Unbreakable (2000)

Hoe meer ik hem zie hoe beter ik hem vind, maar vind 't nog steeds geen topfilm.

Ik heb deze film eigenlijk alleen gekeken vanwege Samuel L. Jackson. De film begon wel aardig. Het verhaal beviel me wel. Helaas is deze film erg langdradig. Tegen het einde word ook een beetje saai. Het einde had ik totaal niet verwacht. Doordat de film zo langdradig was, geef ik hem 0,5 minder dan waar ik aan het begin van de film mee in mijn hoofd zat: 3,0

The good versus the bad

Ik heb M. Night Shyamalan nooit een geweldig sterk regisseur gevonden, en dat geldt ook voor zijn vroegere werk. En zo is Unbreakable hier ook geen uitzondering op. Hoewel ik absoluut toe moet geven dat het verhaal hier sterk gevonden is en er uitmuntend geacteerd word gebeurt er verder..nou ja, weinig.

Constant zat ik te wachten op meer diepgang, sensatie en met name scene's die de krachten van het personage van Willis illustreerden. Dit komt slechts in de laatste scene's wat meer naar voren maar ook deze beelden vallen tegen en hadden veel sensationeler gekund. Nu weet ik dat dit het doel van de film niet is, en dat het hier juist draait om het verhaal maar Shyamalan blijft teveel op het sterke idee leunen, en voegt er verder gewoon te weinig aan toe.

De ontknoping wist me wel te verassen, maar ook deze wordt veel vakkundiger gepresenteerd dan dat hij daadwerkelijk is. Hoe langer ik er over na ging denken hoe ongeloofwaardiger ik deze namelijk begon te vinden. Leuk idee van de tekentafel, maar hier had veel meer mee gedaan kunnen worden. De commotie om deze titel ontgaat mij dan ook volledig.


2,5*

Zoveel jaren terug in de cinema gezien. Destijds had ik er geen idee van dat het van Shyamalan was. Dit heb ik eigenlijk pas heel recent ontdekt dat hij de regisseur was. Ik vond de film best ok, wel erg langdradig en de grote onthulling was zoiets van ach is het dat maar. Dit hadden ze evengoed in de helft van de tijd kunnen vertellen.

Berichten verplaatst naar De Site > Gebruikers > Hoeveel zijn jouw sterren waard?

In Visie, magazine van de Evangelische Omroep, weet men waar men het over heeft: "Spreekt kijkers aan die aan middelmatigheid willen ontsnappen en naar een hoger doel streven". Zo is het maar net! Maar ook: "Dun verhaal met vergezochte plot, spanning die bij een thriller hoort, ontbreekt". Geweldige recensenten heeft men daar in huis.

Ik vond het een bijzondere film, al ben ik niet zo van kinderen in films.

Het zoontje van David Dunn (Willis) speelt een belangrijke rol maar is niet irritant.

Willis speelt traag, trager dan ik van hem gewend ben. Toch is hij duidelijk te herkennen

omdat hij iets koelbloedigs heeft.

Ik vind wel dat de ontknoping lang op zich laat wachten, pas in de laatste 20 minuten wordt

duidelijk wat de clou is, onverwachts, dat wel. Elijah Price (Samuel L. Jackson) speelt hierin een

hele mooie rol.

Ik vind het jammer dat het feit dat Dunn "onbreekbaar" is niet was meer is uitgediept en benut.

Apart is ook dat hij xtra zintuig heeft waarmee hij anderen kan helpen.

Een aanrader: 4.0

Unbreakable vind ik een vreemde, maar tegelijkertijd toch wel goede film om een keer gezien te hebben.

