel bevestigend: de humor blijft werken door voortdurend kleine variaties aan te brengen. Daarbij is er nog iets als een verhaal waarin een man in de sneeuwwildernis gaandeweg leert op zowat industriële schaal te stropen om de hand van een vrouw te winnen maar daarvoor ook het gevecht aan moet met een heuse beverbeschaving op wie hij genocide heeft gepleegd (om er even een modewoord in te gooien). Het gelukkige einde neemt een mogelijke ecologische boodschap van het verhaal weg maar dat zou de film misschien ook wel te serieus hebben gemaakt: deze film is vooral simpel plezier in grote letters.

Les Parapluies de Cherbourg is een eigenaardige, dubbelzinnige film. Aan de ene kant is het liefdesverhaal cynisch en antiromantisch: als het meisje zegt dat ze dood gaat zonder hem dan antwoordt de moeder dat dat alleen in de film gebeurt, hetgeen de kijker misschien hoop geeft op een tragisch liefdeseinde maar de tortelduifjes gaan inderdaad niet dood maar trouwen gewoon met iemand anders. De titel verwijst naar het winkeltje van de moeder en lijkt te staan voor de Jane Austen-thematiek van kiezen voor liefde of voor de paraplubescherming van een rijke man en het meisje in de film zwicht – tegen alle regels van de romantiek in – voor de druk van haar moeder om haar liefde te vergeten en met de rijke man te trouwen. Tegelijk is het een musical en dan niet een waarin mensen uit vreugde gaan dansen en zingen, maar een gelijk een popopera waarin simpelweg alle dialoog op muziek is gezet. Dat geeft een vervreemdend effect en tilt de film weer boven het cynische en banale van het echte leven uit. Al met al een bijzondere film die omdat de beelden prachtig zijn en er ook goed wordt gezongen een feestje voor ogen èn oren is.

stem geplaatst

De film is een hommage en hedendaage versie van Europe ’51 uit 1952 van Rossellini, maar heeft dezelfde stijl als de andere films van Jude: bijna genant realistisch met een wat mozaïekachtige kijk op de hedendaagse, eveneens gefragmenteerde samenleving met veel maatschappijkritiek maar ook veel humor. Ik hou van zijn stijl en ook deze film heeft weer veel om van te genieten, al is hij misschien wat trager en zwaarder dan de andere films: het gaat over een deurwaarder die zich schuldig voelt over een dakloze man die zich verhangt nadat zij hem z’n verblijf heeft uitgezet waarna ze vooral gesprekken voert over zaken als waarom God zo veel ellende toestaat in de wereld en de zin van het leven – terwijl elektronische gadgets letterlijk en figuurlijk voor de voeten lopen – maar ook over zaken als de beladen geschiedenis en de moeizame verhouding tussen de Hongaren en de Roemenen. Het gaat er veelvuldig intellectueel aan toe – zoals de zenboeddhistische lessen van de student over verlichting en de theologische verhandeling van de priester over de heiligheid van het leven – maar enig absurdisme dat lucht brengt in de zware kost is nooit ver weg.

De film is een beetje een omgekeerde of spirituele Odyssee: ze laat haar gezin op vakantie gaan terwijl ze zelf in de stad blijft om in de stad en in haar hoofd op zoek te gaan naar wat ze met het leven aan moet c.q. zich ermee te verzoenen terwijl om haar heen het materialisme (of kapitalisme) onverdroten en cynisch alles vol bouwt en de burger platdrukt als de Chinese arbeider in de pakjesfabriek waarover de student vertelt.

stem geplaatst

De 8-jarig Ana vergiftigt haar overspelige vader omdat ze hem schuldig acht aan de dood van haar moeder waarna ze een strenge stiefmoeder krijgt die ze daarom ook vergiftigt. Althans, dat denkt ze want gaandeweg wordt steeds duidelijker dat de herinneringen waaruit de film bestaat gemengd zijn met kinderlijke fantasie en dromen. Zeker is dat ze getraumatiseerd is door de dood van haar moeder die ze niet kan loslaten en die ze tijdens een ruzie met haar man hoorde zeggen dat ze dood wil waardoor ze is geobsedeerd door de dood: zoals een inmiddels volwassen Ana zegt is de kindertijd helemaal niet een paradijs maar juist een heel angstige tijd en zijn kinderen ook zelf helemaal niet onschuldig.

