Meningen

Regisseur Guy Ritchie had met Sherlock Holmes (2009) ook die andere Britse icoon succesvol opnieuw naar het witte doek gebracht en leek daarom de aangewezen figuur om het verhaal over de legendarische koning Arthur onder handen te nemen. Helaas, werkt het slechts met vlagen. Hij past hier namelijk dezelfde hyperbolische stijl toe als in zijn misdaad-gangsterfilms Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch. En daar zit gelijk een groot manco van de film. Door de loeisnelle montage van gesprekken en veel heen en weer gespring in de tijd is het allemaal ongelooflijk oninteressant en dodelijk vermoeiend geworden. De uit de kluiten gewassen olifanten, en reuzenslang zijn visueel misschien nog wel indrukwekkend, maar kunnen niet voorkomen dat het opvalt dat het verhaal eigenlijk te slap is. De scenaristen passen domweg gewoon het overbekende cliché op Arthur toe, dat we ook kennen van Batman en andere superhelden: een verhaal over hoe het begon, jeugdtrauma en zelfs superkrachten? Met als wapen het blauw oplichtende zwaard Excalibur. Zie daar de superhelden van de ronde tafel? Daarnaast waait de film met veel scènes alle richting uit en ontstaat er hierdoor een groot rommeltje. Maar op sommige momenten nog best vermakelijk. Het voelde net alsof, de regisseur van deze pretentieloze film, juist te veel pretenties erin wilde stoppen. Een onderneming die dus pijnlijk faalt!

“Listen to me! There’s a girl out there, running for her life from some gigantic turned-on ape!”

In 1933 was de legendarische reuze gorilla voor het eerst op het scherm te bewonderen, kreeg met de zoon van Kong (1933) een vervolg en jaren later (1962 en 1967) maakte de Japanse filmstudio Toho, beroemd van de Godzilla-films, ook twee films met King Kong erin. In 1976 besloot Universal Pictures wegens zijn populariteit om een moderne remake van King Kong te maken.

De versie van Cooper en Schoedsack uit 1933, overtreffen, doet het misschien niet, maar dit was een zeer goede poging! Uiteraard is verhaal bekend terrein en draait allemaal om de ontdekking van Kong en het uiteindelijk terecht komen in New York. Wel werd het gemoderniseerd. Dus i.p.v. een filmploeg is het nu een groep op zoek naar olie (in jaren zeventig maakte mensen zich zorgen over fossiele brandstoffen) en de eindscènes speelt zich niet af op het Empire State Building maar op het toen vrij nieuwe World Trade Center.

En omdat het de jaren '70 zijn mocht er iets meer! Er was bloed, mensen worden vertrapt of vallen in het ravijn hun dood tegemoet! Ook lag er een fijne erotisch ondertoon in de hele film! Er zijn met enige regelmaat seksuele verwijzingen of opmerkingen; inboorlingen die suggestief bewegingen maken tijdens een ritueel of dat Kong het plan had om de vrouw te verkrachten. De toen nog debutante actrice Jessica Lang is heerlijk wulps, speels en ronduit verleidelijk! De scène waarin Kongs logge vinger haar als een banaan probeert te pellen, zet hem en de kijker in vuur en vlam. Die bewuste scènes zorgen ervoor dat alles heel genietbaar en ontspannend blijft.

De special effects zijn, in tegenstelling tot de stop-motion gorilla in de versie van de jaren 30, uiteraard al overtuigender. Al hebben niet alle ook de tand destijds overleeft. King Kong werd gespeeld door een acteur in een pak, afgewisseld door een mechanische pop. En met name die laatste ziet er allesbehalve realistisch uit. Op het randje was de scene waar Kong, Dwan aan het droogblazen is. Voordeel daarvan was wel dat die memorable was!

Hoewel deze versie uit 1976 misschien wat last had van het bestaan van het origineel uit 1933, blijkt het een heerlijk gemoderniseerde Hollywood-epos met een goed tempo en is het zeker vermakelijker dan die troosteloos opgeblazen versie van Peter Jackson (de 3D animatie in de versie van 2005 heeft wel meer overtuigingskracht) Ook heeft het twee dingen die zijn tegenhangers erg missen; het heeft iets te zeggen (geen absolute must) en het heeft een hart. Het slaagt waar het origineel en de 2005-versie dat niet deden; het ontlokt medeleven voor Kong en creëert een voelbare chemie tussen deze vriendelijke reus en het meisje waarvan hij in vervoering is geraakt.

Deze tweede remake van, de avonturenklassieker uit 1933, King Kong duurt met ruim drie uur te lang, maar is wel met veel liefde gemaakt. De film volgt min of meer trouw de contouren van de originele film en voegt daar anderhalf uur special effecten aan toe. En daar gaat het ietwat mis, er zijn erg veel overdreven actiescènes. Eerst op het eland met vage slow motion shots die spannend moet lijken (maar niet zijn), een meute wilde dino’s, niet één maar drie T-rexen en legio aan insecten en ongedierte en later nog eens als Kong op rampkoers gaat in de stad. Deze special effecten-beelden zien er hier erg nep uit. Dit laatste geldt overigens niet voor King Kong zelf, in wiens ogen bijna menselijke emoties zijn te lezen. Uiteindelijk zijn het Kong en Ann die deze film interessant houden. Naomi Watts is perfect gecast voor de rol. Maar er is slechts één ster in de film, en zijn naam is Kong. Jack Black is in de film nogal vervelend. ( Kyle Chandler is trouwens niet veel beter) Hij blijft de hele film lang in hetzelfde gezicht en gedrag vertonen. Het maakt van het personage Carl Denham een kleurloos figuur maar na verloop van tijd is hij wel iets meer genietbaar. (of was het gewenning?) Kortom, King Kong (2005) is een prima remake maar had de film terughoudender geweest in lengte en actie, dan hadden de mooie stille momenten tussen een aantrekkelijke vrouw en een verliefde gorilla (en de film in zijn totaal) meer betekenis gekregen.

