Unbreakable (2000)

Ja het was weer eens Unbreakable time dacht ik vanmorgen! De magie is er nog steeds. En dan nog te denken aan het feit dat dit de eerste film van een trilogie zou gaan worden... Heeft Shyalaman hier ooit nog weleens wat over onthuld hoe en wat?

Is ie ook MM-lid dan ?

Het was meer een sterk gerucht, en een wens van Willis. Night zelf heeft nooit gezegd dat het een trilogie zou worden. Weet niet of ik er zo blij mee zou zijn, zou de magie van deze film misschien verpesten (laat ik maar geen vergelijking met een andere trilogie maken )

Zucht, jij leert het ook nooit he

Ik vond et na The 6th Sense echt een slechte film! Ik denk dat ze deze film beter eerst hadden kunnen maken, en dan pas The 6th Sense, dan had deze iets beter uit de kast gekomen. Het zeer ongeloofwaardige (en "kinderachtige") eind (hoi hoi, ik ben een superheld!)hadden ze aan Spiderman of Superman over moeten laten, en niet aan deze film!
Het verrassende eind wordt overigens al int midden van de film verklapt, wat et dus al helemaal niet meer leuk maakt...
Maar al met al toch nog een krap 5je...
2,5 sterren dus...

Flauw einde? De hele film ging daar over!

Shit ik blijf het toch verkeerd zeggen/spellen. Ik ga maar eens oefenen met zijn naam

uhm uhm mag ik raden welke je bedoelt

Goed gemaakte thriller.

"They call me Mr. Glass....."

Unbreakable bevat een paar zeer goede one-liners.

Ik moest toen meteen aan Amelie denken

Stukken minder dan the sixth sense, natuurlijk, maar met goede acteerprestaties van Jackson en Willis. Maar alleen dat einde,...pffff. Signs was al niet beter. Toch 2,5.

Indrukwekkend is de film zeker, maar de film ging voor mijn smaak wel te langzaam. Ik vond de theorie van Jackson wel interessant dat Willis en hij de twee uiterste van de schaal zijn. Het acteerwerk is natuurlijk ook prima.
4,0 sterren

Kon me niet bekoren, visueel een paar erg mooie vondsten, maar het verhaal boeide me nauwelijks. Ook de sfeer kwam op mij wat geforceerd over. Constant die dominante langzame muziek, dialoog op fluistertoon. Zat ook in the Sixth sense, maar daar werkte het allemaal wat beter.

2.5*

Deze film viel dus zwaar tegen. Ik had net the Sixth sense gezien en daar valt deze toch echt bij tegen. Vond hem ook voorspelbaar, ik had heel de film al het gevoel dat ie zou eindigen zoals ook is gebeurd. En die kop van Bruce Willis is in elke film weer hetzelfde. Alleen dankzij Samuel L. Jackson geef ik deze film nog 2 sterren

goeie film, vooral Samuel L. Jackson is erg cool !

4*

You know, Franse films hebben eigenlijk alleen kans op succes in het Franstalige gebied van Belgie en Brussel In Vlaanderen komen worden Franstalige films wss evenveel gemeden als in Nederland. Het mag dan nog wel een 'tweede taal' zijn, erg welkom zijn ze niet bij het grote publiek.

Ik weet het, dit is wel érg off topic

Halfje erbij voor mij, maar vond em ook zwaar tegenvallen! Waarschijnlijk teveel gedacht/vergeleken met The Sixth Sense, waardoor deze weer zo int niet viel...

Een zéér ingewikkelde film met voortreffelijke acteerprestaties.

Een film de bovendien het 2 x bekijken zeker waard is, misschien voor mij wel noodzakelijk .

In vergelijking met the sixth sence was het dan ook maar niets.

Maar toch geef ik er 'n 3.5*.