Deze film zet een vreemde en een hele onwerkelijke sfeer neer. Dit komt in de eerste plaats omdat het verhaal nog al vreemd is. De film gaat over een man die haast letterlijk onbreekbaar is en over een andere man die haast letterlijk breekbaar is. Een vreemd gegeven. Wat ook zorgt voor de vreemde sfeer is het camera werk. Want dat camera werk is nogal vreemd. Er word uit vreemde hoeken gefilmd. Maar ondanks dat het camera werk vreemd is vond ik het wel goed. Het draagt goed bij aan de sfeer. Verder draagt de muziek van James Newton Howard ook bij aan de vreemde sfeer in de film. De muziek van Howard is erg langzaam. Maar de muziek past perfect bij de film. Als laatste draagt Samuel L. Jackson als Elijah Price erg bij aan de sfeer van de film. Jackson zet een heel vreemd personage neer. Zijn personage komt al aan het begin van de film al een beetje gestoord over. Tegelijkertijd merk je wel dat Elijah weet waar hij het over hebt. Dom is het personage ook zeker niet te noemen. Jackson zet op een goede manier een vreemd personage neer.

Bruce Willis als David Dunn acteert ook goed. Hij weet de emoties van zijn personage goed te vertolken. Ik vond echter die jongen die het zoontje van David speelde wel wat minder acteren. Leek een beetje zijn tekst maar wat op te dreunen maar acteren zou ik het niet willen noemen. Op de rest van de cast heb ik niks aan te merken. Op het zoontje na , acteert iedereen van de cast erg goed.

De film heeft een traag verteltempo. Er gebeurt in deze film niet al te veel. Echter door de vreemde sfeer die deze film heeft bleef ik geboeid kijken. De film werd voor mij dan ook geen enkel moment langdradig.

Het verhaal van de man die breekbaar is en van die man die onbreekbaar is vond ik fascinerend. Echter om David langzaam te laten transformeren naar een superheld vond ik wat minder en eigenlijk vond ik dat wel ver gezocht. Ik vond David een erg interessant personage aan het begin van de film. Dat hij uiteindelijk gedegradeerd word tot een stripheld vond ik wat minder. Ik had liever gewild dat de film zich wat meer ging focussen op de oorzaken waarom David zo onbreekbaar en Elijah zo breekbaar is. In de film word gesuggereerd dat David en Elijah een band met elkaar hebben, daar waar beide water hun zwakte is. Maar verder rest word dit geven van een band tussen die twee niet verder uitgewerkt. Dat vond ik wel jammer. Nee de film gaat zich focussen op het superhelden aspect en er word met de haren een scene erbij gesleept van psychopaat die een gezin wil vermoorden. Erg jammer.

Een scene die er ook met de haren is bij gesleept is die scene dat het zoontje van David met een pistool gaat zwaaien. De scene zelf is op zich wel sterk, maar de scene komt wel plots uit de lucht vallen. De zoon wil op zijn vader schieten om te bewijzen dat zijn vader geen gewone man is. De zoon denkt dat zijn vader die kogel kan overleven. Gezien het context van de film is het misschien niet eens zo gekke gedachte. Maar het is wel heel krom om het uit te proberen. Nogal een vreemde gedachte kronkel van die zoon die naar mijn mening onvoldoende in de film word verklaard. Wat eigenlijk pas helemaal vreemd is dat nadat de zoon met een wapen heeft gezwaaid. Er niet meer over het voorval gesproken word. Alsof het niks is wat er is gebeurd. Ik vroeg me dan ook af wat die scene dat die zoon met een pistool zwaait toevoegde aan de film.

Het einde van de film is zeer verassend. Ik zag het niet aankomen. Elijah heeft een aantal aanslagen gepleegd om David zien op te sporen. Of beter gezegd. Om een persoon als David op te sporen die onbreekbaar is. Er zit duidelijk bij Elijah een steekje los. Het einde maakt Elijah een nog vreemder personage. In die zin vond ik het einde wel sterk. Aan de andere kant is het ook wel ongeloofwaardig dat Elijah zo veel aanslagen kan plegen zonder dat hij gepakt word. En ik had liever een einde gehad wat meer in ging op gegeven dat David onbreekbaar is en Elijah breekbaar is en de verbintenis tussen die twee personen. Daar gaat het einde niet over en dat is toch wel weer jammer.

