The Odyssey (2026)

Klopt. Als je zelf een verhaal verzint dan heb ik er geen problemen mee.

Omdat ik dat de laatste jaren teveel zie in films, series, muziek en andere media. Verder heb ik het al meerdere keren uitgelegd en mag ik het niet verder uitleggen van de moderators.

Als Helena afkomstig was uit het Mediterraans gebied zal ze hoogstwaarschijnlijk ook niet blank en blond geweest zijn, dan ligt een donkere huidskleur dichter bij de werkelijkheid.

Verder dacht ik dat deze film een interpretatie van Nolan is op dit verhaal. Dan had hij evengoed een alien kunnen casten, dan was er nog niets mis mee. Het is zijn visie.

Maar goed, ik wil ook geen verdere discussie uitlokken. Ik respecteer je standpunt, en kan het ergens ook begrijpen.

Het is boven alles geen geschiedenis. Helena is de dochter van Zeus. Zeus is een God.

En waarom struikelt niemand erover dat oude Grieken ook niet leken op Matt Damon en ook niet Engels praten?

Lees mijn post van gisteren 22:52 uur. Ben benieuwd wat je ervan vindt.

Homerus beschrijft Helena als zijnde blank. Ik heb hier al eerder uitvoerig over geschreven. Nolan mag casten wie hij wil voor deze rol, een alien of een gepigmenteerde vrouw. Dat wil niet zeggen dat hij van kritiek ontheven is. Zoals Nolan mag casten wie hij wil mogen wij schrijven wat we willen. Film is meer dan bewegend beeld, film is cultuurdrager, het is een spiegel van de samenleving en heeft het vermogen cultuur vorm te geven. (oppassen dus)

Gisteravond deze film gezien in Imax. Smaken verschillen maar ik vond het een goede film. Eén van de betere van de laatste tijd. Genoeg spektakel en dat het niet klopte met de historie, dat wist ik van te voren al. Bijen alle films zijn fictie. Ik heb genoten

Je hebt Inglourious Basterds 5 sterren gegeven. OUaTiH zelfs in je top 10 staan. Zeg je zoiets ook over Tarantino? Ik durf het niet met zekerheid te zeggen, maar volgens mij zijn die films ook niet 100% historisch accuraat . Moet Tarantino nu ook oppassen dat hij een verkeerd beeld weergeeft van de werkelijkheid?

Als film een spiegel van de samenleving is, dan is een multicultureke interpretatie van The Odyssey juist volledig op zijn plaats zou ik zeggen.

Vooral een weinig boeiende discussie eerlijk gezegd. Ik stoor me er wel aan dat mensen het verschil niet lijken te kennen tussen historisch en mythologisch. En vergelijkingen trekken tussen de dochter van Zeus en figuren die recent leefden.

I.B. is ontsproten uit het brein van Tarantino. Het is niet gebaseerd op een boek of een ander medium. Nolan's film is gebaseerd op een eeuwenoud epos van Homerus, een belangrijke cultuurdrager, niet alleen voor Grieken maar ook voor het Europese continent. Nolan biedt geen enkel context waarin het te rechtvaardigen is om een zwarte actrice de rol van Helena te laten spelen, gezien Homerus Helena omschreef als zijnde blank. Het gaat hier dus niet enkel over historische accuratesse maar om rekenschap geven en recht doen aan Homerus en de culturele betekenis van zijn werk.

Het is maar hoe je het bekijkt. Het is gelukkig nog niet zover dat Silvana Simons Koningin Maxima van de troon stoot en dan de moeder is van drie roomblanke prinsessen.

Kom op. Films die anders zijn dan het boek waar ze op zijn gebaseerd, zijn er in overvloed. Te veel om op te noemen. Of het nu gaat om personages of verhaallijnen. Om daar nu opeens een punt van te maken is wat overdreven.

