menu
Volg jij MovieMeter al op Facebook?
Mis niets over je favoriete films en blijf op de hoogte van de nieuwste releases op onder andere Netflix.
MovieMeter op Facebook

Hier kun je zien welke berichten LimeLou als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Bad Lieutenant (1992)

4,5
Poe, poe wat een film. Ruig, sloom en lomp met een dikke VHS 80's achtige look en een verkrachte non. Ik ben niet snel geshockeerd, en daar mag ik blij mee wezen want ik denk niet dat de gemiddelde christen deze film erg op prijs zal stellen. Is dit wat je noemt New York arthouse? Zou me niet verbazen, eigenlijk. Vrolijk werd ik er niet van, maar het einde laat me nogal leeg achter, op een goede manier. De broeierige kleuren (vooral rood) waren erg aanwezig en met name het begin zette een erg lugubere sfeer neer. Doe daarbij wat interessante thema's zoals vergiffenis en moraal erbij en je krijgt een erg goede old-school misdaadfilm.

Erg goed

Blaue Engel, Der (1930)

Alternatieve titel: De Blauwe Engel

4,0
Yes! Mooi hoe een film van 'erg fijn' naar 'geweldig' gaat door middel van het laatste half uur. Een nuchtere, beschaafde professor wordt een manisch depressieve clown. Overtuigend qua gebeurtenissen is Der Blaue Engel zeker niet en sommige scènes zijn wat verouderd en het gebrek aan geluid in een aantal scènes draagt zeker niet bij aan de kwaliteit, maar daar stoppen mijn klachten voorlopig want deze film is toch een zeer krachtig sociaal drama. De cinematografie gebruikt nog steeds de expressionistische stijl van de stomme films uit Duitsland en Emil Jannings is een briljante acteur, iets waar ik na het kijken van onder andere deze film en Der Letzte Mann alleen maar meer van overtuigd ben.

Uiteindelijk is deze film minder toegankelijker dan ik had verwacht, omdat ik niet veel vergelijkingsmateriaal heb, maar desalniettemin is deze film flink geslaagd

Capitalism: A Love Story (2009)

3,5
Mindere documentaire van de vier die ik van Michael Moore heb gezien. Er zaten goede vondsten in zoals bedrijven die winst maken met de dood van hun werknemers. Om misselijk van te worden En de dunne grens tussen kapitalisme en democratie die min of meer misbruikt wordt door Amerikaanse bedrijven en justitie (die kinderrechter)

Misschien was het niet zo'n goed idee om deze docu meteen na Fahrenheit 9/11 te kijken maar deze kwam toch iets minder uit de bak voor me. Begrijp me niet verkeerd, de montage is vanouds zeer goed en het laten tonen van reclames uit de jaren 50 en 60 tussendoor heeft een soort van zwartgallig effect dat zeer goed werkt. Wat ik wel altijd ergerlijk vond was de eenzijdige manier hoe Moore zijn documentaires maakt. En om eerlijk te zijn kon het middenstuk van deze docu me echt niks boeien. Ik heb sowieso een hekel aan economie (het schoolvak en in het echt) alleen het einde was boeiend.

Moore kan overigens ook erg slordig zijn en theorieën letterlijk door de kijkers zijn of haar strot douwen. Toen hij bijvoorbeeld in het museum ging kijken naar de Amerikaanse constitutie uit 1776 moest hij natuurlijk wel bedenken dat tijden veranderen. Waar hij wel terecht gelijk in had was dat de grens tussen democratie en kapitalisme veel te vaak wordt overtreden. Die invloed van bedrijven op presidenten leek ook erg terecht soms, maar af en toe ging Moore weer flink overdrijven.

Wat misschien nog wel een van zijn sterkste vergelijkingen is in deze docu is toen je zag hoe na de Tweede Wereldoorlog Europa in vele landen hun grondwetten aanpasten en meer openstond voor sociale wetten, ditzelfde gebeurde niet in Amerika, en de wens van President Roosevelt werd hiermee nooit vervult voor een verbeterde constitutie. En de jaren erna werd die wens alleen maar genegeerd en de grens tussen rijk en arm steeds groter. Als je voor sociale zorg stond werd je uitgemaakt voor een communist. Foute, politieke shit dus. Amerika hoort het rijkste land ter wereld te zijn en met welvaart komt gelijkheid zou je denken maar dat is dus helemaal niet het geval en ik denk ook dat die hoge cijfertjes veelal komen van bedrijfsdirecteuren.

