The Odyssey (2026)

Christopher Nolan bewijst nog maar een keer waarom hij tot de beste regisseurs ooit behoort.

The Odyssey is een indrukwekkende verfilming die me van begin tot einde wist mee te slepen. De cinematografie is fenomenaal: elk beeld voelt groot aan en telkens met een sterke soundtrack er bij. Het sleept je volledig mee in het verhaal.

Ook de cast levert uitstekend werk, sorry haters.

Aan alles is echt veel tijd besteed en dat zie en voel je ook in deze film.

Misschien wel het grootste compliment voor deze film: het mocht gerust nog langer duren, ik had graag nog een uurtje langer in deze wereld blijven zitten.

Conclusie: Christopher Nolan stelt gewoon nooit teleur & bewijst nog maar eens dat zijn naam voor kwaliteit staat. Deze film is echt een dikke aanrader!!! Een echte IMAX film!!

28 Juli herbekijken en deze keer in IMAX 70mm eindelijk

Wat moet je hiervan zeggen. Het is gewoon pure cinema.

Verschillende genres wisselen elkaar af, wat ook uniek is.

Niet Nolan zijn beste film, maar wel de meest epische film!!!

Een waanzinnige mythische epos.

Wat kan je hiervan zeggen,

Ik kom zojuist terug van IMAX en WAT EEN FILM.

Eigellijk gewoon niet teveel spoilen en gewoon zelf gaan kijken.

Want ik ja ik ga nog een keer...

Een dikke vette *5.0

Ik zie hierboven in de eerste reacties dezelfde dingen terugkomen: groots, episch, visueel verbluffend. En dat is The Odyssey ook geworden. Maar wat valt er verder over de film te vertellen?

Het duurt in het begin even voor het verhaal goed en wel op gang komt. Eerst krijgen we heel wat achtergrondinformatie voorgeschoteld: Odysseus is al jaren vermist op zee, zijn vrouw wordt onder druk gezet door horden troonpretendenten om te hertrouwen en het eiland zo een nieuwe koning te schenken, zijn zoon blijft geloven dat zijn vader nog leeft. Dan pas zijn we echt vertrokken voor het epische avontuur: Troje is gevallen, Odysseus en zijn bemanning keren huiswaarts, maar stuiten onderweg op de cycloop, de toorn van de goden en zoveel meer onheil (spoilers? Komaan, dit verhaal is meer dan tweeduizend jaar oud.)

Het avontuur is dan ook wat de film voor mij bij elkaar houdt. De eerste verschijning van de cycloop, de aanval van de gezichtloze Laistrygonen, de transformatie op het eiland van Circe, de doortocht voorbij de sirenen en tussen Scylla en Charybdis: daar toont Nolan zich de regisseur van verbluffende en suspenserijke actiescènes waarin aandacht is besteed aan elk detail. Ook de val van Troje wordt in flashback in beeld gebracht alsof je er zelf middenin zit. Deze sequenties hadden zelfs nog langer mogen duren.

Matt Damon vond ik eerst een wat vreemde keuze om Odysseus te spelen. Ik zag hem eerder als working class hero of held tegen wil en dank dan als listige en onversaagde Griekse heerser. Maar hij doet het, op zijn manier, uitstekend. De Oscar voor beste acteur gaat hij er niet voor winnen (nee, want dat wordt Robert Aramayo voor I Swear), maar hij neemt de kijker mee in al zijn beproevingen en dat drie uur lang. Robert Pattinson is heerlijk vilein als Odysseus' tegenpool en ik strooi ook met lof voor een onherkenbare John Leguizamo als blinde dienaar. Wel begin ik me na zoveel films af te vragen of Nolan vrouwen eigenlijk wel begrijpt, want geen enkele vrouwenrol komt echt uit de verf: Athena (hier geen oude wijze vrouw maar wel Zendaya) is niet meer dan een figurant, Circe biedt amper dreiging ondanks de casting van Samantha Morton, de rol van Calypso bestaat enkel uit wat vragen stellen en benut de aanwezigheid van Charlize Theron niet en Anne Hathaway lijkt haar lijnen af te lezen, op geen enkel moment komen we te weten wat er echt omgaat in het hoofd van Penelope. Lupita Nyong'o, de actrice over wie de meeste inkt gevloeid is in aanloop naar deze film, wist me dan weer wel te overtuigen met de minieme schermtijd die ze krijgt.

En dan is er het einde. Zonder te veel te verklappen over hoe Nolan de climax vormgeeft, voelde dat wel als een erg lange zit. Het absolute slotbeeld geeft dan wel weer een bevredigend gevoel. Zo is The Odyssey geen film voor de eeuwigheid geworden, maar gewoon een meeslepend avontuur en een kennismaking met een van die oervertellingen uit de wereldliteratuur voor een nieuwe generatie. Misschien waagt iemand anders zich over twintig jaar wel aan een compleet nieuwe versie. In afwachting zou ik Nolan wel nog eens een origineel scenario willen zien schrijven, geen boekverfilming of biopic dus, zoals Memento, Inception, Insterstellar en zijn zonder noemenswaardig budget gedraaide debuut Following.