Al met al vond ik Unbreakable een goede film. Op het zoontje van David na acteert de cast erg goed. De film weet een vreemde sfeer neer te zetten. Van die vreemde sfeer moet de film het vooral hebben. Het verhaal fascineert, alleen gaat het verhaal naar mijn idee de verkeerde kant doordat we het uiteindelijk gaan hebben over de geboorte van een superheld, dit vond ik wat minder. Over de plotwist aan het einde van de film heb ik gemengde gevoelens. Het maakt Elijah een nog wat vreemder personage, maar het is ook wel wat ongeloofwaardig. En verder had ik liever gehad dat het einde zich ergens anders op focuste. Maar desalniettemin vond ik dit geen slechte film. Maar het kon beter.

3,5 ster voor deze film.

Steengoede openingsscènes maar daarna zakt het peil van deze film snel.

Niet zo erg gelovenswaardig en zekerlijk verrassend wanneer er plots levensbeschouwingen en diefstal, rassenhaat, aanrandingen en geweld worden bijgesleurd. Heb trouwens bovendien van het hoe en waarom van het familiaal conflict niets begrepen., enz...

Gewichtig om niets. Niet ernstig en evenmin ontspannend.

Geen slechte film, maar van Shyamalan's andere films uit dezelfde periode (The Sixth Sense, Signs, The Village) vind ik Unbreakable de minste. Heb 'm na jaren herzien en heb het gevoel dat er wat te weinig overbleef nadat ik de verrassingen al kende.

Best wel vermakelijk. Visueel niet al te best, op sommige momenten voelde het zelfs een beetje tv-film-achtig aan. Ook jammer dat het treinongeval niet getoond werd, dat is nu net zo'n moment waar je visueel kan uitpakken. Wel één leuk visueel momentje, met het stripalbum dat omgedraaid wordt waarbij de camera meedraait. Soundtrack neigt soms een beetje naar melodrama, maar gelukkig ook weer niet de hele tijd.

Verhaal weet dan wel weer redelijk te boeien; je voelt de hele tijd dat er wat achter de personages steekt, wat voor een fijne spanningsboog zorgt. De ontknoping is dan wel weer wat teleurstellend: in het geval van Willis' personage blijkt dat er weinig interessants achter zijn karakter steekt; bij Jackson voelt het zelfs een beetje goedkoop aan. Jammer, want de film suggereert meer diepgang. Los van de ontknoping wist het plot voor een groot gedeelte toch redelijk te boeien, daarom 2*.

Toch wel weer een leuk idee van Shyamalan. Het plot boeit echt wel en ik kan me voorstellen dat "the prestige" (de onthullilng van het geheim) op papier weer spectaculair lijkt. Maar de weg er naartoe is echt slaapverwekkend. Waar de spanningsboog bij "The Village" en "The Sixth Sense" redelijk gespannen bleef, zakte het verhaal hier al na een half uur in. Jammer, zeker gezien de acteurs die in staat waren geweest een goed script fantastisch te maken. Nu maken ze een slecht script slechts matig.

Unbreakable maakt het de kijker niet gemakkelijk, maar mede door het opvallende acteerwerk van Willis en Jackson weet het tot boven de middelmaat uit te stijgen. Er hangt een wat bizar sfeertje in deze film, die pas tegen het einde zijn bestemming vindt. De film boeit wel degelijk de gehele speeltijd, omdat de raadselachtige gedachten en vraagstukken iedere keer maar gedeeltelijk beantwoord worden, maar tegelijkertijd kant nog wal lijken te raken. Zo is het geregeld tegen het (te) vage aan, maar blijft het toch aan de goede kant van de streep. Samuel L. Jackson is toch echt geknipt voor dit soort rollen en Bruce Willis is erg herkenbaar.

Ik gooi momenteel een hele rits Shyamalans in de herhaling na ze jarenlang niet gekeken te hebben. Bij hem heb ik altijd een wat afwijkende mening gehad vergeleken met het gros van de 'critici'. The Sixth Sense vind ik, net als de meesten, nog steeds fantastisch, maar Unbreakable heb ik altijd de minste gevonden van zijn 'mainstream 5' (The Sixth Sense, Unbreakable, Signs, The Village, Lady In The Water).

Ik heb het idee dat Shyamalan ook vaak verkeerd begrepen wordt. In mijn ogen maakt hij dramatische sprookjes waarbij de fantasierijke sfeer belangrijker is dan de logica en technische kwaliteiten. Vandaar ook dat - hoewel nog steeds vrij goed - Unbreakable me het minst aanspreekt; hij is me iets te conventioneel voor Shyamalan-begrippen. Het idee is gaaf, maar ik word niet meegesleurd door zijn haast kinderlijk naïeve fantasie.

