Meningen

Tsjechische horror-productie, die helaas niet zo goed uit de verf kwam. Het gerucht over dat Johann Faust een pact met de duivel had gelsote, groeide uit tot een legende, die vooral door het werk van Goethe bekend geworden is. Maar goed hij sloot dus een deal met de duivel Mephisto en nu honderden jaren later komt hij terug om de hel op aarde los te laten met als doel heeft: wraak nemen op Margaretha en ook Helena iis gereincarneerd. Dit klink als een ambiteus project, echter door geldgebrek leverde het j=helaas niet veel op. Het heeft een beetje stijl, een beetje inhoud, maar het eindproduct balanceert een beetje tussen praatige scènes en bloederige "coole" scènes. De film loopt een beetje langzaam en door meerdere verhaallijnen slaagde er ook niet in een goed tempo te behouden en de personages waren tamelijk oninteressant. En dat terwijl sommige dames redeljk wat onblote huid lieten zien. De film bezit een lowbudget-uiterlijk, maar soms is het eerlijk gezegd ook best leuk. (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Om eerlijk te zijn...weet ik na het kijken van de film, nog steeds niet precies waar het over ging...het slaagt er niet in om een heldere boodschap over te brengen, maar gek genoeg is die rommeligheid samen met de kleverigheid juist wat dit interessant maakt. Het is een film waar een vleugje cryptozoölogisch plezier vermengt werd met een ingewikkelde sub-tekst over...tja wat....zelfontdekking, seksuele ontwaking of ontworstelen aan een gewelddadige relatie?

De film begint met Kay (Chloe Pirrie is grandioos) die zichzelf een peptalk geeft op weg naar een uitje van een wandelclub voor vrouwen. De wandeling gaat naar het Canadese Kypto Peak waar tijdens haar zoektocht jaren geleden naar de raadselachtige cryptide die bekendstaat als een "sooka" cryptozoöloog Barb Valentine verdween. Als Kay eveneens een cryptische ontmoeting ervaart, wordt het raar...en slijmerig. ja er is heel veel slijm.

Dit is geen verhaal over een hoofdpersoon die zich waagt op het grondgebied van een wezen, en fysiek meer krijg dan verwacht. Nee regisseur Kourtney Roy maakt met haar debuutfilm, iets anders dan alle andere cryptide-films. Er is zelfs weinig afronding of een bevredigende ontknoping. Echter bezuinigt het niet op de praktische effecten om je eraan te herinneren dat dit nog steeds een monsterfilm is. Dit is dus niet zomaar een doorsnee-film over cryptide-wezens Dit is bizar vreemd en dus niet voor iedereen!

Jim en zijn vriendin Kat worden wakker en krijgen woorden. Op de achtergrond horen we een discussie over een nieuw virus en dat ze het afdoen als niets meer dan griep of een politieke truc voor de verkiezingen. Klinkt bekend? Maar het Alvin-virus is geen hoax. De mensen die besmet zijn met het virus kunnen zich niet beheersen en gaan allerlei gekke dingen doen met een glimlach op hun gezicht en een twinkeling in hun gitzwarte ogen. Het duurt ook niet lang voordat je brute en bloederige werd. Centraal in dit alles staat het ​​jonge stel dat aan weerszijden van de stad probeert elkaar te vinden. Ja met dit regiedebuut levert de Canadese regisseur Rob Jabbaz uitstekend werk! Hij gaat niet zo ver met de gore dat het (plat) komisch wordt en gaat nooit zo ver dat veel kijkers afhaken door walging! De verontrustende marteling en seksueel geweld worden (slim genoeg) niet in je gezicht geduwd maar je kan nog steeds horen wat er aan de hand is. De meest goede zombie- (medische gezien zijn ze dat niet!) films bezitten ook een vorm van sociale commentaar en die laat zich hier natuurlijk niet moeilijk raden! (de COVID-ontkenners) Deze visuele goed verzorgde productie, (ontwikkeld in maar net een jaar tijd), met een concept wat toch net iets anders deed met de geïnfecteerde en de bereid was om net iets verder te gaan dan wat normaal acceptabel is, is helemaal zo gek nog niet!

Weet nog steeds niet goed wat ik ervan moet denken... Delen ervan leken onsamenhangend terwijl andere samenhangend genoeg waren. Er is een reeks van zes hoofdstukken/verhalen (als ik het me goed herinner) zoals bij anthologie-films. Maar hoe graag ik een draad wilde volgen, raakte ik verloren in het verhaal. De film heeft een niet-lineair, complex verhaal waar het misschien de bedoeling was om dit enkel te ondergaan...

