Meningen

Positief verrast door de Reunion. Ik zie dat ik de meeste delen uit de American Pie serie tot zover niet hoger dan een 2,5* gaf. Is deze zoveel beter, of is mijn smaak veranderd? Misschien toch maar de eerdere films weer eens kijken. In ieder geval een vermakelijke film, vooral met de voorkennis van de eerdere delen.

Geheel mee eens. Voor een animatie- of tekenfilm hadden de vele clichés nog gekund (de lichtval in de scène waarin Aslan met de jongen praat bijvoorbeeld) maar voor de megaproductie (sterke special effects, soundtrack e.d.) is het verhaal gewoon veel te sprookjesachtig.

Goede film. Het hele tussenwereld-gedoe kan ik maar moeilijk serieus nemen, maar symbolisch is de film heel sterk. Susie's verblijf in de tussenwereld kan heel ruim geïnterpreteerd worden, en is zo wellicht voor veel mensen op concrete situaties van toepassing. Het laat wat mij betreft zien hoe iemand, ook wanneer je niet gelooft in contact met overledenen, toch in een bepaalde zin *realiteit* kan hebben door de herinneringen en de vragen die rond zijn of haar dood zijn blijven liggen. Hoewel het spirituele gehalte wel erg hoog is, was ik wel heel erg onder de indruk van het grafische spektakel waarmee alles op het beeld werd getoverd. Ook qua sfeer, opbouw en acteerprestaties heb ik niet veel op de film aan te merken, alleen het einde vind ik wat geforceerd. Dit had makkelijk anders (beter) gekund.

Het stuk waarin Bond op het dak van een vliegtuig klimt en daar dan ook nog een gevecht houdt heeft er geloof ik voor gezorgd dat ik nooit meer de behoefte heb gehad om een Bondfilm te zien. Ik zag 'm op televisie en wilde 'm graag afzien, maar als ik geweten had dat 'ie vanaf dat moment nog driekwartier zou duren had ik 'm afgezet. Ik zat regelmatig te gapen.

Prima film, maar voor mij niet meer dan een keer boeiend. Misschien bevalt de remake me beter, die moet ik binnenkort maar eens zien. Misschien ben ik toch wat verwend door moderne filmtechnieken, want om hierdoor geboeid te worden wordt toch wat van mijn eigen inlevingsvermogen gevraagd, om het regelmatig aanwezige compleet onrealistische aspect ervan over het hoofd te zien. Vrijwel alle moord/sterfscenes zijn hier goede voorbeelden van, met uitzondering van de zelfophanging en de glasplaatdood die vreemd genoeg nog vermakelijk om te zien waren. Het verhaal heeft verder best wat boeiends, maar echt spannend werd het voor mij nergens.

Minpuntjes t.o.v. het origineel:
-Een redelijk emotieloze Robert Thorne
-Een nog steeds enge, maar iets minder "schattig" satanische Damien
-Er wordt een weinig hechte band tussen Robert en Katherine gecreëerd, voordat Damien de boel opbreekt, wat je dus weinig doet
-Op sommige momenten had er veel meer spanning in kunnen zitten, waar de film te snel gaat of te abrupt van het een op het ander springt
-Zodra je het origineel hebt gezien zijn de 'spannende' momenten niet meer spannend
-De "adoptie"scène is spanningloos en emotieloos: leeg. Die in het origineel was veel sterker.

Pluspuntjes t.o.v. het origineel
-Leuke schrikmomenten, die in het origineel geheel niet voorkomen
-Visueel (belichting, special effects) allemaal net iets sterker
-Over het algemeen is er iets minder fantasie nodig om je in te leven in het verhaal
-Verhaal is duidelijker, ook het stukje aan het begin vind ik een toevoeging
-Veel sterkere soundtrack dan het origineel
-Moorden zijn realistischer in beeld gebracht
-Met uitzondering van die van journalist Keith Jennings, maar die is toch leuk vormgegeven

Alles bij elkaar beviel mij deze film net iets beter, maar meer dan een krappe voldoende kreigt hij niet. Ik beveel iedereen die deze film ziet in ieder geval aan het origineel erbij te gaan zien. Ervoor of erna maakt niet zo veel uit, maar in de ene film zitten wat details die de ander mist en omgekeerd. Geen van beide is lang, dus daarvoor hoef je het niet te laten.

Grappig feitje: volgens IMDB is Harvey Stephens (Damien in het origineel) een van de journalisten die af een toe in een enkel shot van deze versie te zien zijn.

Mooie film. Bijzonder goed geacteerd, niet dramatischer gemaakt dan het verhaal op zich al is (precies goed zo), en aangenaam verrast hoe snel we weer buiten stonden. De meeste films van rond de anderhalf uur die ik zie zijn comedy's. Deze film weet een intrigerend verhaal compleet en zonder te haasten te vertellen in die tijdspanne.

Een prima film. Althans, als je de jacht op een seriemoordenaar voldoende vullend vind voor een plot. Meer is deze film namelijk eigenlijk niet. Lecter wordt er maar half bij betrokken, en is eigenlijk meer decor. Dit heeft als gevolg dat Hopkins hem eigenlijk niet echt uit de verf kan laten komen, Hannibal leent zich niet voor een bijrol. In The Silence of the Lambs zie je hoe Starling het hard probeert maar de moorden niet kan oplossen zonder Lecter, in Red Dragon lijkt het er meer op dat Graham Lecters hulp vraagt omdat hij eigenlijk wat tegen het werk opkijkt.