Ik weet nog goed de ophef die er ontstond omdat de blonde Daniel Craig was gecast als James Bond. Toen kwam Casino Royale uit en kraaide er geen haan meer naar. Een vrouwelijke M was in 1995 heel wat, nu boeit het niemand meer wat dat Judi Dench toen werd gecast. Met Naomie Harris als Moneypenny hetzelfde. Over 10/20 jaar zien we deze discussie hier staan (als MM nog bestaat ), en lachen we om alle bekrompenheid.

De Odyssee is niet zomaar een boek. Ik heb de toegekende waarde ervan al uitvoerig toegelicht. (gisteren in mijn post om 22:52. )

Die post is van een geschiedenisleraar. Wat weet die nou van kunst? Heeft een nog al conservatief standpunt. Vrijheid in de kunst is het allerhoogste goed.

Niks zo mooi als een gangsterfilm vol kinderen, een land van Oz vol donkere mensen, een musical over de founding fathers met kleurlingen, Bob Dylan die door een vrouw gespeeld wordt of Amerikanen die The Odessey opvoeren….

Zou allemaal niet mogen van die man omdat je ervan in de war kunt raken….

Ik zie ondertussen wel dat al die berichten over en weer voor verbinding en begrip naar elkaar toe hebben gezorgd. Mooi om te zien hoor.

Het is geworden wat ik er zo'n beetje van had verwacht, maar ik had op meer gehoopt.

Al met al toch een vrij conventionele versie eigenlijk, met een solide productie die je wel kunt toevertrouwen aan Nolan c.s.

De speciale effecten zijn best goed gedaan, maar ook weer niet echt memorabel. Datzelfde geldt een beetje voor de gevechten.

En de casting tenslotte was nog wel het minste. Vrij vreemde keuzes. Komt ook nog bij dat de acteerstijlen van bijvoorbeeld Matt Damon en Zendaya nog meer bijdragen aan de afstandelijkheid die de film toch al redelijk kenmerkt.

Nadien kwam ik toch weer bij de vraag die ik ook al vooraf had: wat beweegt Nolan om de Odyssee nu te verfilmen? Meer dan een paar dialogen die lijken te reflecteren op de huidige maatschappij en (geo)politiek kon ik er wat dat betreft niet aan relateren.

Vrijheid in de kunst is belangrijk. Gelukkig hebben we het hier zo geregeld dat filmers zowel als historici hun ding kunnen doen. En dat is juist goed.

Als dit voor jou een zeer belangrijk boek is, dan snap ik wel dat sommige keuzes gevoelig kunnen liggen. Ik heb daar zelf nooit zo last van (vrijheid van filmmakers en schrijvers moet gerespecteerd worden), maar voor anderen kan een boek of kunst in het algemeen als een religie aanvoelen.

Het heeft niet zoveel met mij of religie te maken, integendeel. De Odyssee is de geboorte van de eerste Europese held, het individu. Odyssee introduceert een nieuw type mens, iemand die overleeft door eigen verstand listigheid en nieuwsgierigheid. Vóór hem vertrouwden de helden op brute spierkracht of Goddelijke afkomst.

Odysseus is de 'eerste moderne Europeaan': iemand die leert de natuur en de goden niet meer alleen lijdzaam te ondergaan, maar ze slim af te zijn door logisch na te denken en zelfbeheersing te tonen ( Odysseus overleeft door zijnprimitieve emoties en driften in te houden.)

Met Christopher Nolan weet ik het nooit. Hij maakt één van mijn meest gehate films van de afgelopen jaren, de onlogische sentimentele draak Interstellar, één van mijn meest geliefde, het intelligente politieke drama Oppenheimer, en alles er tussenin, zoals die Batman-films: vermakelijk, maar vraag me niet er iets over na te vertellen. Nu waagt hij zich aan The Odyssee. Daarbij verwachtte ik eerlijk gezegd een film aan de wat mindere kant van het Nolan-spectrum, want wat ik inmiddels wel weet is dat de man *totaal* geen gevoel voor romantiek heeft en dat bij al zijn technisch meesterschap het filmen van grote gevechtsscenes zijn Achilleshiel (no pun intended) is. En laat de Odyssee nou net één van de grote liefdesverhalen uit de wereldliteratuur zijn, waarin ook nog eens flink gestreden wordt.