De politieke dimensie is niet duidelijk aanwezig – de film heeft een beetje hetzelfde onderwerp als Bergmans Fanny och Alexander – maar men heeft er altijd ook een allegorie van Franco’s regime in gezien welk autoritair regime op eenzelfde manier het Spaanse volk mishandelde en traumatiseerde als Ana’s moeder door de vader: Ana rebelleert ertegen maar internaliseert tegelijkertijd de machtdynamiek zodat ze inderdaad niet onschuldig is (en haar stomme grootmoeder heeft zich Franco’s ‘silencio’-cultuur letterlijk eigen gemaakt terwijl de stiefmoeder de loslippige dienstmeid tot zwijgen maant). Het leidt tot de titel van de film die verwijst naar het spreekwoord dat als je kraaien grootbrengt ze je ogen zullen uitpikken, maar de film kwam uit vlak nadat Franco was gestorven en het nieuwe schooljaar waarmee de film eindigt geeft toch hoop voor de toekomst. De nachtmerrie die haar zus aan het eind vertelt verhaalt de nachtmerrie van hun leven – verlaten door hun ouders (liefde) en gegijzeld en bedreigd door volwassenen (of Spanje door Franco c.q. het verleden) – maar het wakker worden lijkt ook het einde ervan in te luiden.

De film is aldus een indrukwekkend politiek-psychologisch drama over trauma en dood in de beste traditie van Louis Buñuel met zijn freudiaanse en politieke dimensies en het door elkaar heen lopen van herinneringen, dromen en hallucinaties alsmede van verleden, heden en toekomst.

Postmoderne horrorfilms – simpelgezegd: een horrorfilm over horrorfilms – zijn populair en de metalagen en verwijzingen naar eerdere horrofilms in Teenage Sex and Death at Camp Miasma zijn dan ook niet origineel, maar het is wel een topper in het genre. Het gaat over een queer-filmmaakster die een woke-versie (de film knipoogt aldus zelfbewust naar de hedendaagse Hollywood-cultuur) wil maken van een oude slasherfilm welk genre niet bepaald queer- en vrouwvriendelijk is: al sinds Hitchcocks Psycho (1960) staat het doodsteken van de gillende vrouw achter het douchegordijn symbool voor penetratie en een verkrachting (dat daarna eindeloos is herhaald in de vele slasherfilms om welke reden de regels van het genre voorschrijven dat alleen de maagd zo’n bloedfestijn kan overleven). In deze film is de psychopathische seriemoordenaar (the male gaze van Hitchcock) dan ook de echte filmmaker en ditmaal kiest hij de filmmaakster en haar team als zijn nieuwe slachtoffers voor zijn nieuwe film (ofschoon het een film blijkt van de actrice die door de filmmaakster wordt opgezocht op nota bene de plek waar de eerdere films werden opgenomen om haar in de film te krijgen).

De uiteindelijke film is inderdaad de vrouwvriendelijke dus woke queerfilm: de filmmaakster ontdekt dat ze tot een orgasme kan komen door zichzelf vermoord zien worden omdat ze zo als ultieme slachtoffer zich eindelijk kan overgeven in plaats van dat ze tijdens de seks in haar hoofd blijft (ook zij is aldus de maagd die in dit geval juist een eerste orgasme beleeft door in de film vermoord te worden). Net als in Psycho worden seks en dood zo met elkaar gekoppeld maar ditmaal vanuit het perspectief van de vrouw die door de filmmoord wordt bevredigd in plaats van verkracht. Terwijl de filmmaakster te veel bezig is in haar hoofd en dus nadenkt over zaken als woke en queer, leert ze van de oude actrice dat ze zich moet overleveren aan haar gevoel.

Ondanks alle metalagen, omkeringen en ander spel met de conventies van het genre zit er zo een diepe betekenis achter het goedkope slasher-verhaal waardoor de film toch ook een klassieke horrorfilm is: horror drukt ons diepste wezen uit dat bang is voor maar toch ook verlangt naar een verlies van het bewuste ‘zelf’ in een overgave aan de natuur waarvan seks en dood twee verwante vormen zijn (de naam van de moordenaar ‘Little Death’ verwijst natuurlijk naar het orgasme zoals onder meer Bataille de koppeling populair heeft gemaakt waarbij de film naar het voorbeeld van Hitchcock het verband omkeert).