Toekomstig gezien kan het best dat hij de hoogte in gaat. ( voor mij dan )

Aardige film, is inderdaad iets minder tov 6th sence, maar toch een aardige film. Het moment aan het eind dat hij dat kranten artikel aan zijn zoon laat zien, vondt ik wel sterk. 3 Sterren.

Je houdt het vaag, maar zet dat soort dingen svp toch maar even tussen spoilertags, heb je bericht even aangepast.

Pas dan meteen de spelling even aan.

Ik vond het wel een vermakelijke film. Het acteerwerk vond ik zeer behoorlijk en het camerawerk vond ik erg goed. Het einde vond ik eerlijk gezegd best te pruimen en ik vond de vermeende traag/saaiheid ook wel meevallen. 3,5*

Ik heb het niet zo op Shyamalan, denk ik; vond The Sixth Sense al niet zo, maar deze is ronduit matig. Af en toe, in de betere scenes, neigt het nog een redelijk familiedrama te worden, maar ook die scenes hebben te kampen met het centrale probleem van de film: het is allemaal zo verschrikkelijk traag gebracht. Nu is het an sich nog niet zo erg als een film een traag tempo heeft, zolang er maar sfeer en inhoud is, maar ook dat ontbreekt er nu precies in Unbreakable (vanochtend nog zag ik een Angelopoulos, maar die kwam als vlotter op mij over dan dit, ook al vond ik die inhoudelijk ook niet bepaald geslaagd).

Bijna alle scenes worden nodeloos gerekt, terwijl de essentie al lang duidelijk is. Neem bijvoorbeeld de gewichthefscene ergens middenin (en nog meer gewicht, en weer voorzichtig kijken, rustig klaarmaken, en nog meer gewicht - en zo gaat het maar door, terwijl een of hooguit twee gewichten al lang duidelijk maakten waar het om ging: dat Willis' personage opmerkelijk sterk was (en of hij dan 250 of 300 lbs kan tillen is een irrelevant detail).

Verder moddert de film een beetje heen en weer tussen het familiedrama en het superheldenverhaaltje (de twee willen nooit echt samen een geheel vormen), waarbij Willis vooral veel triest voor zich uit staart zonder veel te zeggen (dat zal wel een bewuste keuze zijn geweest, maar het komt alleen maar sloom over).

De echte nekslag voor de film komt echter pas bij het einde: Net als bij The Sixth Sense moest er kennelijk een wending in, maar die is hier zo onzinnig dat je je af zou vragen of er ueberhaupt wel over na is gedacht (ik vermoed eerder dat dit einde er achteraf aan toegevoegd is naar aanleiding van het succes van TSS): Als Jackson rampen veroorzaakt, en Willis zijn aartsvijand is, waarom doet hij dan zoveel moeite om hem te bevrienden en zijn gave te ontwikkelen? Om dan vervolgens, als deze ontwikkeling kennelijk klaar is, hem simpelweg mede te delen dat ze nu aartsvijanden zijn (waarna Willis gewoon wegloopt en de film afgelopen is, terwijl een tekstje op het scherm ons informeert dat Jackson opgesloten wordt in een inrichting).

En omgekeerd: als Jacksonen Willis bevriend zijn geraakt, waarom zouden ze dan aartsvijanden zijn? Dat zullen dan wel de regels van de comics zijn - en in bijvoorbeeld de James-Bondfilms (dat zijn geen comics natuurlijk, maar het principe is hetzelfde) kan dat ook prima werken -, maar dat kun je niet opeens als gewichtig drama gaan brengen, want dan faal je op meerdere fronten. 2 *

Mooie recensie Queto.