Het blijkt dat aan de ene kant mijn twijfels vooraf terecht waren, maar dat aan de andere kant dat minder uitmaakt dan ik gedacht had voor het resultaat, omdat voor mij onverwacht Nolan het verhaal veel meer in de richting van mijn favoriet Oppenheimer stuurt. Maar met het romantische deel gaat de film wel behoorlijk de mist in.

Maar laat ik beginnen met die gevechtsscenes: die zijn inderdaad niet zo goed, maar er zitten er veel minder in dan verwacht. Je hebt wat flashbacks naar de val van Troje die een beetje rommelig zijn, net als de ontmoeting met de Laistrygonen (dat deel van de Odyssee was ik trouwens helemaal vergeten). Maar alleen bij het het grote gevecht op het einde van Odysseus met de vrijers was het echt storend. Eén supervechter tegen de meute is een standaardsituatie in kungfu- en samuraifilms en elke specialist in één van die genres had het beter gedaan dan het staaltje onderbelichte chaoscinema dat Nolan hier aflevert.

Maar het is dus toch vooral de legendarische liefde van Odysseus (Matt Damon) en Penelope (Anne Hathaway) waar de film mijns inziens de mist in gaat. Het deel voor het vertrek is best oké. Het is een beetje stijf en hoogdravend, maar dat hoort ook bij het genre, en Matt Damon is sowieso niet de ideale acteur voor romantiek en intimiteit; Hathway komt beter voor de dag. Maar als Odysseus dan eindelijk terugkeert, gaat Nolan klooien met het einde. Om onverklaarbare reden gooit hij het hele stuk met het onverplaatsbare huwelijksbed uit de olijfboom - dé metafoor voor de band tussen Odysseus en Penelope - uit het verhaal. In plaats daarvan zeilen ze naar het westen. Dat had een perfecte moment geweest voor de herintroductie van de klassieke Hollywood eindzoen, maar zelfs dat kan er niet af; Odysseus en Penelope staan maar een beetje te staan op die boot.

En ook bij wat tussendoor gebeurt op relatiegebied, gaat Nolan ook weer raar rommelen met het verhaal. Eerst is er Kirke (Samantha Morton), die in Nolans versie een soort heks uit de sprookjes van Grimm wordt, in plaats van een verleidster, die Odysseus bijna zover krijgt bij haar te blijven. Dat introduceert ook een asymmetrie in het verhaal: Penelope die braaf zit te wachten, terwijl haar man een affaire van een jaar heeft met een onsterfelijke tovenares. Dat geeft een belangrijke en mijns inziens ook interessante spanning, maar Nolan denkt daar blijkbaar anders over.

Bij Kalypso (Charlize Theron), iets soortgelijks. Nolan combineert haar plot met dat over de lotuseters, waardoor ze een soort drugdealer wordt. Helemaal niets blijft over van de obsessief verliefde godin die Odysseus zeven jaar tot een soort seksslaaf maakt. Ook hoe ze er uit ziet is heel raar: Theron heeft een soort visnetoutfit aan en woont in een armoedig hutje op een verlaten strand. Ook weet iets dat implicaties heeft voor Odysseus' verhouding tot Penelope.

En omdat Nolan blijkbaar alle vrouwelijke hoofdpersonen op Penelope na wilde aanpassen, moet Athena (Zendaya) er ook aan geloven. Athena is altijd mijn favoriete Griekse god geweest: de godin van de wijsheid, maar tegelijkertijd een oorlogsgodin en een enorme badass met haar grote schild met het hoofd van Medusa er op, de helm, de speer en eventuele uil (uilen zijn cool). Maar niets van dit alles hier; in The Odyssey verschijnt Athena aan Odysseus als een soort frêle middeleeuwse Maria in een toga, op een gegeven moment zelfs huilend.

