The Odyssey (2026)

Toch maar gaan kijken bij gebrek aan alternatieve films.

Eerste helft best vermaakt, veel actie en avontuur maar na de pauze werd het saai en langdradig. Het kon me niet bekoren, ik kon me gewoon niet inleven.

Ik zie ook heel de tijd Matt Damon met een opgeplakte baard en Spiderman. Complete miscast. Het boeide me allemaal veel te weinig.

Zesje.

Dat ik niet bepaald een groot fan van Nolan ben is wellicht al wel bekend, daarom keek ik er niet direct naar uit dat deze regisseur met een vleugje grootheidswaanzin de moeder alle epische roadnovels zou gaan verfilmen. Maar toegegeven, ik vond hem een stuk beter dan ik had verwacht. Ook omdat hij gelukkig niet de ruimte had om bij dit verhaal alles tot de grootste epische proporties op te blazen.

Ja zoals verwacht dendert de muziek 3u lang door alle subtiliteit heen, dat is en blijft een groot pijnpunt. Al kwam het in zo'n film als deze wat beter uit de verf dan in noem maar wat Oppenheimer, Dunkirk of Tenet. Dat was echt helemaal een verschrikking.

Ik vind dat de verfilming wel trouw is aan de thematiek van de boeken. Het blijft toch het oerverhaal over oorlog dat enkel verliezers kent. Ik vind dat Nolan dat aardig weet te vangen. En het is een spectaculair geheel, dat moet toegegeven worden. Locaties komen goed uit de verf en je zit wel serieus in de film in de bioscoopzaal.

Gezeur op het niveau het hebben van een paar personages met een te donkere huidskleur naar de zin van zogemaamde anti-woke strijders, terwijl we ondertussen zitten te kijken naar een verhaal over een twist rond de dochter van Zeus en een zwaan die uit een ei is geboren, waar (al dan niet eenogige) reuzen, zeemonsters en zeenymfen de dienst uitmaken. Laten we zeggen dat het een kul-discussie is. De hele film is namelijk één grote herinterpretatie van de bron en op ontelbare punten niet trouw aan de Odyssee.
Nolan herschrijft namelijk het verhaal op heel veel essentiële onderdelen, het hele retrospectief van Odysseus wordt verplaatst van de Phaiaken (wordt integraal overgeslagen volgens mij?) naar Kalypso, waar bovendien van gevangenschap helemaal geen sprake is, hooguit van een bedwelming door de lotus, dat weer samengevoegd is bij een ander deel van het verhaal van Homerus. Het verblijf op het eiland krijgt ineens een hele andere dynamiek op deze manier. De hele reis van Telemachos is ook nogal ingekort. En het einde kent o.a. nogal een andere uitwerking als ik me niet vergis. Afijn ik snap wel om het nogal omvangrijke verhaal wat in te dikken om binnen de 3u te blijven. Maar ook dan vind ik het wel jammer dat we van de essentie van het karakter van Odysseus namelijk, zijn sluwheid en slimheid weinig terug zien. Ook de meer ambigue"ouwe snoeperd" die op elk eiland wel weer een nieuwe affaire aangaat is vervangen door de hondstrouwe echtgenoot die vooral niet thuiskomt omdat hij vergeetachtig is geweest. Het is vooral een mijmerende man met wroeging. Neem bijv. Polyphemos, van het dronken voeren is geen sprake, en de "Niemand" list komt in de film niet voor.

Maargoed, als je liever zeurt over iemands huidskleur dan zegt dat wellicht meer over jezelf.

Ook snap ik best dat ijzer op ijzer veel stoerder klinkt, en strakke Romeins aandoende helmen er veel indrukwekkender uitzien, dan die bronzen beplating (als ze al bepantserd waren) en die paar pijlen en speren die ze in werkelijkheid de bronstijd hadden. Ik vind het allemaal niet zo'n punt, nogmaals, de film is vooral een intens spektakel met een groot budget. Daar slaagt de film vrij aardig in.

