The Odyssey (2026)

implantaten?

Absurd gespierd

Geweldig spectacel!

Geweldige film! Vooral de scène in de grot was echt bizar en maakte veel indruk. Het geluid was ontzettend helder en zuiver, waardoor het voelde alsof je er zelf middenin zat. Een fantastische bioscoopervaring die je echt moet beleven!

Dat lijkt mij sterk. In de orale traditie werd veeleer de sluwheid en listigheid van onze held benadrukt dan de gekweldheid van zijn geest.

Nolan noemt bovendien de vertaling van Emily Wilson als inspiratiebron voor zijn film

Na 2 - 3 keer "run away" moest ik denken aan the holy grail, toch nog gelachen!!

Mijn vriendin snapte het niet....

Maar een 'inspiratiebron' is precies dat: een bron waar je de inspiratie uit haalt. Dat betekent niet dat die bron gekopieerd hoeft te worden.

Mocht er al een Slag om Troje hebben plaatsgevonden, dan wordt die gesitueerd 300 tot 400 jaar voordat Homerus zijn gedicht op papier zette, of liet zetten. In die honderden jaren zijn er natuurlijk wel voortdurend orale overleveringen geweest, maar die veranderen dan de gebeurtenissen. Daarom hoef je ook niet precies de Odyssee van Homerus te volgen als je over de reis van Odysseus wilt vertellen. Er is genoeg ruimte voor eigen interpretatie.

In de film zegt Odysseus op het einde ook iets als dat de verhalen zullen worden bezongen tot ze eindelijk weer op papier worden gezet. Daarom heb ik geen moeite met dat er aanmerkelijke verschillen zijn tussen Nolans Odyssee en Homerus' Odyssee.

Het is allemaal een kwestie van hoe je de verhalen interpreteert. Er is geen waarheid.

Ik heb daar ook geen moeite mee. Alleen leidt de interpretatie van Nolan en de uitwerking door Matt Damon en de rest van de cast naar mijn mening wel tot een zielloos aftreksel van een episch verhaal.

Niet per se een happy end, maar bitterzoet. Wat mij betreft is die wending thematisch geheel in lijn met de focus op Zeus' wet. Die wordt door Odysseus verbroken met zijn list in Troje en de vrijers misbruiken hem in Ithaka. Beiden zullen daarom moeten wijken om een betere toekomst mogelijk te maken. Da's ook de reden waarom Odysseus het als enige opneemt tegen de vrijers en Telemachus zoveel mogelijk buiten die slachtpartij houdt. Die kan zo met schone handen aan zijn koningschap beginnen, zonder dat de nabestaanden van de gedode vrijers Ithaka de oorlog verklaren.


Ironische opmerking. Samantha Morton zou oorspronkelijk namelijk de vrouwelijke hoofdrol hebben in The Brothers Grimm, maar daar stak producent Harvey Weinstein destijds een stokje voor omdat ze volgens hem niet aantrekkelijk genoeg zou zijn om te fungeren als potentiële love interest voor Matt Damon. Ze werd overigens vervangen door Lena Headey, later vooral bekendheid verwierf in Game of Thrones, als Cersei... een naam die precies hetzelfde wordt uitgesproken als die van Mortons personage in The Odyssey.


Of misschien past hij op zijn tellen, omdat zijn vrouw als producent fungeert.

Ik raakte lichtelijk in verwarring door de scene met onze grote vriend Polyphemus. De soldaten van Odysseus ontdekten in de grot van de cycloop schapenkaasjes. Pas toen eenoog de grot binnenstrompelde en ik zag hoe groot hij was moest ik onmiddellijk terugdenken aan die lekkernij. Want hoe is het mogelijk dat hij met die kolenschoppen, wat zeg ik - laadbakken van handen zijn makke schaapjes wist te melken. Die arme beestjes waren immers kleiner dan de palm van zijn hand. Zou hij een volledig geautomatiseerde melkcarrousel hebben, ergens buiten beeld?

Wat mij betreft is het een overdreven christelijke boetedoening. De vrijers die zich overgaven hadden evenzeer de wet van Zeus met voeten getreden.