Neem bijvoorbeeld een Lady In The Water. Leg hem op verschillende onderdelen langs de meetlat en er blijft pijnlijk weinig over. Maar ik vond (ik zal deze week zien of dat nog steeds zo is) dat werkelijk een prachtfilm. Totaal over the top, ongeremd. Of mijn persoonlijke favoriet The Village, waar hij middels een thriller-achtige trailer de halve wereld voor de gek hield door vervolgens doodleuk een sferisch drama af te leveren. Of het moralistische, bijna foute maar beklijvende Signs.

Wat dat betreft is Unbreakable me te veel film. Klinkt misschien raar, maar van Shyamalan verwacht ik geen films. Ik wil knotsgekke fantasieën zien. Een sprookjesboek beoordeel je ook niet op zijn geloofwaardigheid; die verhalen slepen je mee, overleven de tand des tijds, ze doen je zoeken naar de dubbelzinnigheden. Té veel plot en uitleg doen daar alleen maar afbreuk aan.

Hoewel een beetje nostalgie natuurlijk ook wonderen doet.

Af en toe krijg je het idee dat de regisseur een heel volwassen dramatisch verhaal wil vertellen, en zo wordt er, zeker door die zachtjes mompelende Willis, ook geacteerd. Maar dan vervolgens wordt je weer met de neus op de absurde feiten gedrukt en denk je: wat een enorme bullshit allemaal. Zou wat kunnen zijn als het een comedy was geweest, dan kijk je ook makkelijker door de slordigheden in het verhaal heen, maar het wordt allemaal zo serieus gebracht dat het bij mij alleen nog maar een diepe zucht van teleurstelling teweeg brengt.

Wat blijft zijn een handvol mooie shots, maar dat is niet genoeg voor een mooi cijfer.

Ik ben recent een paar oude films van M. Night Smyamalan aan het herkijken, omdat hij met The Visit volgens bepaalde media weer wat goeds had afgeleverd (niet mee eens overigens). Zijn toptijd bestaat toch volgens de ratings uit de jaren waarin hij The Sixth Sense, Unbreakable en Signs maakte. Zelf vond ik Unbreakable echt heel slecht, toen ik 'm een jaar of 10 terug eens zag. Opnieuw kijken heeft het iets positiever gemaakt, maar ook weer niet erg veel.

Unbreakable blijft gewoon rommelig en vrij vervelend. Shyamalan krijgt het toch in bijna elke film buiten The Sixth Sense en Signs na om mij als kijker zwaar te vermoeien en vervelen met langdradige plotjes die maar nooit interessant weten te worden. Het verhaal rondom ''Mr. Glass'' is in deze film nog best wel leuk bedacht, maar de uitwerking is weer zo tergend saai dat het tot het laatste kwartier eigenlijk nauwelijks uit te zitten valt. Shyamalan lijkt maar niet te weten hoe hij de kijker moet boeien. Op gebied van sfeer en camerawerk slaagt hij meestal wel, maar neem eens een goede scriptschrijver aan zeg. Zo richting het einde als het verhaal wat duidelijker wordt vallen de puzzelstukjes wel in elkaar en is het iets beter te begrijpen. Dan merk je dat er toch wel aardig is nagedacht over het plot.

Ik heb de film nu twee keer gezien. Vermoedelijk was dit meteen ook de laatste keer. Stiekem hoopte ik dat ik de film nu wel goed zou vinden, maar Shyamalans enige goede films zijn nu toch echt gereduceerd tot The Sixth Sense en Signs. En dat is veel te weinig voor iemand die er ruim 10 heeft gemaakt.

1,5* (was 1*)

Langzame ontwikkeling en een somber, ongeloofwaardig plot. Pa is somber, moeders is somber en zoon is somber.

Langzaam, sentimenteel en ongeloofwaardig. Toch heb ik me redelijk vermaakt. Verstand op nul en gaan.