Walking cemetery, Fugitive from the undertaker

Een van de weinige Monogram Pictures-producties die een Academy Award-nominatie (de andere voor beste montage in 1952 en een avonturen-Short uit 1947 die zelfs won) heeft gekregen. Veel Poverty Row mystery/horror films stellen niet veel voor. Dat is bij deze niet veel anders!

Het plot: Mantan Moreland en twee verwisselbare blanke mannen landen noodgedwongen op een tropisch eiland en zoeken onderdak in het spookachtige huis van een gekke dokter, waar de bedienden zombies zijn. Er zijn veel scènes waarin personages lopen en ze praten uiteraard veel. Regisseur Jean Yarbrough ( She-Wolf of London , The Devil Bat ) houdt het tenminste generiek.

Poverty Row-studio's richtte zich op bioscopen in achterstandswijken en wist dat zwarte acteurs aantrekkelijker zouden zijn voor het kaartje kopende publiek Vandaar dat Mantan Moreland, een Afro-Amerikaanse acteur/komiek een iets grotere rol is te zien! Maar goed ook want hij is het beste aan dit verhaal!

Tja een oude zombiefilm uit een tijd waarin het genre nog hand in hand ging met voodoo-rituelen. Hoewel niet erg goed, was het over het algemeen, in de context van de tijd, een oké film van begin tot eind. Top ook dat jaren later juist het personage waar een racistische karikatuur van is gemaakt de film redt!

Ongelooflijk on-prestigieuze lichte zondagmiddag-film, er is totaal niets speciaals aan. Misschien dat het enige positieve was dat opera-ster Paul Robeson, in de rol van Umbopa, een dermate grote rol speelt dat het onmogelijk was om voor die tijd gebruikelijke cast met Blackfaces te nemen. De enige die dan ook een blackface heeft is de Europese Sydney Fairbrother in de rol van doctor Gagool. Verder zal ik niet kunnen bedenken wat er nog meer goed is aan de film? In ieder geval is het niet het gezang van Robeson. Ook de vele beelden van het Afrikaanse landschap en de inboorlingen waren hielpen niet echt mee om nog iets van spanning te krijgen. Ook deze film houd niet precies het verhaal uit het boek aan maar waarschijnlijk komt het wel het dichtste in de buurt. Later zal regisseur Robert Stevenson nog een 19 films maken voor de Disney studio's waaronder Marry Poppins, Bedknobs and Broomsticks en twee Herbie's Het mogen duidelijk zijn dat hij duidelijk nog in zijn begindagen zat.

Om dan toch af te sluiten met iets positief het Ierse accent van Anna Lee was erg schattig.

Een cynische, langzaam op gang komende psychologische drama-thriller over de neiging van een gesloten eilandgemeenschap om zich sekte-achtig te gaan gedragen wanneer Jezus-achtige wonderen, irrationeel gedrag bevordert, met destructieve gevolgen. De horror van het collectieve opportunisme... Grimmig, onheilspellend en met de prachtig locatie van Keels, Newfoundland en Labrador. De film begint met een sterke openingsscène, vanaf daar loopt het gaandeweg met een langzaam tempo en een duistere sfeer naar een explosief einde die de kijker wel achterlaat met vragen. Verrassende film; die met wat het verkent raakvlakken had met horror doordat het de slechtste kant van de mensheid liet zien!

Het verhaal van deze film speelt zich af, zo’n 100 jaar voor de eerste film. We worden meegenomen in het leven van Duke of Oxford (Ralph Fiennes), oftewel de oprichter van de geheime organisatie Kingsman. Regisseur Matthew Vaughn laat gelukkig de domme slapstick van het tweede deel (ondanks goede vormgeving verkwanselde franchisepotentieel doordat het gewoon een slappe hap was) gedeeltelijk los. Naast de geschiedenis van de oprichting van Kingsman vertelt het verhaal ook de geschiedenis van het begin van de Eerste Wereldoorlog. Uiteraard, omdat een spionnen-film is, wordt deze aangewakkerd door een schimmige organisatie. En deze mix van realiteit en fictie werkt erg goed! De film herbergt dan ook heel wat de historische feiten en personen; de Tweede Boerenoorlog, veldmaarschalk Herbert Kitchener, de aanslag op aartshertog Franz Ferdinand, zijn moordenaar Gavrilo Princip, de Russische monnik Raspoetin (een pacifist maar hier gemakshalve dus voor de oorlog) Opvallend aandeel in deze film is ook Tom Hollander met maar liefst drie rollen Hij speelt: Koning George V van Engeland, keizer Nicolaas II uit Rusland en keizer Wilhelm II uit Duitsland. Soms zijn gebeurtenissen ook geplaatst met komische context, wat dus leuke humor oplevert voor degene die wat bekender zijn met de wereldgeschiedenis. Ja de film ging op amusante wijze aan de haal met echte wereldgeschiedenis om zo het ontstaan van de geheime inlichtingenorganisatie uit de diepen. Was het de beste van de drie? Nee dat was het niet, maar de film is naar mijn mening wel een zeer waardige prequel.