Prachtige film natuurlijk. Maar toch, Nolan kan beter. Het ligt toch aan de casting. Holland is vlak en Damon kan net aan een geloofwaardige Odysseus neerzetten. Maar niemand krijgt echt genoeg tijd om zijn acteerformaat te laten zien. Leguizamo en Pattinson doen dit dan nog het beste. Maar het gaat natuurlijk ook over de avonturen niet over de mensen.

Geweldige film! Tal van memorabele scènes, prachtig geschoten en een sterrencast die niet teleurstelt,al zijn sommige rollen veel te klein om recht te doen aan de kwaliteiten van de betreffende acteur/actrice. Wat dat betreft is die Zendaya toch wel een geval apart. Ook een bescheiden rol, maar toch weet ze die wel iets mee te geven, een soort aura, dat het indruk maakt (zeker die betraande ogen bij die prachtige scène aan het einde waar Odysseus als bedelaar voor het eerst weer met Penelope spreekt).
Eindelijk ook weer een Nolan waarin ook enige diepgang in de personages zit (heb Opperheimer niet gezien). Blij ook dat ik niet goed heb opgelet bij Latijn en dus niet goed wist wat er ging komen.
Twee minpuntjes, één kleintje en een iets grotere: ten eerste zag de eerste goede shot van de cycloop er opvallend nep uit, terwijl dat bij latere shots wel goed gaat. Heel vreemd. Maar belangrijker bezwaar is dat de slotscène onnodig ongeloofwaardig is. Weer zo'n gevalletje van één tegen velen waarbij die velen regelmatig netjes hun beurt afwachten in plaats hem tegelijk te bestormen. Maar het goed te vergeven als je al zoveel hebt gekregen van een film. Absolute aanrader dus. Ik overweeg nog een keer te gaan en dat heb ik nog nooit gedaan.

Het werk van Homeros (naar verluidt dan) is een epos en wie anders dan Nolan met zijn bombastische stijl is hiervoor geknipt? Hij brengt de film ook echt als een episch belevingsmoment. Geweldig in de bios en op momenten fantastisch maar ook met zijn zwaktes.

Het acteerwerk is nergens heel bijzonder, op een opvallende rol van Leguizamo na dan die zelfs een soort empathie weet op te wekken. Verder blijft het wat vlakjes allemaal op dat gebied. Ik heb me prima vermaakt de volle speelduur maar echt helemaal mee was ik daardoor niet. De film wordt ondersteund door een hoop bombast in de muziek, soms prima maar soms ook met net iets te veel registers die worden opengetrokken. En hoewel de muziek passend is vond ik hem ook wat kleurloos.

De actie is ook niet altijd heel denderend en daar komen de gebreken van Nolan naar boven. De inval in Troje is prachtig gedaan maar op het moment dat het drukker wordt in kleinere ruimtes, daar raakt hij een beetje het overzicht kwijt. Vooral de slotscène duurt echt te lang en dat is het enige moment dat de film een beetje gaat slepen. Maar verder glijden de 172 minuten opmerkelijk zachtjes voorbij en je merkt dat de film een zeker ritme en een bepaalde spankracht heeft, wat dat betreft zit dit ding goed in elkaar. En in dat geheel komen veel losse elementen goed tot hun recht, uiteraard alle bijzondere herkenbare stukken uit het verhaal.

Visueel soms geweldig met veelal kale abstracte plekken en een heel ander Griekenland (en breder, de gebieden rond de Middellandse Zee) dan we gewend zijn. Wel jammer dat het beeldformaat voor de 70MM Imax nergens getoond wordt in Nederland, je krijgt nu een verknipt beeld te zien en wat ik zoal zag ziet dat vierkantere formaat er echt nog veel beter en ruimtelijker uit.

En hoewel er monsters en Goden in voorkomen (je had zelfs een hele Aardse film kunnen maken zoals Batman ook was gestript in Nolans versies) is de film toch zonder heel veel magie voor mijn gevoel. De nadruk ligt ook echt op de personen en is de reis meer een kapstok. Het gaat om Odysseus en het omgaan met innerlijke demomen en teleurstellingen en schaamte en verdriet. De flashbackstructuur werkt hier ook prima bij.

De film is verder het Homerische werk wel vrij trouw, los van de structuur hoewel ook daar niet heel veel aan is gesleuteld. Hoogstens valt op dat de reis zelf bijna 2/3 van de film duurt en in de oorspronkelijke tekst net aan 1/3 - op de helft van de 24 zangen is Odysseus al thuis en hij komt ook pas na enkele zangen in beeld. Deze film heeft daar wel wat nuances gewijzigd. 3,5*

Tja wat moet je hier nu over zeggen. Dit is cinema op zijn allerbest. Episch, overweldigend en nog zoveel meer. Actie scenes ondersteund met een soundtrack die de adrenaline naar een hoogtepunt laat stijgen. De val van troj met als shot het openen van de poort en vervolgens de bestorming van de soldaten mooier wordt het niet.
We moeten dankbaar zijn dat er films van deze grote nog gemaakt worden. Dit is waar cinema voor bedoeld is. Dit is waar bioscopen voor gebouwd worden.

