Meningen

Heb afgelopen jaar deze film ook een keer gezien.

Door alle media aandacht en gedoe had ik verwacht dat ik hier de allerbeste film allertijden te zien zou krijgen. Een film die mij nooit meer los zou laten....in dat opzicht ben ik wel bijzonder teleurgesteld.

Echter, ik zie uiteraard wel dat deze film niet draait om het diepzinnige verhaal, maar vooral de manier waarop het in beeld wordt gebracht.

Ik kan niet ontkennen dan dat ik zo af en toe nog denk aan de manier waarop je vanaf de 'aarde' naar andere planeten kan kijken die relatief dichtbij staan (i.t.t. hoe wij naar de maan etc kijken).

De beelden zijn schitterend, en hij duurde volgens mij duurde hij 2,5 uur of zoiets? Het zegt voldoende dat de duur mij absoluut niet heeft gestoord. Het is een mooie kijkervaring, en hij 'kijkt lekker weg'. Het is voor mij nu de eerste keer dat ik dat laatste als een compliment gebruik.

Zou denk ik ongeveer 4 sterren geven. Voor 5 sterren moet het wel echt een compleet plaatje zijn qua muziek, beeld & verhaal (Tree of Life bijv.).

Onbevredigend is precies het woord dat mij ook te binnen schoot toen ik 'm gisteren keek. Edwards probeert Malick's stijl te kopiëren, maar ik denk dat we getuige zijn geweest van 'vorm zonder inhoud'. Edwards heeft geen 'bigger picture' voor wat hij precies wil, Malick wel.

Een voice-over van Lincoln zelf toevoegen zou het wel een extreme kopie maken van Malick's werk, maar dat zou wel enige diepgang en rode draad geven aan wat er gaande is.

Muziek is trouwens erg irritant. Lijkt gewoon willekeurig onder mooie shots te zijn geplakt omdat dat 'mooi' zou zijn. Verder lijkt het volledig betekenisloos.

Denk dat deze film nogal leeg is wanneer je de roman niet hebt gelezen. Het prachtige verhaal van Mann wordt helaas erg gehaast en gefragmenteerd verteld.

Verder viel het me vooral eigenlijk allemaal nog aardig mee, had me namelijk wel voorbereid op een flinke tegenvaller. Geen film kan zo'n boek benaderen in schoonheid, maar dit was op zich nog niet eens zo slecht. De tijdsgeest, het huis, de familie, de opkomende kunstzinnigheid in de familie ...de belangrijkste elementen zitten er wel in. Probleem is dat de haast die er in het verhaal zit er ook voor zorgt dat de kijker zich amper kan binden aan de personen, terwijl dit juist de enorme kracht van de roman zelf was.

Dit boek leent zich veel meer voor een mini-serie, als je de ambitie hebt om bijna alle belangrijke gebeurtenissen te behandelen.

In mijn ogen een zeldzaam mooi portret van een jongen die z'n sexualiteit en liefde ontwikkelt/ontdekt. Qua positieve punten kan ik me prima aansluiten bij de meeste recensies hierboven, maar het het is bovenal een film waar ik gewoon sympathie voor voel. Een film die ik voor het kijkplezier prima nog een keer wil zien, maar ik verwacht niet dat ik over 5 jaar nog eens scenes terug ga kijken omdat het zo briljant gemonteerd/geschoten is.

Echter, een paar shots vond ik nogal opvallend. Zo zit er opeens een eigenaardige jump-cut in wanneer Oliver bezig is met het pellen van z'n ei, en dan in Bergamo dat korte shot dat gefilmd lijkt door hitte-sensoren. Met name die warmte-beelden waren prachtig, maar waarom slechts eenmalig en zo ontzettend kort? In een film die nogal braaf in elkaar is gezet viel dit toch wel erg uit de toon naar mijn gevoel.

Timothée Chalamet is overigens in alle opzichten prachtig om aan het werk te zien in deze film. Schot in de roos van de casting afdeling.

(ik vond die preek van de vader richting het einde echt totaal overbodig. Dat voegde echt niks toe aan de film, behalve een wat moralistische ondertoon dat de acceptatie van dit soort liefdesexperimenten niet altijd en overal geaccepteerd is oid.)