Laat ik beginnen met te zeggen dat de film inderdaad, maar weinig originaliteit ken en dat het veel horror-clichés bezit en dus voorspelbaar is. Het uitgangspunt van de film lijkt erg sterk op de Saw-franchise; verschillende mensen die wakker worden in een verlaten gebouw, zonder kennis of herinnering van hoe ze daar terecht zijn gekomen. Echter naarmate deze film vordert, begint het duidelijk te worden dat de groep niet met iets menselijks te maken heeft, maar een bovennatuurlijke kracht die gekke spelletjes met ze speelt. Iets wat ook wel was te verwachten met titel die rechtstreeks uit het ‘Onze Vader’ is ontrokken. Er is weinig anders in de film dan de personages die door het gebouw rennen op zoek naar een uitweg. Maar ondanks aanwezige Christendomwaarde en een plot waarvan het einde gemakkelijk te raden is, zag de film er niet eens heel slecht uit. Er was wat spanning en er waren wat bloederige scenes en zelf naakt werd niet geschuwd. Ik heb vergeleken met deze film heel wat slechter werk gezien, dus het was nog best een gemakkelijke kijk maar verder ook even vergeetbaar.

Bereikt nooit helemaal de emotionele diepgang of kracht in de karakterontwikkeling van de Reeves-films. (voor mij de twee beste planeet van de apen-films) Het menselijke personage: Mae/Nova, gespeeld door Freya Allan vond ik ook minder sterk Daarentegen was ik van het verhaal en persoonlijkheid van de Orang-oetan Raka, wel gecharmeerd Vond dat toch wel een misser, dat zijn personage zo abrupt terzijde werd geschoven.

Desalniettemin biedt het leven na Caesar in Wes Ball’s Kingdom een ​​solide herintroductie in de wereld van de Planet of the Apes-franchise, met voldoende interessante gebeurtenissen of momenten, een leuke nieuwe cast van personages en een fantastische slechterik Proximus Caesar. Ander klein puntje was dat er soms scenes waren die mij een beetje aan andere films deden denken. Echter als deze eerste film van een trilogie de taak heeft om je nieuwsgierig te maken naar de volgende film, dan doet deze film goed zijn werk!

Misschien qua onderwerp (spinnen) voorspelbaar maar de film is wel zeer goed gemaakt en daarom onderhoudend genoeg om volop te kunnen genieten. De film had zo gemaakt kunnen worden in de jaren '50 maar echter de kriebelige beestje ontberen wel het gigantische formaat van die tijd. Wat erg positief was. Naast de redelijk goede B-cast valt natuurlijk Star Trek acteur William Shatner het meeste op. Leuk om hem eens in een cowboy- pak te zien maar ook lastig omdat je elk moment verwacht dat hij gaat roepen: "Beam me up Scotty." Toch deed hij het best goed! De film pretendeert ook niet om meer te zijn dan dat het is; een film over een legertje spinnen. Dat en het feit dat de cast en zeker de spinnen overtuigen, maakt van deze film een zeer geslaagde film.

Regisseur Xan Cassavetes, de dochter van regisseur John Cassavetes laat in deze film vampirisme "weer" sensueel en romantisch zijn. De film heeft meer verwantschap met vampierenfilms; zoals The Hunger(1983) en Daughters of Darkness (1971) In deze film is het de vampier-mythologie; die hen verandert in beschaafde maar toch wanhopige vampieren en niet in de gebruikelijke monsters die leven op menselijk bloed. Maar zoals men zeg; "'Het bloed kruipt waar het niet gaan kan' Alles lijkt goed te gaan, totdat (voor de kijker gelukkig) Djuna's (Joséphine de La Baume) zus Mimi (Roxane Mesquida) voor de deur staat. Helaas laat het verhaal wel steken vallen. Zo is de opening en introductie van de twee geliefde erg vluchtig, zijn sommige scenes best langdradig en het einde is gewoon te zwak. Daarnaast is de retroscore wel heerlijk (soms valt deze wel een beetje uit de toon) en leent van de Italiaanse giallo-films. En is er ook best veel te genieten. Zo was de scène waar Mimi, de jonge maagdelijke fan Ann (Riley Keough), aanbiedt aan Xenia (Anna Mouglalis) voortreffelijk. En ook de eerste erotische scène was best stomend en goed. Snobistische, aristocratische vampiers zijn huichelaars die weigeren te erkennen hoe geweldig het is om slecht te zijn. Regisseur Xan Cassavetes brengt dit via flitsen van naakt vlees, doordringende dreiging en donkerrood bloed dat langs de kin van een of andere chique dame sijpelt, op een rustig sensuele manier aan de kijker over. De film was goed, de kwaliteit was er soms maar ik denk dat het ook nog beter had gekund.