Het personage van Jackson onleent zijn bestaansrecht aan het feit dat er een tegenpool is. Zijn hele leven vraagt hij zich af wat zijn plaats in deze wereld is (een thema dat we in de vorige en volgende Shyamalan ook zien), en hij denkt dit met David eindelijk gevonden te hebben. Hoe ver hij is gegaan om dit te bereiken is inderdaad veel minder schokkend of verrassend dan de twist in The Sixth Sense, maar dat het losstaat van de rest van de film ben ik het absoluut niet mee eens. Of ze bevriend raken betwijfel ik, hij deed alleen zijn uiterste best om Willis van zijn gave te overtuigen

Of je de film als nodeloos traag ervaart is natuurlijk voor een groot deel afhankelijk van hoe boeiend je alles vindt, en hoe ver je mee kunt gaan in het tamelijk "vergezochte" verhaal voor een film die verder van zo'n sobere, serieuze aard is. Ik zie in die gewichthefscene dé pivotal scene van de gehele film, en ik vind het prachtig dat in een Hollywood film op zo'n rustige en ingetogen manier de tijd wordt genomen voor zo'n scene. In normale comicfilms zal de held via een paar korte, spectaculaire scenes z'n superpowers ontdekken.

Ik vond het in ieder geval een verademing, om een begrip dat zo in de Amerikaanse cultuur vastligt eens op zo'n intelligente en integere wijze benaderd te zien ('t is niet voor niets één van m'n 10 favoriete films ooit). Samen met het fantastische acteerwerk, de prachtig gefilmde scenes (De scene waarin we tussen de opwaaiende gordijnen nét zien wat we moeten zien, één van m'n favoriete scenes ooit), en de hartverscheurende familiescenes (...I had a nightmare).... fantastisch.

Maar goed, ik kan wel begrijpen dat dit niet ieders kop thee is.

Ik heb trouwens nooit begrepen wat er nou gebeurd als hij in dat zeil (moet dat water voorstellen?) valt.

Hij verdrinkt bijna

Maar dan is het einde toch een enorme anticlimax? Hij heeft zijn aartsvijand ten tonele gevoerd (het gevecht zou dan dus moeten beginnen) en licht hem dan gewoon de situatie toe. Willis loopt weg, en Jackson wordt opgesloten. Ik wil niet zeggen dat ze elkaar zouden moeten gaan bevechten (dat zou een nogal lelijke breuk met de toon van de rest van de film zijn), maar zo straalt het einde een nogal groot 'en nu'-gevoel uit (en dat tekstje over die opsluiting is een nogal knullige oplossing daarvoor).

Jackson heeft zijn zoektocht naar een tegenpool dan in ieder geval belabberd aangepakt (het leidt immers nergens toe), en je zou je bovendien af kunnen vragen wat precies de functie is van zo'n tegenpool (dat was heel interessante materie geweest, maar die diepte wil de film duidelijk niet in).



Hmm, zo zou je het kunnen zien, ja - maar dan nog vind ik de ontwikkeling ernaartoe te traag en te omslachtig (dat je niet van jezelf weet dat je nooit ziek bent geweest, en bovendien buitengewoon sterk bent - dat vind ik, ook binnen deze setting, behoorlijk ongeloofwaardig)



Daar staat natuurlijk tegenover dat de kijker hier al lang voor de gewichthefscene begrijpt (en accepteert) dat Willis de betreffende superkrachten bezit. Daarna nog veel tijd aan het uitleggen van de premisse besteden vind ik niet zo zinvol.

Als je daarentegen echter Willis' ontdekking en acceptatie als essentie beschout (samen met Jacksons 'zoektocht naar zijn plaats in de wereld'), levert dat op zich een coherente film op (met een einde dat inderdaad wel aansluit op het voorgaande, moet ik dan toegeven), maar tegelijk ook een vreselijk lege film, want er wordt nooit ingegaan op bijvoorbeeld de implicaties van de superkrachten of de rol van zo'n tegenpool. Het blijft maar bij die treurige blikken van Willis en wat camera-effecten; ik kan daar niet zoveel mee.



'integer'? Dat vind ik een opmerkelijke woordkeuze. Wat is er dan zo integer aan deze film vergeleken met andere superheldenfilms?



Vond dat juist weer behoorlijk Hollywoods.