Knackningar (2021)

Na een verblijf in een psychiatrisch ziekenhuis verhuist Molly naar een nieuw appartement. Je ziet haar planten en fruit kopen, mascara opbrengen, telefoneren, kaas snijden, slapen of uit het raam kijken enz. enz. En och ja er is soms wat vreemd geklop om een mysterie op te werpen; "is het bovennatuurlijke of psychische aandoeningen" Echter is er helaas geen echte spanning. Ik weet niet precies wat het nu probeerde te doen, behalve ons 78 minuten te laten doorbrengen met het verdriet van een vrouw. Je blijf wachten op...of er iets gaat gebeuren maar dat gebeurt letterlijk pas in de laatste paar minuten. Wat rest is gestileerde cinematografie, waarbij de camera voor een grote meerderheid op het gezicht van de hoofdpersoon is gericht. Iets wat ik bij deze film maar heel soms echt vond werken! Tja misschien was dit lang uitgesponnen paranoïde drama over verdriet, op zijn manier nog meditatief maar uiteindelijk bracht het je naar 78 minuten ook niet veel verder dan waar je in het begin was.

Voor bewoners van een appartementencomplex zal het herkenbaar zijn. Er is altijd wel iemand die een geluid veroorzaakt. Een verhitte ruzie, een luidruchtige boorsessie of een voorwerp dat uit iemands handen valt. Rustig is het nooit. In de film Knackningar vormen onbestemde klopgeluiden in een flatgebouw de spil in een verhaal over de ontslagen psychiatrisch patiënte Molly, die als enige die geluiden schijnt te horen. Speelt zich alles in haar hoofd af of zijn er duistere machten aan het werk? Knackningar is akoestische horror en is vooral erg langdradig.

Het spannende element (de ontrafeling van het mysterie van de klopgeluiden) belandt al snel op een zijspoor. In plaats daarvan bijt de film zich vast in het hoofdpersonage en de uitwerking die de klopgeluiden op haar teergevoelige psyche hebben. Verwacht dus vooral geen mysterieuze thriller die je vol spanning een zoektocht naar een vreemd akoestisch fenomeen laat ondergaan.

De film richt zich op de geestelijke inzinking die Molly doormaakt. Een grrot deel van de film laat zien hoe Molly overstuur raakt, obsessief gedrag veroont, waandenkbeelden heeft en medebewoners lastig valt. Zelfs in een film die slechts 80 minuten duurt, zijn deze repeterende handelingen op den duur wat saai. Ik voeg er meteen aan toe, dat de middelen die worden ingezet om Molly‘s afbrokkelende geestelijke gezondheid te onderstrepen, op zich effectief zijn.

De geluiden die frequent zijn te horen, hebben een onheilspellende uitwerking. Ook de camera heeft over het algemeen een beklemmend aandeel. De camera toont Molly en haar wereld veelvuldig vanuit een merkwaardige optiek die bevreemdend werkt en van Molly behalve een labiele- ook een tragische figuur maakt. Geluid en beeld werken ober het algemeen sfeer verhogend.

Niet alle camerawerk deed dat. Opvallend is dat Molly volgens mijn observatie, die (eerlijk is eerlijk) natuurlijk steeds minder scherp werd, nooit recht in de camera kijkt, maar er voortdurend naast lijkt te kijken. Waarschijnlijk benadrukt de maker daarmee haar afstand tot de realiteit. Het viel me steeds meer op en ik vond het een bijzonder storend element dat in toenemende mate het kijkplezier bedierf .

Nee, ik vond het niet geweldig. Knackningar slaagt erin om zich in een verontrustende sfeer te hullen, maar verder heeft de film maar bar weinig te bieden.