De film wil misschien de mythische glans van de cowboy-cultuur in de VS oppoetsen en het bijenvolk en het bijenhouden vormen in ieder geval een metafoor voor het leven in Oklahoma: de gemeenschap is hecht (en niet racistisch: nota bene een inheemse wordt in hun hart gesloten!) en behoudend (van hun pick up-tricks blijf je beter af!) waarbij men hard werkt om een bestaan op te bouwen terwijl tegelijk de competitie meedogenloos is (het zijn geen socialisten!) tot moord en andere misdrijven aan toe om zo zelf de ‘queen bee’ te worden. Het idee is echter een stuk beter dan de film: het eerste helft kent vooral flauwe humor rondom de gemeenschapsvorming door samen zingen en spelen dat ik met plaatsvervangende schaamte heb ondergaan en als de lolbroek na een uur dood is wordt de film serieuzer en beter, al blijft het plot rommelig en niet echt interessant.

Fijne documentaire die met een paar talking heads – vooral Jeffs moeder en een paar (ex-)vriendinnen – en een artistieke mix van beelden het verhaal vertellen van leven en werk van Jeff Buckley (zoon van Tim Buckley) die begin jaren ’90 als nieuwe ster aan het (alternatieve) rockfirmament verscheen. Z’n stem lijkt veel op die van z’n vader en z’n muziek – een eclectische mix van experimentele rock, folk en jazz – verrassenderwijs ook, ook al wil Jeff dat niet horen omdat hij een eigenzinnige artiest is (precies zoals z’n vader dus) en niet in een hokje te stoppen is. Z’n muzikale invloeden zijn enorm breed, van Led Zeppelin tot Nusrat Fateh Ali Khan en van Siouxsie Sioux tot Nina Simone, en ofschoon hij met zijn wat vrouwelijke of verfijnde verschijning en muziek het tegendeel lijkt van de ruige grunge-rage uit die tijd, was hij ook fan van Soundgarden (en bevriend met Chris Cornell) en doet hij denken aan Kurt Cobain in zijn afkeer van roem en persoonlijke worstelingen. Jeff zou manisch-depressief zijn en na zijn bejubeld debuutalbum Grace (1994), een paar maanden na Cobains dood uitgebracht, laat het tweede album op zich wachten. Juist toen het beter met hem ging c.q. hij weer manisch in plaats van depressief was, verdronk hij per ongeluk. Kunstenaarstragiek lijkt erfelijk want zelfs met z’n vroege dood stapte hij in de voetsporen van zijn vader, hoe hard hij ook probeerde dat juist niet te doen. Maar hij was een bijzondere en zeer talentvolle muzikant, zo veel is wel duidelijk.

In de jaren ’60 had je de beweging van de antipsychiatrie: niet de patiënt is gek en de maatschappij normaal maar de maatschappij is gestoord en ‘waanzin’ is de normale reactie daarop (het inspireerde het boek en de film One Flew Over the Cuckoo’s Nest). Deze documentaire laat zes mensen aan het woord die in een moment van grote druk in hun leven ‘gek’ werden om erover te vertellen, waardoor uitdrukkelijk het perspectief vanuit de patiënt aan bod komt – in plaats van het bekende perspectief van de zorgverlener en maatschappij die vreemd gedrag ziet en deze wil genezen of onschadelijk maken – waarin nota bene de psychoticus juist meent de werkelijkheid te doorzien zoals die is. Je krijgt de indruk dat drugs als LSD eenzelfde ervaring geven – niet voor niets werd LSD in diezelfde jaren ’60 wel gezien als wondermiddel – en alhoewel wel wordt gezegd dat het verschil zou zijn dat je bij LSD bewust bent dat je onder invloed bent, konden de mensen in de documentaire zeker ook ‘van buiten’ naar zichzelf kijken, onder meer in de paranoïde vorm dat ze werden geobserveerd en ze in een film speelden (weliswaar in een B-film met een slecht, onontwarbaar plot) waarbij alles in scene is gezet tot het idee van de psychotische filosoof dat hij de hoofdpersoon is met alle andere mensen als slechts figuranten in zijn film. Maar juist die fragmentatie van het zelf, waardoor je jezelf verliest in waanideeën, lijkt de kern van de psychose: je denken valt jezelf aan, zegt de filosoof in de documentaire, zodat de psychose een geestelijke immuunziekte lijkt (de psycholoog in de documentaire zou overigens psychotisch zijn geworden als gevolg van een biologische immuunziekte).