Nog een laatste kritiekpunt voor ik bij het positieve kom: het eerste half uur is expositie, expositie en nog eens expositie. De meeste daarvan wordt geleverd door Telemachos. Die wordt gespeeld door Tom Holland. Daar heb ik volgens Letterboxd nog nooit eerder iets mee gezien. Misschien is hij in andere films prima, maar hier is hij een ontzettend stijve hark en verreweg de zwakste schakel qua acteren. Dat ligt ook een beetje het "stond erbij en keek ernaar"-gehalte van het karakter, maar het had echt veel eleganter en beter gekund.

Wat goed is, zijn de set piece actiescenes, sowieso altijd Nolans sterkste punt. Hij is zelfs de eerste persoon ooit die de list met het paard zo weet te vertellen, dat ik geloof dat de Trojanen er in zouden trappen. Al een prestatie op zich. Ook heel goed zijn de hele scene met de cycloop en de scene waarin Kirke de mannen in varkens verandert. Cinema! Echt scenes waarvoor je naar een 70mm projectie gaat. Ook is heel veel praktisch gedaan en bijna alles zo te zien op lokatie gefilmd; nooit heb je het idee naar een soort computerspel te zitten kijken.

Maar wat voor mij het kloppende hart van de film, is wat ook Oppenheimer zo goed maakte. Wat Hiroshima en Nagasaki zijn voor Oppenheimer, is Troje voor Odysseus: dood en verwoesting op ongekende schaal, veroorzaakt door jouw vernuft en daar moet je vervolgens dan mee leven. Daar komt dan nog de steeds toenemende wanhoop bij van zowel Odysseus als de bemanning bij over of ze ooit nog thuis zullen komen en het verdriet en de wroeging over al die mannen die ze hebben zien sneuvelen en moeten achterlaten. Ook de spanningen die dat oplevert dus bemanning en Odysseus, de man die het altijd allemaal zo goed weet, worden door Nolan heel goed weergegeven. Des te vreemder voor mij dat dat jaar met Kirke is weggelaten, want dat is nog iets dat aan Odysseus zou vreten en er dus thematisch perfect in zou passen. Dat alles culmineert in het bezoek aan de onderwereld, waarin alles heel expliciet wordt gemaakt, want Nolan is van de Garth Marenghi-school van filmmaken. (En dan krijg ik meteen dit Garth Marengi-citaat als suggestie van YouTube. Gezien wat ik hierboven geschreven heb, wellicht ook toepasbaar?) Want zo slecht als Nolan is in romantiek, zo goed is hij in existentiële wanhoop. Dat liet Oppenheimer al zien en nu The Odyssey weer.

(Gezien in Eye Filmmuseum)

Vandaag herzien. De film bleef meer in mijn hoofd hangen dan ik verwacht had van een Nolan. Deze eerste herziening (komt er vast nog wel eentje op het grote doek) beviel me echt beter dan twee dagen geleden. Ik kon me beter concentreren omdat ik het verhaal, met name de vertelstructuur, al kende.

Ik zie geen enkele reden meer hier niet gewoon de volle mep voor te geven. Een prachtig gefilmd en aangrijpend epos.

Een zielloze hervertelling en een protagonist die nergens overtuigt. De avonturen op de terugreis zijn nog wel amusant (Circe). Tot epische proporties komt het echter niet. De terugkomst op Ithaka was wel het meest teleurstellend. Nolan weet de dramatische scène met de trouwe hond Argos te verknallen met een lijfelijk afscheid waardoor Telemachus zijn vader herkend. De spanningsboog die Homerus weet te bereiken haalt Nolan bij verre niet. De Odysseus van Homerus had de knielende vrijers van Penelope de kop afgehakt. En dan het einde met een zelfverbanning als happy end? Waar sloeg dat in hemelsnaam op?

Je begrijpt de historische context van een mythe toch wel?