Origineel verhaal met op het einde een straffe plotwending, het is natuurlijk een tikkeltje ongeloofwaardig. De regisseur wordt niet voor niets king of the twists genoemd. Wel waren er momenten waar de film mijn aandacht verloor, maar dat lag misschien minder aan de film en eerder aan mezelf. Ook gebeuren er een aantal dingen waar verder niks meer mee gebeurd of over gepraat is die andere mensen al hebben aangehaald. Al bij al heb ik me wel degelijk vermaakt, maar het is geen topper.

Shyamalan werkt nu echt aan 'Unbreakable'-vervolg | Filmtotaal filmnieuws

Stijlvol, maar zonder vlees aan de botten.
Alles verloopt te gemakkelijk in Shyamalans film. Show, don't tell is allemaal goed en wel, maar een beetje uitleg bij Dunns mysterieuze gave was hier wel op z'n plaats geweest. Voorts gebeurt er doorheen de film te weinig om van een stevig plot te kunnen spreken. De twist over Price vormt dan nog slechts de kers op een reeds opgegeten taart.

“They say this one has a surprise ending.”

Een echte M. Night Shyamalan film. Een rustige opbouw, veel sfeer en uiteraard een dramatische twist. Unbreakable kabbelt soms iets te rustig voort en het lethargische gevoel van David Dunn (Willis) slaat ook over op de kijker. Maar toch blijft het verhaal wel boeien en Willis en Jackson zijn weer ijzersterk samen. Met weer een aardige twist op het einde die je aan had moeten zien komen, maar je toch perplex achterlaat.

In 2000 brak M. Night Shyamalan, de man wiens oeuvre zich het best laat samenvatten onder de noemer 'WTF', met bestaande filmconventies. Unbreakable is een superheldenfilm die weigert een superheldenfilm te zijn. Dit is dialectiek in een notendop: ieder idee kent een tegenhanger. Als beide uitersten samenkomen is progressie mogelijk.

Split vond ik intrigerender dan Unbreakable, met name omdat die eerste film intenser was en in het laatste halfuur ook nog eens heerlijk ontspoort (waar Unbreakable voor de twist juist even wat inkakt). Desalniettemin heeft dit werk van Shyamalan naar mijn bescheiden mening meer om het lijf dan veel mensen claimen. Los van de filosofische story arc legt de dramatische score van James Newton Howard emotioneel gewicht in de schaal, terwijl de donkere cinematografie sleutelscènes een goede dosis sfeer meegeeft. Bruce Willis acteert uitstekend in deze film, net als zijn enigmatische tegenhanger.

Het script is verre van perfect, de pacing kon beter, maar ik heb wél enorm genoten.

Als David als enige een treinongeluk overleeft komt hij in contact met stripboekenverzamelaar Elijah, die beweert dat hij een soort superheld is.

Unbreakable is een superheldenfilm die tegelijk totaal geen superheldenfilm is. In het begin lijken we een normale dramafilm te kijken, maar uiteindelijk speelt de film op een sterke manier met het concept van de held en de tweedeling goed en kwaad. Achteraf gezien is Elijah Price de hele tijd al haast een schoolboek voorbeeld van een superschurk, toch werkt de twist aan het einde.

Unbreakable is een van de best gefilmde films van M. Night Shyamalan. De camerabewegingen waren erg sterk en ook het kleurgebruik paste goed bij de film. De muziek van James Newton Howard werkte ook goed bij de film.

Nu bekend is dat Split en Unbreakable zich in het zelfde universum afspelen is het wachten op een confrontatie tussen David en Kevin in een volgende film. Waar hier nog sterk een goed vs kwaad climax wordt ontweken en in Split ook geen cliché happy end zit zou die film daar dan wel weer last van kunnen hebben.

Bruce Willis en Samuel L. Jackson speelden allebei erg goed hun rol en zoals eerder gezegd speelt de film op een geslaagde manier met het superhelden genre.

Unbreakable slaagt er wel in om de spanning enige tijd vast te houden, althans de indruk te wekken dat er meer steekt achter de hoofdpersonages. Uiteindelijk stelt het echter vrij weinig voor. Er wordt van alles opgeworpen, maar antwoorden worden vervolgens niet echt gegeven. Van echte diepgang is dan ook geen sprake. De twist op het einde maakt daarom weinig indruk. Ondanks degelijke rollen van Willis en Jackson toch een behoorlijk matige film.