Erg leuk buitenbeentje Een wraakfilm! Het bovenstaande plot is eigenlijk pas de eerste tien minuten ofzo. Je ziet de introverte Susan Bradley daarna als oudere tiener. Waar ze woont in de begrafenisonderneming van haar vader en houdt van spinnen. Als tijdens Halloween enkele jongens binnensluipen en één van haar spinnen vermoord is het tijd voor wraak! Wat volgt is een beetje rare exploitatiefilm. Nu zal je denken dat de roodknie-tarantula's de moorden plegen, echter zijn ze hier alleen de oorzaak. Slachtoffers worden letterlijk doodsbang bij het zien van de griezelige kruipers en veroorzaken hun eigen dood. En dan is er een ongewoon einde! De film verlaat namelijk opeens zijn opzet en komt met een griezelig subplot van politieagent en Susan's oom John, die de minnaar van haar moeder was, maar nu ook seksuele interesse toont in Susan. Ondanks dat de film dus een aantal effectieve momenten had was het jammer dat de productie, daardoor zelf wat onhandig werd! Maar het was nog steeds leuke onzin! Dus als je de film niet al te serieus neemt, is er hier veel plezier beleven!

Tja toch wel een mindere Vampieren-film uit de stal van Hammer. Het begint nog veelbelovend met bloed op een begrafenis van een sfeervol kerkhof maar daarna zwakt de film echter snel af. De film bevat verder geen bloed (behalve die eerste scène).Toen maar ook heden ten dage weet iedereen wel wat een vampier is en wat deze doet. Het is dan ook veel meer hoe iconische hij is en/of er veel sfeer en bloed aanwezig is.Hier zijn de vampieren Satan-aanbidders en dat was wel een leuk nieuw idee. Maar helaas wordt er maar in weinige scènes überhaupt de nodige aandacht besteed aan het optreden van deze en gene vampier. Daardoor vallen de tekortkomingen erg op. De dreiging die er van Ravna en zijn familie uit zou moeten gaan komt amper uit de verf. De slotscène was verrassend en leuk, maar meer gek dan eng. De film was aardig om te kijken maar schiet op meerdere fronten tekort. Hoofdvampier Ravna en zijn volgelingen waren nooit echt charismatisch en de typische Hammer-sfeer was hier ook minder aanwezig.

In 2019 plaatste ene SimpleMan een reeks tweets over gebeurtenissen die zijn klasgenoten en hij hadden meegemaakt tijdens een gemeenschapsontwikkeling project (KKN) in het dorp desa penari (Dancer’s Village) op Java. (later herschreven als een boek) De virale hype rond die tweets leidde uiteindelijk ook tot deze film en het commercieel succes ervan in 2022. Helaas vertaalt het kassucces van de film in zijn thuisland zich niet echt in kwaliteit.

In dit zogenaamd ‘gebaseerd op een waargebeurd verhaal’ volg je een groep jonge studenten die in een afgelegen, naamloos dorp aankomen om hun Studentenstudiedienst uit te voeren. De dingen gaan echter niet zoals gepland wanneer een mysterieuze entiteit in de vorm van een betoverende lokale danseres hen begin lastig te vallen, waardoor de groep in groot gevaar komt.

Maar eerlijk gezegd faalt deze film nogal! Het is een te lange puinhoop van een horrorfilm. Hoewel de film wel een ​​aantal griezelige momenten kende, is het verre van eng, spannend of sensationeel. Voor een film van 2 uur zijn er veel plotgaten. Blijkbaar had de film twee versies: een drie-uur durende en een kortere bioscoopversie Maar aangezien de korte al vele onnodige scènes bezat...lijkt me langere geen aanrader!

Ook mis het verhaal veel samenhang waardoor het geheel niet soepel loopt Wie was de zwarte schaduwman aan het begin? Scenes springen van hak op de tak, wat regelmatig te zien was aan de kleding. En tot overmaat van ramp wordt er meer ingezet op een morele religieuze boodschap Oei, seksuele verlangens, seks voor het huwelijk, het begaan van de zonden betekent straf voor de doeners en bescherming voor de neezeggers!

Ach er waren een aantal goede momenten (met name in de opbouw van de wereld), De cinematografie en de passende achtergrondmuziek kunnen een aantal tekortkomingen goedmaken. maar er zit helaas veel morele boodschap en opvulmateriaal in om echt heel gord te zijn!

Verhaal-technisch zit deze vrij onbekende B-film van William Castle niet heel goed in elkaar. Want wat begint als een luchtige Western over Kathleen 'Kate' O'Day (Ann Savage) die naar Totem Pole komt om haar erfenis in bezit te krijgen, werkt halverwege opeens naar een zij-plot met een moordmysterie maar vergeet vervolgens door een daverende climax dit af te ronden. Echter door het heerlijke frivole spel tussen Ann Savage en Tom Neal (Sometime Smith) is het wel een leuke film geworden. Later zullen ze dat nog eens over doen in de film: Detour (1945) Daarnaast zijn er nog meerdere dames te bewonderen in de film; Molly (Glenda Farrell) en haar groep dansende dames van lichte zeden en Lita(Constance Worth) de rivale van Kate. Alle dames voeren in de saloon dan ook een liedje op. Klondike Kate heeft als vrouw echt bestaan maar de film is te licht om ook echt op haar gebaseerd te zijn. Enfin het is wel een amusante film om te kijken, maar is verder ook niet heel bijzonder.