Een fantastische film en eindelijk weer eens gemaakt op verscheidene schitterende locaties, iets waar menig film schraal bij afsteekt. De beelden zijn intens en de cgi is dik in orde. Ook doen de acteurs het naar behoren, maar ze springen er allemaal nergens boven uit. Slechts de rol van Circe is ronduit zwak, Samantha Morton is volledig miscast. Ondanks de vele goede scènes waren er genoeg minpunten. De suspence was nauwelijks aanwezig, de aanleiding voor 'muiterij' was slecht uitgewerkt en de massale vechtscenes waren te talrijk en te lang ( iets waar vele films vandaag de dag last van hebben. Avatar 3 was hierin wel het toppunt met een eindscene van drie kwartier). Ook de flitsen bij de stormen op zee waren too much, ik weet geeneens of dit zo wel vertoond mag worden. De flitsen schieten dwars door je hoofd heen. Ook vond ik het verhaal in het begin rommelig en vrij onduidelijk, je kwam er moeilijk in. Maar laat je met al deze kritiekpunten niet van de wijs brengen, het is puur een persoonlijke opvatting. Geniet ervan, film zoals film bedoeld is.

Ik kan op zich 5 sterren geven voor de cinematografie, maar ik vind lang niet alles geslaagd aan deze film. Ondanks dat een film als dit inderdaad minstens 3 uur moet duren vind ik 3 uur alsnog niet voldoende. Maak hier een miniserie van. Alleen al mijn geschiedenisleraar kreeg het destijds voor elkaar om dit verhaal in meerdere lessen te vertellen. En de hele klas had zijn aandacht en was muisstil.

Het gedeelte met de Cyclops is echt uitstekend gedaan. Het kan zelfs haast niet beter. Dus ik keek vervolgens heel erg uit maar de scènes met de Sirens. Maar helaas wilde Nolan dit (blijkbaar?) heel erg mysterieus houden. Hier ben ik het niet mee eens. Dit is echt een hele grote gemiste kans. En hier en daar wordt het e.e.a toch een beetje afgeraffeld terwijl andere omstandigheden en ontwikkelingen juist weer iets te langdradig zijn. Dus als je slechts 3 uur hebt ga dan wat beter om met de tijd die je hebt.

De score vind ik eigenlijk ook niet zo denderend. Af en toe leek het maar gewoon een hoop kabaal te zijn. En dan de cast. Matt Damon is een topacteur, dus dan is zijn rol bij voorbaat eigenlijk al goed..Maar toch mis ik dat extra'tje en is dit te makkelijk scoren. En aangezien hij de hoofdrol heeft is het toch wel een minpuntje. Op de 1 of andere manier vind ik Nolan sinds The Dark Knight niet zo boeiend meer. The Dark Knight is echt geen goede Batman film en alles daarna voelt tevens een beetje ... verkeerd. Ik mis de Nolan magie van Memento, Insomnia, The Prestige en Batman Begins

The Odyssey is goed, maar uiteindelijk kijk ik toch liever naar films zoals o.a. Gladiator, 300 en The Fellowship of the Ring

Why can't gods speak in ways we understand?

Je hebt vaak twee type films: grote blockbusters die je met technische hoogstandjes proberen te verbluffen en films die je op emotioneel vlak proberen te raken. Nolan is zo'n regisseur die beide probeert te doen, en hoewel hem dat niet in iedere film lukt is dat nu wel het geval. De bijna drie uur vliegen voorbij. De vele locaties, de grootsheid van de wereld, alles voelt levensecht aan en je hebt het gevoel alsof je je er middenin bevindt. Ook de actiescènes zijn zeer episch, met name die met de cycloop springt er bovenuit.

Ik ben verder niet erg bekend met het bronmateriaal, maar weet wel genoeg over de goden en de mythische wezens om het verhaal goed te kunnen volgen. Het meeste wordt uitgebreid uitgelegd, en met name in het begin van de film wordt de situatie heel helder geschetst.

De keuze om met flashbacks te werken leek me in het begin apart, maar toen duidelijk werd dat Odysseus zeven jaar in een soort van ballingschap heeft geleefd met Calypso is het alleen maar logisch en ook de enige juiste keuze wat mij betreft.

Ook de cast zet een geweldige prestatie neer, maar dat was ook wel te verwachten met al die bekende namen. Matt Damon moet apart benoemd worden want hij zet echt een geweldige Odysseus neer. De wanhoop, de verantwoordelijkheid en de lijdensweg die hij moet afleggen zijn constant van zijn gezicht af te lezen. Zelfde geldt voor Anne Hathaway, wat mij betreft de twee uitblinkers.

De score is bombastisch maar zeer passend ingezet onder de actiescènes en lijkt zelfs de tijdsdruk te verhogen zoals in de scène waarin men uit het paard van Troje komt en de poort gaat openen.

Ondanks de vele personages raak je eigenlijk nooit de weg kwijt wie wie is. En richting het einde was ik dusdanig emotioneel betrokken bij het verhaal dat ik Odysseus echt niet in de armen van Penelope wilde zien sterven.

Al met al gewoon een meesterwerk. Het blijft altijd lastig om te zeggen wat een herziening thuis met zo'n film doet, maar ik kan nu niet anders dan de maximale score geven.