Wat mij betreft heeft het niets met boetedoening van doen, maar is verbanning de maatregel die volgt op het breken van de Wet van Zeus. En uiteindelijk heeft Odysseus die wet twee keer gebroken, in Troje en op Ithaka.

Wat mij betreft beter dan een zoetsappig einde van Penelope en Odysseus die nog lang en gelukkig koning en koningin blijven.

Spierballentaal van Elon Musk

Vóór einde 2026 wil hij zijn AI-film The Odyssey af hebben. Trouw aan het verhaal van Homerus.

Of de film er daadwerkelijk zo snel komt, valt nog te bezien, maar Musk gebruikt het project in ieder geval om de spieren van zijn AI-videotool Grok Imagine te tonen.

Ik beschouw de zelfverbanning als de ultieme boetedoening na de tegenslagen en noodlottigheden die Odysseus al is overkomen. De getormenteerde staat van posttraumatische stress bij Odysseus laat in de interpretatie van Nolan vrees ik weinig andere keus.

Het sparen van de knielende vrijers is gewoon in contradictie met de thematische focus op de wet van Zeus. Bitterzoet of zoetsappig hoeft het niet te eindigen als je Zendaya als Athena nog uit haar slof laat schieten.

Zo lang die multiculturele interpretatie recht doet aan de historische en culturele context heb ik daar geen bezwaar tegen. Gastvrijheid is een hoog goed, maar om onze (blanke) held nu als een koloniale indringer af te schilderen die een genocide pleegt op de Trojanen en door schuldgevoel bijna ten onder gaat neigt naar een woke narratief.

Dit is werkelijk de grootst mogelijke onzin. Ethnetisiteit speelt geen enkele rol in dat verhaal. Het gaat over wroeging van het individu. Een en Griek is net zo min blank als een Turk.

Daarbij is Nolan Brit, een land wat helemaal geen woke cultuur heeft.

Dus hou allemaal eens op met die onzin en geniet gewoon van de film (of niet) op basis van de cinematografische aspecten.

Ik denk dat Nolan een goede maar weinig bijzondere film heeft gemaakt op basis van Homerus’ Odyssee: de belangrijkste elementen zitten erin zoals je kunt verwachten waarbij hij ook voortdurend afwijkt van het oorspronkelijke verhaal maar ook dat kun je verwachten, temeer nu het doel van Nolan was om het verhaal toegankelijk te maken voor het hedendaags publiek. Zoals gebruikelijk bij Nolan vertelt hij het verhaal non-lineair, om meteen de aandacht te richten op het door vrijers misbruikte paleis thuis om dan door middel van flash backs het verhaal van Troje en de terugreis te vertellen om weer te eindigen in het paleis zodat ook het verhaal mooi rond is. De cinematografie en acteerprestaties maakten niet veel indruk op me en ik heb ook niet de indruk dat IMAX iets toevoegt aan de filmervaring; nooit werd ik echt in de film gezogen maar overheerste de nepheid van de film. Wel is het natuurlijk geweldig dat de film een van de belangrijkste klassiekers uit de wereldliteratuur in de belangstelling heeft gebracht.

De kritiek op de opvallend multiculturele cast deel ik niet: het is immers een mythe die iets zegt over de mens überhaupt en als zodanig even goed geldt voor niet-Griekse volkeren. De aanpassingen van het verhaal zien vooral op een zekere verinnerlijking (als gevolg van het christendom) van het verhaal waardoor het minder een mythologisch drama is van de mens in gevecht met de goden (die goden zijn in Nolans film vrijwel afwezig) en meer een psychologisch drama van een militair met PTSS (zoals de invoeging van de figuur Sinon die bij Homerus niet voortkomt maar die Odysseus in Nolans film een schuldgevoel aanpraat). En waar bij Homerus Odysseus met allerlei vrouwen seks heeft, blijft hij in Nolans versie opvallend trouw aan Penelope (dat Calypso hem weet te verleiden is bij Nolan alleen mogelijk doordat hij lotusbloemen at en daardoor is vergeten dat hij getrouwd is). Dat is onvermijdelijk bij een Hollywood-film en stoorde evenmin.