Na een verblijf in een psychiatrisch ziekenhuis verhuist Molly naar een nieuw appartement. Je ziet haar planten en fruit kopen, mascara opbrengen, telefoneren, kaas snijden, slapen of uit het raam kijken enz. enz. En och ja er is soms wat vreemd geklop om een mysterie op te werpen; "is het bovennatuurlijke of psychische aandoeningen" Echter is er helaas geen echte spanning. Ik weet niet precies wat het nu probeerde te doen, behalve ons 78 minuten te laten doorbrengen met het verdriet van een vrouw. Je blijf wachten op...of er iets gaat gebeuren maar dat gebeurt letterlijk pas in de laatste paar minuten. Wat rest is gestileerde cinematografie, waarbij de camera voor een grote meerderheid op het gezicht van de hoofdpersoon is gericht. Iets wat ik bij deze film maar heel soms echt vond werken! Tja misschien was dit lang uitgesponnen paranoïde drama over verdriet, op zijn manier nog meditatief maar uiteindelijk bracht het je naar 78 minuten ook niet veel verder dan waar je in het begin was.

Biografische films over artiesten zijn meestal een terugblik op een carrière. Als tenminste de artiest in kwestie relatieve bekendheid heeft verworven. Echter deze biografische vertelling gaat over het ontstaan van de band Kneecap. Een hiphop-band die bestaat uit Móglaí Bap (ook wel: Naoise), Mo Chara (ook wel: Liam Óg) en Dj Próvai (ook wel: JJ) en die tot voor het uitbrengen van deze film eigenlijk alleen in Noord-Ierland bekendheid bezat.

De film zelf doet eigenlijk veelal hetzelfde als elke andere muziek-biopic. Het is hier het bekende verhaal van de opkomst van een Ierse groep. Twee jongens uit een moeilijke buurt en een muziekleraar vinden elkaar in hiphop mede doordat de Ierse taal onder vuur ligt. Dit anarchistische trio uit Belfast wordt het onwaarschijnlijke boegbeeld van een burgerrechtenbeweging die de moedertaal wil redden. Die culturele strijd, de humor, overmatig drugsgebruik en een energieke montage maken van deze film net wat meer, dan de standaard. Dat en de bereidheid om het visueel iets vreemder te doen (zoals een klei-animatie). Muziek van The Prodigy, Bicep , Fontaines DC Obital en nummers van Kneecap zelf maken de film op smaak. Erg leuk, rebels en onbeschaamd zichzelf!

Wie heeft er geen hekel aan huis-aan-huisverkopers? Hoe mooi is het dan niet als die mannen of vrouwen aan kloppen bij de verkeerde deur en te maken krijgen met een psychopathische moordenaar? Helaas is deze film nergens echt sterk! Pas na een halfuur wanneer men het huis binnensluipt om de messen terug te halen, gaat het in de horrormodus. Een beetje want de film heeft niet veel effecten en er gebeurd veel buiten het scherm. Enkele eenvoudige steekwonden en een lijk dat was het wel. Aan het begin worden de weinig sympathieke verkopers voorgesteld en zie je erg slechte pogingen tot komedie. De gehele film gedraagt iedereen zich als een belachelijke idioot,(blijkbaar had niemand nog nooit van de politie bellen gehoord?) is vervelend en niet grappig. Wat rest is Kane Hodder (Jason Voorhees of Victor Crowley) in de hoofdrol maar tja.... ik denk dat er ook een reden was waarom deze juist zwijgzame killers speelde? En er zijn nog enkele kleine cameo's van Felissa Rose (Sleepaway Camp (1983) en Tiffany Shepis (Victor Crowley(2017) Echter zijn deze ook niet zo sterk dat ze film beter kunnen maken!

Ditmaal geeft regisseur Matthew Ninaber, van het ook al best aardige Death Valley (2021) je een een leuk stukje zwaard-en-toverij-onzin. Het verhaal van een ridder genaamd Bhodie, (Jeremy Ninaber) die heeft gezworen om de Uitverkorene te redden, van wie wordt gedacht dat ze de raadselachtige Avalon is. Zijn halfbroer William (de regisseur zelf) steekt hem neer, waardoor hij naar het Rijk van de Gevallenen wordt gestuurd, of, simpeler gezegd, de Hel, zodat hij haar terug kan brengen naar onze wereld.

Tja een conventioneel uitgewerkte, op videogames geïnspireerd quest-film, waarin steentje moeten worden verzameld en eindbazen moeten worden verslagen. Voor een film die in iemands achtertuin is opgenomen, ziet het er goed uit maar realiseert je ook dat het om een laag budget gaat en dat ze met donkere, mistige uitstraling proberen het beste uit de film te halen. Handig want je creëer er uiteraard een middeleeuwse fantasie sfeer mee, en het helpt ook om eventuele gebreken te verbergen.

Hoewel dat er wel een behoorlijke hoeveelheid gevechten in zitten, besteedt het eigenlijk teveel tijd aan dialogen. En het acteerwerk is, helaas niet geweldig, maar gelukkig nog wel acceptabel! Daarnaast was het tempo, iets te stroef. Maar goed de sfeer, de decors, de kostuums, de belichting en de visuele effecten waren allemaal budgetvriendelijk maar meer dan prima. Deze film vond ik zeker leuk, maar ik wou dat ik hem veel leuker kon vinden, want een onderhoudend en meeslepend verhaal, vrees ik was er hier niet...maar vooruit ik kan voor deze fantasie-film alleen maar genereus zijn!