In de beginsequentie werd ik wel direct gegrepen doordat je een soort stomme film ziet met verschillende stilistische knipogen naar verschillende filmtijdperken. Erg goed gedaan! Echter de film duurt 160 minuten en hierna ga je naar een futuristisch China dat het geheim van onsterfelijkheid heeft gevonden. Hiervoor moet je stoppen met dromen. Er zijn mensen die nog dromen, bekend als delirianten, en er zijn mensen die hen opsporen in de dromen die ze voor zichzelf hebben gecreëerd, een een vrouw spoort een deliriant op via vier dromen,

Wat de filmmaker hier wilde precies bereiken. Geen idee! Sterker nog, ik weet niet eens zeker of hij wel iets wil bereiken. Of dat er gewoon een enorme hoeveelheid materiaal achter elkaar is geplakt met verschillende stijlen en beeldverhoudingen Het lijkt ook een film waar cinefielen heel gewichtig over de interpretaties doen...en dat soort een artistieke probeersels is iets waar ik veel minder mee kan...Logica is er dus eigenlijk niet te vinden...

De fil plaats mij dus voor een dilemma wat voor waardering geef ik hieraan? Het is ontoegankelijk maar technisch dik in orde. Het is verwarrend , meer stijl boven inhoud maar er waren een paar hele coole scènes die ik wel leuk vond. en ook het begin! Toch heeft de onbegrijpelijke meditatieve de overhand en dat in combinatie met de enorm lange speelduur.... Nou goed dan...geef de film de voordeel van de twijfel. Maar genoten of een het vaker willen zien...nee niet echt!

"Glory to Veles"

Om eerlijk te zijn had ik geen idee wat er in deze film gebeurde...Goed mogelijk dat ik kennis over bepaalde tradities mis. Ze lijken hun eigen religie te hebben want er zijn sekteachtige, heidense gebruiken en hebben het vaak over de terugkeer van "Nav", wat hij, zij of het ook mag zijn... Mijn vermoeden is dat het woord gebruikt wordt voor de zielen van overledene, en dat het iets van doen had met Veles, de god van de doden. Lijdend voorwerp is hier Paul, een Serviër die een groot deel van zijn leven in Londen heeft doorgebracht. Hij keert terug voor de erfenis, het ouderlijk huis in een klein dorpje, wat hem herenigt met zijn broer Jakov. De film is traag. Er is geen haast om ergens te komen en gedurende het grootste deel van de film gebeurt er weinig concreets. Schrikmomenten zijn vrijwel volledig afwezig. Er is een lichte mate van sfeer en spanning maar het is vaak de soundtrack die iets sinisters oproept. Daardoor is dit nog een redelijk kijkbare Slavische Folk-horror maar gebrek aan uitleg en bizarre continuïteit weet de film totaal geen impact te veroorzaken.

Dit is absoluut een prachtige film. De decors en de kostuums zijn waarschijnlijk de grootste attractie en de film is visueel prachtig. De film is gebaseerd op een Japans verhaal (Baku Yumemakura) waarin (zoals vaak) echte historische gebeurtenissen zijn opgenomen. Deze spelen zich ditmaal af in China, zodoende ideaal voor de Chinees / Japanse samenwerking. Regisseur Kaige Chen bouwt deze wereld op, in iets dat je nog nooit hebt gezien. Vol van kleur en levendig en wanneer er een flashback is, doet de regisseur er in schoonheid nog een schepje bovenop. Achter die pracht schuilt echter een vrij goed idee over de thema's liefde, opoffering en verlies, deze zijn verweven in een plot rond de achtervolging van een moordenaar. Zeg maar een soort Agatha Christie-speurder. Waarbij de monnik Kûkai het speurwerk verricht. Bijgestaan door dichter en vriend Bai Letian. De moordenaar heeft bovennatuurlijke krachten en sommige scènes zijn daardoor lekker griezelig, maar dat staat het klassieke reduceren van het bewijsmateriaal niet in de weg.'Legend of the Demon Cat' is dan ook een fantastisch epische film die zijn belofte meer dan waarmaakt, zonder binnen de grenzen van het fantasieverhaal, zijn geloofwaardigheid te verliezen.

