Sandu maakte als kind de Tsjetsjeense oorlog mee en door middel van deze documentaire haalt ze herinneringen op uit die tijd: de film is als het ware een fotoboek die ze doorbladert en van commentaar voorziet. Heel duidelijk is het niet wat er allemaal ‘politiek’ gebeurt, maar ze kiest dan ook bewust voor het perspectief van haarzelf als kind, soms aangevuld met kennis van wat er later zou gebeuren. Op dezelfde manier getuigen de beelden aan de ene kant van een kinderlijke fantasie terwijl ze aan de andere kant ook heel artistiek zijn: ze doen denken aan surrealistische kunst, ook al lijken ze niet zozeer het onderbewuste uit te drukken. Haar oorlogservaringen zijn aangrijpend en de beelden zijn poëtisch en prachtig, maar qua inhoud is de film niet meer dan het visueel prachtig vormgegeven fotoboek van herinneringen. De documentaire belooft een poging te zijn de cyclus van geweld te begrijpen maar dat komt niet echt van de grond: de documentaire eindigt niet met een antwoord maar slechts met een aanklacht tegen de oorlog überhaupt.
De film doet wat je van een Amerikaanse comedy verwacht: het laat je lachen om al te herkenbare ongemakkelijke situaties bij een semi-onverwacht bezoek waarbij alles anders loopt dan gepland en dat ietwat voorspelbaar toewerkt naar (een uitnodiging om deel te nemen aan) een partnerruil of seksorgie dat natuurlijk ook heel ongemakkelijk is en in het honderd loopt. Het laatste half uur is het opeens gedaan met de pret want dan is de film serieus in de onvermijdelijk morele boodschap in de vorm van een relatietherapeutische sessie met als les dat als je als stel uit wrok alleen nog maar ruzie maakt en elkaar kleineert je ofwel uit elkaar moet gaan om het met een ander te proberen (hetgeen kan verklaren waarom ze wel heel graag de partnerruil accepteerden) ofwel je een nieuwe relatie met elkaar moet beginnen die is gebaseerd op openheid en luisteren in plaats van wrok en jezelf afsluiten naar de ander toe (met ook een hedendaags emancipatoir tintje want de man moet beter luisteren naar wat de vrouw wil om ook haar te kunnen bevredigen). De film is daarmee niet bijzonder maar wel vermakelijk.
Filmkrant is negatief over deze film omdat deze al te brave documentaire van en over de al te brave bassist Matlock anti-punk is en de punkbweging zoals die door The Sex Pistols werd aangevoerd geen recht zou doen. Ik ben positiever: de film vertelt evengoed op overtuigende wijze het verhaal van de legendarische groep. Aan de ene kant had je een nieuwe generatie muzikanten die vaak nog moesten leren spelen maar een revolutionair, uitdrukkelijk anti-establishment-, elan hadden en luidruchtig de oude generatie bij het oud vuil zetten waarbij de leden van de Pistols wel fan waren van met name The Faces maar die rauwe rock via het louche pubrockgenre, dat nieuwe deuren opende, een nieuw, fris geluid gaven. Aan de andere kant had je de slimme maar ook valse manager McLaren die een rockabilly-kledingzaak in London tot verzamelplek van een nieuwe generatie maakte door die kledingstijl te vernieuwen tot een meer S&M-stijl (met de bekende gescheurde kleren e.d.) en die na het horen van The New York Dolls tot het inzicht kwam dat de muziek er niet toe deed maar dat (provocerende) presentatie alles is. Hij bekokstoofde met Johnny Rotten dat Matlock moest worden vervangen door Sid Vicious die met zijn punkhoofd en destructief gedrag het boegbeeld van de ‘punk’ werd maar geen noot kon spelen. De band ging aldus ten onder aan bans en muzikale mislukking als gevolg van provocaties en een onhandelbare Vicious die ook nog zijn vriendin vermoordde, welke einde in chaos waarschijnlijk precies was wat McLaren met de band voor ogen had. Punk zoals McLaren en dus The Sex Pistols voorstond was chaos en dat ondermijnt ook zichzelf dus kan nooit lang duren. Maar in die korte tijd waren The Sex Pistols wel de immens invloedrijke voortrekkers van een nieuwe popgeneratie geworden.
De al voor het einde uit de band gezette Matlock bleef muziek maken, eerst met de Rich Kids die de powerpop en New Romanticism, die weldra de Britse new wave zou domineren, anticipeerde. Matlock blijkt een sympathieke man die geen wrok lijkt te koesteren en een tevreden rockmuzikant is geworden. En de revolutie van The Sex Pistols die alles anders gemaakt zou hebben? Hij ziet de popgeschiedenis meer als een estafette-reeks waarbij The Sex Pistols dat estafettestokje even vast hebben mogen houden. Ik denk dat hij gelijk heeft.