Wat ik ook erg jammer vond van Moore was zijn keuze om tot actie te komen tegen het kapitalisme. Ik bedoel het is een goede zaak dat hij dat doet (het einde alleen al) maar het lijkt eerder of hij tot rebellie wilt opzetten dan een goede documentaire maken. Dat heeft hij wel gedaan maar dit is uiteindelijk een van zijn mindere.

***

Do the Right Thing (1989)

4,5
Fucking geweldige film.

Deze film is zo fucking goed om zoveel redenen. De fucking kleurrijke sfeer met een fucking goede roodkleurige stijl die een fucking fantastisch potret schetst van een zwarte buurt in het fucking Brooklyn van de jaren '80. De fucking karakters spelen een fucking heerlijk spel. In weinig andere fucking films zie ik een anti-racistische boodschap zo fucking goed overgebracht als in deze. In tegenoverstelling tot fucking gejank en emotionele muziek trapt deze fucking film je gewoon in de ballen en confronteert je met de fucking racistische en opgefokte samenleving van een Amerikaanse buurt.

Het fucking soepele, sketch-achtige verhaal vouwt zich uit door gebruik te maken van de fucking ervaringen van de hoofdpersonen. Niet iedereen in de buurt is blij met de fucking pizzeria en ze stoppen hun mening ook niet in fucking hoekjes. Al deze fucking onvrede en hypocritische houding tegenover de pizzeria zorgt uiteindelijk voor de fucking onverwachte climax. En als je niet een klein beetje fucking geëmotioneerd was door deze gebeurtenis heb je geen fucking hart, vind ik.

Fucking geweldige film!

PS: er wordt veel gevloekt in de film

Dracula (1931)

Alternatieve titel: Dracula de Vampier

4,5
Briljant.

Vreemd genoeg (itt yeyo) vond ik de cinematografie prima gedaan en de acteerprestaties zijn ook wel te doen. De vrouwen doen wat theatraal, ja, maar vanwege het tijdperk (de vroege geluidsfilm) vind ik het nog redelijk acceptabel, er wordt in ieder geval niet constant geschreeuwd. De film moet meer hebben van de sfeer dan de echte horror en het neerzetten van de Victoriaanse sfeer lukt erg goed. Lugosi steelt natuurlijk de show en Van Helsing had ik ook wat beter verwacht, maar goed doet 'ie het nog steeds met zijn babytalk tegen de andere karakters over vampieren.

Echt werkelijk alles druipt van sfeer, dat is de reden dat me de film zo goed bevalt. Ik kijk in ieder geval wel uit naar de volgende Dracula/Frankenstein film. Deze film wou ik nog op Halloween zien maar da's helaas niet gelukt vanwege slaapgebrek.. too bad!

Zeer goed

General, The (1926)

Alternatieve titel: De Generaal

3,5
Goede Keaton film!

Wat als eerste opvalt is de setting. Geen normale familiesetting als achtergrondverhaal maar de Amerikaanse Burgeroorlog. En ik moest zeggen dat de achtervolgingen en massa's mensen die op elkaar af renden een bijzonder goede indruk maakte. Toch vond ik deze film iets minder dan Sherlock Jr en Our Hospitality. Deze film heeft zo te zien weinig veranderd en ook de humor kon wat beter. Ook is de film veel te moeilijk met kleine 'leuke' stukjes zoals ik ze ken van Keaton. Het liefst zie ik gewoon wat slapstick in plaats van vele lappen dialoog die het scherm vaak vulde. Maar het laatste kwartier maakt meer dan alles goed! De trein die door de brug heen zakte bijvoorbeeld! Ook het einde was wel lollig

*3.5 Kon beter als de film niet zo tergend begon en als er minder gepraat werd Toch een leuke prestatie!