Uiteindelijk lijkt het normale leven er een te zijn van een precair evenwicht tussen het zelf, dat zichzelf en de wereld schept door middel van fictie (verhalen), en de werkelijkheid zelf of de maatschappij als sociaal gevormde fictie: een medisch achterhaald maar filosofisch toch interessant idee is dat er twee stoornissen van het zelf zijn waarmee die wisselwerking tussen het zelf en de omgeving niet meer in evenwicht is, namelijk de concentratie of opsluiting van het zelf (autisme) en het uiteenvallen of exploderen van het zelf (hysterie) en schizofrenie is dan duidelijk een vorm van hysterie. De documentaire benadrukt de intensivering van de beleving tijdens de psychose die daarom manisch-euforisch is (opnieuw doet LSD hetzelfde): opname in een kliniek en hun medicijnen in een prikkelarme omgeving doodt in wezen de verscherpte waarneming en verbeelding van de patiënt die daardoor in ‘the desert of the real’ komt en de hulpverlening daarom als vijand ziet. De titel zou ontleend zijn aan de sci-fi klassieker The Matrix (1999, maar daar is het weer een verwijzing naar het hoofdwerk van de postmodernistische socioloog Baudrillard: net als in de fabel van Borges vervangen we de werkelijkheid door beelden (simulacra) waardoor de werkelijkheid zelf achterblijft als lege woestenij. In The Matrix krijgt dit de vorm door de rode pil die je terugbrengt naar de apocalyptische werkelijkheid; de blauwe pil houdt je in de simulatie waarin het leven nep maar behaaglijk is. De psychoticus die ‘geneest’ heeft als het ware de rode pil geslikt en vindt zichzelf terug in een grauwe, saaie wereld zonder kleur; de blauwe pil van de psychose of droom is biologisch gevaarlijk want het maakt de psychoticus een slaapwandelaar en kan hem ook erg angstig en eenzaam maken want anderen begrijpen hem niet maar is wel intens en opwindend.

De postmoderne boodschap van de film is dat we allemaal dromen en verhalen nodig hebben die betekenis en kleur geven aan ons ‘in werkelijkheid’ lege, zinloze bestaan (‘the desert of the real’): de maatschappij biedt zo’n fictie, al was het maar dat geld verdienen ons doel op Aarde is, en die staat wel enige rebellie of nieuwe vormen toe in bv. de kunst, maar zodra iemand een radicaal andere fictie gelooft – de psychoticus – dan wordt hij als een gevaar voor de samenleving verdooft en/of opgesloten. Het postmodernisme geeft zo een epistemische draai aan de normatieve rebellie van de jaren ’60: het gaat er niet zozeer om dat de maatschappij ons krankzinnige normen oplegt waartegen de ‘krankzinnnige’ rebelleert, maar wat wij ‘echt’ noemen is slechts een sociaal als werkelijkheid gefiatteerde droom die de psychoticus omver blaast in een storm van dromen. Naast deze filosofische dimensie is de grote waarde van de documentaire dat het tenminste begrip opwekt voor de ‘verwarde’ mensen die regelmatig in het nieuws komen omdat ze overlast of erger geven.

On A String is een aldoor geestige film over een jonge altvioliste die niet weet wat ze met haar leven aan moet, de kost probeert te verdienen met haar muziek zonder veel succes en zonder passie voor haar vak te voelen (‘Waarom dragen jullie musici zwarte kleding?’ ‘Omdat we dood van binnen zijn’) c.q.met schnabbels op bruiloften waar men niet eens naar de muziek luistert, nergens zeker over is c.q. wel zeker is maar bang is en qua relaties wat aanrommelt. Terwijl ze zo zonder veel bevrediging door haar leeg leventje sukkelt, leert ze toch tevreden te zijn door de liefde van haar ouders en met een baantje als vioollerares. Kortom, het is een soort Woody Allen voor de Gen Z-generatie. Omdat de film steeds leuk blijft, is het een geslaagde en bijzonder charmante debuutfilm.