5*

wow indrukwekkend spektakel! niet zijn beste film, maar prachtig in Imax. misschien had hij de film in 2 of 3 delen moeten maken, sommige verhaallijnen zoals de Sirenen zit er maar erg kort in.... bij het eind moest ik steeds denken aan de film The Return met Ralph Fiennes die een hele film nodig heeft voor alleen het slot.

Ik begin Nolan moe te worden. The Odyssey heeft de typische Nolan-tropes: flashback-inserts, een niet-chronologisch verteld verhaal, een sterrencast. Nou is dat laatste niet het ergste, maar het zijn acteurs die ik zo vaak zie. Geef onbekende acteurs de kans. Weer Matt Damon, weer Tom Holland, kan zijn kop niet uitstaan. 

Dat gezegd hebbende, was ik onder de indruk van The Odyssey. Spektakel, spanning met een muziekscore, dat deed denken aan Dunkirk. Maar de score was soms te veel aanwezig, met name het eind. Te veel focus op muziek. Vechtscenes waren oké, maar vergeleken met het onlangs uitgebrachte Furious was dat maar amateuristisch. 

Acteurs waren uitstekend, maar dat is te verwachten met een sterrencast. Maar Tom Holland, uch. Why? 

Als The Odyssey je eerste of derde Chris Nolan is, dan kan ik begrijpen dat je vier of zelfs vijf sterren geeft. Ik heb al zijn films gezien en het is eentonig. Zoals ik al zei: de flashbacks, inserts, niet-chronologisch verteld verhaal. Ik wil weer verrast worden door Nolan. 

Durf iets anders te doen. Zoals Scorsese dat deed met oa King of Komedie, Kundun, Bringing Out the Dead, Silence.

.

Toch wel erg veel gemengde gevoelens over deze film. Aan de ene kant is de film prachtig gemaakt. Respect voor Nolan om zo min mogelijk GGI te gebruiken en in plaats daarvan te vertrouwen op praktische effecten en te filmen op echte locaties. Ook veel lof voor de cinematografie van Hoyte van Hoytema. Sommige momenten waren echt geweldig met als hoogtepunten de scènes met de Cycloop en de heks.

Maar aan de andere kant vond ik de film nogal zielloos, ik kan er niet helemaal de vinger opleggen waardoor dit komt. Misschien komt het door Matt Damon die ik als hoofdrolspeler niet helemaal overtuigend vond. Of misschien komt het door de soms wel heel erg overdreven lawaaierige geluidseffecten en muziek, er waren momenten dat ik bijna had gewild dat ik oordopjes bij me had. Ook het script werkte niet helemaal mee, met sommige stukken die wat langdradig waren. Andere stukken (bijvoorbeeld het gedeelte met de sirenen) waren juist weer wat afgerafeld. En de niet chronologische vertelling werkte ook wat geforceerd.

2,5*

Uitstekende film waarin een koning na een verwoestende oorlog probeert terug te keren naar zijn vrouw en zoon. Ondanks de goeie opbouw kwam het op het begin wel wat fragmentarisch over. Een film van epische proporties die avontuurlijk gebracht is met flink wat actie en spektakel. Het ziet er allemaal prachtig uit en een cast met louter bekende namen. Met gemak 4.0 sterren.

Wel grappig al dat gelul over huidskleur en transgenders. Want de enige acteur die mij een beetje uit het verhaal haalde was Jon Bernthal met zijn kenmerkende stemgeluid. Maar goed, mensen moeten wat te zeuren hebben tegenwoordig. Hup Nyong'o en Page!

Over de film zelf. Fantastisch. Eén van Nolan's beste films, en dat wil wat zeggen. Het enige kritiekpunt dat ik nog wel eens heb op Nolan's werk is dat het allemaal erg klinisch en steriel kan aanvoelen. The Odyssey is misschien de enige film van Nolan waarbij ik op het laatst met waterige ogen zat te kijken. De scene tussen Holland, Damon en Argos de hond kwam wel even binnen (een scene met een stervende hond heeft bij mij daar sowieso niet veel voor nodig). Holland krijgt blijkbaar hier en daar wat kritiek, maar voor mij was hij perfect in de rol van Telemachus. De rest van de cast is ook erg sterk.

Alle Nolan ingrediënten komen ook hier weer langs. Audiovisueel overweldigend (soms te), een niet-chronologische vertelwijze, en een speelduur van drie uur die van mij nog wel wat langer had mogen duren. Want gek genoeg voelde het laatste gedeelte wat gehaast aan. Het geluid dat de Cyclops maakt wanneer Damon zijn oog met een speer doorboord zal me nog lang achtervolgen denk ik. Net zoals Morton als Circe. Over Damon gesproken. Hij speelt Odysseus niet als held, maar als een getormenteerde ziel die met het Paard van Troje een huzarenstukje heeft afgeleverd. Maar met de daaropvolgende massaslachting van de inwoners van Troje (een waanzinnige scene overigens en misschien wel het sterkste moment in de film) een grens is overschreden (de wet van Zeus) die hij nooit meer goed kan maken. Nolan legt op niet heel subtiele wijze de link met alle oorlogen die op dit moment spelen in de wereld.