Conform dezelfde Hollywood-wet, die sterker is dan Zeus’ wet, bevat de film ongeloofwaardige actiescene’s waarin een oude Odysseus nog moeiteloos het gevecht met een groep complotplegers in Pylos en 180 vrijers in Ithaka wint. Maar de aan Homerus ontleende en tegelijkertijd sterk aangepaste avonturen op de weg naar huis waren redelijk vermakelijk, vooral die op Circe, en de film kent een bevredigende climax waarin Odysseus het opneemt tegen de vrijers, die misbruik hadden gemaakt van de gastvrijheid (tot aan moordplannen op zijn zoon toe), om nu als werktuig van Zeus diens wet en zijn huwelijk met Penelope te herstellen. Uiteraard doodt hij conform de Hollywood-conventies zijn belangrijkste tegenstrever Antinoös als laatste (bij Homerus als eerste) en kiest hij als door wroeging gekwelde held zelf voor zijn verbanning (bij Homerus heeft hij geen wroeging, streed hij onverzettelijk om de troon en werd hij pas 20 jaar later verbannen). Het belangrijkste verschil is denk ik dat bij Homerus Odysseus alleen spijt had van zijn hoogmoed en het niet eren van de goden, waarvoor de goden hem straften met de dood van al zijn strijdmakkers (in de Griekse tragedie is de held ‘groots’ omdat hij in zijn ambitie de goddelijke wetten overschrijdt waarvoor hij wel wordt bestraft met de dood), maar hij had geen spijt van zijn plundering van Troje, hetgeen immers juist zijn heldendaad was, terwijl hij dat bij Nolan wel heeft omdat – zoals gezegd – Nolan een interpretatie geeft die modern-christelijk is (er spreekt weinig mens- en vredelievendheid uit het plunderen van andere steden) en die aan de Hollywood-conventies voldoet (de held moet een man zijn die een fout maakt maar die ook herstelt in een proces van loutering en vergeving). Bij Homerus is Odysseus uiteindelijk een glorieuze held die zijn troon herovert en de rede – de menselijke list – laat zegevieren over de natuur en de goden en daarmee een nieuwe fase van de mensheid aankondigt, terwijl bij Nolan de held de wereld in chaos stort maar de orde ook weer herstelt met het vergeten en vergeven van wat er in Troje is gebeurd waardoor er weer hoop is voor een nieuwe beschaving in een soort eindeloze cyclus van fout, vergeten en opnieuw beginnen en dat wellicht zijn visie op en hoop in een hergeboorte van de VS, die momenteel zichzelf en de wereld in chaos storten, uitdrukt.

Etniciteit behoort geen rol te spelen omdat bij de oude Grieken de notie van blank of zwart zijn vreemd was.

Ik ben echter niet verantwoordelijk voor de multiculturele casting en onze held Odysseus wordt toch echt gespeeld door ene Matt Damon die wij nogthans als een blanke man zien. Je maakt mij bovendien niet wijs dat je naast het personage van Helene van Troje ook gewoon een mooie zwarte vrouw ziet.

Ik heb genoten van de cinematische aspecten en de avonturen hadden een hoog popcorn gehalte maar inhoudelijk was het een behoorlijke teleurstelling.

Maar de troyanen waren ook gewoon grotendeels blank in de film. Enfin, het gaat in de film nergens over kleur. Orson Welles had een een donkere actrice gecast in de rol van Helena. Wellicht was Nolan’s keuze een ode aan hem…

Waar ik gewoon moe van wordt is dat films noet meer beoordeeld worden op de stijl, het vakmanschap en het verhaal, maar dat men er allemaal irrelevante racistische onzin bij betrekt.

Als er in de film één casting blunder is gemaakt, dan is dat Tom Holland. Daar hoor ik niemand over.

Haha, die is mooi ik kan me verder ook goed vinden in je recensie/analyse

Ik meen me te herinneren dat ergens in de film O het advies kreeg naar het Westen te varen. Het Westen staat symbolisch voor de onderwereld, de dood. daar waar men de uiteindelijke vrede vindt. O. is ook zwaargewond, zijn lijf is doorboord met pijlen. Dus, de laatste reis naar het Westen kan zijn daadwerkelijke dood symbolisren.