A.u.b. volgende keer wel eens een poging doen om die belachelijke muziek eens de kop in te drukken en de beeldtaal wat beter zijn werk te laten doen, dat maakt een film doorgaans nog een stuk beter.

Kleine 3.5* voor de bioscoopervaring.

IJzersterke film. Het verhaal is bekend en wordt weergaloos voorgeschoteld door Nolan zoals alleen hij dat kan. Het is in het begin wel even inkomen want er lopen wat verhaallijnen door elkaar maar dat duurt gelukkig maar kort. Eenmaal in het epische verhaal gezogen laat men je niet meer los tot en met de finale. Tot dit fraaie nagelbijtende einde, wordt je als kijker getrakteerd op mooie en zenuwslopende spannende scenes. Groots gefilmd ondersteunt en versterkt door een top soundtrack die de scenes naar een nog hoger niveau tillen. Het acteerwerk is eveneens van top niveau, waarbij Holland en Hathaway eruit springen. Absolute aanrader. 4.0/4.5

Fantastische film, ik was echt overdonderd door de actie en de muziek!

Laat zo'n episch verhaal maar aan Nolan over.

Ik heb me niet afgevraagd of het allemaal historisch correct is.

Je kunt het verhaal van Odysseus ook in de context van onze tijd plaatsen.

Regisseur Christopher Nolan bewijst ook in deze genrehoek nog altijd een uitstekende film te kunnen afleveren, indien je enigszins kan meegaan in het onevenwichtige tempo. De verwachting is dat de hoge score van een film als The Odyssey precies om die reden zal gaan dalen eenmaal de film uit de bioscopen is. Gelukkig doet ook dat niet al te veel af aan de kwaliteit. Nolan toont zich kundig door gebruik te maken van een boel praktische effecten en slim camerawerk om de dreiging te vergroten. Het hoge budget maakt het bovendien mogelijk om veel bekende castleden uit te nodigen, al overtuigt slechts een gemengd gedeelte hiervan. Zeker Matt Damon is eigenlijk wat teleurstellend, al laat het scenario hem niet al te vaak toe om echt boven het filmische geweld uit te steken. Sequenties zoals de aanvaring met de Laistrygonen en de uitgebreide belegering van Troje zijn momenten waar een film als The Odyssey sterk mee scoort en ogen opvallend bruut voor een Nolanproduct. Teleurstellend is de uitgesponnen lengte van de film, de geregeld nogal sterk aangezette en te gekunstelde dialogen en de ietwat kale filters. Verder zonder meer een spectaculair geheel dat een bioscoopbezoekje meer dan verdient.

Nolan.

Vraag me niet hoe het komt. Ik ben voorheen erg enthousiast zijn films gaan volgen. Het psychologische vroegere werk, tot Batman in een volwassener jasje, tot Inception. Zelfs naar de bioscoop gegaan voor Inception, The Dark Knight Rises en Interstellar. En daarna zijn zijn volgende titels vanaf Dunkirk spontaan aan me voorbij gegaan.

Het moest tijdsnood of concentratie zijn; gezien de films van Nolan bijna drie uur duren. Of ik begon toch een beetje uitgekeken te raken op die gigantische Hollywood-epossen. Zat ik gisteren in de trein naar Amsterdam, kreeg ik een belletje van mijn buurman die me op de tropische dag uitnodigde om in The Movies deze Nolan te gaan zien. Ik twijfelde een beetje. Moest nog douchen, wou in het park met een boek zitten, is er dan nog wel tijd genoeg gezien deze om drie uur 's middags zou aanvangen. Maar ik was ruim op tijd en ik ging toch maar op de uitnodiging in.

Dat Nolan de laatste tijd de geschiedenisboeken uitpluist was al duidelijk. Nu keert hij helemaal naar de tijd van de Grieken en mag de inmiddels grijze Matt Damon de rol van Odysseus op zich nemen. En Nolan zou Nolan niet zijn als hij er nog een handjevol andere beroemde acteurs in zou gooien. Wel haalde ik Tom Holland en Timothee Chalamet. En was Euryloches nou Dev Patel? Nee, blijkbaar was dat zijn broer.