Genius Party Beyond (2008)

4,5
Sodeju, zeg. Als ogen orgasmen kunnen hebben is dit wel zo'n beetje wat het meest dichtbij komt. Ik kan moeilijk beschrijven wat ik van deze ervaring vond, maar het is compleet anders dan wat ik verwacht had. Om eerlijk te zijn wist ik niet echt wat ik moest denken bij de 1e 2 verhalen. Maar toen de laatste 3 kwamen werd ik compleet weggeblazen. Een uitzonderlijke mix van visuele pracht. Ik kreeg pas het gevoel of ik ademen kon toen de aftiteling bezig was.

Het 1e vond ik erg mooi. Wat normaler dan de andere kortfilms, maar nog steeds bizar. De 2e zat ik ook met een dikke glimlach te kijken. Ik dacht: "Dit is vast de meest bizarre kortfilm" maar wat zat ik er naast zeg... Na een nachtmerrie voor de kleurenblinde in het 3e filmpje word ik voorgesteld aan het 4e verhaal. Vele vonden dat verhaaltje saai, maar ik vond het wel lekker tam. Ik had er in ieder geval een minder erg 'WTF'-gevoel van.

En toen het laatste kortfilmpje... En gewoon... W-O-W... Ik weet niet wat ik zojuist heb mogen aanschouwen, maar het was beter dan goddelijk. Ik ben een animé liefhebber, maar dit soort filmpjes blazen alles wat ik ervan weet weg. Ik word gemaald door een vleesmolen en gekneden tot iets nieuws. En dan nog wel te bedenken dat ik deze 'film' niet eens op een TV bekeek.

Een behoorlijk storend iets is dan wel.... Geen verhaal. Nou misschien toch wel... Maar ik kan eigenlijk van de 1e 2 filmpjes zeggen dat er een coherent verhaal is. Ik moet toch wel een beetje zeggen dat ik van animé gewend ben dat er meer een balans is tussen verhaal en animatie. Zoals bij Ghibli films. Ik ben ook vrij verbaasd dat al de users bij deze film zo nuchter reageren op alles wat hun overkomen is.

Een geweldige ervaring. Jammer dat zelfs mijn vrienden die geïnteresseerd zijn in animé dit waarschijnlijk niet zullen waarderen. Jammer... Ze weten niet wat ze missen.

Hoshi o Ou Kodomo (2011)

Alternatieve titel: Children Who Chase Lost Voices from Deep Below

2,5
Nee, dit is dus niet geworden wat ik hoopte dat het zou worden.

Visueel prachtig, ik moet het zeggen. De designs, de levende animaties en achtergronden, het is allemaal om in te lijsten, maar aan de andere kant komen weer de problemen wat deze film 2 sterren minder waard maakt voor mij:

Het verhaal is zo overdreven hysterisch dat ik er niet weet wat ik er mee aanmoet. De mix tussen kitsch en realisme waren in de vorige films van Shinkai zeer goed verwerkt. De gevoeligheid en karakterontwikkeling waren erg sterk, maar hier krijg ik het gevoel alsof ik de karakters al ken op het moment dat ik ze voor de eerste keer zag. Ook wat meer achtergrondinformatie over Shin en Shun zou mij bekoren. Alles moet per se zo overdreven en bombastisch zijn door middel van voice-overs van de hoofdkarakters, en jankerige gezichtsuitdrukkingen. Misschien is dit een meer mainstream productie van Shinkai, iets waar ik opzich totaal geen probleem mee heb, maar ik mis de subtiele, ingetogen karakters. Een karakter dat ik wel weer sterk vond was de leraar van Asuna. Hij is zeker geen heilig boontje, maar zijn bedoelingen zijn niet onbegrijpelijk.

De vergelijkingen met Laputa snap ik ook niet echt helemaal. Ik weet dat het Shinkai's favorite film was en inspiratie voor hem, maar waar Laputa een van mijn favorite films is en barst van klassieke kwaliteit, is Children Who Chase Lost Voices from Deep Below vooral een beetje een zeikproduct dat teveel probeert te zijn maar simpelweg niet slaagt om te overtuigen als een film die met iets nieuws wil komen.