Effectieve en spannende IJslandse mysteriethriller. Best knap gedaan door in het plot bovennatuurlijke horror-elementen te verwerken over eeen een vloek genaamd de "Schaduw" een zelfmoord. Het plot volgt wel de gebruikelijke formule van het genre: het start met een zelfmoord, waarna geleidelijk en met weloverwogen tempo de verdere informatie wordt onthuld. Op de een of andere manier houdt het allemaal verband met het onderzoek van enkele sterfgevallen in een jeugdinrichting. Zowel het mysterie in het verleden en heden als de flirt met het bovennatuurlijke zijn goed uitgewerkt en het bouwt redelijk wat spanning op. De acteerprestaties zijn sterk en er zit kwaliteit in hoe het is opgenomen. De hedendaagse scènes zijn scherp en helder. Het verleden daarentegen wordt weergegeven met licht-donkercontrast. Bovendien zijn de overgangen tussen de beelden uit het verleden en het heden opvallend. Griezelig en goed gemaakt. Prima film dus! (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie with the word "cold" in the title)

Nineties edelkitsch!

Dit had oorspronkelijk de derde Conan -film moeten worden met als titel 'Conan The Conqueror'. Echter Arnie had hier geen zin in of had het te druk met Mr. Freeze te spelen? Enfin...vervanging werd gevonden met Kevin Sorbo, de ster van Hercules: The Legendary Journeys (1995-1999) Maar die wilde echter geen personage spelen dat al beroemd was gemaakt door een andere acteur. Tja voor de filmmakers zat er dus niets anders op om een vergelijkbaar personage van Robert E. Howard te gebruiken, en dit werd; Kull of Atlantis. Deze film is dus een bewerking van een Conan-verhaal (" Hour of the Dragon " ) en gecombineerd met het Kull-personage en elementen.

Het resultaat is een waanzinnig cheesy-film met onmogelijke vreemde keuzes. Uh... ja wie wilde er nu niet in de jaren '90, Kevin Sorbo met lang bezweet haar zien vechten op een misplaatste jaren '80 heavy metal-soundtrack vol met gedateerde gitaarriffs ? De film ziet er uit als de tv-serie Hercules en voelt ook alsof hij voor tv is gemaakt. Het plot...ga ik het niet over hebben... want het is gewoon het bekende vermakelijke zwaard-en-tovenarij-film plot. Maar gek genoeg was er het toch ook een fatsoenlijk budget! Want het heeft een aantal behoorlijk goede decorontwerpen, rekwisieten en praktisch effectwerk tijdens de finale.

Thomas Ian Griffith speelt de rivaal Taligaro en de manier waarop hij naar Kull staart, met die blik van "iiiiii' ben beter dan jij aaaaar," is gewoon geweldig. Wel opvallend is dat ontblote borsten die in de jaren '80 zwaard-en-tovenarij-films voorkwamen hier weg zijn. Wel lopen de dames luchtig gekleed rond zo is Tia Carrere (True Lies (1994) de hete demonische verleidster Akivasha en Karina Lombard is de mooie slavin, waarzegster en love-intrest Zareta. De vechtscènes, hoewel niets spectaculairs, zijn vermakelijk en goed gedaan, het gevecht in de ijs-grot ws opvallend. Yup...over het algemeen kan je deze film misschien als niet goed betitelen, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik er geen enorme leuke tijd mee heb gehad!

Deze eerste lange tekenfilm van Makoto Shinkai bezit prachtige animatie maar laat het qua plot-technisch en editing een beetje afweten. Hierdoor missen de personages net dat beetje extra om daadwerkelijk mee te kunnen leven in hun avontuur. De personages praten veel met elkaar, over gewichtige en triviale zaken, (het lot, de liefde, parallelle werelden, subjectiviteit, en menselijke trots) en de toeschouwer kan hier slechts deelgenoot van zijn. Dus tja, ik heb iets van tegenstrijdige gevoelens bij deze film. Aan de ene kant is er het interessant verhaal. Aan de andere kant wordt datzelfde verhaal ongericht en rommelig verteld. Al is wel die gebruikelijke nostalgische, met melancholie doordrenkte stijl van Shinkai te zien, zijn het vooral de prachtige achtergronden die de echte aantrekkingskracht hebben. Voor een eerste lange Amine is zeker niet verkeerd maar de film wordt helaas ook geplaagd door problemen.