Maar, omdat De Odyssee ook op een andere manier dan een uiterlijke strijd kan worden begrepen, namelijk de interpretatie van de Odyssee als een spirituele zoektocht, of innerlijke zuivering (Jung, Campbell) (Ithaca is dan niet zomaar een eiland, maar het geestelijke thuis (de ziel), kan het Westen ook staan voor de egodood.

Ik zou de hele film nog eens willen herzien om te kijken op welke wijze precies Nolan die laag in de film heeft aangebracht/of het uberhaupt sense maakt.

Over all: wat een film!

Lange tijd geleden dat ik zo'n goede film als deze heb gezien. Laat ik beginnen dat ik een groot fan ben van de niet-chronologische vertelstructuur van Nolan. Het houdt je scherp en het is altijd mooi om te zien hoe de endjes bij elkaar komen. Dat is niet anders bij deze film.

Naar mijn idee bestaat de film uit twee delen: de zeereis en het laatste uur.

Ik begin bij de zeereis. Fantastisch hoe ze dit op het witte doek hebben gekregen. De cycloop is mooi en dreigend neergezet en de duisternis van de grot draagt bij aan de spanning. En dan die kreet wanner het oog eruit wordt gestoken. Het zou ongetwijfeld deels aan de IMAX ervaring hebben gelegen, maar wat een geluidseffect. Pure horror! Het verbaasde mij alleen dat hij pas helemaal op het einde ging praten. Ik snap de keuze wel. Het doet afbreuk aan zijn verschijning als je hem de hele tijd laat praten. Dus ik koop het.

En dan komt een scene die eigenlijk nog beter is, namelijk Circe. Ook een scene die zo uit een horror film lijkt te komen. Ik ga geen spoilers geven maar hoe bepaalde effecten zijn vormgegeven is gewoon Oscar waardig. Voor een tijd was dit mijn favoriete scene van de zeereis, tot het dodenrijk kwam. Wauw... in een woord: wauw! Het zwarte strand, de lucht, de vormgeving van de zielen, de dialogen. Voor mij is dit pure perfectie. Jammer van dat 'Let's go!' op het einde. Maar op dat moment heb je al zo'n geweldige scene gezien dat ik dit smetje vergeef.

Het laatste uur steigt naar mijn idee met kop en schouders uit boven de eerste twee uur. En dat terwijl de eerste twee uur al echt geweldig waren. Eigenlijk zie je dan pas wat voor een goed acteerwerk Matt Damon neerzet. Prachtige opbouw naar de grote finale. En dan is daar ook nog naar mijn idee, de allerbeste scene van de hele film: de flashback naar het brandende Troy tijdens het "verschuilde" gesprek met Penelope. Dit is pure cinema, dit is hoe je alle emoties bij elkaar laat komen die de afgelopen 2,5 uur opgekropt waren. Ik heb er met open mond naar gekeken, in de meest positieve zin van het woord.

Dan het acteerwerk:

Matt Damon: ik moest even aan hem wennen maar zeker in het laatste uur zet hij een hele goede Odysseus neer.
Anne Hathaway: niets op aan te merken.
Robert Pattinson: heerlijke creep
Tom Holland = miscast
Zendaya=Zendaya, maar zet toch wel een goede, melancholische Athena neer. Ook dat zij voor Odysseus al die tijd het gezicht heeft van een van zijn burgerslachtoffers is mooi gevonden.

Geweldige film die zeker her en der zijn smetjes heeft. Maar bij welke film is dat niet het geval?