Mijn Nolan rangschikking:
Interstellar
The Dark Knight
The Prestige
Oppenheimer
Memento
Dunkirk
Batman Begins
The Dark Knight Rises
Tenet
Insomnia
Following

The Odyssey moet ik nog een keer bekijken voor een definitieve ranking. Maar durf al wel te zeggen dat hij onder of boven The Prestige komt te staan.

Intuitief voelen mensen aan dat er iets niet klopt aan het 'zwartwassen' van Helena van Troje. Maar... geef daar maar eens de juiste woorden aan.

Uit de reacties valt op te maken dat er nogal wat controverse heerst rond dit thema. Omdat ik het zo interessant vindt ben ik verder gaan zoeken en stuitte op deze video. De maker ervan geeft welsprekend zijn visie op Nolan's keuze.

De maker bekritiseert de castingkeuzes in Christopher Nolans verfilming van The Odyssey (met name de casting van een Zwarte actrice als Helena van Troje) Volgens de spreker is het veranderen van het ras van een historisch en mythologisch figuur schadelijk, respectloos en een aanval op de Griekse en Europese identiteit. De maker stelt dat het aanpassen van de etniciteit van klassieke personages maatschappelijke spanningen en racisme juist verergert. Het roept het gevoel op van een dubbele standaard: als een blank persoon een historisch of mythologisch Zwart personage zou spelen, zou dat onacceptabel zijn. De Ilias en Odyssee zijn verhalen die niet moeten worden gezien als willekeurige fictie. Het zijn heilige, culturele en historische fundamenten voor de Griekse bevolking én de Europese geschiedenis. Daarom moeten ze met respect voor de originele context behandeld worden. Er is een verschil tussen het casten van andere Europese/mediterrane acteurs die er aannemelijk Grieks uitzien en het casten van personen die visueel ver afstaan van het Griekse uiterlijk, Homerus omschrijft Helena specifiek als wit-armig en met een lichte huid. Helena staat niet op zichzelf; ze heeft een uitgebreide mythologische en koninklijke stamboom (waaronder broers Kastor en Pollux en zus Clytemnestra) Het veranderen van haar ras verstoort de hele genealogie binnen het verhaal.

Conclusie: De maker roept op tot meer respect voor de representatie van Europese mythologie en stelt dat het maken van verhalen uit Afrikaanse mythologie een betere manier is om diversiteit te bevorderen.

Hier kan ik het alleen maar mee eens zijn.

Moet zeggen dat ik geen fan ben van Nolan....

En toch ging ik weer met volle moed naar deze film.

Allemachtig, wie heeft deze muziek uitgezocht/gemaakt????

Wij vonden op zich het verhaal best goed/mooi maar heel het gebeuren werd dicht geplamuurd

door die veel te harde sjitmuziek. Het overstemde zelfs sommige gesprekken.

Had dit graag in de handen van Villeneuve gezien met de muziek van Hans Zimmer.

Helaas.....

Middelmatig.

Hoewel de verhaallijnen ook in deze film niet lineair verlopen, is Christopher Nolan toch vrij ingehouden geweest in zijn knip - en plakwerk. 't Is mijn inziens allemaal vrij straight forward en de flashbacks zijn zelfs een welgekomen afwisseling in het holderdebolder-verhaaltje van Odysseus. De reis van Odysseus heeft Nolan niet echt interessant kunnen maken, maar ik weet evenmin of dat het verhaal echt ruimte biedt om er iets interessant van te maken. Misschien dat een betere actieregisseur iets meer had kunnen doen met de verschillende aanvaringen, maar zelfs dan nog.

in Odysseus' paleis krijgen we een vrij flets machtspelletje, maar dat draait eveneens op een sisser uit. Het zijn veelal oninteressante personages die Nolan ons voorschotelt. Men heeft dan bekende gezichten gecast, maar dat is toch ook vaak maar voor een veredelde cameo van een minuut of 5. Charlize Theron, Jon Bernthal, de onvermijdelijke Zendaya, ... Commercieel ongetwijfeld zeer interessant om die namen op de affiche te zetten, maar ook niet meer dan dat. Het is enkel Matt Damon die écht iets te doen heeft.

De lijvige speelduur vordert best vlot en het voelt allemaal niet te zwaar aan. Dat is niet slecht gedaan. Ik had wel enorm het gevoel naar een erg Amerikaanse film te kijken - dan heb ik het over de afgeborstelde typetjes, de manier waarop de personages praten en de dialogen die nogal modern geschreven zijn.

The Odyssey is dus voor mij niet het geweldige epos dat anderen er misschien in zien. Het is lang en bombastisch dus Nolan heeft z'n ding kunnen doen. Tof als je ervan kan genieten.

Tot slot heb ik mij, na afloop van de film, voor een minuut of 5 fantastisch kunnen irriteren aan het niveau op Moviemeter. Van tal van non-argumenten of kinderachtige opmerkingen langs beide kanten tot het ingrijpen van sommige moderatoren. Ieder zijn plezier, maar het maakt de site er in elk geval niet aangenamer op.