Een film die zich afspeelt in het Korea (Joseon-dynastie) van 1859. Terwijl de bevolking crepeert vanwege de heersende hongersnood vreten hebzuchtige politici zich steeds voller. Een groep vechters die de "Kundo" worden genoemd, zijn het daar niet mee eens en komen in opstand tegen de wrede heersers. Het is het oude vertrouwde verhaal van eerbare bandieten die stelen van rijke mensen en de opbrengst verdelen onder onderdrukte armen. Wat de film onderscheidt van andere zijn de verwijzingen en het gevoel van de ouderwetse spaghettiwestern of eigenlij een "kimchi Western" dus! Regisseur Yun heeft veel oog voor detail en de gevechten zijn erg sterk. Wat deze film ook goed doet, is het feit dat er ontzettend weinig CGI in zit. Dat de film zich in 1859 afspeelt heeft verder geen meerwaarde dan dat het verklaard dat er pistolen, geweren en er een Django-achtige scene met een machinegeweer aanwezig zijn. Het wiel opnieuw uitvinden zal de film niet doen maar goede martial arts-film is dit zeker wel!

Lolligheid met Kung Fu en Stephen Chow. Om eerlijk te zijn heb ik niet veel Stephen Chow-films gezien. Net als dat het aantal Jackie Chan-films op een hand zijn te tellen. Dit omdat Komedie niet direct mijn favoriete genre is, maar dat wil niet zeggen dat ik niet kan genieten van doordachte, komische momenten die deze film zitten! De film haalt inspiratie uit uiteenlopende films (Looney Tune, traditionele kung fu films, gangsterfilms en zelfs ‘The Matrix’) en speelt zich af in een sloppenwijk in Shanghai genaamd Pig Sty Alley die wordt geterroriseerd door de Axe Gang. Deze vete tussen de Pig Stygians en de Axe Gang is een excuus voor een reeks tekenfilm-slapstickhumor. Dat over-de-top werk is gelukkig ook bijzonder inventief en daardoor vaak grappig. Alhoewel niet alles even goed werkt. Sommige grappen zijn flauw, bepaalde actiescènes werden verbeterd met mindere goede CGI-effecten. Echter de kleurrijke personages met overdreven eigenschappen en vaardigheden de heerlijke kungfu-actie en de steeds absurder wordende stunts maken dat meer dan goed!

De zesde film van de Japanse regisseur Hayao Miyazaki gaat over piloot Porco Rosso, ooit een man, nu een varken dat zijn geld verdient als premiejager op de Adriatische Zee Hierdoor maakt hij veel vijanden, onder piraten. Maar zij kunnen hem niks maken, zeker niet in luchtgevechten. Ondertussen slijt hij veel tijd bij Gina, de knappe eigenaresse van een hotel op zee. Als de macho Donald Curtiss, een Amerikaanse piloot, Porco Rosso naar beneden weet te halen in een luchtgevecht is het gedaan met de rust. Zijn vliegtuig raakt zwaar beschadigd en Porco Rosso laat het maken bij een oude vriend. Daar ontmoet hij Fio, een jong meisje dat zijn leven flink op zijn kop zet. Dit alles speelt zich af tegen de historische achtergrond van het tussenoorlogse Italië. Die achtergrond is prachtig en boeiend vormgeven en anders dan de werkelijkheid is het vrij luchtig Het biedt bovendien een paar mooie openingen voor spannende momenten. De wonderlijke wereld straalt hoop uit. En zoals het hoort trekken slechteriken altijd aan het kortste eind. Bovendien laat de jonge en goedaardige Fio, zowel onbezonnen als verstandig, de kijker zien dat het later allemaal wel goed komt. Iedereen buigt voor haar, ze dwingt respect af en brengt redding aan Porco Rosso wanneer hij in nood is. Ze vormt, net als wel vaker jonge meisjes doen in films van Miyazaki, het morele kompas binnen de wereld die lijkt te worden gedomineerd door macho mannen en idem gedrag. Met dit goed doordachte verhaal en de overtuigende verbeeldingskracht van Miyazaki is deze film weer een genot om naar te kijken.

Doordat in 2019, de Opstand van Warschau, (1 augustus 1944) 75 jaar geleden heeft plaatsgevonden werd er deze film gemaakt. De film gaat over de beginsituatie, wat gebeurde er voordat men in opstand kwam, over de Duitsers die zich langzaam terugtrekken uit Polen terwijl het Rode leger vanuit het oosten oprukken en de Britten die een andere agenda hebben. Naargeestig (en uiteindelijk tevergeefs) zoeken naar hulp om niet van de ene bezetter in de handen van de andere te vallen.

Dit is het relaas van de Poolse soldaat Lt. Jan Nowak-Jezioransk, een koerier tussen Londen en Warschau Hij wordt met het bericht aan de Poolse AK-verzetsbeweging gestuurd om de opstand stoppen. Terwijl medestrijders (waaronder Tadeusz Komorowski (pseudoniem Bór) worden opgepakt en geëxecuteerd, en met de Duitse spionnen op de hielen probeert hij hen te ontwijken en voor te blijven. Daarnaast is de situatie in Polen zoveel anders. Het bericht doet hem dus twijfelen en resulteert uiteindelijk in de opstand.