Met The Odyssey heeft de Griekse oudheid er wat mij betreft een nieuwe filmklassieker bij. De film bereikt voor mij hetzelfde niveau als Troy, al zijn het, afgezien van enkele kostuums en natuurlijk de historische wereld, totaal verschillende films. Waar Troy vooral draait om oorlog, eer en heldendom, richt Christopher Nolan zich veel meer op de gevolgen daarvan. Op spijt, straf en vergelding, maar ook op de vraag of iemand na alles wat hij heeft aangericht nog wel naar huis kan terugkeren.

Die boodschap komt duidelijk en vaak bijzonder mooi naar voren. Het geeft de film samenhang, ondanks alle wonderlijke en bovennatuurlijke plaatsen waar Odysseus en zijn mannen terechtkomen. De reis bestaat uit monsters, goden, verleidingen en onmogelijke landschappen, maar voelt nergens als een losse verzameling avonturen. Alles lijkt Odysseus opnieuw te confronteren met zijn verleden en met de prijs die anderen voor zijn keuzes hebben betaald.

Visueel is de film werkelijk om van te smullen. De zee, de schepen, de ruige eilanden en de donkere grotten worden prachtig in beeld gebracht. Soms lijkt het bijna alsof Nolan zijn camera persoonlijk door Poseidon heeft laten afstellen. De manier waarop het verhaal door verschillende tijden, herinneringen en perspectieven beweegt, is eveneens prachtig. Dat vraagt in het begin wel wat aandacht, maar uiteindelijk past die vertelvorm uitstekend bij een verhaal waarin herinneringen, schuldgevoelens en sterke verhalen voortdurend door elkaar lopen.

Het absolute hoogtepunt zijn voor mij de scènes met de cycloop. Deze zijn prachtig vormgegeven, angstaanjagend en geweldig gefilmd. De cycloop is geen simpel digitaal filmmonster dat even moet brullen voordat de held kan ontsnappen. Hij heeft gewicht, dreiging en zelfs iets tragisch. De scènes in zijn grot behoren tot het beste wat Nolan ooit heeft gemaakt. De spanning wordt langzaam opgebouwd en juist doordat niet alles direct zichtbaar is, wordt het geheel alleen maar enger.

Toch schittert de film vooral in de kleinere momenten. De scènes waarin de mannen onderling beginnen te twijfelen aan Odysseus zijn minstens zo sterk als de grote actiescènes. Langzaam wordt duidelijk dat zijn slimheid niet alleen hun redding is, maar hen ook steeds opnieuw in gevaar brengt. Ook de momenten waarop Odysseus beseft hoeveel leed hij heeft veroorzaakt, maken indruk. Hij keert niet alleen terug van een oorlog, maar draagt die oorlog overal met zich mee. Zijn grootste tegenstander is uiteindelijk misschien niet Poseidon, maar zijn eigen geweten.

Perfect is de film echter niet. De visuele effecten zijn opvallend genoeg niet overal even overtuigend. Juist doordat veel locaties, schepen en kostuums zo tastbaar en echt aanvoelen, vallen enkele minder geslaagde CGI-momenten extra op. Sommige wezens en achtergronden missen het gewicht dat de praktische scènes wel hebben. Het ene moment waan je je werkelijk op de Egeïsche Zee, het volgende moment zie je helaas toch even waar de computer aan het werk is geweest.

Daarnaast krijgen niet alle personages voldoende ruimte. Odysseus reist met een grote groep mannen, maar slechts enkelen krijgen een duidelijk karakter of een eigen ontwikkeling. Daardoor maken sommige verliezen minder indruk dan ze hadden kunnen doen. Ook een aantal bekende acteurs heeft eerder een uitgebreide cameo dan een volwaardige rol. De enorme cast is indrukwekkend op de filmposter, maar niet iedereen krijgt genoeg tijd om daadwerkelijk een mens van vlees en bloed te worden.

De film maakt Odysseus bovendien soms iets te gemakkelijk tot een nobele, gekwelde held. Zijn schuldgevoelens zijn overtuigend, maar zijn egoïsme, leugens en arrogantie hadden nog scherper uitgewerkt mogen worden. Daardoor lijkt hij af en toe vooral het slachtoffer van noodlot en wraakzuchtige goden, terwijl hij zelf regelmatig de problemen veroorzaakt. Wanneer de film hem meer laat schuren, wordt hij meteen interessanter. Een paar extra scherpe randjes hadden zijn uiteindelijke besef van schuld nog krachtiger gemaakt.