In deze 172 durende sensatie volgen we het Griekse leger dat huiswaarts keert na de val van Troje. We mogen zeker weer niet klagen over de beelden, decoratie en montage, want daar weet Nolan toch wel weer heel zorgvuldig in te zijn. Ook bouwt het mooi op van een historische oorlogsfilm, naar de daadwerkelijke mythes en maken we gaandeweg kennis met de wezens, monsters en het kwaad dat steeds op de loer ligt (en natuurlijk het leven van enkele soldaten inneemt; behalve de hoofdpersonages zelf). Komisch en luchtig vond ik wel die scene met die heks die de manschap in varkens veranderd.

Uiteraard worden daar ook de spectaculaire slagvelden en zwaard en pijl en booggevechten bij aangekaart om je de popcorn sneller te doen laten knagen. Gecombineerd met tragiek gevormd in denkbeelden over de verloren dochter (gespeeld door Zendaya) en is ook de raamvertelling omtrent Odysseus vrouw en zoon (en de nodige machocultuur in die eetzaal) vrij fraai weergeven.

Na zowel de filmhobby een beetje verwaarloosd te hebben en de epossen en Hollywood-sensatie links te hebben laten liggen, was dit toch helemaal niet zo slecht. Uiteraard overwint het Amerikaanse het van het Griekse origine, maar wie denkt daar ook in deze kwestie bij na?

3,5*

Er zijn films die je meerdere keren kijkt in je leven, soms komt er een voorbij op tv en je blijft er ongewild in hangen ook al weet je hoe het afloopt: Pulp Fiction, The Good, the Bad the Ugly, heel vaak gezien en zo zijn er tig films te noemen. Met films van Nolan heb ik dat dus niet. Oppenheimer was een lange zit in de bioscoop dat was eenmalig. Ook The Odyssey was een lange zit en roept zeker niet het gevoel op dat ik die nog eens wil zien.

Tom Holland en Matt Damon schat ik hoog in en toch weten ze je in deze film niet 100% te raken, pas aan het eind van de film komen de emoties wat los.Voordat er wat actie in de film komt word je een lading niet boeiende maar wel vermoeiende dialogen voorgeschoteld, net als in Oppenheimer. Elke vorm van zelfspot of humor ontbreekt in de films van Nolan. Een romanticus lijkt het mij zeker niet als ik afga op de soundtrack, daar word ik wederom niet blij van. Die gaat de top 200 lijst van NPO-klassiek beste filmmuziek niet halen. De geluidsdynamiek is ook veel te hoog, als de climax van de film bereikt wordt kun je beter je vingers in de oren stoppen om geen gehoorbeschadiging op te lopen.

Zeker is dit een bovengemiddeld goede film maar net als Oppenheimer ook flink overhyped. Als avonturenfilm is het veel te serieus, als historisch drama niet geloofwaardig. Het verhaal speelt zich af rondom Griekenland, het hadden net zo goed de Ardennen kunnen zijn. Nolan vergeet om jou als kijker mee te nemen op zijn reis.

Drie jaar na Oppenheimer maakt Nolan wéér de film van de zomer, je moet het hem toch maar nageven. Over kwaliteit kan dan nog gediscussieerd worden, maar er is toch geen enkele regisseur momenteel (ooit?) die zó massaal mensen naar de cinema lokt met een 'origineel' (non-franchise) verhaal. De man is een genre op zichzelf geworden. Kan je alleen maar bewonderen toch, als cinemaliefhebber.

Met The Odyssey maakt hij in ieder geval een technisch fantastische film, met heerlijk grootse en entertainende scènes. En met ook eens een keer - althans voor zijn doen - een vrij simplistisch en rechtlijnig verhaal. Tuurlijk, er wordt wat met tijd en structuur gesprongen, maar op dat gebied durft hij zichzelf gelukkig toch net iets minder serieus te nemen dan in een film als Tenet (of ja, ook Oppenheimer, al kan ik die wel veel beter pruimen). De episodische avonturen, de kadervertelling van Odysseus die zijn eigen verhaal probeert te reconstrueren, Telemachus die met overlevenden van de Trojaanse oorlog gaat praten en op die manier het verhaal van de val van Troje krijgt verteld: ik vond dat allemaal wel vrij sterk in elkaar zitten. Enkel het eerste kwartier vond ik veel te exposition-heavy en in your face en het laatste halfuur iets te langgerekt en saai.