Norton staat dan wel weer vol in de spotlight, maar die vind ik eigenlijk maar matig. Hij heeft wat goede momenten, maar ook een hoop mindere. Dit valt zeker op in vergelijking met de serie (Hannibal), waarin Hugh Dancy dit personage fantastisch (wat mij betreft veel beter) neerzet.

Fiennes doet het oké, maar zijn personage/verhaal is ofwel niet interessant genoeg (ik heb het boek niet gelezen, maar dat lijkt me sterk), ofwel (dit lijkt me waarschijnlijker) niet genoeg uitgediept/uitgewerkt om echt fascinatie te kweken, zoals in de film Hannibal en Silence of the Lambs. Ik had een beetje het idee dat het verhaal dat wordt verteld zich misschien wel beter leent voor een serie-aflevering of twee als voor een film. Niet ontoevallig dat die serie dan ook gemaakt/in de maak is.

Dat gezegd hebbende, qua regie en camerawerk is wel alles goed gedaan. De spanning zit er echt in, de film wordt nooit saai. De muziek staat niet echt op zichzelf, maar ondersteunt de beelden wel erg goed. Al met al een prima film, hoewel Hannibal zelf meer een decorstuk is en de film dan ook meer een opgeleukte detective is. Ik ben wel benieuwd naar het boek, want iets zegt me toch dat er meer in de verhaallijn van de rode draak steekt dan in deze film naar boven komt.

Ik vind 'm redelijk matig. Inderdaad, een beetje een standaard rise and fall-verhaal, dat als enige factor om het leuk te maken Tony Montana heeft, en laat zijn personage mij hier nou totaal niet bevallen. Wat leuke quotes, tsja, voor een eenmalige grijns maar met verder weinig inhoud. Van de hele film is er sowieso slechts weinig voor de eeuwigheid bestemd; enkel Tony Montana, en of zijn faam nu terecht is... De wereld is er niet veel beter van geworden, heb ik het idee.

Ondanks wat schrikmomenten is Sint niet echt eng te noemen. Dit komt vooral doordat de film regelmatig gewoon heel nep overkomt. Ook hoe de hoofdpersoon meermalen miraculeus blijft leven terwijl iedereen om hem heen met gemak wordt omgelegd (met een hoop té rood bloed) is opmerkelijk, en het einde (inclusief een schrimoment dat wel héél veel aan When a Stranger Calls doet denken) is zo clichématig als wat. Daartegenover staan wel wat leuke actiescènes (leuker dan de 'spannende' scenes) met behoorlijk over the top-executies, waarin het brute imago van de doem-sint en zijn pieten heel leuk naar voren komt. Leuk voor een keer kijken, voorafgaand aan Sinterklaas natuurlijk, maar niet voor meer dan ééns per jaar.

Vandaag in de bioscoop gezien, en wist niet zo goed wat ik er mee aan moest.

Aan de ene kant een aantal positieve punten. Er wordt zeer goed gebruikt gemaakt van de 3D, dit is eigenlijk de eerste keer dat ik dat van een niet-IMAX-film vind. Ook de karakters in 3D zijn leuk en doen tenminste geen onrecht aan de 2D-karakters (zoals in sommige andere filmvertalingen) Ook treden de makers van de gebaande paden met haast psychedelische scènes en bijbehorende muziek. Je kunt ook niet zeggen dat de film voorspelbaar is, de ene bizarre scène volgt de andere op. Soms positief, maar niet altijd.

Want er is ook veel aan te merken. Een rode draad is wel te vinden, maar er zitten zoveel uitstapjes in die geheel niet voor het verhaal nodig zijn (de Octosaurus bijvoorbeeld) dat deze wat ondersneeuwt. Ook gaan sommige stappen veel te snel, zoals de overgang van het vredige Bikinibroek naar de toestand van anarchie. En dan nog wat flauwe seksgrappen "die de kinderen dan niet snappen (hihi)". Dat deed die vorige Spongebobfilm toch stukken beter. Ook gingen in de Nederlandse vertaling wat grappen verloren, toch jammer. Al met al stukken minder dan de vorige.

Waardeloze film. De zogenaamd alternatieve meisjes (qua intellectueel niveau in ieder geval staat die benaming ze prima) zitten echt niet veel hoger op de ladder dan de gemiddelde mtv-real life dit of dat-serie. De film is al kort, maar het verhaal had ook in een minuut of tien-vijftien verteld kunnen worden. De rest is of waardeloze dialoog of tieten. De spanning die men probeert op te bouwen komt nergens uit de verf, en eng is de film al helemaal niet.

Ik heb er erg van genoten. Of het heel veel lijkt op "al die andere" science fiction-films kan ik niet zeggen, ik heb er meer niet gezien dan wel. Het acteerwerk is niet de hele film van een even hoog niveau, toegegeven, maar Transcendence doet wat mij betreft wel iets bijzonders. Het laat sterk de mogelijkheden én de gevaren zien van technologie die we nu letterlijk in onze handen hebben. In die zin staat het in ieder geval stukken dichter bij ons dan bijvoorbeeld The Matrix. Tot op een bepaald punt (hoever de wetenschap daadwerkelijk kan gaan weet ik niet precies) ligt het dan ook niet bijzonder ver van de werkelijkheid. De boodschap is niet eenduidig, als in: goed óf slecht wint.

Er is zeker het een en ander op aan te merken. Maar ik ben blij dat dit soort films gemaakt worden, omdat ze op een min of meer toegankelijke wijze aan de "grote" vragen van de technologie en in zekere zin het gehele bestaan raken, en daardoor wellicht wat mensen aan het denken zetten.