Dat was min of meer een opdracht die hij kreeg van de overleden Sinon, toen hij in Hades was. Odysseus moest dat dan doen om de strijdmakkers te eren die, door Odysseus' schuld, oneervol gestorven waren, of niet begraven waren. Volgens mij zegde Odysseus dat ook toe, net als het teruggeven van de schaamte aan Antinoös

Jaren na de verovering van Troje bevindt Odysseus [Matt Damon] zich op een eiland met de nimf Calypso [Charlize Theron]. Hij deelt zijn herinneringen aan zijn laatste militaire expeditie in de hoop dat hij ook zijn geheugen over de rest van zijn leven kan opfrissen. Zijn echtgenote koningin Penelope [Anne Hathaway] wacht al jaren op hem, maar staat onder grote druk om een nieuwe echtgenoot te kiezen. Onnodig lang, met in het eerste uur veel pretentieuze, zwaarmoedige dialogen en een chronisch gebrek aan humor. Pattinson schmiert erop los als de opportunistische potentiële opvolger van Odysseus en Holland is kleurloos als Odysseus’ zoon Telemachus [Tom Holland]. Maar Damon en Hathaway zijn uitstekend, het camerawerk van Hoyte van Hoytema (opnieuw) subliem, de montage voortreffelijk, het geluid onovertroffen (al wordt het regelmatig overschreeuwd door de irritante score) en het spektakel ongeëvenaard. Dit moet je zien in de bioscoop en in 4K.

Ik heb nog een wat uitvoerige analyse van de thema's toegevoegd:

Homerus’ Odyssee en Nolans The Odyssey (2026) – De filosoof leest… - defilosoofleest.wordpress.com

Machtig.

Bombastisch, maar melig en matig uitgewerkte karakters waardoor het nooit episch wordt (goed verwoord in Volkskrant Zondag katern vandaag)

Niet een Nolan-fan van het eerste uur. Ik heb hem altijd een wat pseudo-intellectuele Michael Bay gevonden, maar dit vond ik toch een zeer geslaagde film en misschien wel zijn beste tot nu toe. Een groots epos met imponerende scènes die echt gewicht hebben. Emotioneel voelen Nolans films vaak wat vlak aan, maar hier wist hij dat bij vlagen goed te doorbreken. Niet ieder personage was even sterk uitgewerkt, maar de ontwikkeling daarin is duidelijk zichtbaar. Dat geldt ook voor de thematiek, die hier beter tot zijn recht komt. Desondanks moet de film het vooral hebben van zijn enorme schaal en de indrukwekkende scènes, en daar zijn er achteraf gezien toch verrassend veel van blijven hangen. Gave bios ervaring.

Geweldige film, de Odyssee van Homerus prachtig in beeld gebracht. Matt Damon speelt een overtuigende Odysseus, en trouwens de rest van de cast speelt ook fantastisch. De film duurt 3 uur, maar dat had ik totaal niet in de gaten. Heb de hele tijd alleen maar geboeid zitten kijken. De moeite waard om te gaan zien.

Nou, na dit spektakel (en het vermoedelijke succes ervan) zal hier voorlopig wel even geen remake of televisieserie van verschijnen. Terecht of niet? Zeker in de bioscoop is dit de overdonderende ervaring die we van de regisseur mogen verwachten. Ik ben zelf opgegroeid met de televisieserie uit 1968, en de filmfoto's uit het boek van die serie koester ik nog altijd, maar omdat ik die serie nooit heb teruggezien is dat misschien niet meer dan jeugdsentiment. Deze nieuwe verfilming perst bijna alle avonturen van Odysseus uit het boek in z'n speelduur en doet daarbij veel dingen goed, maar niet álles: Zendaya heeft niet de "gravitas" voor Pallas Athene, de cycloop ziet er merkwaardig onecht uit, en Odysseus' ontmoeting met de doden heeft niet de gewenste beklemming. De sterrencast doet het naar behoren, ook Matt Damon (hoewel ik in zijn rol liever een iets geslepener acteur als Christian Bale had gezien), en Tom Holland laat zien dat hij inmiddels ook wel tot iets anders dan de luchtigheid van Peter Parker in staat is.

        In de Volkskrant van vandaag (25 juli 2026, ook al genoemd door Respekked hierboven) staat een aardig stuk waarin Joost de Vries het jammer vindt dat Nolan de ijdelheid en zelfingenomenheid van Homerus' Odysseus (die in het boek bijvoorbeeld in zijn afscheidsgroet tot Polyphemos tot uiting komt) heeft vervangen door een niet goed uitgewerkte en "voldragen" wroeging over zijn rol in het platbranden van Troje. Is wat voor te zeggen.