2,5

Gisteravond deze film gezien in Imax. Smaken verschillen maar ik vond het een goede film. Eén van de betere van de laatste tijd. Genoeg spektakel en dat het niet klopte met de historie, dat wist ik van te voren al. Bijen alle films zijn fictie. Ik heb genoten

Het is geworden wat ik er zo'n beetje van had verwacht, maar ik had op meer gehoopt.

Al met al toch een vrij conventionele versie eigenlijk, met een solide productie die je wel kunt toevertrouwen aan Nolan c.s.

De speciale effecten zijn best goed gedaan, maar ook weer niet echt memorabel. Datzelfde geldt een beetje voor de gevechten.

En de casting tenslotte was nog wel het minste. Vrij vreemde keuzes. Komt ook nog bij dat de acteerstijlen van bijvoorbeeld Matt Damon en Zendaya nog meer bijdragen aan de afstandelijkheid die de film toch al redelijk kenmerkt.

Nadien kwam ik toch weer bij de vraag die ik ook al vooraf had: wat beweegt Nolan om de Odyssee nu te verfilmen? Meer dan een paar dialogen die lijken te reflecteren op de huidige maatschappij en (geo)politiek kon ik er wat dat betreft niet aan relateren.

Een zielloze hervertelling en een protagonist die nergens overtuigt. De avonturen op de terugreis zijn nog wel amusant (Circe). Tot epische proporties komt het echter niet. De terugkomst op Ithaka was wel het meest teleurstellend. Nolan weet de dramatische scène met de trouwe hond Argos te verknallen met een lijfelijk afscheid waardoor Telemachus zijn vader herkend. De spanningsboog die Homerus weet te bereiken haalt Nolan bij verre niet. De Odysseus van Homerus had de knielende vrijers van Penelope de kop afgehakt. En dan het einde met een zelfverbanning als happy end? Waar sloeg dat in hemelsnaam op?

Ik denk dat Nolan een goede maar weinig bijzondere film heeft gemaakt op basis van Homerus’ Odyssee: de belangrijkste elementen zitten erin zoals je kunt verwachten waarbij hij ook voortdurend afwijkt van het oorspronkelijke verhaal maar ook dat kun je verwachten, temeer nu het doel van Nolan was om het verhaal toegankelijk te maken voor het hedendaags publiek. Zoals gebruikelijk bij Nolan vertelt hij het verhaal non-lineair, om meteen de aandacht te richten op het door vrijers misbruikte paleis thuis om dan door middel van flash backs het verhaal van Troje en de terugreis te vertellen om weer te eindigen in het paleis zodat ook het verhaal mooi rond is. De cinematografie en acteerprestaties maakten niet veel indruk op me en ik heb ook niet de indruk dat IMAX iets toevoegt aan de filmervaring; nooit werd ik echt in de film gezogen maar overheerste de nepheid van de film. Wel is het natuurlijk geweldig dat de film een van de belangrijkste klassiekers uit de wereldliteratuur in de belangstelling heeft gebracht.

De kritiek op de opvallend multiculturele cast deel ik niet: het is immers een mythe die iets zegt over de mens überhaupt en als zodanig even goed geldt voor niet-Griekse volkeren. De aanpassingen van het verhaal zien vooral op een zekere verinnerlijking (als gevolg van het christendom) van het verhaal waardoor het minder een mythologisch drama is van de mens in gevecht met de goden (die goden zijn in Nolans film vrijwel afwezig) en meer een psychologisch drama van een militair met PTSS (zoals de invoeging van de figuur Sinon die bij Homerus niet voortkomt maar die Odysseus in Nolans film een schuldgevoel aanpraat). En waar bij Homerus Odysseus met allerlei vrouwen seks heeft, blijft hij in Nolans versie opvallend trouw aan Penelope (dat Calypso hem weet te verleiden is bij Nolan alleen mogelijk doordat hij lotusbloemen at en daardoor is vergeten dat hij getrouwd is). Dat is onvermijdelijk bij een Hollywood-film en stoorde evenmin.