Let's face it, de karakters, de stijl, de ideeën en de animatie is zeer puik, vind ik, maar dit had zo veel beter uitgevoerd kunnen worden. De designs van die mythische beesten vond ik dan weer prachtig, net als de uitgestrekte landschappen en de muziek van Tenmon, die zoals gewoonlijk fantastisch is. Ik zou graag in die wereld eens willen rondlopen en alles in me opnemen. Maar helaas, dit is een film, en een behoorlijk pretentieuze ook. Niet echt slecht, maar ik mis de 'soul', de passie van iets nieuws doen en maken.

Helaas geen voldoende, maar echt spijt van dit kijken heb ik niet. De SFX, sound-design en animaties kloppen gewoon, maar het soap-achtige drama dat ook nog eens dramatisch wordt aangezet? No, thanks.

*2.5

Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik (2004)

4,5
Uniek stukje film
Ik ben waarschijnlijk de jongste persoon die een mening schrijft over deze docu. En ik heb veel gehoord over deze film. Ik herriner me nog dat ik bij een les Aardrijkskunde te horen kreeg dat de 'Nederlandse bevolking langzamerhand vergrijst'. Klinkt belachelijk onpersoonlijk en zonder warmte. Dus ik besloot deze docu maar te kijken, gewoon uit pure interesse, en een goed stuk nederlandse cinema kan ik altijd wel waarderen.

De docu is eigenlijk vrij typisch als het gaat om het filmen en tonen van alledaagse Hollandse situaties. Maar de interactie tussen 2 oude mensen die op het eind van het treinspoor staan en de volwassen, Amsterdamse Gerit van Elst is gewoon geweldig. Zeldan heb ik zo'n herkenbaar gevoel gehad bij de gesprekken.In de eerste scene van Ik en mijn ouders zie je al dat zijn 'papa' ontzettend veel moeite moet doen om alleen al met Gerritje aan het ontbijt moet beginnen. Deze onopvallende tederheid is juist zo confronterend. Het niet kunnen eten van een lekker biefstuk of je zoon omhelzen en toch door het leven gaan is wat ik altijd al dapper vind van de meer oudere generatie. Gerrit van Elst bewijst zijn ouders een dienst en probeert hun laatste dagen zo prettig mogelijk te maken.

Een paar dialogen bleven me echt bij. Bijvoorbeeld toen Gerrit vroeg aan zijn moeder waarom ze niet blij was met het bezoekje aan haar geboortehuis, en ze antwoordde met dat ze haar moeder niet zag. Maar haar moeder eigenlijk al 15 jaar dood is.Op dit soort momenten vraag je je af: 'zo wil ik in mijn oude jaren echt niet worden'. Ik ben een minimalist en ik zeik over de kleinste feitjes, maar als je dan een aan een stoel gekluisterde vader van 88 ziet, die zijn zoon in tranen hoort vragen: 'Word je niet woedend omdat je in die rolstoel moet zitten' komt er bij mij zeker een brok in mijn keel. De gehele documentaire had ook een hartbrekend effect. Hoe beelden uit 1975 waarbij gezonde 60 jarige ouders hun zoon op het einde toch steunen worden afgewisseld met beelden uit 2004 waarbij Gerrit die om de week zijn langzaam stervende ouders bezoekt zo veel mogelijk wilt helpen. Tja.. Je voelt je machteloos, en het medeleven van Gerrit.

Dit is mijn favoriete stuk Nederlandse film/documentaire. En het doet je veel denken aan de toekomst. Wat je word, doet in je leven ligt aan jezelf. Als je klein of groots leeft, in een nachtclub of achter je computer, maak er wat van

4* En meteen mijn favoriete stuk Nederlandse cinema.

Paranoid Park (2007)

3,5
Leuk sfeertje heeft deze film wel. Een beetje dromerig. Past ook goed bij wat Alex meemaakt. Is het wel echt wat hij mee gemaakt heeft, ik begrijp wel dat het onwerkelijk kan overkomen als je zo iets mee maakt. Verder heeft de film ook wel een fijne soundtrack, vooral de ambient liedjes. Echt veel gebeurd er niet en de film geeft voornamelijk een arthouse-achtige indruk. Sommige problemen worden wel herkenbaar gebracht, zoals het gevoel dat je omgeving er haast niet is, omdat je al je eigen zorgen aan het verwerken ben.