Ook de speelduur van bijna drie uur is niet overal onzichtbaar. De film bevat enorm veel verhaallijnen, personages en mythologische gebeurtenissen. Vooral in het begin wordt er veel informatie in korte tijd over de kijker uitgestort. Later krijgt de film meer lucht, maar sommige avonturen voelen iets te gehaast, terwijl andere scènes juist langer doorgaan dan nodig. De harde muziek en geluidseffecten versterken de indrukwekkende beelden, maar verdringen af en toe de dialogen. Een paar extra stille momenten hadden de emotionele scènes waarschijnlijk nog sterker gemaakt.

Deze tekortkomingen veranderen echter weinig aan de totale ervaring. The Odyssey is een grootse, spannende en verrassend menselijke film over een man die de halve wereld kan overwinnen, maar niet zomaar kan ontsnappen aan zijn eigen daden. Nolan combineert spektakel met schuld, horror met schoonheid en mythologie met herkenbare menselijke zwakheden. Vooral de cycloop, de overweldigende beelden en de kleinere momenten tussen Odysseus en zijn mannen blijven nog lang hangen.

Dit is zo’n film waarvoor de bioscoop is uitgevonden. Niet ieder effect is perfect, niet ieder personage krijgt genoeg diepgang en soms maakt Nolan meer lawaai dan strikt noodzakelijk. Maar wanneer alles samenkomt, ontstaat er iets imposants en meeslepends. The Odyssey doet de eeuwenoude reis van Odysseus opnieuw tot leven komen en bewijst dat deze verhalen nog lang niet zijn uitgevaren.

Inhoudelijk & Historisch: Feitelijk Onjuist

De stelling dat Afrikaanse figuren in de Griekse mythologie een "anachronisme" (iets wat niet in die tijdsperiode thuishoort) zijn, klopt historisch en mythologisch gezien niet.

Aethiopiërs in klassieke mythen: De oude Grieken hadden intensief contact met Noord- en Oost-Afrika (met name Egypte, Nubië en het koninkrijk Kush, door de Grieken vaak Aethiopia genoemd.

Mythologische figuren: In de Ilias en Odyssee van Homeros worden de Aethiopiërs omschreven als een vroom en geliefd volk waar zelfs de goden Zeus en Poseidon op bezoek gingen. Een bekend voorbeeld is Memnon, de koning van Aethiopië, die aan de zijde van Troje vocht in de Trojaanse Oorlog.

Prinses Andromeda: Ook Andromeda, de vrouw van de held Perseus, was volgens de mythe een koningsdochter uit Aethiopië.

Dat verandert niets inderdaad. Maar we weten allebei dat wanneer Helena een zwarte vrouw was geweest volgens Homeros en er nu een witte vrouw was gecast dat de beide kampen een totaal andere mening hadden gehad. En de kritiek dan ook vanuit een ander kamp zou komen. Ik zeg niet dat jij dat zou doen maar veel die nu vinden dat mensen zich aanstellen zouden zich bij die omgekeerde situatie zelf aanstellen.

Van mij mag het, Ra's al Ghul (om maar een personage in een film van Nolan te noemen) werd ook niet bepaald door een Arabier gespeeld en dat was ook geen probleem.

Mooie review!

Aanrader.

Ik kon kiezen om deze film in IMAX of normaal te zien, maar koos bewust voor de normale zaal. Dat IMAX bij een film van maar liefst drie uur geen pauze heeft, vind ik (als iemand met een kleine blaas) belachelijk. Spijt van die keuze heb ik absoluut niet gehad, want de sfeer van de film kwam ook op het reguliere doek uitstekend over.