Conform dezelfde Hollywood-wet, die sterker is dan Zeus’ wet, bevat de film ongeloofwaardige actiescene’s waarin een oude Odysseus nog moeiteloos het gevecht met een groep complotplegers in Pylos en 180 vrijers in Ithaka wint. Maar de aan Homerus ontleende en tegelijkertijd sterk aangepaste avonturen op de weg naar huis waren redelijk vermakelijk, vooral die op Circe, en de film kent een bevredigende climax waarin Odysseus het opneemt tegen de vrijers, die misbruik hadden gemaakt van de gastvrijheid (tot aan moordplannen op zijn zoon toe), om nu als werktuig van Zeus diens wet en zijn huwelijk met Penelope te herstellen. Uiteraard doodt hij conform de Hollywood-conventies zijn belangrijkste tegenstrever Antinoös als laatste (bij Homerus als eerste) en kiest hij als door wroeging gekwelde held zelf voor zijn verbanning (bij Homerus heeft hij geen wroeging, streed hij onverzettelijk om de troon en werd hij pas 20 jaar later verbannen). Het belangrijkste verschil is denk ik dat bij Homerus Odysseus alleen spijt had van zijn hoogmoed en het niet eren van de goden, waarvoor de goden hem straften met de dood van al zijn strijdmakkers (in de Griekse tragedie is de held ‘groots’ omdat hij in zijn ambitie de goddelijke wetten overschrijdt waarvoor hij wel wordt bestraft met de dood), maar hij had geen spijt van zijn plundering van Troje, hetgeen immers juist zijn heldendaad was, terwijl hij dat bij Nolan wel heeft omdat – zoals gezegd – Nolan een interpretatie geeft die modern-christelijk is (er spreekt weinig mens- en vredelievendheid uit het plunderen van andere steden) en die aan de Hollywood-conventies voldoet (de held moet een man zijn die een fout maakt maar die ook herstelt in een proces van loutering en vergeving). Bij Homerus is Odysseus uiteindelijk een glorieuze held die zijn troon herovert en de rede – de menselijke list – laat zegevieren over de natuur en de goden en daarmee een nieuwe fase van de mensheid aankondigt, terwijl bij Nolan de held de wereld in chaos stort maar de orde ook weer herstelt met het vergeten en vergeven van wat er in Troje is gebeurd waardoor er weer hoop is voor een nieuwe beschaving in een soort eindeloze cyclus van fout, vergeten en opnieuw beginnen en dat wellicht zijn visie op en hoop in een hergeboorte van de VS, die momenteel zichzelf en de wereld in chaos storten, uitdrukt.

Jaren na de verovering van Troje bevindt Odysseus [Matt Damon] zich op een eiland met de nimf Calypso [Charlize Theron]. Hij deelt zijn herinneringen aan zijn laatste militaire expeditie in de hoop dat hij ook zijn geheugen over de rest van zijn leven kan opfrissen. Zijn echtgenote koningin Penelope [Anne Hathaway] wacht al jaren op hem, maar staat onder grote druk om een nieuwe echtgenoot te kiezen. Onnodig lang, met in het eerste uur veel pretentieuze, zwaarmoedige dialogen en een chronisch gebrek aan humor. Pattinson schmiert erop los als de opportunistische potentiële opvolger van Odysseus en Holland is kleurloos als Odysseus’ zoon Telemachus [Tom Holland]. Maar Damon en Hathaway zijn uitstekend, het camerawerk van Hoyte van Hoytema (opnieuw) subliem, de montage voortreffelijk, het geluid onovertroffen (al wordt het regelmatig overschreeuwd door de irritante score) en het spektakel ongeëvenaard. Dit moet je zien in de bioscoop en in 4K.

Geweldige film, de Odyssee van Homerus prachtig in beeld gebracht. Matt Damon speelt een overtuigende Odysseus, en trouwens de rest van de cast speelt ook fantastisch. De film duurt 3 uur, maar dat had ik totaal niet in de gaten. Heb de hele tijd alleen maar geboeid zitten kijken. De moeite waard om te gaan zien.

Nou, na dit spektakel (en het vermoedelijke succes ervan) zal hier voorlopig wel even geen remake of televisieserie van verschijnen. Terecht of niet? Zeker in de bioscoop is dit de overdonderende ervaring die we van de regisseur mogen verwachten. Ik ben zelf opgegroeid met de televisieserie uit 1968, en de filmfoto's uit het boek van die serie koester ik nog altijd, maar omdat ik die serie nooit heb teruggezien is dat misschien niet meer dan jeugdsentiment. Deze nieuwe verfilming perst bijna alle avonturen van Odysseus uit het boek in z'n speelduur en doet daarbij veel dingen goed, maar niet álles: Zendaya heeft niet de "gravitas" voor Pallas Athene, de cycloop ziet er merkwaardig onecht uit, en Odysseus' ontmoeting met de doden heeft niet de gewenste beklemming. De sterrencast doet het naar behoren, ook Matt Damon (hoewel ik in zijn rol liever een iets geslepener acteur als Christian Bale had gezien), en Tom Holland laat zien dat hij inmiddels ook wel tot iets anders dan de luchtigheid van Peter Parker in staat is.

        In de Volkskrant van vandaag (25 juli 2026, ook al genoemd door Respekked hierboven) staat een aardig stuk waarin Joost de Vries het jammer vindt dat Nolan de ijdelheid en zelfingenomenheid van Homerus' Odysseus (die in het boek bijvoorbeeld in zijn afscheidsgroet tot Polyphemos tot uiting komt) heeft vervangen door een niet goed uitgewerkte en "voldragen" wroeging over zijn rol in het platbranden van Troje. Is wat voor te zeggen.

"The power of the sacrifice is in the cost of the person making it."

Fantastische film, absolute cinema en precies hoe ik Nolan ook ken. Het verhaal van Odysseus spreekt mij echt steeds meer aan, hoewel ik me nooit echt heb verdiept in zijn verhaal. Eigenlijk wel een beetje getwijfeld, omdat men schreeuwt dat de film te politiek correct is, maar dat vond ik zelf allemaal wel mee vallen.