Ben deze film eigenlijk alleen vanwege Lubezki gaan kijken, en achteraf kan ik concluderen dat hij voor mij ook de enige goede reden is om deze film aan iemand anders aan te bevelen. Het is allemaal gewoon niet echt geslaagd naar mijn idee, verhaal komt totaal niet uit de verf en de muziek had er ook wel wat beter in kunnen worden gemonteerd. Camerawerk redt de film.

Voor Lubezki, en stiekem toch ook een beetje algemene waardering voor deze dystopie: 3,5.

Ik ben weinig bekend met het oorlogsgenre, en kan niet echt beoordelen wat Nolan nu precies toevoegt aan het bestaande werk. Het is in mijn optiek niet een zeer originele of bijzondere film, tenzij 'ervaringscinema' voor het oorlogsgenre erg uniek is.

De sterke en zwakke punten zijn sterk met elkaar verbonden. Het sterke punt vond ik de poging om doormiddel van de muziek vooral te focussen op de onophoudelijke paniek en het gevaar. Vond de muziek helaas wat lauwtjes, terwijl ze in bij Cinemec in Utrecht beweren een flink geluidsapparaat te hebben staan.
Een ander sterk punt was (lange tijd) de kilte waarmee Nolan alles wilde overbrengen. Geen moreel geouwehoer, geen sentimenten: pure, rauwe oorlog krijg je. De afwezigheid van de tegenstander draagt bij aan de directe ervaring. Tot je bij het einde komt. De intocht van de burgerboten is het dieptepunt van de film, en speelt nogal flauw in op sentiment.

Het grootste pluspunt, dat niet een negatieve keerzijde kent, is de afstandelijkheid. Iedere soldaat is voor Nolan evenveel waard, en je middag/avond wordt niet verpest met psychologisch geouwehoer of oninteressante karakterontwikkeling. Daarvoor kun je m.i. ook beter een boek lezen of een serie kijken. Nolan snapt dat de film als uniek en autonoom kunstwerk niet simpelweg een korte versie van een serie is, maar op een wezenlijk andere manier met haar personages om zal moeten gaan. Dat is denk ik de belangrijkste les die andere regisseurs hieruit zouden moeten halen.

Al met al een aardige ervaring voor in de bios, maar waarom het door velen als super geniaal, briljant en baanbrekend zien is mij nog even een raadsel, daarover zal ik nog eens wat proberen te lezen...

Dit was blijkbaar de film waar ik dit jaar op heb zitten wachten, zonder dat ik het wist. Een heerlijke trip.

Deze film heeft alles wat ik momenteel bewonder in mijn favoriete films. Prachtige muziek, goede opbouw, strakke beelden, dromerige sfeer, compacte en behapbare lengte, eenvoudig verhaal.

Film is voor mij de unieke combinatie van beeld, geluid en narratief. Daar waar veel films de neiging hebben om het de eerste twee in dienst te stellen van het laatste, zijn ze in deze film gelijkwaardig. Dat maakt de film zo heerlijk.

Deze film roept het gevoel op waar ik het meest van houdt bij films. Vergelijkbaar met het achtbaan gevoel: ik wil nog een keer!

Veel regisseurs lijken het heel tof te vinden om te zeggen dat ze met 'locals' en 'amateurs' werken, maar ik vrees dat deze film toch wel het nut van acteerscholen heeft laten zien. Vond zowel de kinderen als de moeder in kwestie zwaar over-acteren. Ik werd echt doodmoe van Moonie die een soort karikatuur van een kind speelt. Misschien is het nou eenmaal hoe Amerikanen zijn, dat weet ik niet zo goed, maar ik kon me werkelijk niet voorstellen dat je op zo'n manier met elkaar interactie hebt. Bijna iedere scene moet er wel weer iets grappigs, scherps, baldadigs of in ieder geval iets opmerkelijks uit 1 van de monden komen, nooit iets 'normaals'.

