Wagahai wa Neko de Aru (1975)

De eerste film van Kon Ichikawa waar ik over heb gelezen, nu eindelijk heb ik hem gezien. De film is traag, maar verveelde mij totaal niet. De observatie vanuit het perspectief van de kat vind ik eigenlijk best leuk. Verder heeft het verhaal niet bijzonder veel om het lijf.

Leuk beest ook trouwens.

3 sterren

Heb deze ergens op mijn harde schijf staan. Kijk er erg naar uit, aangezien Ichikawa films me erg bevallen.

Wat ik had gisteren met de film Samurai Assassin was dat de beelden erg mooi waren maar inhoudelijk vrij dood. Deze film heeft het tegenovergestelde. Visueel kan ik er niet aan wennen, die jaren '70 films. High-budget producties als Taxi Driver en Apocalypse Now zien er visueel erg aangenaam uit, dat wel, maar het meeste uit de 70's kan me niet echt bekoren. Misschien komt het een beetje door de home-video/VHS-achtige look? Weet het niet zeker, maar het is niet echt mijn ding.

Het verhaal van I Am A Cat is ook niet bijzonder, vrij simpel eigenlijk. Maar het is vooral de menselijkheid die ik zo erg weet te waarderen in de Japanse films van Kurosawa, Ichikawa en Kobayashi die mij vol bewondering door de oubolligheid van een film heen kan laten kijken. I Am A Cat is daarop geen uitzondering; problemen als irritante schoolkinderen, opschepperige buurtgenoten en een huwelijk dat z'n beste tijd heeft gehad komen tevoorschijn maar worden vooral op een soort kalme, menselijke manier verteld, iets wat nogal gevoelsmatig is voor elke filmliefhebber maar voor mij erg positief was. Zelfs de Samson & Gert-achtige sets en het soms theatrale acteerwerk wende gewoon door de subtiele balans van humor en drama.

Ik ben blij dat ik wat achtergrond informatie over deze film opzocht, moet ik misschien vaker doen want het hielp mij deze film iets meer te waarderen dan als ik er niks van opgezocht had, het is namelijk gebaseerd op een boek uit 1905 die een satire was van de middenklasse en de Japanse samenleving in het algemeen, die snel verwesterde toentertijd. En dat is te merken ook, de arme leraar die een prominente rol speelt in deze film heeft vaak met zijn vrienden discussies over filosofie en ze maken vaak uitspraken van westerse schrijvers. Dit is interessant om te volgen, want meeste films die zich afspelen in de Japanse geschiedenis spelen zich af tijdens de conservatieve Edo-periode (+/- 1600-1860)

Achteraf is dit een erg leuke film geworden. Mijn cijfer is misschien wat te hoog, maar ik hou er verdomd veel van om dit een hoge beoordeling te geven. Een echt meesterwerk is het natuurlijk niet, want visueel is het soms nogal 'meh' en de elektronische versies van bekende stukken van o.a. Bach waren niet om aan te horen, maar het verhaal -hoe simpel het ook mag wezen- is overtuigend en goed gebracht met fantastische karakters.

Behoorlijk geestig (leuk flauw) en met een soort van sterrencast, maar wel erg ongeïnspireerd in beeld gebracht. Ik bedoel, Ichikawa doet wel jump cuts en POV van een kat, maar de basis is gewoon matig gekadreerd met zo te zien weinig aandacht voor belichting en kleuren. Dat bijna alles zich binnenshuis afspeelt helpt dan ook niet mee. Duurt ook te lang.