Conflicten als die in Oekraïne of Gaza zijn politiek zo gepolariseerd dat een documentaire erover meestal goedkope propaganda is die in wezen niets nieuws brengen maar de koude cijfers van de kranten simpelweg een gezicht geven door een paar mensen in de oorlog te volgen, meestal alleen van één kant van het conflict om hun verhaal te vertellen en de sympathie van de kijker te winnen. Deze documentaire is een bijzonder positieve verrassing, niet alleen omdat het mensen aan beide kanten van het conflict rond Donetsk volgt maar ook de polarisatie zelf heel intiem maakt doordat het broers volgt waarvan de een vecht voor Oekraïne en de ander voor Rusland. Dat geeft de documentaire een literair-bijbels thema (Kaïn en Abel) en de film is ook zo artistiek gemaakt – met soms snel opeenvolgende beelden waarbij een en ander ook in scene is gezet maar dat geeft niet omdat de symboolwerking van die beeldtaal krachtig spreekt en waar het voor staat echt is – dat het bijna een speelfilm zonder plot wordt.

Daarbij is de jongste broer, die voor de oorlog is geadopteerd door een Amerikaans paar die nota bene van geweren en jagen houdt, misschien wel het ontroerendst omdat die zich afgesneden voelt van zijn familie in Oekraïne maar vanwege de oorlog er niet heen kan en die ondanks maar waarschijnlijk meer nog vanwege zijn geharde broers die elke dag kunnen sterven in de oorlog zelf ook het leger in wil en eigenlijk naast zijn broers zou willen vechten in Oekraïne: waar de twee oudere broers letterlijk vijanden van elkaar zijn geworden en van elkaar zijn vervreemd, voelt de Amerikaanse broer op grote afstand zich des te meer met hen verbonden. En daar doorheen zijn er de twee jonge vrouwen die op hun eigen manier de gruwelen van de oorlog ervaren: de een als paramedicus aan het front die opengereten lichamen moet behandelen of bergen en de ander smokkelt om te overleven, letterlijk tussen de kogels en bommen door, allerlei waren van en naar het front. Ze lijken ook zelf bereid te sterven, niet zozeer vanwege hun idealen maar omdat ze door de oorlog al alles zijn kwijtgeraakt en niets meer hebben om voor te leven met aan de andere kant de Amerikaanse wat depressieve puberbroer die in dat leven op de rand van de dood juist een doel van zijn comfortabele maar lege bestaan ziet.

De documentaire geeft zo op indringende, gelaagde en artistiek fraai weergegeven wijze de tragiek van al deze levens weer voor wie een zorgeloos bestaan nog slechts een herinnering is en die elke dag de dood in de ogen kijken. Die tragiek geldt natuurlijk voor de oorlog überhaupt: de film gaat niet over de politiek – en welke kant gelijk heeft – en zelfs niet over de oorlog in Oekraïne waarbij de broers en anderen door stom toeval in deze oorlog zitten (of juist niet zoals de geadopteerde broer) en dan ook nog aan weerszijden van de frontlinie, hetgeen de tragiek versterkt, en dat is de kracht van de film.

Hier kon ik weinig mee. In New York date een immigrant uit Taiwan met een Chinese immigrante die in een massagesalon werkt en als die wegvalt date hij met een collega en vriendin van haar waarna die haar werk beu is en vertrekt. De film zou iets over immigratie willen zeggen – dat immigranten familieachtige relaties zoeken in het nieuwe land – maar ik vond niets in de film dat niet ook normaal is bij niet-immigranten: ook daar ontstaan vriendschappen op werk, vinden velen geen ware liefde en worden mensen hun werk beu en verhuizen. Ik heb eigenlijk niets interessants in de film kunnen vinden: niet in de beelden, niet in het plot en thematiek heb ik niet eens kunnen vinden zodat de film voelt als een persoonlijke anekdote uit het leven van de regisseuse.