Na vandaag wederom 2 teleurstellende Marvel films gezien te hebben, had ik de behoefte om een aantal scène's uit Unbreakable te herzien. Dit is een meesterwerk! Naar 5,0*-en gezet. Yep! In een rijtje met films als Det Sjunde Inseglet, Nostalghia en The Tree of Life; waar ie thuishoort. De enige goede superheldenfilm. De enige met diepte. De enige film in dat subgenre die echt de moeite waard is en die richting 'artfilm' gaat. De rest gewoon op de brandstapel! Of naar de kinderschappen van de videotheek.

Ook deze Unbreakable verdiende nog eens een nieuwe kijk. Ik hou wel van de films van Shyamalan. Het is mijn 5e film van hem die ik al gezien heb (minstens 2 tot 3 volgen dra nog) en hij heeft er een patent op om zijn films te kruiden met een mysterieus spannend sfeertje. Zijn films hebben eigenlijk alles in zich om echte toppers te zijn. Toch heb ik het gevoel (behoudens The sixth sense dan) dat zijn films alles behalve kritiekloos zijn. Hoewel het potentieel er wel degelijk is, mis je vaak iets. Of zijn het de verwachtingen die hij niet meer kon inlossen sinds 1999?

De spanning en het mysterie zit erg goed bij deze Unbreakable. Vanaf het begin wordt je meegezogen in het verhaal van David Dunn (Bruce Willis) die als enige een grote treinramp overleeft. Unbreakable is een donkere grauwe film die een goede opbouw kent. Dunn wordt gecontacteerd door Elijah Price, een man die wegens een zeldzame botziekte fysisch erg zwak is. Al gauw creëert Shyamalan een polarisering tussen beiden. Shyamalan overgiet dit met een symbolisch sausje van comic books. Het jammere echter van deze comic books is het feit dat het gewoon een ordinaire spoiler is voor de rest van het verhaal. Er is nu eenmaal geen held zonder antiheld. De film verliest zijn spanning en als kijker wacht je gewoon hét moment van Price af.

De polarisering tussen Dunn en Price is tweevoudig: Enerzijds is Dunn fysisch haast onverwoestbaar, maar anderzijds is hij mentaal erg broos. Zijn huwelijk zit in het slop, is neerbuigend en is zeer onzeker. Hij offerde ook zijn carrière op voor zijn relatie. Hij staat ten dienste van de mensheid en zijn eigen geluk is hieraan ondergeschikt. Price is het tegenovergestelde: fysisch erg zwak, maar mentaal des te sterker. Een mastermind als antiheld dus. Beiden hebben elkaar nodig en kunnen niet zonder elkaar. De wisselwerking tussen S.L. Jackson en B. Willis is erg knap. Het concept van de film is zeer knap en origineel. Zoals Ramon K het al verwoordde is dit een superheldenfilm met enige diepte al was de uitwerking niet altijd top. De muziek daarentegen paste goed bij de film. Het einde bevat een leuke twist, maar zat eraan te komen. Jammer, al hakte hij toch opnieuw op mij in. Het is zoals je weet dat je zwanger bent, maar het extra "hard/fijn" aankomt wanneer je het blauwe streepje ziet ... Een dikke 4,0* als quotatie!

een mooie film met willis en jackson.de eerste keer vond ik het een rare en vage film.maar later herzien en kon ik het toch wel waarderen.rest van de cast ook prima.

Wat een geweldige film. Deze bekeken na dat ik Split gezien heb en wist dat het einde van split gelinkt is aan deze moest ik deze ook zien. Verhaal is heel goed vind ik en boeide van begin tot einde enorm. Begin Shyalaman echt enorm te waarderen en wil daarom als zijn films gezien hebben. Manier van sfeer en muziek en hoe het gefilmt is, is gewoon geweldig. Willis en Jackson spelen beiden geweldig in deze. Topper 9/10

Mijn broek zakt nu toch echt af Ramon:p