En Nolan laat ook nog wel een aantal andere steken vallen. For the life of him, een sterke vrouwenrol zal hij nooit kunnen schrijven. En hoewel alles er visueel indrukwekkend en top uitziet, ontbreekt er ook wel een bepaalde.. spark? De wereld voelt soms wat leven- en kleurloos - en het mythische oude Griekenland voelt nergens 'zwoel' of 'sexy'. Vergelijk dat met Troy uit 2004..

Maar goed, nu klink ik erg negatief, en ik geef hier toch wel een kleine 4* aan. Qua bioscoopervaring was dit absoluut fantastisch, en er zitten ook echt wel héél sterke scènes en set pieces in. Het stuk met de cycloop is hallucinant sterk zelfs, qua design van het wezen, en de absolute horror van de situatie. Idem voor de aanval van de grote ridders, wat een hopeloos duistere 'actie'-scène. Zelfs een licht stukje body horror in de scènes met Circe. En de bijna psychedelische schripbreuk met al die blikseminslagen en chaos. Erg sterk gedaan allemaal, met enkele van de best geregisseerde scènes uit Nolans carrière zelfs wat mij betreft.

Er gaan geruchten dat zijn volgende film een full-on horrorfilm zou zijn. Ik zou hem dat op voorhand niet hebben gegeven, maar na enkele scènes uit deze film gezien te hebben, lijkt me dat een interessant experiment voor hem.

Kleine 4*. Ben aan het denken om hem misschien nog eens in IMAX 70mm te gaan zien (in Brussel) binnenkort. Is echt een film die ik graag nog een tweede keer zou zien, maar niet per se snel thuis zou opzetten.

Geweldig epos van Homerus op sublieme wijze verfilmd door Nolan. Damon had nog iets dieper in zijn rol gekund naar mijn idee, Hathaway overtuigt als koningin met een feministisch trekje avant la lettre. Pattinson blijft groeien als acteur. De film is pakkend van begin tot eind, waarbij de 7 zonden en deugden naar voren komen in de wetten van oorzaak en gevolg. Er had nog wel één uurtje bij gekund met name op het sociaal emotionele vlak in combinatie met het lichamelijke. Klassieker! 4,6*

Mythologie is iets heel anders dan geschiedenis. Het geeft meer interpretatievrijheid, en dat is ook waar Nolan gretig gebruik van maakt : zijn visie en interpretatie erop loslaten. Ik had enkele jaren terug al eens neergeschreven bij de oude film Ulisse met Kirk Douglas dat Homeros' klassieker een remake verdiende, wel hier is 'm dan.

Er wordt meer plaats gegeven aan de episode met het paard van Troje, omdat alles wat daarna komt, namelijk zijn 20 jaren terugkeer naar huis het gevolg zijn van een goddelijke toorn die hij over zich heeft losgelaten ("breaking Zeus' law"). Dat wordt naar mijn weten nooit met zoveel woorden gezegd in het literaire werk. De vertelling van de terugtocht wordt in flashback verteld wanneer hij zijn relaas doet aan de nimf Calypso, die hem jarenlang bij haar houdt met behulp van verslavende lotusbloemen. ...

Het verhaal aan het thuisfront, met de tientallen aanbidders die amper kunnen wachten om de troon te bezetten, denkend of hopend dat Odysseus overleden is, begint wat slap, maar levert desondanks een erg intense finale op waarbij Odysseus genoodzaakt is om ze allen te doden om zijn rijk te redden.. Damon doet wat hij moet doen, namelijk de held uithangen. Maar ik genoot soms meer van rollen van bijvoorbeeld Tom Holland, Robert Pattinson en Samantha Morton die heel erg bijdragen aan de kwaliteit van de film.