Knightriders is een aardig experiment, maar Romero kiest ook een te makkelijke weg en blijft teveel aan de oppervlakte hangen om echt een goede en blijvende indruk achter te laten. De film doet heel erg begin jaren '80 aan maar dat werkte bovenwonder erg goed! Ook zien we veel bekende gezichten terug uit andere films van Romero. Van de cast overtuigen vooral Tom Savini en Ed Harris het meest. Simpel gezegd gaat het verhaal over een groep motorrijders die door Amerika trekken om de middeleeuwen te doen herleven in hun shows. Met steekspellen op de motor en flinke vechtpartijen onderling zorgen ze voor actie. Dit alles met metaforen voor de samenleving en dat mensen geld boven eigenwaarde verkiezen. Corruptie, bureaucratie, hebzucht en onbegrip komen allemaal aanbod, maar een echte oplossing of iets dergelijks blijft achterwege. Romero krijgt het echter wel voor elkaar, om met onder meer een 40 minuten durende intro, dat we dusdanig mee gaan leven met de karakters dat we elke slag en ruzie echt voelen. Een wat vreemde maar entertainende film die de veelzijdigheid van de regisseur laat zien.

Ook vriend Stephen King en vrouw vertolken in deze film nog een kleine rol.

Oei, niet echt best en doordat ik eerst het nog aardige tweede deel; Dragon Kingdom (2018) keek. En zodoende de volgorde had omgekeerd was dit eerste deel ...een stuk minder en zeker geen erg goede film! Er waren stockbeelden van beren en wolven in totaal andere omgeving die ook niets aan het verhaal toevoegden. Ik waardeer de ambitie en inspanning, maar als je een te klein budget bezit kan je het gebrek aan betere inspiratie ook niet verhullen. De ergste scène was die in de herberg / taverne. En niet alleen omdat er een akoestische gitaar in een middeleeuwse taverne was te zien! Het kasteel dat tegen het einde was te zien is ook veel te modern; armaturen, verlichting, en kabels... kortom niet erg middeleeuws. En wat een rare scene met gedoe rond een soort Chinese speer? Het acteerwerk was houterig, met uitzondering van een of twee personen. Oke een verhaal van ridders die een draak volgen. Onderweg komen ze Amazones tegen, en heel veel Zombies...Help...wie bedacht het om er zombies (hier heten ze Furies) in te stoppen? Het grootste gedeelte is nu dan ook gevuld met wegrennen voor belachelijk goedkoop ogende zombies... Maar ondanks vele te tekortkomingen heb ik nog enigszins er met plezier naar gekeken. En tja ik wist deel twee was beter!

Een nogal tegenvallende Hollywood-productie over de koning Arthur sage. Lichtvoetig en met vrij voorspelbare scenes. Qua aankleding zit het nog wel goed, kosten nog moeite zijn blijkbaar gespaard om de meest prachtige gewaden en harnassen te maken. Echter het verhaal verloopt niet vlot en doet nogal geknutseld aan. De film is gebaseerd op zowel de roman Le Morte d'Arthur van Sir Thomas Malory uit 1485 als ook de gedichtencyclus Idylls of the King (1859) van Alfred Tennyson. Toch is dit vrij mager en zijn het eigenlijk vooral de karakters die in de film zijn verwerkt. Ava Gardner was als Guinevere een prachtige verschijning en ook Robert Taylor deed het prima als Lancelot. De rest van de hofdames en ridders (inclusief koning Arthur) kwamen minder goed uit de verf. Leuk om eens gezien te hebben maar er zijn betere verfilmingen. Tevens was dit de eerste poging van MGM om een film in CinemaScope formaat te maken. En zal je het kunnen beschouwen als de onofficiële opvolger van de film Ivanhoe (1952), die ook geregisseerd werd door Richard Thorpe.

Oei, hier ging denk ik iets mis?

Oké het blijkt een Amerikaanse live-action bewerking van de Japanse anime- en mangaserie Saint Seiya te zijn. Live action-aanpassingen van anime slagen er maar niet in om de bizarre wereld waarin het zich afspeelt vast te leggen in film. Tja...wie herinnert zich films als Dragonball Evolution of The Last Airbender niet? Nu zullen de meeste grotendeels onbekend zijn met het bronmateriaal (de anime-serie liep van 1986 tot 1989) want het is op de Nederlandstalige televisie nooit uitgezonden. Ikzelf had er tot nu ook nog nooit van gehoord!

Het verhaal is gebaseerd op de Griekse mythologie waarbij de godin Athena centraal staat als beschermgodin van de aarde en is omringd door haar trouwe Saints (of Ridders). Die Saints hebben een bovennatuurlijke kracht, bezitten een harnas dat een sterrenbeeld vertegenwoordigt en maken gebruik van hun kosmo-energie. Ook de andere Goden hebben hun eigen Saints en strijden om de dominantie over de Schepping.

Het verhaal begint met een mislukte aanslag op baby Athena (die zich iedere 200 jaar reïncarneert) Een van de Saints redt de baby en met zijn laatste krachten vertrouwt hij de kleine toe aan rijke zakenman Alman Kido (Sean Bean). Waarna er een tijdssprong wordt gemaakt van meerdere jaren om uit te komen bij een stel tieners...AU...het versleten plot van de ontevreden tiener die verstrikt raakt in een vreemde wereld, en ontdekt dat hij voorbestemd is voor een groter lot...