Toch een beetje lastige film, omdat ik tijdens het kijken vond dat het dromerige sfeertje wel beter uitgewerkt kon worden. Hoe precies weet ik niet. Misschien lag het aan de voice-overs van Alex die een beetje storend waren in een rustige, dromerige film als deze.

Leuk stijltje heeft Van Sant (van wat ik tot nu toe heb gezien). Een bijzonder magisch-realistisch stijltje weet hij te creëren.

Paranormal Activity (2007)

2,5
Beetje matige film is Paranormal Activity geworden. Er was een paar jaar terug een hele hype rondom deze film, hoe 'vernieuwend' en apart het zou zijn. Al dat gepraat over PA deed me een beetje denken aan die goedkope 'ghost hunt' televisieprogramma's als Ghost Adventures of Ghost Hunters. Ik kan dit concept ook moeilijk als origineel bestempelen.

Ook dat de hele film zich in één huis afspeelt maakt het niet beter, eigenlijk vrij saai. We leren een koppel kennen zonder enige bijzonderheden, en na -een eeuwenlange- introductie gebeuren er 'enge dingen'. Dit houdt in dat er een enge schaduw over de deur kruipt, de lakens opgeschud worden, en deuren dichtgeslagen worden. Allemaal een beetje hoog 'boe,schrik' gehalte, en niet echt eng of indrukwekkend. Dat meeste dingen off-screen gebeuren verhoogt soms de spanning, maar het herhalende patroon van het koppel dat een enge nacht beleeft, en de volgende ochtend constant ruzie maakt...

Het is allemaal vrij ordinair en al eens gedaan. De scènes tijdens dagtijd bestaan vooral uit karakterontwikkeling van oninteressante personages en de scènes in de nacht zijn te voorspelbaar om eng te zijn.

Viel een beetje tegen.

Philosophy of a Knife (2008)

3,5
God created Heaven. Man created Hell.

Terechte slogan hierboven want dit is waarschijnlijk een van de meest gore films die ik in mijn hele leven heb zitten te kijken. Het onderwerp sprak me erg aan dus ik besloot de film te bekijken. Tel daarbij ook op dat ik onder de indruk was van de soundtrack die ik al van te voren luisterde. De trailer zag er sfeervol uit dus ik dacht: waarom niet? De film begint met een geweldig intro dat de sfeer goed neerzet. Vervolgens krijgen we een geschiedenisles over het ontstaan van Unit 731 met hulp van een oude, Russische man. Ik vond het wel een sympathieke vent eigenlijk. Hij sprak overigens wel érg kalm en neutraal over wat er gebeurde in Unit 731 en af en toe moest hij ook lachen (niet om 731 gelukkig) Best wel bijzonder dat een man die de oorlog met eigen ogen heeft meegemaakt zo objectief en slim overkwam (ook al had hij duidelijk kritiek op de VS)Deze redelijk kalme proloog duurt een half uur voordat de eerste martelscène komt. Een ongewenste abortie namelijk. Het was niet prettig om te zien maar echt extreem erg vond ik het niet. De foetus die uit de ongelukkige dame werd gehaald werd zag er ook niet echt bepaald realistisch uit.