Nolan is niet de man van uitbundige special effects, en hij gebruikt die dan ook slechts wanneer het echt nodig is. Zo vond ik het stuk met de sirenen iets te kort; dit is zo overbekend dat het voor mij wel wat langer mocht uitvallen? Alles zag er verder wel degelijk goed uit en hij brengt een avonturendrama dat voor mij nooit ging vervelen en waar je al van de eerste minuten in gezogen wordt. De hoge cijfers vind ik dan ook terecht. Absoluut de moeite en zeker in de bioscoop te bekijken. Ik verwachtte er veel van en ben tevreden naar buiten gestapt.

Ik vind de film zwaar overrated, nep en absoluut geen epos. Vond er echt geen lol aan, ik verwachtte een soort Gladiator-niveau, maar dit was een boekverfilming die veel te langdradig en ongeloofwaardig was.

Vooral qua geluid is dit wel een hele fijne ervaring in de bioscoop en heeft echt zijn meerwaarde. Verder kon het verhaaltje me eigenlijk weinig interesseren, maar het avontuurlijke middenstuk maakt een hoop goed. Het einde is dan weer erg matig en het lot van Odysseus kon me niet zoveel meer schelen, dood of levend. Dat hele stuk was ook vrij inwisselbaar en leek meer op een gemiddeld wraakfilmpje met Jason Statham. De spanningsboog was voor mij compleet verdwenen.

Het middenstuk was voor mij dus met afstand het beste. Heerlijk samenraapsel van fantasy, avontuur en zelfs een beetje horror/thriller. Ik ben sowieso wel fan van boottochtjes waarin de bemanning steeds wat verder de duisternis in wordt getrokken (Apocalypse Now). Qua cinematografie was het bij vlagen heel sterk en in IMAX kwam ik soms ogen tekort om alle details op het scherm te bekijken. Helaas had ik daarvan nog wel wat meer verwacht en blijft het bij een aantal hele knappe shots op het strand en in het bos. In dat geval was Oppenheimer veel stijlvoller en constanter en had vooral een betere spanningsopbouw.

De muziek vond ik overigens een dik pluspunt in combinatie met het geluid. Vooral erg fijn als geluidseffecten en muziek elkaar versterken, maar thuis blijft er vrees ik weinig van over.

Een kolossale film die je absoluut in de bioscoop IMAX scherm moet gezien hebben. Knappe beelden, mooie locaties en duidelijke overzichtelijke actiescènes. Het verhaal wordt goed opgebouwd en de cast doet het zeker aardig. Toch heeft de film een paar minpuntjes waardoor deze prent 4 sterren krijgt en niet meer. Het slot is ondanks dat je weet dat het natuurlijk een fantasiefilm is, toch redelijk bombastisch en wat ongeloofwaardig uitgewerkt. Ook de scène op het dodeneiland sprak minder aan. Voor de rest prima film en genoten in de bioscoop. 8,5/10

Eer zonder man

Sommige films hebben het vermogen om je steeds opnieuw in andere genres te gooien, terwijl ze coherentie en thematische eenheid bewaren. Zo voelt 'The Odyssey' (2026) alsof talloze verschillende blockbusters tot één geheel zijn gemaakt. Van de paleisintriges in Ithaka tot de gruwelijke bestorming van Troje. Om even zo makkelijk terug te keren naar een fantasiewereld met een cycloop, titanen, heksen, het dodenrijk, sirenen en monsterlijke zeewezens. Het werkt ook goed dat je de Goden zelf - met uitzondering van Athena als het symbool voor rechtvaardigheid - vrijwel alleen terugziet in de woeste zeegolven van Poseidon en de donderhemel van Zeus. Voor mij is 'The Odyssey' (2026) het sterkst in de vermenging van mythische elementen met hyperrealistische beschouwingen over de immense prijs van oorlogsvoering. Het maakt van Odysseus een moderne parabel die past in een turbulent tijdsgewricht waarin mannelijk leiderschap op zoveel verschillende fronten wordt bevraagd.