Deze Poolse actie-spionagethriller is verder degelijk gemaakt. In uitvoering doet het niet veel onder voor Amerikaans drama/oorlogsfilms. Het is goed uitgevoerd maar niet heel speciaal. De speciale effecten zag er verder ook prima uit. En omdat de film zich richt op de internationale markt spraken de Polen voornamelijk Engels. De cast deed het zeker niet slecht. Echter worden de personages ook niet echt uitgewerkt. Minder was dat de film zonder verklaarbare reden 15 minuten besteedt om zichzelf op te zetten en ook zijn er enkele momenten die wel erg gekleurd aanvoelen. Genoten dus slecht was het niet!

In hoeveel slasher-films verdedigt een personage zichzelf met een emmer? Alleen daarom al, genoot ik van deze Japanse slasher-film. Het is niet echt een film die veel anders doet maar het wel spannend weet te houden, omdat de kijkers nooit precies weten wie de werkelijk de moordenaar is, noch wie de laatste overlevende is, wat natuurlijk effectief in het voordeel werkt. Het meisje Asuka pleegt zelfmoord met een rattenmasker op, waarna haar vrienden een sms'jes ontvangen om 's avonds laat naar de school komen, tja en dan is daar iemand met een rattenmasker om hen te vermoorden. De aanloop naar de moorden waren leuk, de slachtoffers moesten een uitdaging uitvoeren, helaas concentreert het zich niet op het bloed. Regelmatig bevroor ook het beeld op het moment supreme. Dat was wat jammer maar k heb me met de film verder redelijk goed vermaakt.

“Waarom kunnen we niet gewoon aardig zijn tegen elkaar?”

Die ene zin ontkracht direct elke vorm van horror want Man, man wat was dit slecht! Nu kijk ik niet vaak Nederlandse films maar 'De Kuthoer' heeft een vrij in het oog springende naam en als er ook nog het genreaanduiding horror staat wilde ik weleens een poging wagen. Ander interessant feit was dat actrice Katja Herbers, van bekendheid geniet door haar carrière in de VS; met rollen in series als Manhattan, Westworld en Evil. Niets ten kosten van haar maar ik had natuurlijk beter moeten weten!

De telefilm kende ik wel van naam en was dus voorbereid op een tv-film, ik ga er verder ook niet teveel woorden aan vuilmaken maar tjonge wat was dit... Truttig! Wat ik niet wist was dat de film een actueel maatschappelijk thema moest hebben. Deze film noemt ze allemaal wel op maar nergens wordt het ook maar horror. Hooguit is er misschien ergens aan de horizon nog een zeer slap aftreksel van regisseur Jordan Peele te ontdekken? Nu hoor ik je denken maar.. er is toch een seriemoordenaar? Tja, als je een huis-tuin-en-keuken-killer-miep, die wat rommelt met vingers, eng kan vinden? Hiermee is dit weer een zo'n typisch Nederlands product. Een film met een boodschap, slappe er dik bovenop liggende humor en verder alleen maar knullig!

Het is uiteindelijk een film zoals we er al zovele van Nederlandse bodem kennen,een film met een boodschap. zucht... flauwe slappe humor en van horror hebben ze géén kaas gegeten! Deze film past ondanks die boodschap meer in het rijtje Costa!, Schatjes!, Feestje!, Filmpje! of Sneekweek. Ik had beter moeten weten maar tja... ik hou hoop!

Deze Indonesische horrorfilm is niet echt heel 'eng', maar wel 'interessant' door de Kuyang-geest (Krasue) uit de Zuidoost-Aziatische folklore. Die zich manifesteert zich als het zwevende, onstoffelijke hoofd van een lichaamloos vrouwenhoofd met inwendige organen die aan de nek hangen. Het komt erop neer dat je dit verhaal over demonen en bijgeloof, allemaal weleens eerder heb gezien! Jong stel dat wegens geld problemen voor werk naar een afgelegen dorp op een eiland verhuist., waar meerdere mensen geheimen hebben en er duidelijk iets niet klopt. De visuele effecten zijn oké, maar de film vertrouwt wel veel op geluidseffecten voor jump scares. Het acteerwerk lijkt amateuristisch maar het is een Indonesische film dus kan misschien ook niet beter. Ach de verhaallijn is niet te langdradig en als formulewerk was het leuk genoeg om te kijken.