Hoe dan...je heb een wereld, met goden, mystieke energie en magische artefacten en je laat Sean Bean het meeste in de eerste twintig minuten gewoon vertellen? Waarna je iedereen aan de kant schuift om Seiya te laten trainen met ene zilver gemaskerde Marin (Caitlin Hutson), in een soort zwakke Karate Kid-achtige scenes. Wat dit flauwe verhaal nog erger maakt, zijn de ongemakkelijke dialogen in de hele film.

Nou vooruit ik moet het ook een beetje eer geven waar de eer toekomt. De CGI is tot op zekere hoogte adequaat, en de film profiteert van het werk van martial arts-choreograaf Andy Cheng (lid van het Jackie Chan Stunt Team en body-double van Jackie Chan) en de toewijding van regisseur Bagiński aan de actie. De vechtscènes zijn degelijk. Helaas is het een behoorlijk ongelijke film, met nog prima speciale effecten en cinematografie maar vakkundig om zeep geholpen door middelmatig acteerwerk, dialogen en oppervlakkig plot.

“Jesse, please don’t jump. You’ll make a mess down here and it’s already a fucking mess down here!”

Vanaf het begin zijn we al getuigen hoe dat schoolmeisje Carolyn Harper plotseling verdwijnt. En het deed er uiteindelijk in deze ook niet toe want de film gaat het uiteindelijk nooit echt ergens heen. Maar iets...en ik weet echt niet wat in deze film hield me in de ban. Iedereen in het stadje is verbonden, maar heeft zijn eigen persoonlijke probleempjes om mee om te gaan en je wilt ze gewoon weten. Was dat omdat de cinematografie met zijn warme gloed van roze, cyaan en magenta die uit hoekjes, ramen en deuropeningen stralende? Ook is de film met al die meisjes en vrouwen op en top feministisch. Maar het wist me erg te intrigeren... was dat, ondanks dat op een vreemde manier bekend voelde, het soms een beetje surrealistisch was (maar nooit te veel) en op andere momenten gewoon absurd. Lesbische meisjes geven snuisterijen aan elkaar door via hun vagina? Een ontevreden huisvrouw gooit rauw vlees naar een busje. De film beweegt ook op één of andere manier op een geheel eigen ritme. En dan zijn er nog de verschillende a capella -vertolkingen van jaren '80 nummers. (Modern English, Blue Order, The Icicle Works, Naked Eyes) Er is een gevoel van mysterie (of is het 'Feminine Mystique') en magie in deze film die ik gewoon niet helemaal kan beschrijven. Die foeilelijke poster is ieder geval niet echt repenstatief voor deze film. 3,3*

Een verrassende frisse, ontspannende whodunit! Het is een ontzettend fijne film die fantastisch in elkaar zit. Het verhaal draait om een fictieschrijver wiens raadselachtige dood rechtstreeks uit één van zijn misdaadboeken kon komen. Mooi was het dat bovenverwachting dit keer niet de detective het hoofdpersonage in de film speelt. Detective Benoit Blanc (een heerlijk over de top spelende Daniel Craig) is hier alleen een aangevend sleutelfiguur en het is aan de hand van één van de verdachte waar de kijker het moordmysterie mee kan oplossen. Mijn enige punt van commentaar is dat de halve oplossing net iets te vroeg duidelijk werd. Toch wist het einde me dan wel weer te verrassen. De film heeft verder een kleurrijke cast met veel grote namen, goede acteerprestaties, een messcherp plot en ook cinematografisch is het netjes verzorgd! De speelduur vliegt voorbij en het is een waar genot om naar dit Agatha Christie-achtig moordmysterie te kijken.

Regisseur M. Night Shyamalan maakt al jaren van dit soort mysterie-thrillers, soms met een vleugje Sf of horror, en ze zijn altijd wel op een of andere manier prettig te bekijken (als er actie in zijn films zit daarentegen...Oef) Voor deze baseerde hij zich op het boek “The Cabin at the End of the World” van Paul Tremblay. Een wat atypische home invasion-film. Vier alledaags uitziende mensen met zelfgefabriceerde wapens staan voor de deur met de boodschap: het vakantievierende regenbooggezin moet een offer brengen, een van hen moet sterven. Ze mogen zelf de keuze maken wie dat gaat zijn. Doen ze dat niet, dan breekt de Apocalyps uit. Zijn dit werkelijk de ruiters van de apocalyps of domweg vier wappie-mafkezen? Het resultaat is verrassend en dat is natuurlijk wel zo leuk. Vanaf de eerste minuten is het ook spannend. Het bevat wat wreedheden maar deze worden alle veilig uit beeld gedaan. Verder wel weer een prima filmpje!

Tja... de bekende film waarin een getrouwd stel verhuist naar een nieuw huis. Ditmaal doordat ze na de dood van zijn broer, dichterbij hun nicht en neef willen wonen. Uiteraard is er iets niet pluis met het huis. Waarna al snel een demonische boek voor problemen zorgt. Het concept van zien, horen, lezen was leuk verzonnen... maar de film zelf was niet zo geweldig. Ik voelde nooit veel spanning, niets was eng... en alles gebeurde gewoon. Alles ontvouwt zich zoals je je zou voorstellen dat het gebeurd. Regelmatig probeert men met close-up beelden van de personen, je het gevoel te geven dat je erbij bent. Helaas werkte ook dit niet echt! Ook toont men onzinnige dingen (wat is het nut om via drie mensen te laten zien dat deur niet is te openen valt, om vervolgens ook nog naar de achterdeur te proberen?) Er zijn niet veel effecten te zien en het bloedvergieten is eenvoudig maar men maakt wel gebruik van verlichting en praktische effecten.