(nu zullen jullie zeggen: dat is precies het punt! Ze zijn niet normaal! Maar ik ga ervanuit dat jullie snappen wat ik bedoel. Ook mensen in een lagere sociale klasse hebben zo nu en dan een doorsnee kut gesprek.)

Eerste deel is daarom ook doodvermoeiend voor mij. Vanaf de parfumverkoop, en eigenlijk vooral vanaf 'de nieuwe baan' van de moeder begon de film pas echt voor mij. Tweede helft scoort ook een stuk beter voor mij.

Ik ben niet zo bekend met Sean Baker, wat voor de meesten zal gelden, maar ik had op basis van de setting en de soundtrack een iets andere film verwacht. De muziek speelt eigenlijk een rol op de achtergrond, terwijl ik had gehoopt dat het meer naar de voorgrond zou worden getrokken. Wanneer het een meer gestileerde film zou zijn geweest heb ik ook minder moeite met het overdreven gedrag van de acteurs, maar in een toch enigszins 'realistische' aanpak vond ik de karakters op geen enkele manier recht doen aan de treurige situatie.

In 1 woord: afschuwelijk.

Note: Heb hem in de bioscoop helaas in 3D gezien (heeft niet mijn voorkeur, maar ben ten prooi gevallen aan een democratische beslissing). Heb ook niet alle LOTR films gezien.

Visueel: hopeloos. Lijkt net een animatie film. Helaas een overdaad aan special effects, die op sommige momenten zelfs vreselijk slecht zijn.

Verhaal: hopeloos. Er is gewoon geen verhaal. Daardoor moeten ze elke scene extreem lang oprekken. Werkelijk iedere scène duurde te lang, nergens werd het spannend (ik ga er van uit dat dat bij deze film wel het geval zou moeten zijn?). Waarom deze film 3 uur moet duren is mij echt een raadsel.

De humor vind ik ook erg vervelend. Past naar mijn idee helemaal niet in de film.

De muziek kwam daarbij totaal niet over. Voegt nergens iets toe aan de film. Is er vooral ingezet om te laten zien 'wat een mooie muziek ze in huis hebben', maar qua spanningsopbouw of iets in die richting liep het voor mijn gevoel niet echt synchroon met de scènes.

Een deel van het verhaal bestaat voor mijn gevoel ook uit verwijzingen naar personen, volkeren en gebeurtenissen uit LOTR. Voor mij dus niet echt lekker te begrijpen.

Conclusie: ben blij dat ik niet heb hoeven betalen voor mijn kaartje.

Vreemd hoe de sfeer van een Malick-film altijd nog even om je heen blijft hangen, althans bij mij. De licht hypnotiserende sfeer heeft absoluut z'n effect.

Afgezien van de invloed om mijn gemoedstoestand was het zelden zo moeilijk om iets van een film 'te vinden'. Na een perfect gecomponeerd 'To The Wonder' was het voor mij heel erg zoeken naar het ritme van de film, denk dat ik na een half uur/drie kwartier pas had geaccepteerd dat de film geen uitschieters heeft maar juist constant blijft deinen. Dit vraagt veel van de kijker, en Malick maakt hier absoluut geen vrienden mee. Ik heb zeker een 2e kijkbeurt nodig om te bepalen of ik de deining nou een zwaktebod vind, of juist een passende vorm.

Overigens denk ik gek genoeg niet dat er te weinig wordt gepraat in de film zoals velen lijken te zeggen in recensies, in tegendeel, er wordt veel te veel gepraat. Van mij had de muziek mij meer aan duizelen mogen brengen, in plaats van de stroom van woorden.

De grote aanklacht die Malick hier lijkt te maken - in de lijn van TTOL en TTW - is de afwezigheid van de verticale spanning in het moderne leven. In combinatie met het intense familie drama had er een heel mooi einde gepast bij de film, namelijk de priester die het lijden als een geschenk van God presenteert. Daarmee zou de verticale spanning hersteld zijn, op een vrij bittere manier. Ik stond strak van het kippenvel, maar vreemd genoeg ging de film door. En toen was het opeens afgelopen.