Hoewel de film een paar kleine schoonheidsfoutjes heeft, het geluid was met vlagen echt ontzettend hard, dat mijn oren oprecht een beetje begonnen te suizen. De tijdsduur is perfect, en was helemaal niet irritant. Nolan weet het perfect af te wisselen, door vele natuurlijke landschappen te veranderen en elk moment waren we op andere gebieden, en alles is nat prachtig geschoten, zowel op land als op zee.

Ja, heerlijke film. Een must-see in de bioscoop en geen moment spijt van gehad. Een meesterwerk op alle kanten, waar het acteerwerk van o.a. Damon weer van top niveau is!

Christopher Nolan is nog steeds een van mijn favoriete regisseurs, al vond ik zijn recentere werken (lang) niet zo goed als zijn eerdere films. Toch keek ik wel uit naar The Odyssey. Het klassieke verhaal spreekt zeer tot de verbeelding en leent zich goed voor een verfilming. Het bronmateriaal zorgt er dan ook met name voor dat dit een zeer behoorlijke film is. Het boeiende verhaal weet de aandacht de gehele speelduur vast te houden. Op audiovisueel gebied is de film ook sterk, dit is echt een film om in de bioscoop te kijken. Op het witte doek komt de film goed tot zijn recht en ik denk dat het op televisie beduidend minder indruk zal maken. Wat ik niet overtuigend vind is de casting. Er zitten veel grote namen in de cast, maar ik vond menigeen niet echt op zijn of haar plek. Het duurde al geruime tijd voordat ik Matt Damon (enigszins) als Odysseus begon te zien. Maar dan had ik nog niet echt het idee naar de vertolking van een mythologische held te kijken. Damon is een prima acteur, maar ik vraag mij af of hij de beste keuze was voor deze rol. Het zijn echter met name Tom Holland, Jon Bernthal, Lupita Nyong'o en mindere mate Zendaya, die ik hier niet zo passend vind. Holland acteert hier niet sterk en hij lijkt geen bijster goede keuze voor de rol van Telemachos. Nyong'o en Zendaya hebben weinig schermtijd, maar ik had niet de indruk dat ik naar respectievelijk Helena of Athena zat te kijken. Datzelfde geldt voor Bernthal als Menelaos. In zijn algemeenheid denk ik dat de film baat had gehad bij meer onbekendere gezichten in de cast. Hoewel de film prettig wegkijkt en geen moment verveelt, werd ik ook nergens echt gegrepen door de personages en hun beslommeringen. Het is vakkundig gemaakt, maar wordt nergens meeslepend. Veel personages hebben ook maar beperkte schermtijd en het acteerwerk is vooral gedegen, er is geen acteur die er qua acteerwerk nou echt bovenuit springt. Kortom, een film die dankzij het klassieke verhaal en de sterke uitwerking op audiovisueel gebied zeker een bezoek aan de bioscoop waard is. Ik zal deze film echter niet snel nog een keer herbekijken.

Wederom een knap staaltje filmwerk wat Nolan aflevert. Elke keer weet hij mij te verrassen met zijn films. Eén van de weinige regisseurs die mij eigenlijk niet teleurstelt en elke keer datzelfde niveau behoudt. Het verhaal van Oddysseus was mij niet bekend, dus ik stapte er blanco in. Misschien wel de beste manier om de film te ervaren.

Geweldige cinematografie van "onze" Hoytema; prachtige plaatjes van de diverse, sprookjesachtige locaties en goed in beeld gebrachte vecht- en actiescènes. En dat allemaal met zo min mogelijk CGI. Daarnaast geschoten met die loodzware IMAX-camera's. Respect!

Goed acteerwerk, wat je mag verwachten van deze top van Hollywood; Damon, Hathaway, Holland. Dit droeg ook bij aan de film, waardoor de film geen minuut verveelde.

Het geluid in deze film was precies wat we konden verwachten van Nolan een decibel of 10 te hard. Hierdoor komen de dialogen niet lekker over en krijg je het tijdens de actiescènes flink om de oren. Het lijkt een handelsmerk te worden van Nolan (ook in Tenet en Dunkirk viel me dit al op), maar na een tijdje ben je gewend en merk je het niet meer.

Het grote voordeel van het harde geluid is dat je heerlijk in de bioscoopstoel zit te trillen op de bombastische muziek van Göransson, die wederom een geweldige score heeft neergezet. Het versterkte elke scène; emotioneel of in de actie. De beste componist mag zich al meten met de grootmeesters Zimmer en Williams.

Ja, de film moet je ervaren, waardoor 'ie denk ik het beste tot zijn recht komt in een grote zaal in de bioscoop. Helaas niet gezien in IMAX, maar op een normaal bioscoopscherm is de film ook al goed!

Ieder zijn eigen mening, maar wat een nutteloze discussie vind ik en in deze geef ik AI gelijk. Een mytologisch epos hoeft niet correct te zijn, en kan ook niet correct zijn. Er is geen origineel om correct te zijn! Ze zijn gewoon honderden jaren mondeling doorvertelt, er bestaat geen oerversie met de waarheid.

En al die woke zever, ik word daar zo moe van..

Maar voor degene die liever deze film ziet met alleen witte hetero mensen kan wachten op de versie van de vreselijke Musk, en als regisseur onze ultra rechtse rakker Mel Gibson....