Ik kan me veel van de rest niet zo goed herinneren, vooral part 1 niet echt, ik plaats ook liever mijn mening dan dat ik de hele film ga verpesten voor mensen die het nog niet gezien hebben. Een audiovisuele trip? Een opvolging van bruut geweld en ontmenselijking? Ik weet niet echt hoe ik deze half docu, half film zou moeten beschrijven. Het gemiddelde is ook een beetje vreemd. De enige recensies die gegeven zijn gaven beide 4 sterren. En dat is zo'n beetje het hoogste. Ik neem aan dat Bottleneck en -fal ook meer ervaren filmkenners zijn dan de meeste hier (waaronder ik) en hun meer gewend zijn aan ontoegankelijke films. Nou zou ik deze film/docu niet echt ontoegankelijk noemen, maar eerder als 'like it or dislike it'. Het is geen film die je kijkt voor entertainment, dat zeker. Je moet wel een erg zieke ziel zijn om naar 3 uur martelscènes te kijken en de film als entertainment te bestempelen. Dit vinden vele mensen de grootste 'downer' van deze film/docu. Je vind namelijk de film echt een kutfilm omdat het alleen bestaat uit martelingen en geen andere substantie heeft (na er alleen goed uit zien en een zeer goede soundtrack hebben) of je vind het een geniale portrettering van martelingen en waarbij mensen tot toe in staat zijn. Ik vond het een audiovisueel geweldige film. En het is de langste film die ik ooit gezien heb. En het heeft geen één minuut verveeld. En dat beschouw ik als een hele prestatie aangezien ik persoonlijk snel verveeld raak bij films. De film heeft een vliegensvlug tempo qua montage soms en nadat je getuige was van afgrijselijke (waargebeurde) martelingen komen de gedeeltes waarbij de oude Rus je overige informatie schaft over toentertijd en zijn ervaringen met de Japanners in Mantsjoerije als een manier van de film om te zeggen: 'je hebt dit arsenaal van angstaanjagende beelden getrotseerd, gefeliciteerd'. De film is gruwelijk, monsterlijk en angstaanjagend, ja. Maar ik had het net iets erger verwacht voor een of andere reden. Want tijdens het kijken had ik nooit het idee 'ik neem even een pauze, hoor' Want denk ik toch wel een beetje de bedoeling van de film was. Om me in een nachtmerrie te sleuren. Wat niet gelukt was.

Grafisch en audiovisueel gezien is de film echt dik in orde. Een van de beste industrial soundtracks die ik ooit heb gehoord (ik ben sowieso een fan van industrial en noise) De zwart-wit beelden die erg 'schoon' overkomen totdat de camera besproeit wordt met bloed en als er close-ups worden gemaakt van ledematen die verwijderd worden en ingewanden die uitpuilen voelt het helemaal niet meer zo clean. Ook de cameravoering is goed te doen. Hoe de beelden versneld worden als een oude film is misschien een beetje cheap maar werkt geweldig. Wat ik wel jammer vond aan de film was dat vage, neppe verhaal met die Japanner die verliefd werd op een Russische vrouw in gevangenschap. Is dat nou nodig? Voegt het iets toe? De kans dat het trouwens waargebeurd is is extreem klein, te ongeloofwaardig voor woorden. Alle pogingen tot verhaal mislukken en ook die Japanse assistente kon me geen ruk boeien. Het mocht er wel uit gelaten worden. Het laatste uur was een flinke opluchting van alle martelingen, vooral het begin van part 2 was het meest heftige gedeelte en ik kreeg zelfs een vieze smaak in mijn muil. Ik denk ook dat die scène waarbij je allemaal naakte lijken op elkaar ziet gestapeld , man en vrouw, kind en volwassene , met hun gezichten die immense pijn uitdrukken. Dat zal ik denk ik nooit meer vergeten. Waren het echte lijken trouwens die gebruikt werden? Het zou me niet eens verbazen Ook al zou de film technisch Snuff zijn dan (wat het niet is)

De meest misselijkmakende scène was maar mijn mening toen een vrouw naakt op een stoel werd neergezet om te kijken waar de kakkerlak die eerder via haar vagina in haar lichaam werd gestopt naartoe ging. Toen vervolgens het vel van haar hoofd werd gescalpeerd om te kijken hoe de kakkerlak weer ontsnapte via haar mond. En dat was nog niet genoeg, ze gingen daarna nog het afgesneden gezicht opnieuw op haar gezicht doen en er een foto van maken. Wat was het nut daarvan eigenlijk? Bij elk ander onderzoek werd het duidelijk gemaakt waarom het plaatsvond of je kon er gewoon zelf achter komen waarom, maar serieus, what the fuck?! Weinig dingen zijn onvergeeflijk naar mijn mening is 731 is één van die dingen. Toen ik de eerste keer hoorde van 731 dacht ik dat het nep was. Zo iets zou toch niet kunnen? Maar later bleek het anders, en ik waardeer deze docu-film dan ook zeer omdat het zonder twijfel laat zien wat er in 731 werd uitgevoerd. Het is niet prettig, maar wel de waarheid. En het einde van de film kwam ook met een sterke en terechte boodschap. Dat zo iets dergelijks nooit meer mag gebeuren.