Nieuw Guinea, 1942. De Japanners naderen Port Moresby, waardoor een invasie van Australië gevaarlijk dichterbij komt. Het Kokoda-pad is daarbij van cruciaal belang. Maar aangezien de meeste Australische troepen elders zijn ingezet, is het aan het 39ste bataljon, een bataljon vrijwilligers (choco’s) om het Kokoda-pad te verdedigen. Een groepje soldaten op een vooruitgeschoven post wordt door het Japanse leger afgesloten van de rest en moeten zelf de weg naar hun kamp zien terug te vinden.

Doordat de focus meer is komen te liggen bij de overlevingsstrijd in de jungle van een paar mannen en er verder maar weinig wordt in gegaan op de gebeurtenissen van de oorlogsstrijd verliest de film nogal aan kracht. De actiescènes zijn vaak maar kort of als ze dan eindelijk zijn afgelost door het Australische leger, niet te zien. Daarbij komt doordat het schetsmatig scenario; ze personages niet heel overtuigend weten neer te zetten. De soldaten blijven druipende schimmen in het junglerijk. Daarnaast komen de suggestie die wordt gewekt en de feiten die aan het begin van de film worden gepresenteerd niet geloofwaardig over. Positief kan ik nog wel zijn over de sporadisch maar spannende schermutselingen met de onzichtbare vijand en het feit er geen enkele romantische sub-plotje is te zien.

In deze Zuid-Koreaanse film, niet te verwarren met het Tobin Bell/Lin Shaye-vehikel dat ook zo heet en ook in 2020 uitkwam, lopen verleden en heden door elkaar, wanneer twee meisjes uit twee verschillende periodes met twintig jaar ertussen, verbonden raken via een ouderwetse telefoon. Een film die voornamelijk een thriller is, maar die elementen van sciencefiction, horror en drama toevoegt zodat er een fijne kijkervaring ontstaat. De combinatie van het tijdreisconcept met de slasher-componenten werkte hier echt goed! De film is losjes gebaseerd op de film The Caller (2011) De speciale effecten van het tijdreizen zagen er zeer goed uit en veel scènes zijn in mystieke tinten grijs en blauw. Waardoor het lijkt alsof de ene tijdlijn het leven en kleur uit de ander opzuigt. De film gaat wel net iets te lang door met je op het verkeerde been zetten, want zelfs tijdens de aftiteling werd er nog een en ander nog op zijn kop gezet. Dat was net iet teveel van het goede maar de film slaagt er wel in om mij met meer dan een bevredigend gevoel achter te laten!

Oké een turkey-score...dan zag ik blijkbaar toch een andere film? Of komt dat door de totaal verkeerde promotie? Dit een slasher? Dit was gewoon een prima Deense bovennatuurlijke horrorfilm! Het is variant op het traditionele verhaal van het “Japanse” ghost girl-genre. Waarbij een geest gevangen zit in een object. Dat genre was ten tijde van uitbrengen van deze film, het populairst Maar deze was wel een beetje meer Deens. En...als ik elke horrorfilm zou moeten beoordelen op originaliteit?

Wel kent de film een lange aanloop naar zijn horror. Veel tijd gaat er naar Katrine (sterk gespeeld door Neel Rønholt) die is verhuisd naar een studentenflatgebouw. Niet verwonderlijk want Kollegiet betekent college of universiteit. Enfin je ziet pesterijen en andere perikelen rond Sanne, Lukas en hun vrienden Deze proberen Katrine bang te maken met een oude mythe over de geest van een voormalige bewoonster van appartement 205. Een geest die Katrine natuurlijk per ongeluk door een badkamerspiegel te breken, bevrijdt...

De film heeft wel een paar scènes met bloed maar is niet al te bloederig. Duh...het is een spookhuis-horror dus op dat gebied is het altijd al wat rustiger! Dit compenseert de film door een paar goede griezelige scenes met de geest en subtiele jump-scares.(nee dit zijn geen boe-hard-geluid-schrik-dingen) Regisseur Martin Barnewitz voert het allemaal met enige finesse uit. De korrelige video wordt met groot effect gebruikt en dat in combinatie met licht en fotografische effecten, voegt het een bijna tastbaar gevoel van griezeligheid toe...

Wat misschien iets minder is, is dat het script op sommige gebieden onderontwikkeld is. De film speelt zich af in een universitaire omgeving, maar dat komt niet hele goed naar voren, de politie lijkt niet echt moeite te doen voor de moorden. Ach... dit zijn geen al te grote issues want ze leiden alleen maar af van waarom het draait; de geest. Maar ook het waarom van de geest...was mager...die deed maar wat...? Er was niet echt sprake van wraak voor wat er met haar was gebeurd.... als was dat wel erg genoeg!

Ondanks die gebreken was dit toch een behoorlijke goede Deense spookhuis-horrorfilm! Waar ik dan ook een ver boven het gemiddelde waardering aangeef! Ook onze oosterburen vonden dit blijkbaar goed want ze maakte van deze film zelfs een remake in de vorm van 205- Zimmer Der Angst (2011) Al ziet die film er qua beelden toch veel meer standaard uit!?