Als liefhebber van de klassieke Odyssey miniserie met Armand Assante (die we meer dan 20 jaar geleden twee keer op de middelbare school hadden gekeken) en de film Troy met Brad Pitt, ging ik met lage verwachtingen de zaal in. Mijn grootste vrees vooraf was de stercast: veel bekende gezichten uit comicbook films (van Batman en Spider-Man tot The Punisher, Mary Jane en Catwoman). Ik was bang dat het enorm zou afleiden. Gelukkig viel dat reuze mee. Het merendeel van de acteurs deed het goed. Ook Matt Damon deed het verrassend goed.

Alleen Elliot Page kon wat mij betreft weggelaten worden for obvious reasons, die paste voor mijn gevoel totaal niet in het geheel. Een toffe verrassing was daarentegen de verschijning van Ryan Hurst (bekend als Thor in het spel God of War Ragnarök en die dove soldaat in Saving Private Ryan), leuk om hem in deze film voorbij te zien komen.

Wat deze versie van The Odyssey zo sterk maakt in mijn ogen is de rauwe, niet-rooskleurige benadering van Christopher Nolan. Het is verre van sprookjesachtig. Neem de scène in het Houten Paard: je ziet de mannen dagenlang door een hel gaan, opgesloten in hun eigen urine en poep, terwijl sommigen zelfs verdrinken door de opkomende vloed. Later toont de film de gruweldaden van de mensheid tijdens oorlogen op een harde manier en laat zien dat de 'held' van het verhaal zichzelf eigenlijk helemaal geen held voelt.

De "goden" (Poseidon, Zeus, Apollo) worden niet als fysieke wezens getoond, maar geïnterpreteerd als meedogenloze natuurkrachten. Het schrappen van Achilles vond ik jammer, maar begrijp ik achteraf volkomen. Nolan wilde een realistisch drama zonder onoverwinnelijke halfgoden, met de focus niet op de oorlog zelf, maar op de fysieke en mentale slopingsslag van de reis daarna. Het leek veel vrienden en collega's van mij cool als Brad Pitt een soort onderwereld-cameo kreeg als Achilles, maar ik snap waarom dat misschien niet zou werken voor Nolan.

Over Agamemnon: in de film Troy vond ik hem al goed, maar in deze film had hij wat de jeugd tegenwoordig "aura farming" noemt. Zowel zijn harnas als zijn helm zagen er heel vet en intimiderend uit. Hoewel ik de keuze voor de specifieke acteur niet helemaal begreep, straalde het personage pure autoriteit uit.

Over de algemene casting is natuurlijk veel te doen geweest. Nolan kiest duidelijk voor een specifieke groep acteurs, en ik snap ook best dat Grieken het jammer vonden dat er geen Griekse acteurs meededen, of dat personages door acteurs met een Afrikaanse achtergrond werden gespeeld. Zelf heb ik me hier overigens niet echt aan gestoord..

Het einde kwam gevoelsmatig iets te abrupt, maar het kan de pret niet drukken. Fijn dat het een soort happy ending was en ook de reveal van Odysseus bij de vrijers was vet gedaan.

Mijn tip: Bekijk voor de beste ervaring eerst de miniserie met Armand Assante, pak daarna de film Troy (met Brad Pitt) mee, en sluit af met deze film. Dan zie je hoe mooi deze rauwe interpretatie het verhaal compleet maakt.

Het is zoals het is, en niet anders. Ik reageer op de situatie zoals die is. Kom niet aan met *we weten allebei* argumentatie. Ik ga ook niet bepalen wat jij wel of niet weet.

Volgens mij wordt zelfs uit de film duidelijk dat dit evengoed niet eens Homerus' interpretatie van Odysseus' terugkeer naar Ithaka is, maar een interpretatie van *voor* Homerus zijn dichtboek schreef.

Dan is elke verwijzing naar de versie van Homerus, die ook allang vergaan is, overigens, minder interessant.

Ik zit alleen in het kamp dat de film gewoon op eigen merites beoordeeld. Niet in een wit of zwart kamp.

implantaten?

Absurd gespierd

Geweldig spectacel!