*3.5

Riget (1994)

Alternatieve titel: The Kingdom

3,5
Erg dubbele serie. Het verhaal is lekker maf en intrigerend en heeft een rustig tempo wat ik wel oké vind. Wat ik wel irritant vind is die grainy-achtige look van de beelden. Ook zijn die 2 intro's van tevoren nogal onnodig. Het 1e intro is lekker sfeervol, maar het 2e intro komt verouderd over. De sfeer is ook nogal tegenvallend, mede door de low-res filter, maar weet ondanks het gebrek een visuele flair toch een soort van realistisch gevoel te geven, dat soms wel goed overkomt

Samurai (1965)

Alternatieve titel: Samurai Assassin

3,5
Beetje een 'mixed bag' deze film. Het kent een van de meest epische eindgevechten allertijden in de geschiedenis van chanbara films, maar de rest van de film is allemaal vrij matig. Saaie dialogen waarvan ik het idee heb dat het er meer was om een soort idee te geven van de politieke sfeer in Japan van de jaren '60 in de 19e eeuw. Allemaal erg saai en gedocumenteerd gebracht. Wees ook niet verbaasd dat als je deze film wilt bekijken je voor meer dan 90% naar pratende mensen kijkt. Wel jammer, want als het verhaal mij persoonlijk zou aanspreken, zou deze film veel hoger gescoord hebben. De beelden daarentegen zijn p-r-a-c-h-t-i-g, met contrastrijk zwart-wit waar vooral de witte sneeuw opvalt.

Kortom: de acteurs doen het prima, maar het verhaal is niet boeiend gebracht en erg rommelig. De beelden hebben geweldige zwart-wit fotografie, ik zou me niet eens kunnen voorstellen hoe de film in kleur er uit zou zien, en het gebrek aan gevechten en bloed wordt goed gemaakt in het laatste kwartier

Lichte tegenvaller, ook al is het een prima film.

Sanxia Haoren (2006)

Alternatieve titel: Still Life

4,0
Mooie, rustige film. Prachtige cinematografie en troosteloze, zwijgzame karakters ter midden van schreeuwende discussies tussen werknemers en werkgevers. Waarschijnlijk is Zhang Ke Jia (dit is de eerste film die ik van hem kijk) een communistische regisseur, omdat het werken voor de samenleving en het bestaan van de arbeider centraal staan. Dit is overigens geen propaganda. Daar is het veels te subtiel en deprimerend voor. Voor de rest ook best sfeervol met broeierige shots van een haast apocalyptisch stadje dat zijn ondergang door de opkomst van de dam ten onder gaat. Dit is overigens niet echt anders dan meeste arthouse titels uit oost-Azië (met uitzondering van de focus op het arbeidsleven) en is niet vernieuwend genoeg om indruk te maken. Tel daarbij ook nog bij dat de karakters zeer emotieloos gebracht worden. Normaal hou ik wel van de afstandelijke, zwijgzame in Aziatische films, maar hier voelt het wel akelig koud aan.

Erg goed.

Seven Chances (1925)

4,5
Prachtig, prachtig en nog eens prachtig

Toen ik eergisteren The General keek voelde ik me een soort van teleurgesteld maar Seven Chances grijpt menig Keaton- fan weer bij de ballen en begint met een simpel verhaaltje (zoals ik het wil) en eindigt met een bizar lange finale met de meest wilde, grappige (zelf uitgevoerde?) stunts. Die kop van Keaton is briljant ,zonder hem was deze film niks. Bijna alle scènes druipen van genialiteit en humor die deze tijd nog steeds zijn mannetje weet te staan. Alles klopt, de scène in het restaurant met al die beeldschone vrouwen die hij ten huwelijk probeert te vragen, de scène met de rotsen , de openingsscène, alles! Tuurlijk is het begin niet al te origineel net als het verhaal, maar serieus, wie kan het dat nou weer wat schelen? Dit is Keaton! Plof op je luie reet en geniet van de stunts!