Een briljant einde? Een fatale fout? Ik ben er nog niet uit. Daarnaast is dit een typisch 'oeuvre' werk, naar mijn mening. Iemand die nog nooit een Malick film gezien heeft kan het erg moeilijk krijgen. De tweede kijkbeurt hoop ik ergens anders te kunnen doen. Zowel beeld als geluid kwam maar matig tot z'n recht in de kleinste zaal van het Louis Hartlooper Complex. Om nog maar te zwijgen over het ongeduldige publiek.

Hoewel ik het in z'n geheel een fraaie documentaire vind, eentje waarin vooral de supporters beleving centraal staat, scoort hij voor mij toch niet heel hoog.

Positieve aspecten zijn het achterwege laten van vervelende en sentimentele muziek. De supportersliederen en omgevingsgeluiden laten veel meer de sfeer van het afgelopen seizoen van FC Twente zien.

Echter, inhoudelijk vind ik het toch moelijk om naar deze documentaire te kijken, omdat het seizoen 2015/2016 voor mij onlosmakelijk verbonden is met het oneindig lezen en herlezen van rapporten, uitspraken, rechtszaken, jaarrekeningen etc. Veel supporters hebben zich onwaarschijnlijk veel ingelezen, maar de documentaire gaat volledig over de 'beleving', en toont ook voornamelijk de onderbuik van supporters uit achterstandswijken. Ik vind het moeilijk om de documentaire puur als documentaire over voetbalbeleving te zien, hoewel dat voor de maker wel het uitgangspunt is geweest. Enfin: voor een supporter dus onbevredigend, hoewel ik de keuze om de inhoudelijke discussie weg te laten goed begrijp wanneer je hiermee een document over voetbalbeleving wilt maken. Voor mij als supporter vind ik het echter pijnlijk dat de documentaire een anti-westen en anti-KNVB sentiment bevestigt, terwijl dat uiteraard slechts onder een deel van de supporters leeft. De nuance wordt bewust vermeden.

Daarnaast stoor ik me aan het feit dat er wel erg selectief gefilmd en gepraat wordt over de stad Enschede. Wellicht is er voor de oudere generaties sprake van een enorm minderwaardigheidscomplex, maar onder de mensen tussen de 20-30 leeft dit amper. Daarnaast is de club niet alleen van de stad, maar vooral van de streek. En de streek blijft volledig buiten beeld.

Het telefoongesprek met Munsterman is natuurlijk onluisterend, maar ook hier vind ik het bizar dat de film van begin af aan een heksenjacht op Munsterman voert, terwijl de makers van de film in het gemeentehuis doodleuk naast de andere commissarissen plaast nemen. De hele organisatie van Twente was verrot, een organisatie waarin Munsterman het slechtste in zichzelf naar boven kon halen...maar de documentaire doet voorkomen alsof alles wat er de afgelopen 3 jaar bij Twente is gebeurd de schuld is van Munsterman.

Mede door Auke Briek en Naomi Watts deze film laatst gaan kijken (zo'n pr-machine maakt toch nieuwsgierig:P)

Vind het een bijzondere film, die zeker meer aandacht (nouja, vooral 'andere' aandacht) verdient dan het nu krijgt. Hoewel ik de liefdesverklaring van een aantal in dit topic niet begrijp en eigenlijk ook wel erg ver vind gaan voor een film die volgens mij een vrij uitgekauwd thema behandelt, sla ik de film ook hoog aan.

De leegheid van de Spring Break wordt prachtig benadrukt door het contrast met de voice-over van Selena. Volledig escapisme dat ervaren wordt als een spirituele droom. De ridiculisering van de hedonistische levensstijl van de pseudo-gangster gaat echter net iets over de top naar mijn mening. Punt is gemaakt, uiteindelijk werd de herhaling wel een beetje irritant. Of hij is niet goed genoeg uitgevoerd om hypnotiserend te werken.

Had eerst een 4 gegeven, maar ik merk inmiddels dat de film te weinig beklijft. Ik lig er niet wakker van, het maalt niet door mijn hoofd. Daarnaast zijn er eigenlijk maar 2 stukken die ik nog echt terugkijk (aankomst in Florida met de voice-over van Selena & Britney Spear met Everytime).

Daarom een 3,5*