*4.5 (een half sterretje extra voor de lollige rol van die ouwe man , die was echt te lollig)

They Shoot Horses, Don't They? (1969)

2,5
They Shoot Horses, Don't They? is een aparte film, maar een beetje verouderd en ik kon mijn aandacht er niet goed bij houden. Met de karakters voelde ik geen medeleven, ook al waren ze behoorlijk geloofwaardig. Het naargeestige is het enige sfeervolle in de film en wordt wel prima verfilmd (vooral bij het einde), maar de film was niet echt mijn 'ding'. Vooral de ouderdom was nogal te merken en het script en de acteurs komen nogal vaag over -wel goed!-, maar ik zie niet echt wat de film -na het tonen van menselijke ellende en naïef doorzettingsvermogen op een geweldige manier- voor de rest veel met verve doet.

Vreemd. Ik raak gefrustreerd als ik zie hoe veel mensen uit deze film konden halen, waar ik helemaal niet bij stilstond tijdens het kijken van They Shoot Horses. Misschien moet ik gewoon weer beginnen met Jean Claude van Damme-films en popcorn-horror zodat ik me niet een barbaar voel tijdens het kijken van films als deze, Clockwork Orange en Eyes Wide Shit (and the list goes on..)

Tsumetai Nettaigyo (2010)

Alternatieve titel: Cold Fish

1,5
Wat een vervelende, vermoeiende film zeg.. Karakters zijn stomvervelend en geen een kon enige sympathie opwekken en de 'slechterik' Murata is eerder irritant dan echt indrukwekkend. Alles is ontzettend over the top (net als het teleurstellende Love Exposure) en ook al is het volgens meeste mensen een komedie heb ik alleen een paar keer geforceerd zitten te grinniken omdat ik niet zeker wist of dit nou een komedie of thriller moest voorstellen.

Behoorlijk idioot en Shion Sono is denk ik na het kijken van zijn 2e film niet echt een regisseur voor me.

Wagahai wa Neko de Aru (1975)

Alternatieve titel: I Am a Cat

4,0
Wat ik had gisteren met de film Samurai Assassin was dat de beelden erg mooi waren maar inhoudelijk vrij dood. Deze film heeft het tegenovergestelde. Visueel kan ik er niet aan wennen, die jaren '70 films. High-budget producties als Taxi Driver en Apocalypse Now zien er visueel erg aangenaam uit, dat wel, maar het meeste uit de 70's kan me niet echt bekoren. Misschien komt het een beetje door de home-video/VHS-achtige look? Weet het niet zeker, maar het is niet echt mijn ding.

Het verhaal van I Am A Cat is ook niet bijzonder, vrij simpel eigenlijk. Maar het is vooral de menselijkheid die ik zo erg weet te waarderen in de Japanse films van Kurosawa, Ichikawa en Kobayashi die mij vol bewondering door de oubolligheid van een film heen kan laten kijken. I Am A Cat is daarop geen uitzondering; problemen als irritante schoolkinderen, opschepperige buurtgenoten en een huwelijk dat z'n beste tijd heeft gehad komen tevoorschijn maar worden vooral op een soort kalme, menselijke manier verteld, iets wat nogal gevoelsmatig is voor elke filmliefhebber maar voor mij erg positief was. Zelfs de Samson & Gert-achtige sets en het soms theatrale acteerwerk wende gewoon door de subtiele balans van humor en drama.

Ik ben blij dat ik wat achtergrond informatie over deze film opzocht, moet ik misschien vaker doen want het hielp mij deze film iets meer te waarderen dan als ik er niks van opgezocht had, het is namelijk gebaseerd op een boek uit 1905 die een satire was van de middenklasse en de Japanse samenleving in het algemeen, die snel verwesterde toentertijd. En dat is te merken ook, de arme leraar die een prominente rol speelt in deze film heeft vaak met zijn vrienden discussies over filosofie en ze maken vaak uitspraken van westerse schrijvers. Dit is interessant om te volgen, want meeste films die zich afspelen in de Japanse geschiedenis spelen zich af tijdens de conservatieve Edo-periode (+/- 1600-1860)

Achteraf is dit een erg leuke film geworden. Mijn cijfer is misschien wat te hoog, maar ik hou er verdomd veel van om dit een hoge beoordeling te geven. Een echt meesterwerk is het natuurlijk niet, want visueel is het soms nogal 'meh' en de elektronische versies van bekende stukken van o.a. Bach waren niet om aan te horen, maar het verhaal -hoe simpel het ook mag wezen- is overtuigend en goed gebracht met fantastische karakters.